โจรปล้นสวาท

 

โดนอีกแล้ว

ตอนพิเศษ มิงค์ จะเกิดอะไรขึ้น

 

ใครวะเนี่ย

ใครกันนะ

งานนี้ไม่อยากเดา  แต่อยากให้โดนมากกว่า ขอบคุณครับ

  นอนอยู่บ้านโดนข่มขืนซะงั้น

ใครกันนะ

มีพิเศษใส่ใข่ด้วยมิ้งโดนใครเย็ดนิ

เซอร์ไพรส์อีกละ

ให้มิ้งค์ช่วยบ้างสิ

ในที่สุดกิจกรรมสำหรับนักอ่านทุกท่านก็ผ่านไปอย่างสวยงามนะครับ ดังนั้นผมจึงขอมอบตอนพิเศษเพื่อขอบคุณทั้งผู้อ่านในบอร์ด และผู้อ่านที่อุดหนุนผลงาน โดยจะขอมอบตอนพิเศษที่ 1 ให้กับทุกท่านในบอร์ดนี้แบบเต็มๆ ส่วนผู้ที่อุดหนุนจะได้อ่านตอนที่ 12(เนื้อเรื่องไปไกลแล้ว) และตอนพิเศษอีก 2 ตอน สำหรับใครที่ยังไม่ได้อุดหนุนสามารถดาวน์โหลดแอปพลิเคชั่น ธัญวลัย แล้วกดตามลิ้งค์ด้านล่างนี้นะครับ



ส่วนผู้ที่่ซื้อแล้ว ให้ลบไฟล์เก่าทิ้งแล้วอัพเดทนะครับ ตอนใหม่ 3 ตอนก็จะปรากฏขึ้นมา หากใครอยากพูดคุยหรือติดตามข่าวสารนิยายต่างๆของผม สามารถเข้าไปเจอกันได้ในเพจนนะครับ ไม่ต้องเขินอาย ผมพร้อมที่จะคุยกับทุกคน



----------------------------------------------------------------------------------

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ชีวิตของมิ้งค์ก็เปลี่ยนไป มีหลายอย่างที่ดีขึ้น ได้พบเพื่อนใหม่ อย่างต่าย สาวสวยน่ารักที่มีเบื้องหลังลึกลับ แต่มันก็สอนให้มิ้งค์มองข้ามบางสิ่ง และเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเรา หรือจะเพื่อนข้างบ้านแสนจะพูดเก่งอย่าง ป้าศรี ที่เม้าส์มันทุกเรื่อง ยังดีที่พี่อาทิตย์กลับมาแล้วไม่เจอป้าแก ไม่งั้นคงปวดหัวไปด้วย

 

นอกจากเรื่องดีแล้ว บางเรื่องก็ไม่ดีนัก เมื่อบ้านมาอยู่ใกล้ที่ทำงาน พี่อาทิตย์จึงเผลอทำงานล่วงเวลาบ่อย หลายครั้งที่เรามีปากเสียงกัน พอมิ้งค์งอน พี่อาทิตย์ก็จะกลับบ้านไว แต่พอหายงอนก็กลับไปเป็นปกติ บางวันกว่าจะกลับก็เกือบเที่ยงคืนตีหนึ่ง ปล่อยให้มิ้งค์อยู่บ้านคนเดียว 

 

มีอยู่คืนหนึ่ง มิ้งค์รู้สึกเหนื่อยจึงขึ้นไปพักสายตาบนห้องก่อน กะว่าได้ยินเสียงรถแล้วจะรีบลงมาเปิดประตูอุ่นอาหารค่ำให้ แต่มิ้งค์เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาตอนเที่ยงคืนกว่าเพราะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างลอยมา แต่ตอนนั้นสลึมสะลือไม่ชัดเจน ไม่มั่นใจว่าฝันหรือเรื่องจริง ในห้องยังคงมืดสนิท ไม่มีร่างของพี่อาทิตย์นอนอยู่บนเตียง แสดงว่ายังไม่กลับ

 

มิ้งค์ตัดสินใจลุกจากเตียงแล้วกะจะมารอที่ห้องรับแขกชั้นล่าง ตอนนี้มิ้งค์สวมชุดนอนไม่ได้นอนสีขาวบาง สายเดี่ยวแหวกอก ด้านหลังคว้านลึกไปจนเกือบถึงก้น โชว์แผ่นหลังเรียบเนียน ส่วนกระโปรงก็สั้นเลยจุดลับไปนิดเดียว และที่สำคัญ มิ้งค์ไม่ได้สวมชุดชั้นในทั้งบนทั้งล่างนะ ก็แอบหวังว่าพอพี่อาทิตย์กลับมา เราจะได้เล่นกิจกรรมจ้ำจี้กันซะหน่อย

 

อันที่จริงมิ้งค์ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไป ตั้งแต่เรื่องของช่างลอย เรื่องของพี่เชษที่นับวันยิ่งถลำลึก มันทำให้มิ้งค์โหยหาความเร้าร้อนและความตื่นเต้น เมื่อก่อนมีอะไรกับพี่อาทิตย์เดือนละหนก็ไม่เป็นอะไร แต่ตอนนี้มิ้งค์อยากจะโดนพี่อาทิตย์ขย้ำทุกสัปดาห์ หรือทุกวันก็ยังได้

 

ห้องรับแขกตอนนี้ปิดไฟสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่กำลังจะลับเลือนไปส่องพอจะเห็นทางเพียงเล็กน้อย มิ้งค์ลงมานั่งที่โซฟา ความมืดและเงียบมันทำให้มิ้งค์ฟุ้งซ่านผสมกับความเปลี่ยวเหงา ความกลัว มิ้งค์หลับตาลงแล้วจินตนาการถึงเรื่องราวชวนตื่นเต้น ในวันที่ช่างลอยแอบดูมิ้งค์ช่วยเหลือตัวเอง

 

"อืมม...."

 

แค่คิดมันคงไม่ถึงใจ มิ้งค์ใช้มือสองข้างลูบไล้ตัวเอง ทั้งซอกคอ ทั้งหน้าอก และไล่ลงมาที่กลีบสวาทที่ไม่มีอะไรปิดบัง มิ้งค์ลองคิดทบทวนผสมจินตนาการว่า ถ้าวันนั้นพี่อาทิตย์ไม่ขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น ช่างลอยคงเข้ามาปลุกปล้ำย้ำยี มือของเขาคงบีบขยำหน้าอกมิ้งค์อย่างเมามันส์

 

"ซี้ดดดดด..."

 

หลับตานึกภาพ ส่วนมือก็ทำตามที่ใจคิด มิ้งค์บีบขยำหน้าอกอย่างรุนแรง ใช้ปลายนิ้วบี้คลึงยอดปทุมทั้งสองข้าง คิดว่าถ้าเป็นช่างลอยคงทำแบบนี้ เขาคงป่าเถื่อน รุนแรงและหิวโหย ยิ่งคิดส่วนล่างของมิ้งค์ยิ่งตอบสนอง หว่างขาที่ไร้กางเกงในตอนนี้เปียกชุ่มพร้อมใช้งานเต็มที่ ขาดแค่คนรักที่ยังไม่กลับมา

 

แกร๊ก!

 

จู่ๆมิ้งค์ก็ได้ยินเสียงประตูเปิด พอหันไปดูก็ไม่พบใคร แต่ใจกลับยิ่งหวาดหวั่น เพราะประตูมันเปิดอยู่จริงๆ มิ้งค์พยายามหันมองรอบด้าน ทุกอย่างยังคงเงียบและมืดสนิท ในใจภาวนาขอให้เป็นเพียงแค่ลมพัด ประตูเลยเปิด ด้วยความประมาทของมิ้งค์เอง ที่ไม่ได้ล็อคประตูบ้าน เพราะกะว่าพี่อาทิตย์จะกลับมาเร็วๆนี้

 

มิ้งค์ค่อยๆจัดแจงดึงสายเสื้อนอนให้เป็นระเบียบ ทั้งที่ไม่น่ามีใครอยู่ มิ้งค์ตัดสินใจจะเดินไปปิดประตูบ้านล็อคแล้วรีบขึ้นห้องนอน รอจนกว่าพี่อาทิตย์จะกลับมา หวังว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ลมพัดประตูเปิด เพราะถ้าเป็นอย่างอื่นมิ้งค์คงทนไม่ไหว

 

แต่ละก้าวกว่าจะถึงประตูเป็นไปอย่างช้าๆ ประสาทสัมผัสทุกส่วนเปิดออก ขนลุกไปทั้งตัวด้วยความกลัว พอล็อคประตูบ้านได้มิ้งค์ก็ตัดสินใจวิ่งทันที! แต่ยังไม่ทันถึงบันไดก็มีใครก็ไม่รู้พุ่งเข้ามากอดรัดตัวมิ้งค์จากด้านหลังอย่างรุนแรง มือของเขาอีกข้างก็มาปิดปากไว้!! 

 

"ปล่อยนะ!! ปล่อย...อุ๊บบ" 

 

มิ้งค์พยายามดิ้นแต่ก็สู้แรงมันไม่ได้ มันเอามือที่สวมถุงมือผ้ามาอุดปากไว้ ถุงมือทั้งแข็งทั้งสาก แถมยังเหม็นกลิ่นเหล็ก อย่างกับถุงมือพวกกรรมกรก่อสร้าง มิ้งค์กลัวจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ต่อสู้จะสะบัดตัวเองออกมาจากอ้อมกอดมัน

 

"เลิกดิ้นได้แล้ว!!! ถ้าไม่หยุด กูแทงไส้แตกแน่" 

 

เสียงของผู้ชายคนนี้มันอู้อี้ มันน่าจะสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าเอาไว้ แถมดูจากแขนที่กำลังปิดปากมิ้งค์อยู่ มันก็น่าจะใส่ชุดจำพวกชุดหมีหรือเสื้อคลุมอะไรทำนองนั้น เพราะมันทั้งยาวและพอง ในตอนนั้นเองสิ่งที่มิ้งค์คิดได้ก็คือ นี่มันชุดคนงานของบริษัทพี่อาทิตย์นี่!! 

 

ชายคนนั้นเปิดปากมิ้งค์ชั่วขณะ เพื่อล้วงไปหยิบอะไรบางอย่างออกมา ในจังหวะนั้นมิ้งค์ก็รีบตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่ร้องได้ไม่นานมันก็เอาคัตเตอร์มาจ่อที่คอ เพียงแค่นั้นร่างกายมิ้งค์ก็อ่อนลงจนแทบไม่มีแรงยืน

 

"อ..อย่านะ ..ไม่เอา" กลิ่นใบมีดที่ลอยขึ้นมา คอยเตือนว่าไม่ให้ขยับตัว

"ถ้าไม่อยากโดนกรีดคอ ก็อยู่เงียบๆนะ คุณมิ้งค์" หมอนี่มันรู้จักมิ้งค์จริงๆด้วย เสียงของมันก็คุ้นแต่มันยังไม่ชัดเจนพอ

"ก...แกต้องการอะไร ถ้าจะเอาเงินบอกนะ ฉันจะไปเอามาให้ แต่อย่าทำร้ายกันเลย"

"เหอะ อย่าทำร้ายกันเลย? เอาเรื่องนี้ไปบอกสามีคุณจะดีกว่านะคุณมิ้งค์ มันทั้งทำร้ายศักศรีดิ์ของผม อาชีพของผม!!" มันตะคอกใส่มิ้งค์ไม่ยั้ง 

"ม..มิ้งค์ขอโทษ...มิ้งค์ไม่รู้เรื่องด้วยหรอก แต่อย่าทำอะไรมิ้งค์เลยนะ" มิ้งค์ขอโทษไปเพราะความกลัว ทั้งที่ไม่รู้จะขอโทษทำไม

"งั้นคุณมิ้งค์จะอนุญาติให้ผมไปทำร้ายไอ้อาทิตย์แทนใช่มั้ย?"

"ไม่เอาาา อันนั้นก็ไม่เอาาา" ตอนนี้มิ้งค์ตัวสั่นอย่างกับลูกหมาตกน้ำ

"งั้นจะให้ผมทำยังไง!!!"

"ไม่รู้ มิ้งค์ไม่รู้ เอาเงินไปก็ได้ จะเอาเท่าไหร่ มิ้งค์โอนให้หมดเลย"

"ผมไม่ต้องการเงินหรอก....แต่ผมอยากย้ำยีคุณมากกว่า หึหึหึ"

 

เสียงหัวเราะของมันเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก มือที่โอบรัดเอวค่อยๆเลื่อนขึ้นมาบีบขยำเต้านม มิ้งค์ทั้งกลัวทั้งเจ็บ เพราะถุงมือผ้ามันครูดผิวมิ้งค์อย่างต่อเนื่อง มิ้งค์พยายามไม่ขัดขืน เพราะกลัวจะถูกทำร้าย ตาก็มองไปที่ประตูหวังว่าจะให้พี่อาทิตย์กลับบ้านมาซักที

 

"เมื่อกี้ผมแอบเห็นนะ...ว่าคุณมิ้งค์แอบช่วยตัวเองอยู่ ผัวไม่ค่อยทำการบ้านละสิท่า ให้ผมช่วยดีกว่านะ"

"ม...ไม่เอา อ..อย่าาา"

 

ยิ่งนาน อารมณ์ในตัวชักพุ่งขึ้นมา มิ้งค์กลั้นใจกัดฟันไม่ให้รู้สึกสยิว แต่อีกฝ่ายก็บีบคลึงไม่หยุด มันดึงเสื้อมิ้งค์ลงจนไม่เหลืออะไรปิดบังช่วงบน ก่อนจะขยำขยี้อย่างสนุกมือ กลัวเสียทรงก็กลัว แต่กลัวเสียชีวิตมากกว่า 

 

ชายลึกลับคนนั้นดึงตัวมิ้งค์ไปที่เคาน์เตอร์ในห้องครัว จับมิ้งค์เท้าเคาน์เตอร์ไว้ มือนึงของมันยังนวดคลึงหน้าอกอยู่ ส่วนอีกมือที่ถือคัตเตอร์ มันเก็บยัดกลับไปในกระเป๋า แล้วใช้มือข้างนั้นถูไถร่องสวาทของมิ้งค์ 

 

"น้ำเยอะเลยนะครับ คุณมิ้งค์ มีอารมณ์แล้วละสิ หึหึหึ" มันยังคงหัวเราะไม่หยุด 

"บ...บ้า ไม่มี!! ไม่มี!!"

 

ถึงปากบอกไม่มี แต่ร่างกายกลับตอบสนองออกมาแบบนั้น มิ้งค์ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะอะไร ชายคนนั้นค่อยๆสอดนิ้วชี้ทั้งที่สวมถุงมือผ้าสกปรกเข้ามาในตัวมิ้งค์

 

"อ๊าา จ..เจ็บบบ ซี้ดดด" มันแสบข้างในไปหมด

"เจ็บสิดี ยิ่งเจ็บผมยิ่งชอบบบ"

 

มันไม่พูดเปล่า นิ้วมือของมันเริ่มแยงเข้าแยงออก มันเจ็บและแสบยิ่งกว่าเดิม ความเสียวแทรกเข้ามาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มิ้งค์จับขอบเคาน์เตอร์แน่น ส่วนมันก็ก้มหน้าลงมาสูดดมผมและแผ่นหลัง พร้อมหายใจแรงใส่ แสดงว่าหน้ากากนี้ไม่มีรูปากมีแต่รูจมูก

 

"หอมจริงๆเลยแม่คุณ ไม่แปลกใจที่ผัวจะรักจะหลงขนาดนี้"

 

มันยังคงพูดหยาบโลนใส่ไม่หยุด นิ้วที่สอดใส่เข้ามาก็เริ่มแยงแรงขึ้น มิ้งค์พยายามเอามือปิดปากกลั้นเสียงตัวเองเอาไว้ แต่มันก็ทนไม่ได้ เพราะความเจ็บมันแทรกเข้ามาอยู่เรื่อยๆ มันจะเสร็จก็ไปไม่ถึง ความรู้สึกหน่วงและทรมานแบบนี้ มิ้งค์ไม่ชอบเลย อึดอัดจนอยากจะร้องไห้

 

"ซี้ดดดด คุณมิ้งค์ ผมขอเย...สักทีนะครับ ไม่ไหวแล้วว"

 

 มิ้งค์ได้ยินเสียงรูดซิบเสื้อ ท่าทางมันจะสวมชุดหมีจริงๆ ชายคนนั้นควักเจ้าโลกออกมาแล้วจะสอดใส่เข้ามา มิ้งค์เอียงตัวหลบ จะบิดตัวหนี มันดันรู้ตัวทันรีบล็อคเอวมิ้งค์เอาไว้

 

"อยากตายมากใช่มั้ยฮะ!!!!!" เสียงตะคอกของมันทำเอามิ้งค์กลัวจนหัวหด

"ไม่เอาาา ไม่อยาก" 

 

มิ้งค์เริ่มสะอื้นแต่ก็แข็งใจไว้ไม่ให้ร้อง เพราะแม่พร่ำบอกเสมอว่า ถ้าร้องไห้มิ้งค์มักจะขาดสติ อาจจะเป็นเพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มิ้งค์โดนล่วงเกิน จึงพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง มันบังคับให้มิ้งค์แอ่นก้นแล้วยืนเฉยๆ ก่อนมันจะค่อยๆสอดไอ้นั้นเข้ามา!!

 

"ม..ไม่เอา...ไม่นะ...อ๊าาา" 

 

โดน