okok

สรุปตั้งแต่อ่านมา ชอบประโยดนี้ที่สุดคร้าบบบบบบ       "ถ้าไม่มีใครรู้... มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดนะพี่..."     

  การลงทุนของน้องกานย่อมมีความเสี่ยง แต่ก็คุ้มนะ

สะทีนะนังหนูวางแผมมาขนาดนี้

 

กำลังสนุกมากกกกก

ยอมใจนักวางแผน

 

พันธนาการรักนิรันดร์(Incest)

คำเตือนสำหรับผู้อ่าน (Content Warning)
 * นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่จัดอยู่ในหมวดหมู่ที่ละเอียดอ่อนและมีความเสี่ยงทางศีลธรรม
 * โปรดอ่านคำเตือนด้านล่างนี้อย่างละเอียดก่อนตัดสินใจอ่าน:
 * เนื้อหาหลักที่ต้องระวัง:
 * ความสัมพันธ์ต้องห้าม (Incestuous Themes): เนื้อเรื่องบรรยายถึงความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างบุคคลที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดและ/หรือบทบาทภายในครอบครัว ซึ่งขัดต่อหลักศีลธรรม จริยธรรม และกฎหมายของสังคมส่วนใหญ่
 * เนื้อหาทางเพศที่เปิดเผย (Explicit Sexual Content): มีการบรรยายฉากร่วมเพศ การสำเร็จความใคร่ และการสัมผัสทางเพศอย่างละเอียดและชัดเจน
 * การทำลายขอบเขต (Boundary Violation): เนื้อเรื่องมีการนำเสนอการทำลายขอบเขตทางกายและใจระหว่างตัวละครอย่างต่อเนื่อง
 * ข้อแนะนำ:
 * นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีวุฒิภาวะและอายุ 20 ปีบริบูรณ์ขึ้นไปเท่านั้น
 * เนื้อหาทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ: ตัวละคร เหตุการณ์ สถานที่ และการกระทำทั้งหมดในนิยายเรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีเจตนาที่จะสนับสนุน ชักจูง หรือส่งเสริมการกระทำที่ผิดกฎหมายหรือศีลธรรมในโลกแห่งความเป็นจริง
 * หากผู้อ่านรู้สึกไม่สบายใจ ตื่นตระหนก หรือไม่สามารถยอมรับเนื้อหาประเภทนี้ได้ โปรดหยุดอ่านทันที
 * การตัดสินใจอ่านถือว่าผู้อ่านรับทราบและยอมรับต่อความเสี่ยงด้านเนื้อหาทั้งหมดที่กล่าวมา


ความเดิมตอนที่แล้ว

พันธนาการรักนิรันดร์ ตอนที่ 10 (Incest)


ทว่าในวินาทีที่ปลายลิ้นของเขากำลังจะแตะลงบนผิวเนื้ออ่อนละมุนของกาน...

ปัง!!!

เสียงประตูห้องนอนที่กานจงใจไม่ล็อคกลอนถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนชนเข้ากับผนังดังกึกก้องไปทั่วทั้งบ้าน!

ร่างที่ปรากฏอยู่ตรงประตูคือ "พี่เอก" ในสภาพที่กานไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าของเขาแดงก่ำและบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาคู่ที่เคยดูอบอุ่นบัดนี้วาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิตราวกับสัตว์ป่าที่เห็นรอยเท้าผู้อื่นมารุกล้ำอาณาเขตและแตะต้อง "ของรัก" ที่เขาเพิ่งตีตราจองไว้เมื่อคืนก่อน ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและรุนแรงจนหน้าอกกระเพื่อมไหวภายใต้เสื้อทหารที่ยังไม่ได้ถอด

พี่ตั้มสะดุ้งสุดตัวจนลำเนื้อที่เคยแข็งขึงหดวูบ เขาพยายามจะคว้าผ้ามาปิดกายด้วยความลนลาน ขณะที่กานลืมตาขึ้นมองพี่ชายด้วยสายตาที่สั่นระริก แผนการของหนูสำเร็จแล้ว... พรานป่าทนดูคนอื่นมาซ้ำรอยเขาไม่ได้จริงๆ

"มึงทำอะไรน้องกู!!!" พี่เอกคำรามเสียงต่ำที่สั่นพร่าไปด้วยอารมณ์ที่พุ่งถึงขีดสุด เขาพุ่งตรงเข้ามาที่เตียงทันทีด้วยท่าทางที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า

ในวินาทีที่พี่เอกพุ่งเข้ามาถึงเตียง เขาไม่ได้แสดงความลังเลใจแม้แต่น้อย มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของตั้มอย่างรุนแรง ก่อนจะออกแรงกระชากร่างที่เปลือยเปล่าของรุ่นพี่หนุ่มลงจากเตียงจนล้มคะมำไปกับพื้น พี่เอกไม่หยุดแค่นั้น เขาเหวี่ยงร่างของตั้มออกไปนอกห้องนอนของกานอย่างไม่ปรานีราวกัยเหวี่ยงเศษขยะ

"ออกไปจากห้องน้องกู!!!" เสียงคำรามของพี่เอกดังกึกก้องจนแผ่นฝ้าเพดานแทบสั่น

เขาคว้ากองเสื้อผ้าชุดนักเรียนของตั้มที่ตกอยู่บนพื้น แล้วโยนโครมออกไปตามหลังร่าที่กลิ้งหลุกหลิกอยู่นอกประตู พี่เอกยืนจระกาอยู่หน้ากรอบประตูห้องนอน สายตาจ้องมองตั้มด้วยความอาฆาตมาดร้ายพลางชี้หน้าด่าด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบแต่ทรงพลัง

"ถ้ากูเห็นมึงมายุ่งกับน้องกูอีก...
ระวังมึงจะไม่ได้มายืนเป็นคนอยู่ตรงนี้
และอย่ามาให้กูเห็นหน้ามึงอีกเป็นอันขาด!"

  พี่ตั้มในสภาพตัวเปล่าเล่าเปลือย หน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัวต่อแรงกดดันของผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์โชกโชนกว่า เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะอ้าปากอธิบาย สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เขารีบคว้ากางเกงนักเรียนมาสวมใส่อย่างลนลานท่ามกลางสายตาพิฆาตของพี่ชายเพื่อนสาว

    สิ่งที่น่าอับยศที่สุดคือในขณะที่ พี่ตั้มกำลังสวมกางเกงด้วยความรีบร้อน "ลำเนื้อ" ของเขายังคงแข็งขึงค้างอยู่อย่างนั้นเพราะแรงอารมณ์ที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย มันดุนดันเป้ากางเกงจนเห็นเด่นชัดในขณะที่เขาต้องวิ่งหนีออกจากบ้าน พี่ตั้มรีบคว้ากระเป๋านักเรียนและเสื้อที่ยังไม่ได้สวมขึ้นมาถือไว้ แล้ววิ่งแน่บออกจากบ้านไปในสภาพที่เปลือยท่อนบน ทิ้งไว้เพียงความอัปยศที่ไม่มีวันลืม

    เมื่อเสียงฝีเท้าที่วิ่งลนลานของตั้มเงียบหายไปจากตัวบ้าน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก กานที่นอนใจสั่นอยู่บนเตียงค่อยๆ พยุงร่างกายที่ยังสั่นเทาขึ้นมานั่ง หนูเอื้อมมือที่ไร้เรี่ยวแรงไปหยิบผ้าขนหนูผืนเดิมขึ้นมาโอบปิดบังทรวงอกและร่างกายช่วงบนเอาไว้ พร้อมกับคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดทับช่วงล่างอย่างหมิ่นเหม่

สายตาของหนูจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างของพี่ชายที่ยืนจระกาอยู่ตรงขอบประตูไม่วางตา แผ่นหลังที่หนูเคยแอบดูผ่านรูผนังบัดนี้ดูน่าเกรงขามและเต็มไปด้วยรังสีแห่งความดุดัน ลมหายใจของเขาที่หอบกระเพื่อมจนไหล่หนาสั่นไหวบ่งบอกว่าอารมณ์โกรธแค้นและหึงหวงกำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในอย่างบ้าคลั่ง

    หนูรู้ดีว่าแผนการเสี่ยงตายของหนู ขยับหมากมาถึงจุดที่ย้อนกลับไม่ได้แล้ว และหมากตัวต่อไปที่กำลังจะขยับก็คือพี่ชายแท้ๆ ของหนูเอง หนูรู้ดีว่าคราวนี้พี่เอกจะหันกลับมาจัดการกับ "เหยื่อล่อ" อย่างหนูด้วยอารมณ์ที่รุนแรงและป่าเถื่อนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะภาพที่น้องสาวแท้ๆ ยอมให้ชายอื่นสัมผัสและชักรูดลำเนื้อต่อหน้าต่อตา มันได้ทำลายกำแพงศีลธรรมที่เขาพยายามสร้างไว้จนพินาศย่อยยับลงไปแล้ว

  หนูไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทรยศพี่เอก แต่หนูรู้ว่านี่คือแรงกระเพื่อมลึกสุดใจที่บีบให้เขาต้องเลือกระหว่าง "เส้นศีลธรรม" ที่เขาขีดไว้

 หรือ "ความปรารถนา" ที่เขาก็อยากได้หนูไว้ในครอบครองไม่แพ้กัน หนูนั่งนิ่ง รอคอยวินาทีที่เขาจะหันมาประจันหน้าในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะพี่ชายอีกต่อไป

    หนูนั่งนิ่ง รอคอยวินาทีที่พรานป่าจะหันกลับมาเผชิญหน้า... และขย้ำเหยื่อที่จงใจท้าทายอำนาจของเขาคนนี้ให้จมเขี้ยว


  หลังจากที่พี่เอกไล่พี่ตั้มออกไปจากบ้านอย่างดุดัน เขาก็เดินออกจากห้องนอนของกานไปครู่หนึ่ง ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง กานนอนนิ่งอยู่ที่เดิมจุดเดิม ไม่ได้ขยับร่างกายไปไหน ประสาทสัมผัสของหนูทำงานอย่างเฉียบคมท่ามกลางความกดดัน หนูได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านถูกล็อคกลอนจากภายในอย่างแน่นหนา ตามด้วยเสียงน้ำในห้องน้ำที่ไหลรินออกมาอย่างต่อเนื่อง

เสียงน้ำนั้นทำลายความเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ราวกับว่าพี่เอกกำลังพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพื่อดับความร้อนรุ่มและอารมณ์คลุ้มคลั่งที่เพิ่งเกิดขึ้น กานยังคงรอคอยอยู่ที่เตียงด้วยใจที่เต้นระทึก หนูรู้ว่าเขากำลังจัดการกับตัวเอง... และจัดการกับเส้นศีลธรรมที่กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง

เวลาผ่านไปไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็กลับมาหยุดที่หน้าห้องอีกครั้ง เสียงประตูห้องของกานค่อยๆ

"แกร็ก..."

ปิดลงอย่างแผ่วเบา แสงในห้องเริ่มสลัวลงเรื่อยๆ เพราะในเวลานี้พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มอมม่วงที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาพอให้เห็นเงาร่างของกันและกัน

พี่เอกเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับเต็มไปด้วยความสับสนและความปวดร้าวที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียง ท่ามกลางความสลัวนั้น เขาเอ่ยถามขึ้นด้วยประโยคที่ตรงไปตรงมาจนกานรู้สึกสะท้านไปถึงหัวใจ

"กาน... น้องพี่
เกิดอะไรขึ้นกับน้อง?
ทำไมน้องถึงพาผู้ชาย
คนนั้นเข้ามาในบ้าน...
น้องคิดอะไรอยู่?"

    คำถามของพี่เอกเหมือนเป็นการพยายามดึงกานกลับมาสู่ฐานะ "น้องสาว" อีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน แววตาของเขากลับสั่นระริกขณะจ้องมองร่างของหนูที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวและผ้าห่มปกปิดไว้หมิ่นเหม่

เขายืนรอคำตอบด้วยหัวใจที่บีบคั้น ลึกๆ แล้วพี่เอกอาจจะรู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้วว่าทำไมกานถึงต้องทำขนาดนี้ แต่เขาก็ยังอยากได้ยินจากปากของหนูเอง เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่คือความรัก ความใคร่ หรือเพียงแค่ความผิดบาปที่ยากจะถอนตัว

ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวันที่ค่อยๆ เลือนหายไปจนห้องตกอยู่ในความมืดสลัว กานเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่เอกที่ยืนรอคำตอบอยู่ข้างเตียง แววตาของหนูไม่ได้มีความรู้สึกผิดปนอยู่เลยแม้แต่น้อย หนูค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ปล่อยให้ผ้าห่มร่นลงมาจนเห็นไหล่เนียนชัดเจน ก่อนจะเอ่ยตอบคำถามของพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่ทว่ามั่นคง

"หนูไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะพี่เอก...
หนูแค่อยากได้ความรู้สึกเหมือนคืนนั้นอีก"

คำพูดของหนูทำเอาพี่เอกชะงักงัน ลมหายใจของเขาขาดช่วงไปชั่วขณะเมื่อกานพูดย้ำในสิ่งที่เขาพยายามจะลืม "และในเมื่อพี่หยุดมันเอาไว้... ในเมื่อพี่ไม่ยอมให้หนูได้ในสิ่งที่ หนูต้องการจริงๆ หนูก็แค่ต้องหาจากคนอื่น พี่จะโกรธหนูทำไม ในเมื่อพี่เองเป็นคนผลักไสให้หนูออกมาเอง"

กานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพี่ชายที่กำลังสั่นระริก หนูเห็นรอยร้าวในกำแพงศีลธรรมของเขาชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ

"พี่บอกว่ากานเป็นน้อง... แต่พี่รู้ไหมว่าสัมผัสของพี่ในคืนนั้นมันทำให้กานไปไหนไม่ได้อีกแล้ว ถ้าพี่จะปล่อยให้กานทรมานอยู่คนเดียวแบบนี้ กานก็ยอมให้คนอื่นมาทำแทนพี่ดีกว่า อย่างน้อยเขาก็กล้าพอที่จะทำมันให้จบ ไม่เหมือนพี่..."

คำท้าทายนั้นเหมือนตบหน้าพี่เอกอย่างแรง เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน มือหนาที่วางอยู่ข้างตัวกำผ้าปูเตียงจนยับย่น ความเงียบที่ตามมานั้นเต็มไปด้วยมวลความต้องการที่หนักอึ้งและรุนแรง พี่เอกจ้องมองริมฝีปากของน้องสาวที่เพิ่งเอ่ยคำพูดร้ายกาจออกมา สายตาของเขาเริ่มเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความดุดันที่ยากจะควบคุม

    พี่เอกขยับกายเข้าหาหนูช้าๆ จนเงาของเขาพาดทับร่างของกานจนมิด ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านออกมาจนหนูสัมผัสได้ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชิดกัน กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากการอาบน้ำเมื่อครู่ผสมกับกลิ่นกายชายชาตทหารทำให้ใจของกานเต้นรัว

"กานรู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา..." พี่เอกกระซิบเสียงต่ำพร่า ร่างกายของเขาสั่นเทาเพราะต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลในการสะกดกั้นสัญชาตญาณ "ถ้าพี่ไม่หยุดตัวเองเอาไว้เหมือนเมื่อวานนี้... กานจะไม่มีวันกลับไปเป็นน้องสาวคนเดิมของพี่ได้อีกเลยนะ"

หนูยิ้มบางๆ ท่ามกลางความมืด หนูเอื้อมมือที่สั่นเทาไปวางบนหน้าอกแกร่งของเขา รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรุนแรงไม่แพ้กัน

"หนูไม่อยากเป็น...
น้องสาวคนเดิมอยู่แล้วค่ะพี่เอก...
กานอยากเป็นของพี่ พี่คนเดียวเท่านั้น"

พี่เอกนิ่งเงียบไปนานหลังจากได้ยินคำตอบของกาน มือที่สั่นเทาของเขาค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาลูบใบหน้าของตัวเองอย่างคนคิดไม่ตก เขาขยับถอยห่างจากเตียงเล็กน้อยเพื่อพยายามสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย แต่สายตาของเขาก็ยังไม่อาจละไปจากร่างนวลตรงหน้าได้

"กาน... พี่ไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าอะไรแล้วสิ่งที่พวกเรากำลังทำอยู่" พี่เอกเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่าเต็มไปด้วยความกังวล "พี่เองก็มีพี่มล แล้วกานยังเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่อีก... ถ้าเรื่องนี้มีคนรู้ พ่อแม่รู้ หรือใครต่อใครรู้เข้า พี่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? พี่จะทนมองหน้าใครได้อีกในชีวิตนี้?"

ความเงียบในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้นไปอีกหลายเท่าเมื่อคำว่า "พ่อแม่" และ "ศีลธรรม" ถูกยกขึ้นมาพูดตรงๆ พี่เอกจ้องมองกานเหมือนกำลังอ้อนวอนให้หนูหยุดแผนการนี้เสีย แต่ในขณะเดียวกัน ลำเนื้อที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงทหารของเขามันกลับขยายตัวขึ้นจนเจ็บปวด เป็นความจริงที่ขัดแย้งกับคำพูดของเขาโดยสิ้นเชิง

กานมองเห็นความสับสนและหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตาของพี่ชาย หนูไม่ปล่อยให้ความลังเลนั้นดึงเขากลับไปสู่โลกแห่งความถูกต้อง กานขยับกายเข้าหาพี่เอกอย่างแผ่วเบาบนเตียงที่ยวบยาบ หนูเอื้อมมือไปคว้ามือหนาที่กำลังสั่นเทาของเขาให้เลื่อนมาสัมผัสลงบนร่างกายที่เปลือยเปล่าใต้ผ้าขนหนู สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านของพี่ชายทำให้กานสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"ถ้าไม่มีใครรู้... มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดนะพี่..." หนูกระซิบเสียงแผ่วพร่าพลางสบตาเขาอย่างแน่วแน่ "พวกเราจะเป็นของกันและกัน และพี่...ก็ได้ดูแลหนู...ทั้งทางกายและทางใจ... พี่ยอมได้เหรอ ถ้าวันหนึ่งมีผู้ชายคนอื่นเข้ามาหลอกล่อแล้วทิ้งหนูไป?"

  หนูได้ใช้ความรักที่ผิดบาปเป็นเครื่องมือโน้มน้าวใจพรานป่าที่กำลังหลงทาง "มีแค่พี่คนเดียวที่จะเป็นทุกอย่างให้กับหนูได้ และหนูรู้... ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าหนูตอนนี้จะไม่มีวันทิ้งหนูไปไหน ทำกับหนูเถอะค่ะ เหมือนเมื่อคืนก่อน เหมือนหลายๆ ครั้งที่พี่เฝ้ามองหนูผ่านผนังนั่น..."


คำพูดของกานเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบทำลายกำแพงศีลธรรมที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของพี่เอกจนพังทลายลงสิ้น พี่เอกจ้องมองใบหน้าหวานของน้องสาวแท้ๆ ด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นและร้อนผ่าว

"นับจากนี้ หนูจะไม่เสียใจเลย...
ที่พี่ชายที่หนูรักที่สุด
จะเป็นคนแรกสำหรับหนู" กานเน้นย้ำคำว่า 'คนแรก' อย่างจงใจเพื่อให้เขารับรู้ถึงคุณค่าที่หนูกำลังจะมอบให้ "หนูยอมเสียครั้งแรก... เพื่อพี่เอกคนเดียว" คำว่า "ครั้งแรก" และ "ยอมเสียเพื่อพี่" คือกุญแจสำคัญที่ปลดล็อคสัญชาตญาณดิบในตัวพี่เอกโดยสมบูรณ์ สายตาที่เคยวาดระแวงและกังวลบัดนี้เปลี่ยนเป็นความกระหายและหวงแหนอย่างรุนแรง เขาขยับกายเข้าหาหนูจนลมหายใจเป่ารดกัน มือหนาที่กานกุมไว้เริ่มเปลี่ยนเป็นฝ่ายบีบกระชับและลูบไล้ไปตามสัดส่วนของหนูอย่างถือสิทธิ์

"กาน... พี่..." พี่เอกครางชื่อหนูออกมาด้วยเสียงที่ต่ำพร่า พ่ายแพ้ต่อคำวิงวอนและแผนการของน้องสาวอย่างราบคาบ เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาหาหนู ท่ามกลางแสงสลัวสุดท้ายที่ลับขอบฟ้าไป ในตอนนี้ห้องนอนของกานมีเพียงความมืดมิด ภายในห้องที่มืดมิดนี้กลายเป็นม่านกำบังความลับที่แสนผิดบาปนี้เอาไว้

พี่เอกไม่ได้เอ่ยถึงพี่มลหรือพ่อแม่อีกต่อไป ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงน้องสาวที่นอนรอให้เขา "กิน" อย่างเต็มใจ และความโหยหาที่สะสมมานานนับปีที่กำลังจะได้รับการปลดปล่อยในค่ำคืนที่เงียบสงัดนี้

    ในความมืดสลัวที่โอบล้อมห้องนอน พี่เอกไม่ปล่อยให้คำพูดสุดท้ายของกานเลือนหายไปกับอากาศ เขาโน้มใบหน้าลงมาบดเบียดริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากบางของหนูอย่างหนักหน่วงและโหยหา ทว่าในวินาทีนั้น "ภาษากาย" กลับทำหน้าที่ได้ลึกซึ้งกว่าคำพูดใดๆ

กานสัมผัสได้ถึงจังหวะลมหายใจของพี่เอกที่สอดประสานเข้ากับลมหายใจหอบถี่ของหนูอย่างเป็นจังหวะเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่พ่นรดกันคือการสื่อสารที่ไร้เสียงว่าเราทั้งคู่ได้ก้าวข้ามเส้นขีดจำกัดมาด้วยกันแล้ว ลิ้นร้อนของพี่ชายที่สอดแทรกเข้ามาพัวพันไม่ได้เพียงแค่รุกราน แต่เป็นการ "ตีตราจอง" ผ่านรสสัมผัสที่ดุดันจนกานต้องหลับตาพริ้มและตอบสนองด้วยการเกี่ยวรัดปลายลิ้นของเขาเอาไว้ ราวกับจะบอกผ่านสัมผัสว่าหนูรอคอยการถูกครอบครองนี้มานานแค่ไหน

 

ผู้พ่าย ในที่สุด ผู้ชนะคือ ??????????

เจ้าเล่ห์ซะจริงๆ

 

พี่ชายที่แสนดี

เอาแล้วๆๆๆ