ห้อง Briefing Room ค่อย ๆ คึกคักขึ้นตามลำดับ ลูกเรือทยอยเดินเข้ามา บางคนยกแก้วกาแฟอุ่น ๆ บางคนยังงัวเงียจากไฟล์ทดึกเมื่อคืน พิมลดาที่ขึ้นชื่อเรื่องความแซ่บ ขยับมือเรียวขาวของเธอไปเกาะแขนหนาล่ำของนักบินหนุ่ม แล้วกระซิบข้างหูเขา

"คืนนี้ เราต้องค้างที่เชียงใหม่หนึ่งคืน เอาไว้ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันนะคะ"

ปราบภพหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตาของเขาชำเลืองมองข้ามไหล่พิมลดาแวบหนึ่ง พุ่งตรงไปยังอัญชิสาที่อ่านเอกสารอยู่ในมือ

"ได้สิครับ พิม" เขาตอบสั้น ๆ พิมลดายิ้มอย่างพึงพอใจ

ขณะที่อัญชิสานั่งดูเอกสารในมือ เพื่อนของเธอก็เดินเข้ามานั่งด้วย แล้วหยิบเอกสารมาตรวจสอบข้อมูลสำคัญของไฟลท์บินนี้ เธอหันไปแล้วเอ่ย

"สวัสดีจ๊ะ มินต์" อัญชิสาเอ่ยทักทาย

"ดีใจจัง ได้บินกับอัญด้วย" มินตราหรือ 'มินต์' เอ่ยขึ้น ก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นพิมลดาอี๋อ๋ออยู่กับผู้ช่วยนักบินหนุ่ม แล้วก็อดเอ่ยปากไม่ได้ "คนจะอ่อยกันนี่นะ...ไม่เกรงใจใครเลย"

สิ้นคำพูดของมินต์ อัญก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่แอร์สาวรุ่นพี่ที่ยังพูดคุยหยอกล้ออยู่กับผู้ช่วยนักบินหนุ่ม แล้วเธอก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหัวแล้วสนใจเอกสารต่อ

มินต์กับอัญเข้ามาทำงานในเวลาไล่เลี่ยกัน จึงสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว ทว่า สองแอร์สาวมีบุคลิกแตกต่างกัน มินตราเป็นสาวสวยหุ่นเพรียวที่พูดตามที่คิด ไม่ชอบเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว แตกต่างจากอัญชิสาที่สงบเสงี่ยมมากกว่า

ขณะเดียวกัน ความงามของทั้งคู่ก็แตกต่างกันด้วย มินตราเป็นสาวเปรี้ยวที่มีประกายซุกซนติดตัว เธอสวยแบบคมชัด มีโครงหน้าที่พร้อมเล่นกับกล้องได้ทุกองศา ริมฝีปากอิ่มและท่วงท่าเดินที่คล้ายเสียงเจาะน้ำแข็งในแก้วค็อกเทล เธอรู้วิธีทำให้ตัวเองโดดเด่นโดยไม่ต้องพยายามมากนัก หุ่นเพรียวแต่มีส่วนเว้าโค้งชัดเจนตามแบบฉบับแอร์โฮสเตสมืออาชีพ หน้าอกเต็มพอดีตา เอวคอด และเรียวขาที่สวยจนเพื่อนร่วมงานยังเผลอมองตามอยู่บ่อยครั้ง

นิสัยของมินต์ตรงไปตรงมา เธอพูดทุกอย่างที่คิด ไม่ยอมให้ใครมาหยาม และไม่กลัวสายตาอิจฉาของคนอื่น เธอมีแฟนหนุ่มอยู่แล้ว และยังพักอยู่กับคนรักอย่างเปิดเผยตามแบบผู้หญิงรุ่นใหม่

ซึ่งนั่นแตกต่างจากอัญชิสาโดยสิ้นเชิง

อัญคือความหวานที่แทรกด้วยความสงบ เป็นเสน่ห์แบบผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี เรียบร้อยแต่ไม่เชย อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ หากเปรียบเป็นผลไม้ เธอคงเป็นลูกพีชเนื้อสีทอง หอมละมุน หวานนำและมีเปรี้ยวบาง ๆ เป็นปลายรสให้รู้สึกขัดแย้งเล็กน้อยอย่างน่าเอ็นดู เธอยังอาศัยอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ ด้วยความเป็นลูกสาวคนเดียวที่ถูกดูแลเหมือนของมีค่า เสื้อผ้าของเธอก็สะอาดเนี้ยบจนไม่มีเส้นด้ายลุ่ยแม้แต่เส้นเดียว ท่วงท่ายามเดินของเธอเรียบร้อยจนคนมองไม่รู้ตัวว่าเผลอกลั้นหายใจ

ทั้งสองคนจึงเป็นเหมือนสองโทนสีในพาเล็ตเดียวกัน คนหนึ่งจัดจ้าน คนหนึ่งนวลเนียน แต่ต่างมีเสน่ห์ชวนมองในแบบของตัวเอง

และในขณะที่มินต์กำลังเม้มปากเหมือนพยายามกลั้นคำบ่นเกี่ยวกับพิมลดา ห้อง Briefing Room ก็เปลี่ยนบรรยากาศทันที เมื่อเสียงประตูถูกผลักเปิดออก ทุกการพูดคุยหยุดลง เหมือนลมหายใจของห้องถูกดึงออกไปชั่วขณะ

กัปตันอัศวินหรือ 'กัปตันวิน' เดินเข้ามา เขาเป็นชายหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบกลาง ๆ ร่างสูงใหญ่ ยังคงเค้าโครงหล่อเหลา แต่งงานแล้ว

อัศวินก้าวเข้ามาในห้องด้วยมาดมั่นและสง่างามแบบนักบินอาวุโส ชุดยูนิฟอร์มสีขาวที่ตัดเย็บอย่างประณีตรับกับไหล่กว้างและหน้าท้องที่เริ่มมีน้ำมีนวลตามวัยที่เลยหลักสี่ไปพอสมควร ดวงตาของเขาไม่ได้วอกแวกไปทางพิมลดาที่ละแขนออกจากปราบภพไปแล้ว

สายตาของเขาหยุดที่อัญชิสากับมินตราแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางอื่น

...แน่นอน กัปตันอัศวินคืออีกหนึ่งคนที่สะดุดตาอัญชิสาตั้งแต่เห็นเธอบินไฟล์ทแรกเมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว แอร์สาวคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดเขาด้วยความที่เธอมีของทั้งตัว สัดส่วนอวบอัด แต่เรือนร่างกลับสมส่วน เพรียวลม แขนและขาเพรียวเล็กสวยงามกลมกลึงซึ่งตรงสเปกเขา แต่นั่นก็ยังไม่ถูกใจเขาเท่าตอนได้ยินเธอพูดคุยที่บ่งบอกถึงบุคลิกที่น่าค้นหาอย่างยิ่ง

ตอนนั้นเขาคิดว่าเด็กคนนี้สวยสะดุดตา...แต่เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะสวนขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่พบกัน ความงามของอัญชิสาเปล่งประกายมากกว่าเดิมหลังจากปรับตัวกับการทำงานได้และมีความมั่นใจมากขึ้น ผิวขาวละมุนละไม เอวคอดที่รับกับสะโพกทรงสวยอย่างเป็นธรรมชาติ ชุดยูนิฟอร์มที่เหมือนถูกออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ เรียวขาที่มองแล้วทำให้ผู้ชายหลายคนใจสั่นได้ไม่ยาก และใบหน้าอ่อนหวานที่ทำให้บุรุษที่พบเห็นอยากถอดหน้ากากสุภาพออกโดยอัตโนมัติแล้วระเบิคความหื่นออกมา

กัปตันอัศวินก็ไม่ต่างจากปราบภพเท่าใดนัก หน้าที่การทำงานที่เพียบพร้อมและรูปลักษณ์ที่มีเสน่ห์แบบผู้ชายวัยกลางคนทำให้เขายังคงหาเศษหาเลยนอกบ้านอยู่เป็นประจำ หนึ่งในเป้าหมายของเขาคืออัญชิสา ซึ่งยังหาโอกาสที่จะใกล้ชิดไม่ได้มากนัก

"เอาล่ะครับ ทุกคนพร้อมแล้ว เรามาเริ่ม Briefing กันเลย" กัปตันอัศวินเอ่ยเสียงหนักแน่น ทุกคนผละออกจากกันและนั่งลงตามตำแหน่งที่เหมาะสม

อัศวินเริ่มอธิบายรายละเอียดของไฟล์ท ทั้งเรื่องสภาพอากาศ เส้นทางการบิน และข้อมูลผู้โดยสารพิเศษ เขาพูดอย่างมืออาชีพ แต่ทุกครั้งที่ดวงตาของเขากลับมาสบกับอัญที่นั่งเงียบอยู่ข้างมินต์ ไฟบางอย่างก็สว่างวาบขึ้นมาในแววตาของผู้ที่ทรงอำนาจเหนือกว่า

หลังจากจบการ Briefing ลูกเรือก็แยกย้ายกันไปยังประตูขึ้นเครื่อง อัญชิสาและมินต์เดินไปยังส่วน ท้ายเครื่อง ในขณะที่ปราบภพและพิมลดายังคงอยู่ใกล้กับห้องนักบิน

ขณะที่อัญชิสากำลังจัดเตรียมนู่นนี่นั่น โทรศัพท์ของเธอก็สั่นอืดอืด บนหน้าจอ ธันวา แฟนหนุ่มของเธอโทรมา เธอหันมองรอบ ๆ ห้อง แกลเล่ย์ว่างเปล่า และผู้โดยสารยังไม่เริ่มขึ้นเครื่อง เธอจึงกดรับสายอย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหลค่ะพี่ธัน" อัญชิสากระซิบเบา ๆ

"กำลังจะบินแล้วใช่มั้ยจ๊ะ" เสียงอบอุ่นและทุ้มนุ่มของธันวาผ่านสายโทรศัพท์

"ใช่ค่ะ แต่อัญต้องวางแล้วนะคะ เดี๋ยวผู้โดยสารจะขึ้นมาแล้ว" อัญชิสาตอบ

"โอเคครับ พี่คิดถึงนะ ถึงแล้วโทรมานะ" เขาเอ่ย

"ค่ะ คิดถึงเหมือนกัน บ๊ายบายค่ะ" หญิงสาวตอบ ก่อนจะวางหูแล้วเปิดโหมดเครื่องบิน เก็บโทรศัพท์มิดชิดหวุดหวิดก่อนที่พี่พิมจะมาเห็นเข้าพอดี แอร์สาวรุ่นพี่คนนี้เข้มงวดมากเรื่องการใช้มือถือพูดคุยเรื่องส่วนตัวบนเครื่องบิน

การทำงานบนไฟลท์ดำเนินไปอย่างมืออาชีพ ในช่วงสาธิตการใช้อุปกรณ์ฉุกเฉินนั้น สายตาของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หลายคนจะจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานและท่วงท่าสง่างามของอัญชิสามากกว่าหน้ากากออกซิเจน เธอเพียงส่งยิ้มบางเบาตอบกลับไป ซึ่งเพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้โดยสารบางคนถึงกับใจสั่นไหว

เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า อัญชิสาและมินตราช่วยกันดูแลผู้โดยสารในส่วน Economy Class อย่างเต็มที่ ความงามที่แตกต่างแต่ลงตัวของทั้งคู่ทำให้บริเวณนั้นดูสดใสเป็นพิเศษ มินตราที่บุคลิกจัดจ้านและพูดตรงไปตรงมามักทำให้ผู้โดยสารหัวเราะได้ ในขณะที่อัญชิสาก็ดูแลด้วยความนุ่มนวล ละเอียดอ่อน และเอาใจใส่

เมื่อเครื่องบินแตะพื้นรันเวย์ของสนามบินเชียงใหม่ ลูกเรือทั้งหมดก็ทำงานตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะแยกย้ายกันนั่งรถของสายการบินไปยังโรงแรมที่พักในตัวเมือง

ทันทีที่ทุกคนก้าวลงจากรถตู้ถึงหน้าโรงแรม พิมลดาก็ไม่รอช้า เธอคาดแว่นกันแดดไว้บนศีรษะแล้วหันไปหาปราบภพด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"พี่ปราบคะ เดี๋ยวเย็น ๆ เราออกไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันเลยดีไหมคะ พิมรู้จักร้านอร่อย ๆ นะคะ" พิมลดาเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้นพลางใช้ปลายนิ้วแตะที่แขนเสื้อของนักบินหนุ่มเบา ๆ

ปราบภพยิ้มมุมปาก เขาเหลียวมองอัญชิสาที่กำลังรอรับคีย์การ์ดจากพนักงานต้อนรับอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้พิมลดา

"โอเคครับ พิม เดี๋ยวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าล้างตา แล้วเจอกันที่ล็อบบี้ในอีกสักชั่วโมงนึงนะ" ปราบภพตอบรับ แล้วเดินเข้าไปเช็คอินเคียงคู่กับพิมลดา

มินตราซึ่งอยู่ข้าง ๆ อัญชิสาก็เบ้ปากอย่างเห็นได้ชัด

"อ่อยเก่งจังนะ" มินตราพึมพำกับอัญชิสาเบา ๆ อัญชิสาหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เธอยื่นมือไปแตะแขนเพื่อนเบา ๆ

"เราก็ขึ้นไปบนห้องกันเถอะ" อัญชิสาบอก

มินตราพยักหน้า ก่อนจะเดินตามอัญชิสาไปยังลิฟต์ด้วยกัน โดยไม่ทันสังเกตว่ากัปตันอัศวินซึ่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย กำลังยืนพิงเคาท์เตอร์พร้อมกับชำเลืองมองตามแอร์สาวรุ่นน้องทั้งสองที่หายเข้าไปในลิฟต์

ดวงตาคมคู่นั้นของหนุ่มใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบงัน แต่ความคิดของเขากำลังหมุนวนไปถึงแผนการที่เขาจะใช้เวลาว่างระหว่างรอบินกลับพรุ่งนี้เช้าเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับอัญชิสามากขึ้นกว่าเดิม เขาจะทำอย่างไรดี

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ :)

รุ่นใหญ่แบบกัปตันนี่แหละน่ากลัว เสือเฒ่าชัด ๆ

ความสนุกกำลังจะเกิด