เช้าวันนั้น ฉันตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือความเงียบว่างเปล่าที่ปกคลุมรอบตัว ปกติเอกจะโทรหาฉันทันทีหลังเลิกกะดึก หรือส่งข้อความอรุณสวัสดิ์มาให้ แต่วันนี้...ไม่มีอะไรเลย

ฉันลองโทรกลับไปหลายครั้ง ไม่มีคนรับสาย จนกระทั่งฉันเห็นซองจดหมายสีขาวเสียบอยู่ใต้ประตูห้องพัก

มือฉันสั่นทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่ง — เอก

ฉันค่อย ๆ แกะออก ข้างในมีเพียงกระดาษหนึ่งแผ่น ลายมือเขาที่ฉันจำได้ขึ้นใจ

> *"กบ...ขอบคุณสำหรับทุกช่วงเวลาที่เรามีร่วมกัน ผมเคยหวังว่าจะได้สร้างอนาคตร่วมกับคุณ แต่บางสิ่งมันคงไม่ใช่ของผมอีกแล้ว ผมไม่โกรธคุณหรอก แค่เจ็บ...และคงไม่มีแรงจะยืนอยู่ข้าง ๆ คุณอีกต่อไป

รักษาตัวเองให้ดีนะกบ ผมจะขอหายไปจากชีวิตคุณ...ตลอดไป"*



น้ำตาฉันไหลพรากทันทีจนมองตัวอักษรแทบไม่ชัด มือกุมอกแน่นเหมือนจะหยุดหายใจไปเสียตรงนั้น

เอกจากไปแล้ว...และเขาไม่มีวันกลับมา


---

ฉันนั่งฟุบลงกับจดหมายนั้นนานนับชั่วโมง สมองย้อนกลับไปไกลถึงวันแรกที่ฉัน "พลาดท่า" ให้กับวิน

มันคือคืนงานเลี้ยงบริษัทในโรงแรมเล็ก ๆ เหล้า ไฟสีสลัว เสียงหัวเราะ และความใกล้ชิดเกินพอดี ตอนนั้นฉันบอกตัวเองว่าเอกยังไม่พร้อมจะเอ่ยปากขออะไร ฉันก็ยังไม่พร้อมจะมอบให้เขา แต่พอวินเอื้อมเข้ามาใกล้ จูบแรกที่เขาประทับลงมามันทำให้สติฉันขาดหาย

วินหนุ่มแน่น มั่นใจ และรุกเร้าในแบบที่เอกไม่เคยเป็น ฉันถูกพาไปจนสุดทางในคืนนั้น — ทั้ง ๆ ที่หัวใจฉันยังเป็นของเอก แต่ร่างกายกลับทรยศ

เช้าวันรุ่งขึ้นฉันร้องไห้อยู่ในห้องน้ำทั้งวัน สาบานกับตัวเองว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก แต่คำสาบานนั้นมันก็ไร้ค่า เพราะไม่นานฉันก็พบว่าตัวเอง...ท้อง


---

การแต่งงานกับวินไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะหน้าที่ ฉันไม่อยากให้ลูกเกิดมาโดยไม่มีพ่อ และวินก็รับผิดชอบ เขายอมแต่งงานกับฉันโดยไม่ลังเล

ทุกอย่างดูเหมือนลงตัวสำหรับใครบางคนที่มองจากภายนอก แต่ในใจฉันกลับแตกสลาย ทุกครั้งที่ฉันมองลูก ฉันเห็นทั้งความสุขและความผิดบาปปนกันอยู่

และทุกครั้งที่คิดถึงเอก หัวใจฉันเจ็บยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด


---

ตอนนี้ฉันนั่งกอดลูกเล็กไว้แนบอก เด็กชายตัวน้อยหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่แม่อย่างฉันกลับร้องไห้ไม่หยุด

เอกคงเกลียดฉันไปแล้ว และเขาก็สมควรจะเกลียด เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเริ่มต้นจากความผิดพลาดของฉันเอง

ฉันยังจำได้แม่น...สายตาของเอกที่มองฉันในวันสุดท้ายที่เราเจอกัน แววตาที่ทั้งเจ็บปวดและผิดหวัง มันจะตามหลอกหลอนฉันไปตลอดชีวิต

และแม้วันนี้ฉันจะมีครอบครัว แต่ความว่างเปล่าในใจยังคงอยู่เสมอ

เพราะผู้ชายที่ฉันรักที่สุด...ได้หายไปจากชีวิตฉันแล้วจริง ๆ

เป็นแบบนี้นี่เอง  พลาดท้องครั้งเดียวชีวิตเปลี่ยนทันที

แล่วทำไมถึงเลือกให้ไอ่วินไปส่ง ถ้าไม่ใช่เพราะมีใจล่ะ  33แล้ว ต้องรู้ว่าใครคือคนที่จะพาเราไปส่งปลอดภัย พูดง่ายกบอยากได้วินด้วยแหละ ไม่งั้นจะให้ไปส่งแทนคนรักตัวเองได้ไง ปัดโธ่

พลาดครั้งเดียวเปลี่ยนชีวิตของหลายคน

พลาดแต่ก็ยังไปต่อเพราะลูก

ชอบ