ลุงเฉย จัดการให้หมด

   ว่าวดี

ชอบ

ขอบคุณครับ

ได้นรินแล้ว

ลุงเฉยจะได้เก็บน้องเพียวรึเปล่า

ลุงไปเจอสองหนุ่ม เกือบพลาดซะแล้ว

  

อย่าดูถูกลุงแก

มุมมืด    ตอนที่ 15
จากใจผู้เขียน   คนเรามีลูกสักสองคน หนึ่งหญิง หนึ่งชาย นับว่าสุดยอดแล้ว  แต่ก็น่าสงสารคุณหญิงพรพิมน และคุณธนา  ลูกชายดันเป็นเกย์  ลูกสาวกลับเป็นเลส....แต่ช่างเถอะ ในสังคงปัจจุบัน เขายอมรับกันแล้ว  ขอให้เป็นคนดี ไม่สร้างความเดือดร้อน  ทำมาหาเลี้ยงชีพของตนได้ ก็นับว่าดีมาก ๆ แล้ว   ........
....................................................
....................................................
ตอนเช้า ผู้คนตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น  นักวิชาการเขาว่าอาหารมื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุด ควรทานให้มาก ให้เพียงพอ เพื่อที่จะมีแรงไปทำงาน........  แต่สิ่งที่นักวิชาการ ไม่รู้ อาจเป็นเพราะขาดความรอบคอบ หรือด้อยประสบการณ์ นั้นไม่อาจทราบได้  ..........  อาหารมื้อเย็นต่างหากสำคัญกว่า เพราะตอนกลางคืน ผู้คนยิ่งทำงานหนัก กว่าจะได้หลับได้นอน........(555+)
........................................................
.......................................................
   มื้อเช้าวันนี้เป็นอาหารง่าย ๆ คือ ต้มเลือดหมูกับข้าวสวย คนละชุด เพื่อนต่างชาติของ รินทร์กับนุ่น แสดงกาการชมชอบยิ่งนัก  ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตากิน  เว้นแต่ Reiko  หญิงสาวมองซ้ายมองขวา
"Why did not the driver come?...."  Reiko  ถามเป็นภาษาอังกฤษ กระท่อนกระแท่น ความจริงเธออยากถามว่า ทำไมลุงเฉยไม่มาทานข้าวด้วยกัน
   น้องรินทร์ จึงอธิบาย ว่าลุงเฉยเขา ไม่ค่อยชอบทานข้าวกับใคร  โดยเลี่ยงที่จะบอกว่าลุงเฉย เป็นลูกจ้าง
Reiko พยักหน้าเข้าใจ  แต่น้องนุ่นชักรู้สึกหมันไส้
   ขบวนนักท่องเที่ยว    ต่างเก็บข้าวของขึ้นรถเพื่อเดินทาง......เป้าหมายข้างหน้าของคืนนี้คือพัทยา....ลุงเฉยมองกระจกหลังเมื่อทุกคนพร้อมก็ออกรถ  ทุกคน ยังครบเหมือนเดิม  ต่างจากเดิมคือตำแหน่งที่นั่ง
ตอนนี้   Martinนั่งคู่กับYataka     ส่วน Aya...และ....Reiko  นั่งตำแหน่งเดิม ต่างจากเดิมตรงที่ มีน้องเพียว นั่งกลาง แทนตำแหน่ง ของน้องนุ่น สำหรับสองพี่น้อง ริ้นทร์กับนุ่น นั่งคู่กันอยู่แถวหน้า.....
   เสียงพูดคุยในรถ หาได้ทำลายสมาธิในการขับรถของลุงเฉยไม่  วันนี้แกขับรถด้วยความสุข.....  ไม่ไช่ความสุขที่เมื่อคืนแกได้ Reiko  ความสุขของแกคือ.....แกรู้แล้วว่า Yataka ไม่ใช่แฟนน้องนุ่น  พอ ๆ กับ Martin ต้องไม่ใช่แฟนน้องรินทร์  ที่ใหนได้ น้องรินทร์ พา Martin มาเพื่อหลอกผู้คนว่าตนมีแฟนแล้วเท่านั้น.........
   จากรีสอร์ทติดทะเล คราวนี้ เป็นโรงแรมหรู   เสียงพูดคุย ภาษาไทยบ้าง อังกฤษ บ้าง ประกอบกับ Martin กระซิบบอกน้องรินทร์  และ Reiko  บอกความประสงค์ว่าต้องการนอนคนเดียวผลการจัดห้องเลยออกมาดังนี้
Aya...และ...น้องเพียวนอนด้วยกัน..../ Martin กับ Yataka อยู่ด้วยกัน  / น้องรินทร์ นอนกับน้องนุ่น / Reiko  นอนคนเดียว  และ ลุงเฉยนอนคนเดียว
"ไม่ไม่ไปนอนกับลุงเฉยหรือคะ......."  น้องเพียว ถาม ยากาตะ เป็นภาษาอังกฤษ พลางหัวเราะ
"โอ้.....โน.....ตีน หนักยังกะช้าง......"   ยากาตะ ตอบ พลางแสดงอาการสยอง
................................................................
   นอกจากลุงเฉย ไม่มีใคสังเกต หรอกว่า Reiko แอบขยิบตาให้ลุงเฉย ตอนขึ้นลีฟด้วยกัน......
.................................................................
...../"....ทำเป็นขยิบตา   หีแห้งแน่มึง  ....  ถ้าคิดจะอ่านแดกกู....เมียกู 2 คน นอนอยู่ห้อง 412....."  / ลุงเฉยคิดในใจ พลาง นึกถึงหมายเลขห้องที่น้องรินทร์กับน้องนุ่นต้องนอน  คืนนี้.........   
   อีก 30 นาที พบกันที่ลอบบี้......  นั่นคือคำนัดหมาย....ของคณะเจ้านาย...ซึ่งลุงเฉยไม่สนใจ ที่นี่ปลอดภัยพอ  แกไม่ต้องห่วง  สิ่งที่แกจะทำ คือโทรหา เมย์ กับ แบม แล้วนอนพักเอาแรง....................
   10.00 น.     เสียงเรียกเข้า มือถือ ลุงเฉยดังขึ้น....
"ทำอาไรอยู่ ...คุณ รปภ....."  เป็นน้ำเสียง เดิม ๆ   และคำเรียกขาน เดิมๆ ที่น้องรินทร์เคยเรียกลุงเฉย ดังขึ้นทันที ที่ลุงเฉยกดรับสาย
"นอนอยู่ครับ....นายหญิง....."  ลุงเฉยกรอกข้อความเสียงลงไป
"ฉันจะไปเดินชายหาด...... ช่วยไปเดินตามหลังคุ้มกันหน่อย....."  น้องรินทร์ กล่าว  ออกคำสั่ง  ด้วยน้ำเสียงแสดงอำนาจ....เหมือนเดิม.....
"ทราบครับ  นาย......"  ลุงเฉยกล่าว  น้ำเสียงออกแนวประชด....
"ให้เวลา 5 นาที.....ฉันจะรออยู่ที่ ล๊อบบี้........"   
"รับทราบครับ....."  ลุงเฉยกล่าว   น้องรินทร์ กดวางสาย หลับตาพริ้ม  แล้วยิ้ม.....( หากท่านไม่ได้อ่านมาตั้งแต่ตอนแรก ๆ ท่าจะไม่เข้าใจอารมณ์นี้ ระหว่างน้องรินทร์ กับลุงเฉยแน่นอน...)
   หญิงสาวในชุดที่น่าจะไปเดินตามห้างเสียมากกว่า เดินไปตามหาดทรายขาวสะอาด  แน่นอนมันเป็นหาดของโรงแรม มันจึงไม่สกปรก......




.......น้องรินทร์เอ้ย   แต่งชุดแบบนี้หรือ ไปเดินชายหาด

ชายวัย 51 ร่างหนา หน้าเข้ม สวมเสื้อซาฟารีสีเทา   กางเกงผ้าฝ้ายสีดำ รองเท้าผ้าใบ เดินเยื้องมุมตามหลัง หญิงสาว เว้นระยะ ประมาณ 1 เมตร  ..... มันช่างเป็นภาพที่ขัดตาเหลือเกิน
"นึกว่า คุณรินทร์ จะไปเดินเที่ยวกับพวกนั้นเสียอีก......"   ลุงเฉยกล่าว
"เบื่อ ๆ ค่ะ  เลยไม่ไป....."   
"คุณ Martin......."
"จะถามหามันทำไม่   ถึงตอนนี้ ลุงก็น่าจะรู้แล้วว่ามันเป็นเกย์......"   น้องรินทร์กล่าว แล้วหยุดเดิน ลุงเฉยก็ก็หยุด เมื่อน้องรินทร์เดิน ลุงเฉยก็เดิน
"เป็นเกย์.....แล้วคบทำไม....." 
"จะได้ปลอดภัยไงคะ.......  บอกแล้วไง  นอกจากลุงแล้ว ไฝ ที่หน้าอกรินทร์  ยังไม่มีใครได้เห็น....."
"ครับ.......คุณรินทร์......." 
....................................เงียบไปครู่หนึ่ง...........................
"รักพี่เมย์ มากไหมคะ....."  น้องรินทร์ กล่าวขึ้นอีกครั้ง
"ครับ.....รักมาก....ไม่น้อยไปกว่าที่ผมรักคุณรินทร์......เอ่อ...กับน้องนุ่น....." ลุงเฉยกล่าว
"แล้ว...นัง.....เอ่อ...พี่แบม...เข้ามาได้ไง....."  น้องรินกล่าว หยุดเดิน..กันหน้ามาหาลุงเฉย........
"...บอกตามตรงนะครับ.....ทั้งคุณเมย์...คุณรินทร์  หรือน้องนุ่น  ใครก็ได้ครับ ผมหวังที่จะอยู่เป็นคู่ครอง  แต่วัยของเรา  สถานะทางสังคมของเรา  ผมรู้ ว่ามันเป็นไปไม่ได้  ..... แล้ว แบมก็เลยเข้ามาในชีวิตผม   ....."   ลุงเฉยกล่าว 
"ทั้งวัย  ทั้งเรื่องสังคม ล้วนแล้วแต่ลุงคิดไปเอง  ลุงไม่เคยถามรินทร์สักครั้ง......"  น้องรินทร์กล่าว พลางเอามือป้ายน้ำตา.......
"แล้ว...... ตอนนี้.....ถ้าลุงจะเลือกใครสักคน...ลุงจะเลือกใคร....."    น้องรินทร์กล่าว พลางกันหน้า กลับแล้วออกเดิน.......เดินไปข้างหน้า  ลุงเฉยก้าวตามไม่ห่าง
"ผมคงเลือกไม่ได้ครับ.....ผมรักทุกคนเหมือนกัน........"
"โลเล................."  น้องรินทร์กล่าว
"คุณรินทร์ครับ......ถึงผมจะถูกทุกคนทิ้งไป ไม่เหลือใครสักคน  ผมก็คงไม่เจ็บปวดเท่า ที่ผมจะตัดใจเลือกใคร แล้วทำให้คนที่เหลือให้เสียใจ........."   ลุงเฉยกล่าว
"คนเรา มันก็ยากนะคะ..   " น้องรินทร์ หยุดเดิน ลุงเฉยก็หยุดเดิน ระยะห่างยังเท่าเดิม
   น้องรินทร์เดินถอยหลัง ลุงเฉยยังยืนอยู่ที่เดิม ..... สองร่าง   สองคน   สองวัย  ตอนี้ยืนเคียงคู่กัน
"ทะเลสวยนะครับ......."   ลุงเฉยกล่าว
"ค่ะ........"   น้องรินทร์ ตอบสั้นสั้น ๆ มือลุงเฉยที่ค่อย ๆ โอบไหล่......น้องรินทร์ชำเรืองตามอง   .......  มือเรียวงามของน้องรินทร์ค่อย ๆ กอดที่เอวลุงเฉย......
   ผู้คนที่ชายหาดชำเรืองตามอง  มรรยาทสอนให้เขารู้ว่าไม่ควรมองตรง ๆ ภาพหญิงสาว ที่เดินคล้องแขนกับชายวัย คราวพ่อ........ 
หากจะถามความรู้สึกน้องรินทร์  มันช่างเป็นความรูสึกอบอุ่น และปลอดภัย จากชายคนนี้  ....  ความรู้สึกนี้ เธอไม่เคยได้รับจากใคร....... เท่าที่จำได้ แม้แต่พ่อ.....  พ่อไม่เคยกอดเธอสักครั้งเลย........
"ไม่อายคนหรือครับ......."  ลุงเฉยถาม ขณะที่น้องรินทร์ เดินคล้องแขนแกเดินตามชายหาด
"อายทำไม....คนตั้งเยอะ....หรือว่าลุง.....อาย...หือ...คุณ...รปภ.      ...."   น้องรินทร์กล่าว  แล้วหัวเราะ
................................................
.................................................
   12.00 น.    แอร์เย็นฉ่ำ  เสียงทีวีเป็นรายการข่าว  ในห้องพักของลุงเฉย.... สองร่างยืน และหันหน้าเข้าหากัน..........
"อยากรู้จัง......ไฝเม็ดที่อยู่ตรงร่องอกยังอยู่หรือเปล่า.......  "  ลุงเฉยกล่าว
"ก็เปิดดูสิคะ...........  "  เป็นเสียงหวาน จากน้องรินทร์   ไม่มีเหตุผลใดที่ลุงเฉยจะรอ.....มือหยาบหนาค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อของน้องรินทร์ออกทีละเม็ด........ เสื้อแฟชั่นราคาแพง ลุงเฉย บรรจงเอาไปวางที่เก้าอี้ ขณะที่ยกทรง น้องรินทร์ เป็นคนถอดเอง แล้วทิ้งลงที่พื้น.........
"ชอบไฝเม็ดนี้ที่สุด.......อืมมมมมม........"    ลุงเฉยกล่าว พลางซุกหน้าลงที่ร่องอกของน้องรินทร์.......
"ลุงจ๋า......อูยยยยย..."   น้องรินทร์   คราง ละเมอ .......เมื่อยอดอกถูกดูดกลืนกินเข้าไป........
"หวานเหลือเกิน รินทร์จ๋า......." ลุงเฉยงึมงำ
"อูยยยย...ไหนบอกจะดูไฝ.......ถอดกางเกงรินทร์ทำไม...อูยยยย  ไม่นะคะ...."   น้องรินทร์ พ้อ เมื่อลุงเฉย ปลดตะขอกางเกง    ปากบอกห้าม  แต่เท้ากลับยันกางเกงให้พ้นตัว........
   ขณะที่พ่อแม่ทำงาน ขณะที่พี่สาว ยุ่งกับกล่องของขวัญงานแต่ง ขณะที่ที่น้องสาวและเพื่อนเฮฮาอยู่ที่ลานเบียร์ที่ใหนสักแห่ง  ร่างเปลือยของน้องรินทร์ กำลังกอดรัดอยู่กับร่างเปลือยของลุงเฉย  บุรุษร่าหนาหน้าเข้ม ที่เธอเคยตัดสินใจยกให้พี่สาวไปครอบครอง......  แต่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของเธอ....
"อะ......อืมมมมมมม........ผัวขา......."  น้องรินทร์ ครางเสียงหวาน เมื่อท่อนควยลุงเฉย ค่อย ๆ เสียบแทงเข้าไปจนหมดลำ  มันเป็นอาหารทรงคุญค่า  ที่ลุงเฉยต้องละเลียดกินทีละคำ  และค่อย ๆ ซึมซาบเอารสชาติของอาหารนั้น
"หนักไหม......."   ลุงเฉยถามเมื่อทิ้งน้ำหนักลงที่อกน้องรินทร์
"ไม่ค่ะ........"  น้องรินทร์กล่าว พลางใช้สองมือคล้องที่คอของลุงเฉย
"คิดถึงรินทร์เหลือเกิน......."  ลุงเฉยกล่าว
"เหมือนกันค่ะ....."  น้องรินทร์ตอบ  พลางรั้งคอลุงเฉยลงมา  ปากประกบปาก ปลายลิ้นซอนไซเข้าหากัน  ไม่รีบเร่ง  ต่างรู้ว่าวันนี้มีเวลามากนัก   ไม่กลัวใครจะรู้  เพราะ ถึงรู้  ต่างก็ไม่แคร์........
   .........ธรรมชาติสร้างสรรค์ให้สิ่งมีชีวิตต้องสมสู่กันเพื่อดำรง เผ่าพันธุ์  รางวัลจากการสมสู่ คือความสุข  แล้วจากนั้นค่อยทำหน้าที่ เลียงดูเผ่าพันธุ์ที่เกิดมาด้วยความลำบาก    หนึ่งหญิงหนึ่งชายกำลังสมสู่กัน  ไม่ใช่เพื่อทายาท    เพื่อความสุข  ของกันและกัน   มากกว่าความสุขของตน  คือต่างทำเพื่อความสุขของคนที่ตนรัก..........
"อูยยยยยย  ผัวขา......อืมมมมมม......"   น้องรินทร์แอ่นหีรับ เมื่อลุงเฉย ค่อย ๆ บดเบียด เสียบแทงเบา ๆ ด้วยควาถนอม  แล้วค่อย ๆ  แรงขึ้น
"รินทร์จ๋า......."
"ขา........"  น้องรินทร์ ขานรับเสียงหวาน
"อูยยยยยย........พี่......จะแตก   แล้ว........"
"อืมมมมมม.....แตกเลยค่ะ....คนดี......อูยยยย...แตกใส่หีเมียเลย............."  ohv'ibomiNd]jk;
ลุงเฉยกระแทกแรงขึ้น............
"อูยยยยยย......พี่........รินทร์.........."       
"อะ......อา........"   ลุงเฉยคราง   แล้วพ่นน้ำควยเข้ารูหีน้องรินทร์ 
"อูยยยยยยย........."   น้องรินทร์  ครางกระเส่า  แล้วน้ำแตกในเวลาไกล้เคียงกัน.........
...........................................................
น้องเมย์   น้องแบม  และน้องรินทร์ มีสี่ที่เหมือนกันคือ ขอให้ปฏิบัติกามกิจบนตัวเธอด้วยความนุ่มนวล  ครั้งเดียวเธอก็เพียงพอแล้ว   ต่างจากน้องนุ่น เด็กสาว หน้าใส ซื่อ ๆ  ซึ่งได้เชื้อมาจากแม่ แบบเต็ม ๆ  ถ้าไม่ได้ ถึง 4-5 ครั้ง  นางไม่มีวันยอม........   น้องรินทร์หลับในอ้อมกอดของลุงเฉย...... หลับสนิทด้วยความสุข   ถึงแม้ลุงเฉยยังต้องการอีก   แต่ไม่เป็นไร....คืนนี้เจอกัน......แกจะจัดหนักทั้งพี่และน้องแน่นอน.....  แล้วแกก็หลับ.... หลับด้วยร่างเปลือย
ที่แกกันน้องรินทร์กก กอดกันและกัน  ใบหน้าน้องรินทร์ซุกที่อกลุงเฉย......
..........................................................
หอคอยสูง ที่ต้องจ่ายค่าบัตร แล้วขึ้นไปนั่งกิน ราคาต่ออาหาร บุปเฟ่   ก็ไม่นับว่าแพง  เสน่ห์ ของมันคือมันหมุนรอบตัวเอง ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ ในมุมสูงโดยรอบของเมืองพัทยา...... แต่ข้อเสียคือดันมานั่งตอนกลางคืน ก็เลยมองเห็นเฉพาะแสงไฟฟ้าเท่านั้น.......   กระนั้น ลุงเฉยก็ตื่นตาตื่นใจ จนลืมสภาพห้องน้ำที่โคตรสกปรก 
 "แม่ง....สู้ห้องน้ำ  ของปั๊มน้ำมัน..... ก็ไม่ได้....."   ลุงเฉยคิดในใจ......แล้วกลับมานั่งที่เดิม 
........................................................
   ชายวัย 51 ขับรถมาจอด  ก็แล้วแต่ใครจะไปใหน   แต่ที่แกหมั่นไส้หน่อยเห็นจะเป็นคู่ อีนัง Martin กับ Yataka ช่างคลอเคลียกันเหลือเกิน  ลุงเฉยเดินออกจากโรงแรมไปที่ เซเว่น  แล้วซื้อเบียร์มานั่งดื่มคนเดียวที่รถ
เบียร์ ในโรงแรมก็มี แต่แกไม่อยากโง่จ่าย  แกรู้ มันแพงกว่ากันมากนัก...........
....................................................
จิบเบียร์ แล้วโทรหา เมย์กับแบมอีกครั้ง   แล้วขึ้นไปอาบน้ำ.........  แน่นอน แกไม่กะจะนอนห้องนี้   
ห้อง 412  ซึ่งเป็นห้อง ที่หันหน้าเข้าหา ทะเล มีระเบียงรับลมต่างหากที่แกกะจะไปนอน........
มันเป็นห้องของน้องรินทร์  ที่นอนกับน้องนุ่น............  เสียดาย ลุงเฉยไม่รู้  ห้อง 412  ซึ่งหันหน้าเข้าหาทะเล
ถูกเพื่อน ชาวญี่ปุ่นของน้องนุ่นขอเปลี่ยนเสียแล้ว   น้องนุ่นกับน้องรินทร์ ไปนองห้อง 426 ซึ่งเป็นห้องที่หันหน้าเข้าหาถนนหลวง...........
...................................
23.40 น.    ลุงเฉยเคาะประตูห้อง 412  แล้วถอยออกมายืน เพื่อให้คนข้าในที่ส่องออกมาจากช่องตาแมว ที่ประตูได้เห็นชัดเจน...... ช่องตาแมวที่ประตู มันเป็นกฎระเบียบ ที่ทางโรงแรมจะต้องจัดให้มี ถ้าไม่มี ตอนขออนุญาต เปิดโรงแรมมันก็ไม่ผ่าน......   ลุงเฉยยืนนิ่ง  ไม่นาน เสียง  คลิ๊ก ของลูกบิดก็ดังขึ้น....แล้วประตูก็เปิด.....
"こんにちは"     สวัสดี  เป็นคำกล่าวทักทายจาก Yataka พร้อมผายมือ เชิญเข้าไปข้างใน
   ลุงเฉยชิดเท้าตรง ขวาหัน  พร้อมกล่าวคำว่า   "no problem" แล้วหน้าเดินทันที 
Yataka มองตาม งง ๆ  แล้วปิดประตู......
"บัก ฮา มึ๊ง เอ้ย  มัน มา ยุ นี่ แต ยาม ได๋...."   ลุงเฉยพึมพำ เป็นภาษาอิสาน......
..............................................ลุงเฉยกลับมาที่ห้องด้วยอารมณ์เซ็งสุด ๆ..........................................
แทนที่จะโทรหาน้องนุ่นหรือน้องรินทร์  ลุงเฉย เลือกที่จะไม่โทร   นอนดีกว่า ลุงเฉยตัดสินใจ   ครั้นพอจะทิ้งตัวลงนอน....พลันมีเสียงเคาะที่  ประตู......ก๊อก ๆ  ....ก๊อก ๆ ๆ......ลุงเฉยส่องสายตาที่ช่องตาแมว.......
เป็น.. Reiko...  .................
...."....เอาไงวะ...."   ลุงเฉยคิดในใจ  ขณะตัดสินใจว่าจะเปิดประตูดีหรือไม่   พลันสายตาที่มองผ่านช่องตาแมว ก็เห็นสองสาวเดินมา....................................
เป็น Aya...และ...น้องเพียว ที่เดินมา  สองสาวยืนพูดคุยกับ Reiko แล้วพากันเดินจากไป  ...... 
"   มันมีอะไรดีนักหนา  ตาแก่นี่  ผู้หญิงถึงได้หลงมันนัก......"  น้องเพียวพึมพำ แล้วเดินตามหลัง  Aya และ  Reiko  ไป....แน่นอนคืนนี้  เรอิโก๊ะ  โดนจัดหนักแน่  ทั้งลิ้นและนิ้ว   
...................................................
   เสียงพูดคุย ข้างนอกที่เล็ดลอดเข้ามาเป็น ภาษา ญี่ปุ่น ลุงเฉยไม่เข้าใจ  แต่ภาษาไทยที่มาจากปากน้องเพียว  แน่นอน ลุงเฉยรู้....และเข้าใจ   ...............
สายลมพัดผ่าน ทำให้สดชื่นก็จริง.......  แต่แอร์เย็น ๆ ในห้องที่คุ้นเคยกลับมีค่ามากกว่า.........   Ayaและ Reiko  คือลมเย็นจากแอร์ ที่ต่างคุ้นเคย  น้องเพียวกลับกลายเป็นเพียงสายลมที่ผ่านมาเท่านั้น  สองร่างที่บรรเลงดนตรีไทย บทฉิ่งฉาบบนเตียง คราวนี้ น้องเพียวรู้แล้วว่าตนเป็นเพียงส่วนเกินของคู่ขาที่ต่างคบกันมานาน........     
น้องเพียวเดิน ออกจากห้องไป ด้วยความเซ็งสุด ๆ 
.....................................................
...................................................
ขอซ่อนหน่อยนะครับ   แค่ ไม่กี่ บรรทัดครับ   เป็นหัวเรื่องของตอนที่ 16    ขอบคุณครับทุกแรงใจ   
....................................................

ต่อๆครับ 5555

มุมมืดของสังคมจริงๆ