ฉันชื่อ "แตง" อายุสี่สิบสาม
ถ้ามองจากภายนอก ชีวิตฉันแทบไม่มีอะไรให้บ่น
ตำแหน่งผู้จัดการแผนกบัญชีในโรงงานขนาดใหญ่ในนิคมอุตสาหกรรม
เงินเดือนมั่นคง ลูกน้องให้ความเคารพ ผู้บริหารให้ความเชื่อถือ
ทุกเช้า ฉันใส่เสื้อเชิ้ตเรียบๆ กระโปรงเข้ารูปพอดีตัว
เก็บผมเรียบร้อย ทาลิปสีสุภาพ
เดินผ่านโถงออฟฟิศด้วยท่าทีมั่นใจเหมือนคนที่ "ควบคุมทุกอย่างได้"
และใช่...ฉันควบคุมทุกอย่างได้จริงๆ
ยกเว้นแค่เรื่องเดียว
"ความรู้สึกของตัวเอง"
เสียงแอร์ในห้องนอนยังคงดังสม่ำเสมอ
ฉันลืมตาขึ้นในความเงียบ
เตียงข้างๆ ว่างเปล่าอีกครั้ง
มันไม่ใช่เรื่องใหม่
สามีของฉัน—ชาวต่างชาติ อายุสี่สิบเก้า—เดินทางแทบตลอดเวลา
บางครั้งอยู่ต่างจังหวัด บางครั้งบินไปต่างประเทศ
ตารางชีวิตของเขาเต็มไปด้วยการประชุม งานเลี้ยง และลูกค้า
ส่วนฉัน...อยู่ที่นี่
ในห้องนอนเดิม
เตียงเดิม
ผ้าห่มผืนเดิม
คนเดียว
ฉันพลิกตัว หันไปมองหมอนอีกใบที่ไม่เคยยับ
นิ้วมือเผลอลูบผ่านผ้าปูเตียงเย็นๆ
มันเคยมีช่วงหนึ่ง
ที่แค่เขาหันมามอง ฉันก็รู้สึกได้ถึงความต้องการในสายตานั้น
แต่ตอนนี้
สายตาแบบนั้นหายไปนานแล้ว
สิ่งที่เหลืออยู่มีแค่คำถามสั้นๆ
"วันนี้ทำงานเป็นไงบ้าง"
และคำตอบสั้นๆ
"ก็ปกติดี"
บทสนทนาที่จบลงเร็วพอๆ กับความใกล้ชิดของเรา
ในกระจกหน้าตู้เสื้อผ้า
ฉันยืนมองตัวเองเงียบๆ
รูปร่างของผู้หญิงวัยสี่สิบกว่า
ไม่ได้เหมือนตอนยี่สิบต้นๆ อีกแล้ว
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรน่ามอง
สัดส่วนยังคงได้รูป
ผิวพรรณยังดูดีจากการดูแลตัวเอง
หน้าอกที่ยังคงเต็ม
สะโพกที่โค้งอย่างเป็นธรรมชาติ
ฉันรู้ดีว่า...ฉันยังดูดี
แต่คำถามคือ
"แล้วใครเห็น?"
ฉันยิ้มบางๆ ให้ตัวเองในกระจก
ก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าทำงาน
วันนี้ก็เหมือนทุกวัน
ฉันจะเป็น "แตงคนเดิม" ที่ทุกคนรู้จัก
เรียบร้อย
มืออาชีพ
และไม่มีใครเข้าถึงได้
เสียงเครื่องจักรจากฝั่งไลน์ผลิตดังลอดเข้ามาถึงออฟฟิศ
ฉันกำลังไล่ตัวเลขในรายงานค่าใช้จ่าย
ตัวเลขเรียงกันเป็นระเบียบเหมือนชีวิตที่ฉันพยายามจัดให้มันนิ่งที่สุด
จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูเบาๆ
"ขออนุญาตครับพี่แตง"
ฉันเงยหน้าขึ้น
ผู้ชายในชุดยูนิฟอร์มฝ่ายผลิตยืนอยู่หน้าประตู
สูง ผิวเข้ม รูปร่างแข็งแรงแบบคนทำงานภาคสนาม
"เอก"
วิศวกรฝ่ายผลิต
ฉันเคยเห็นเขาผ่านๆ
แต่ไม่เคยได้คุยกันจริงจัง
"เข้ามาสิ" ฉันตอบเรียบๆ
เขาเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยเข้ามา
ไม่ใช่กลิ่นที่ไม่ดี
แต่เป็นกลิ่นของ "ผู้ชายที่ยังมีชีวิต"
ต่างจากกลิ่นน้ำหอมแพงๆ ของสามีฉัน
ที่เย็นชาและห่างไกล
"มีเรื่องค่าอะไหล่ครับ ต้องขออนุมัติเพิ่ม"
เสียงเขานุ่มกว่าที่คิด
น้ำเสียงมั่นใจ แต่ไม่แข็ง
ฉันรับแฟ้มมาเปิดดู
พยายามโฟกัสที่ตัวเลข
แต่กลับรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมา
ไม่ใช่สายตาแบบลูกน้องมองหัวหน้า
มันเป็นสายตาที่ "รับรู้การมีอยู่ของฉัน"
ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
วินาทีนั้น
มีบางอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ก่อนที่ฉันจะรีบหลบสายตาแล้วก้มกลับไปดูเอกสาร
"ตัวเลขตรงนี้ต้องแก้ก่อนนะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ
"ครับ...ได้ครับ"
เขายิ้มเล็กน้อย
และฉันไม่รู้ว่าทำไม
รอยยิ้มธรรมดาแบบนั้น
ถึงทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ
หลังจากวันนั้น
เอกเริ่มเข้ามาที่แผนกบัญชีบ่อยขึ้น
บางครั้งเพราะเรื่องงาน
บางครั้ง...เหมือนจะมีข้ออ้างเล็กๆ น้อยๆ
"พี่แตงช่วยดูตัวนี้หน่อยครับ"
"ตรงนี้ต้องใช้รหัสอะไรนะครับ"
คำถามที่จริงๆ แล้ว
เขาน่าจะหาคำตอบเองได้
แต่เขาก็ยังเลือกที่จะมาถามฉัน
ฉันพยายามไม่คิดอะไร
พยายามบอกตัวเองว่าเป็นแค่เรื่องงาน
แต่ร่างกายมันซื่อสัตย์กว่านั้น
ทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้
ฉันรู้สึกได้ถึงตัวเองที่ "ตื่นขึ้น"
หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
ความคิดเริ่มฟุ้งไปไกลกว่าที่ควร
และที่แย่ที่สุดคือ
ฉัน...ไม่ได้รังเกียจมันเลย
คืนนั้น
ฉันนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นคนเดียว
ทีวีเปิดทิ้งไว้ แต่ไม่ได้ดู
มือถือตกอยู่ในมือ
นิ้วเลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย
โซเชียล
ข่าว
รูปคนอื่น
ทุกอย่างดูว่างเปล่า
จนกระทั่งโฆษณาหนึ่งเด้งขึ้นมา
"ลองเปิดโอกาสใหม่ๆ ให้ตัวเอง"
เป็นแอปหาคู่
ฉันหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง
ผู้หญิงวัยสี่สิบกว่า
ผู้จัดการบัญชี
มีสามีแล้ว
จะไปทำอะไรในแอปแบบนั้น?
...ใช่
ฉันก็คิดแบบนั้น
แต่ไม่รู้ทำไม
นิ้วมือถึงกดดาวน์โหลด
ฉันไม่ได้คิดจะนอกใจ
อย่างน้อย...ตอนนั้นฉันก็เชื่อแบบนั้น
แค่...อยากรู้
อยากรู้ว่าถ้าย้อนกลับไปเป็น "ผู้หญิงธรรมดา"
ไม่ใช่ผู้จัดการ ไม่ใช่ภรรยา
จะมีใครมองฉันยังไง
ฉันตั้งโปรไฟล์ง่ายๆ
เลือกรูปที่ดูดี แต่ไม่เปิดเผยมากเกินไป
แล้วก็เริ่ม "ปัด"
ซ้าย...ขวา...ซ้าย...
มันเหมือนเกม
เกมที่ทำให้หัวใจเต้นเบาๆ
จนกระทั่ง
ฉันหยุดนิ้ว
ภาพโปรไฟล์หนึ่งปรากฏขึ้น
ผู้ชายในชุดลำลอง
ยิ้มเล็กๆ
สายตาที่คุ้นเคยอย่างประหลาด
ฉันขมวดคิ้ว
ก่อนจะขยายรูปดูชัดๆ
หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
"เอก"
ฉันจำเขาได้
ไม่มีทางจำผิด
ทั้งชื่อ ทั้งหน้า
มันคือเขาจริงๆ
ฉันจ้องหน้าจออยู่นาน
ความคิดตีกันยุ่งไปหมด
นี่มันบังเอิญ...หรืออะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น?
เขาเองก็...เล่นแอปนี้เหมือนกัน?
แปลว่าเขาก็...
ฉันเม้มริมฝีปาก
นิ้วลอยค้างอยู่เหนือหน้าจอ
แค่ปัดขวา
ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป
หรืออาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก็ได้
ฉันสูดหายใจลึก
ก่อนจะปล่อยนิ้วลง
Match
ฉันนิ่งไป
หัวใจเต้นแรงกว่าที่ควรจะเป็น
มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป
เร็วเหมือนเขาเองก็...ปัดขวาให้ฉันเหมือนกัน
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ข้อความเด้งขึ้น
"โลกมันกลมกว่าที่คิดนะครับ พี่แตง :)"
ฉันเผลอยิ้มออกมา
ทั้งตกใจ ทั้งตื่นเต้น
และ...มีความสุขอย่างประหลาด
ฉันพิมพ์ตอบกลับไปช้าๆ
"นั่นสิคะ ไม่คิดว่าจะเจอคนรู้จักที่นี่"
หน้าจอเงียบไปไม่กี่วินาที
ก่อนที่ข้อความใหม่จะมาอีก
"งั้นเราจะทำยังไงดีครับ...ในที่ทำงานกับในนี้ :)"
ฉันมองประโยคนั้นอยู่นาน
คำถามธรรมดา
แต่แฝงความหมายที่ลึกกว่านั้น
ฉันเอนหลังพิงโซฟา
รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
บางอย่างที่ฉันควรหยุด
แต่ไม่อยากหยุด
นิ้วมือค่อยๆ พิมพ์ตอบ
ช้า...และชัดเจน
"ในที่ทำงาน...เราก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงานค่ะ"
ฉันหยุดนิดหนึ่ง
ก่อนจะพิมพ์ต่อ
"ส่วนที่นี่...คงแล้วแต่เราสองคนจะตกลงกัน"
ฉันกดส่ง
แล้ววางโทรศัพท์ลงบนตัก
หัวใจยังคงเต้นแรง
ในความเงียบของห้อง
ฉันรู้ดีว่า
บางอย่างในชีวิตฉัน
กำลังจะ "เปลี่ยนไป"
และครั้งนี้
ฉันไม่แน่ใจเลยว่า
ตัวเอง...อยากให้มันหยุดหรือเปล่า

สาวใหญ่ห่างหายจากเรื่องเพศมานาน เกิดอาการของขาด ใครจะรู้ว่าโลกมันเล็กมากจริงๆ

สาวใหญ่นีแหละเจิดมาก ทีสติ ประสบการณ์และรอบคอบ ความผิดถูตีกัน

 ::Fighto:ความเหงาเป็นแรงขับดัน

สาวใหญ่ผู้เปี่ยมล้นอารมณ์และความรู้สึก กับหนุ่มฉกรรจ์ที่พร้อมจะจุดติด อะไรก็เกิดขึ้นได้

ผัวไม่มีเวลาทำเอาเมียเหี่ยวเฉา

ดำเนินเรื่องเรียบๆ แต่กระชับดี