เขียนได้อารมณ์มาก ชอบ

ทำไม

ไม่น่ารอด

สมใจชิงถานหรือเปล่านะ

---------------------------------------------------------------


กลุ่มที่ 1 (ตอนที่ 1-52)

ตอนที่่ 1 ความปรารถนาอันบิดเบี้ยวของหลินต้ง
อ่าน :
ตอนที่่  2 หลินชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  3 การเสียสละของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  4 ไฟราคะของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  5 ค่ำคืนของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  6 ค่ำคืนของชิงถาน จบ
อ่าน :
ตอนที่่  7 ความตื่นเต้นในย่านการค้า
อ่าน :
ตอนที่่  8 แลกเปลี่ยนสินค้าด้วยร่างกาย
อ่าน :
ตอนที่่  9 พิสูจน์ความบริสุทธิ์
อ่าน :
ตอนที่่  10 ความเปลี่ยนแปลงของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  11 ชิงถานอาบโลกีย์
อ่าน :
ตอนที่่  12 ชิงถานอาบโลกีย์ จบ
อ่าน :
ตอนที่่  13 หลิงชิงจูสิ้นพรหมจรรย์
อ่าน :
ตอนที่่  14 วาสนาวายร้าย
อ่าน :
ตอนที่่  15 ความอัปยศของหลิงชิงจู
อ่าน :
ตอนที่่  16 ความอัปยศของหลิงชิงจู จบ
อ่าน :
ตอนที่่  17 ชิงถานสิ้นพรหมจรรย์
อ่าน : กำลังอ่าน
ตอนที่่  18 ชิงถานสิ้นพรหมจรรย์ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  19 ช่วงเวลาของเจียงเสวี่ย
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  20 โฉมงามถวายตัว
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  21 โฉมงามถวายตัว จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  22 เจียงเสวี่ยระเริงกาม
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  23 เจียงเสวี่ยใต้ตัณหา
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  24 เจียงเสวี่ยใต้ตัณหา จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  25 การชุมนุมตระกูลที่น่าอับอาย
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  26 การชุมนุมตระกูลที่น่าอับอาย จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  27 ชิงถานพ่ายราคะ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  28 ชิงถานถูกลักหลับ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  29 ชิงถานถูกลักหลับ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  30 ซูโหรวผู้ไร้เดียงสา
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  31 ความอับอายของซูโหรว
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  32 ความอับอายของซูโหรว จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  33 ซูโหรวประสบเคราะห์
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  34 ซูโหรวประสบเคราะห์ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  35 คืนสยิวของซูโหรว
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  36 หนึ่งหญิงสองชาย
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  37 หนึ่งหญิงสองชาย 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  38 หนึ่งหญิงสองชาย จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  39 การร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  40 การร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  41 อิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  42 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  43 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  44 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 3
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  45 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 4
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  46 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 5
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  47 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 6
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  48 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 7
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  49 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 8
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  50 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 9
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  51 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 10
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  52 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ


-----------------------------------


กลุ่มที่ 2 (ตอนที่ 53 - 100)

บทที่ 53 ความเปลี่ยนแปลงของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่ 54 ความเปลี่ยนแปลงของอิ้งฮวนฮวน 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 55 ความเปลี่ยนแปลงของอิ้งฮวนฮวน จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 56 การตัดสินใจของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 57 ข้อตกลงสวาท
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 58 ก้าวแรกแห่งการปรนเปรอ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 59 ก้าวแรกแห่งการปรนเปรอ 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 60 ก้าวแรกแห่งการปรนเปรอ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 61 อิ้งฮวนฮวนเริ่มเปิดใจ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 62 อิ้งฮวนฮวนเริ่มเปิดใจ 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 63 อิ้งฮวนฮวนเริ่มเปิดใจ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 64 ความก้าวหน้าของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 65 ความก้าวหน้าของอิ้งฮวนฮวน 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 66 ความก้าวหน้าของอิ้งฮวนฮวน จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 67 การยอมรับทั้งร่างกายและจิตใจ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 68 การยอมรับทั้งร่างกายและจิตใจ 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 69 การยอมรับทั้งร่างกายและจิตใจ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 70 อิ้งฮวนฮวนผู้ดำดิ่ง
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 71 ประตูหลังของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 72 ฮวนฮวนจอมลามก
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 73 คืนเสียบริสุทธิ์ของอิ้งฮวนฮวน ต้น
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 74 คืนเสียบริสุทธิ์ของอิ้งฮวนฮวน กลาง
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 75 คืนเสียบริสุทธิ์ของอิ้งฮวนฮวน ปลาย
อ่าน : ในกลุ่มลับ







ใครอยากเข้ากลุ่มลับสามารถแอดมาพูดคุยได้ที่ FB : Art atowai 
อ่านได้ล่วงหน้าแบบไม่ต้องรอนาน[/size]
[/size]

--------------------------------------------------------------------------------------------

แนะนำตัวละคร

ชิงถาน

----------------------------------------------------------------------------------------------------
[/size]
บทที่ 17 ชิงถานสิ้นพรหมจรรย์   

     หลังจากหลิงต้งและหลิงชิงจูได้ผูกสัมพันธ์อันลึกซึ้งแล้ว ต่างฝ่ายต่างจำต้องแยกจากกันไปตามวิถีทางของตน ครั้นเมื่อหลิงต้งหวนคืนสู่เมืองหยานเฉิงอีกครา ก็ได้ประสบกับวิกฤตการณ์ของหอการค้าหมื่นหาญ ด้วยความสามารถอันเหนือชั้น หลิงต้งสามารถคลี่คลายสถานการณ์ พิชิตศัตรูทั้งสองจากสามคนลงได้
    
     ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เยว่ซาน หัวหน้าพรรคหมาป่าโลหิต ฉวยโอกาสเร้นกายหลบหนีออกจากพื้นที่ทันที บรรดาลูกสมุนของมันเมื่อเห็นนายของตนเตลิดหนี ก็ต่างแตกฮือกระจายกันไปคนละทิศละทาง ชั่วขณะนั้น บริเวณดังกล่าวจึงตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เยว่ซานอาศัยจังหวะนี้หลบหนีไปได้ไกลโข

     หลิงต้งยืนหยัดมั่นคง ทอดสายตาอันสงบนิ่งมองตามร่างที่กำลังหนีไปอย่างรวดเร็ว ประกายกระบี่วาบขึ้นที่ปลายเท้า พาร่างของเขาลอยขึ้นสู่อากาศอย่างเชื่องช้า ทว่าเขากลับหยุดนิ่งอยู่กลางหาว มิได้แสดงท่าทีว่าจะติดตามไปแม้แต่น้อย
    
     แม้การกระทำของหลิงต้งจะก่อให้เกิดความประหลาดใจแก่ผู้คนบางส่วน แต่เมื่อได้ประจักษ์ถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่เขาได้สำแดงไปก่อนหน้า ก็หามีผู้ใดกล้าเอ่ยปากตั้งคำถามไม่
 
     ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน ร่างของเยว่ซานค่อยๆ ลับหายไปในระยะไกล หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมื่อมันสามารถพุ่งทะยานออกจากฝูงชนอันวุ่นวายได้สำเร็จ มันจึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ในใจ หันศีรษะกลับไปมองหลิงต้งที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศแต่ไกล ดวงตาฉายแววอำมหิตและอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง
    
     "เจ้าเด็กสารเลว รอข้าก่อนเถิด! เจ้าบังอาจทำลายพรรคหมาป่าโลหิตของข้า ข้าเยว่ซาน สาบานว่าจะต้องทำลายล้างตระกูลหลินของเจ้าให้สิ้นซาก!"
    
     เยว่ซานพึมพำกับตนเองด้วยเสียงอันแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง แน่นอนว่าขณะที่ในใจครุ่นคิดถึงเรื่องอันขุ่นแค้นนั้น ฝีเท้าของมันก็มิได้ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย ชั่วพริบตาก็ปรากฏร่างห่างออกไปหลายสิบจั้งแล้ว
    
     แท้จริงแล้ว ขณะที่หลิงต้งกำลังจะลงมือสังหารเยว่ซาน ชิงถานก็ได้ส่งเสียงกระซิบผ่านลมปราณมายังหลิงต้งว่า "พี่หลิงต้ง อย่าเพิ่งสังหารเขา"
    
     เมื่อได้ยินคำขอร้องจากน้องสาว หลิงต้งจึงจำต้องแสร้งทำเป็นมิอาจตามสังหารเยว่ซานได้ทัน การต่อสู้อันดุเดือดที่เมืองหยานเฉิงจึงยุติลงแต่เพียงเท่านี้ ผู้คนต่างเริ่มจัดการสะสางเรื่องราวของตนไป
    
     ยามรัตติกาลมาเยือน ขณะที่หลิงต้งกำลังพักผ่อนอยู่ภายในห้องอันเงียบสงบ พลันปรากฏเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง หลิงต้งซึ่งหลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นทันที
    
     เงาร่างสีดำนั้นเอ่ยขึ้น "พี่หลิงต้ง" แน่นอนว่าคือชิงถานนั่นเอง ยามนี้ นางอยู่ในอาภรณ์สีดำสนิทดุจเงามืด ท่อนบนเป็นชุดเกาะอกไร้แขน มีเพียงสายรัดเล็กๆ สองเส้นพาดอยู่บนไหล่บอบบาง บนศีรษะประดับด้วยแพรสีดำผูกเป็นรูปโบว์อันงดงาม
    
     "ชิงถาน นี่คือพิษหยางสุดขั้วที่เจ้าต้องการ" กล่องไม้ใบหนึ่งลอยออกจากมือหลิงต้ง ไปหยุดนิ่งอยู่ในมือของชิงถานอย่างแม่นยำ
    
     "คิกคิก พี่หลิงต้ง เจ้าไม่คิดจะถามข้าบ้างหรือไร ว่าเหตุใดข้าจึงมิให้เจ้าสังหารเยว่ซานผู้นั้น?"
    
     ชิงถานมองดูของวิเศษในมือ กล่าวถามพร้อมรอยยิ้มบางเบา
    
     "เจ้าก็จะบอกข้าอยู่แล้วมิใช่รึ" หลิงต้งกล่าวตอบ พลางยิ้มเล็กน้อย
    
     "ข้าได้เตรียมของขวัญชิ้นพิเศษไว้ให้เจ้า ไปกันเถิด " ชิงถานเอ่ยชวนแล้วรีบรุดออกไป หลิงต้งจึงติดตามนางไปอย่างเงียบเชียบ
    
     ในเวลาไม่นาน ทั้งสองก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่ง
    
     ชิงถานหันมาสบตาหลิงต้ง หลิงต้งเข้าใจความหมายในทันที จึงเร้นกายซ่อนลมหายใจ หายไปในความมืดมิดรอบด้าน
    
     เมื่อชิงถานเห็นว่าหลิงต้งได้ซ่อนตัวเรียบร้อยแล้ว นางจึงค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปในหมู่บ้านร้างนั้นอย่างเชื่องช้า
หลังจากเดินเข้าไปได้เพียงระยะหนึ่ง พลันมีพลังสายหนึ่งพุ่งออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง ปะทะเข้ากับร่างของชิงถานอย่างจัง! ร่างบางของนางปลิวไปตามกระแสพลังนั้น ก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้น แสร้งทำเป็นหมดสติไปในทันที
    
     ครั้นเห็นว่าชิงถานนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน มิอาจลุกขึ้นได้ เงาร่างสีดำร่างหนึ่งจึงปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ชายผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น คือเยว่ซาน หัวหน้าพรรคหมาป่าโลหิต ที่เพิ่งหลบหนีมาได้ในวันนี้นั่นเอง
    
     "หืม? นี่มันผู้ใดกัน?"
    
     เยว่ซานมองร่างที่นอนอยู่บนพื้น รู้สึกว่าใบหน้านั้นดูคุ้นตาอยู่บ้าง

     "นี่... น้องสาวของเจ้าเด็กแซ่หลินมิใช่รึ? รู้สึกจะชื่อชิงถานกระมัง? นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? หรือว่าเจ้าหลิงต้งมันรู้ว่าข้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่?" เยว่ซานกวาดสายตามองไปรอบบริเวณอย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
    
     "ฮ่าๆๆ สวรรค์ช่างเข้าข้างข้าโดยแท้! เจ้าเด็กสารเลว ข้าจะขอแก้แค้นเอาจากน้องสาวของเจ้าก่อนก็แล้วกัน!" เยว่ซานช้อนร่างที่ "หมดสติ" ของชิงถานขึ้น อุ้มเดินเข้าไปยังห้องหนึ่งภายในบ้าน ครั้นเข้าไปถึง เขาก็โยนร่างนางลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี

     "อ๊ะ!" ชิงถานแสร้งทำเป็นได้สติตื่นขึ้นเพราะแรงกระแทก นางหันมองไปรอบๆ เห็นเยว่ซานยืนอยู่เบื้องหน้า ก็รีบถอยกรูดไปด้วยท่าทีหวาดกลัวในทันที

     "แม่นางน้อยชิงถาน เจ้ายังจำข้าผู้นี้ได้หรือไม่?"
    
     เยว่ซานมองดูชิงถานด้วยแววตาอันดุร้ายป่าเถื่อน
    
     "เจ้า... เจ้าคือเยว่ซาน หัวหน้าพรรคหมาป่าโลหิต" ชิงถานมองตอบเยว่ซานด้วยแววตาหวาดหวั่น จากนั้นจึงเหลือบมองไปด้านข้าง พบว่ามีทางออกเพียงทางเดียว ซึ่งอยู่ด้านหลังของเยว่ซานนั่นเอง
    
     "อย่าได้คิดหนี! ตอบคำถามข้ามาตามตรง มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้ายสังหารเจ้าเสีย!" เยว่ซานสังเกตเห็นสายตาของชิงถานที่มองไปด้านหลัง รู้ว่านางกำลังมองหาโอกาสหลบหนี จึงเอ่ยปากเตือนด้วยเสียงเย็นชา
    
     ชิงถานหดตัวลงเล็กน้อย มองดูเยว่ซานอย่างระแวดระวัง
    
     "เจ้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร?" เยว่ซานเอ่ยถาม
    
     ชิงถานมิได้เอ่ยตอบ
    
     เยว่ซานขมวดคิ้วมุ่น พลังหยวนลี่พลันโคจรวูบวาบขึ้นในฝ่ามือ
    
     "ข้า... ข้าเพียงออกมาเที่ยวเล่น พลันผ่านมาเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่ง จึงลองเข้ามาดูเพียงเท่านั้น" ชิงถานก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบตากับเยว่ซานผู้มีท่าทางดุร้ายที่อยู่เบื้องหน้า
    
     "แล้วมีผู้ใดรู้หรือไม่ว่าเจ้ามาที่นี่?"
    
     เยว่ซานซักถามต่ออีกครั้ง
    
     "ข้ามิได้บอกผู้ใดเลย "
    
     เมื่อได้ยินว่าชิงถานอยู่โดดเดี่ยวลำพังและไร้หนทางต่อสู้ เยว่ซานพลันเผยรอยยิ้มอันหยาบช้าลามกออกมาบนใบหน้า
    
     "ยืนขึ้น"
    
     ร่างของชิงถานสั่นสะท้านขึ้นเล็กน้อย นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า
    
     "ที่นี่เลิกกระโปรงขึ้นด้วย" เยว่ซานออกคำสั่ง
    
     "ไม่! ได้โปรด... ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด" ชิงถานมองดูเยว่ซานอย่างน่าสงสาร ร้องขอความเมตตาจากมัน
    
     "เร่งมือเข้า! หยุดพูดจาไร้สาระเสียที มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าสลบไป แล้วเปลื้องอาภรณ์ของเจ้าออก จากนั้นก็จะโยนร่างเปลือยเปล่าของเจ้าให้ผู้คนในเมืองหยานเฉิงได้ชื่นชม!" เยว่ซานข่มขู่ด้วยวาจาอันร้ายกาจตรงไปตรงมา
    
     หยาดน้ำตาสองสายพลันไหลรินอาบแก้มนวลของชิงถาน มือเล็กๆ ของนางสั่นเทา เอื้อมไปจับชายกระโปรงด้านหน้า แล้วค่อยๆ ดึงมันขึ้นอย่างช้าๆ
    
     "สูงขึ้นอีก! ให้ข้าเห็นอาภรณ์ชั้นในของเจ้า!" เยว่ซานตวาดชิงถานกัดริมฝีปากแน่น จำต้องเลิกกระโปรงสูงขึ้นจนถึงทรวงอก เผยให้เห็นอาภรณ์ชั้นในสีขาวนวล ขลิบริมด้วยลูกไม้งาม แนบสนิทอยู่กับเนินเนื้อเร้นลับเบื้องล่าง
    
     "โอ้ น้องสาวของหลิงต้งนี่ช่างร้ายเดียงสานัก! อายุเพียงเท่านี้กลับสวมอาภรณ์ชวนวาบหวามถึงเพียงนี้ หรือจงใจใช้มันยั่วยวนบุรุษกันแน่?" เยว่ซานเอ่ยเยาะ

     ใบหน้าของชิงถานแดงก่ำราวกับถูกตบ ความอัปยศอดสูและความร้อนผ่าวบางอย่างก่อตัวขึ้นในกาย เมื่อต้องเผยส่วนเร้นลับให้ศัตรูได้ยล
    
     "หากข้ามิอนุญาต เจ้าห้ามเอากระโปรงลงเด็ดขาด!"

     กล่าวจบ เยว่ซานก็ก้าวเข้าไปใกล้นาง ยื่นมือใหญ่อันหยาบกร้านออกไป สัมผัสยังอาภรณ์ชั้นใน แตะต้องจุดเร้นลับที่เริ่มปรากฏความชุ่มชื้น มันยิ้มเยาะ มองนางราวกับค้นพบสิ่งมหัศจรรย์
    
     

---------------------------------------------------------------


กลุ่มที่ 1 (ตอนที่ 1-52)

ตอนที่่ 1 ความปรารถนาอันบิดเบี้ยวของหลินต้ง
อ่าน :
ตอนที่่  2 หลินชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  3 การเสียสละของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  4 ไฟราคะของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  5 ค่ำคืนของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  6 ค่ำคืนของชิงถาน จบ
อ่าน :
ตอนที่่  7 ความตื่นเต้นในย่านการค้า
อ่าน :
ตอนที่่  8 แลกเปลี่ยนสินค้าด้วยร่างกาย
อ่าน :
ตอนที่่  9 พิสูจน์ความบริสุทธิ์
อ่าน :
ตอนที่่  10 ความเปลี่ยนแปลงของชิงถาน
อ่าน :
ตอนที่่  11 ชิงถานอาบโลกีย์
อ่าน :
ตอนที่่  12 ชิงถานอาบโลกีย์ จบ
อ่าน :
ตอนที่่  13 หลิงชิงจูสิ้นพรหมจรรย์
อ่าน :
ตอนที่่  14 วาสนาวายร้าย
อ่าน :
ตอนที่่  15 ความอัปยศของหลิงชิงจู
อ่าน :
ตอนที่่  16 ความอัปยศของหลิงชิงจู จบ
อ่าน :
ตอนที่่  17 ชิงถานสิ้นพรหมจรรย์
อ่าน : กำลังอ่าน
ตอนที่่  18 ชิงถานสิ้นพรหมจรรย์ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  19 ช่วงเวลาของเจียงเสวี่ย
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  20 โฉมงามถวายตัว
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  21 โฉมงามถวายตัว จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  22 เจียงเสวี่ยระเริงกาม
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  23 เจียงเสวี่ยใต้ตัณหา
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  24 เจียงเสวี่ยใต้ตัณหา จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  25 การชุมนุมตระกูลที่น่าอับอาย
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  26 การชุมนุมตระกูลที่น่าอับอาย จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  27 ชิงถานพ่ายราคะ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  28 ชิงถานถูกลักหลับ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  29 ชิงถานถูกลักหลับ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  30 ซูโหรวผู้ไร้เดียงสา
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  31 ความอับอายของซูโหรว
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  32 ความอับอายของซูโหรว จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  33 ซูโหรวประสบเคราะห์
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  34 ซูโหรวประสบเคราะห์ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  35 คืนสยิวของซูโหรว
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  36 หนึ่งหญิงสองชาย
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  37 หนึ่งหญิงสองชาย 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  38 หนึ่งหญิงสองชาย จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  39 การร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  40 การร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  41 อิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  42 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  43 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  44 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 3
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  45 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 4
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  46 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 5
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  47 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 6
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  48 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 7
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  49 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 8
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  50 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 9
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  51 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน 10
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่่  52 คืนระทึกของอิ้งฮวนฮวน จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ


-----------------------------------


กลุ่มที่ 2 (ตอนที่ 53 - 100)

บทที่ 53 ความเปลี่ยนแปลงของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
ตอนที่ 54 ความเปลี่ยนแปลงของอิ้งฮวนฮวน 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 55 ความเปลี่ยนแปลงของอิ้งฮวนฮวน จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 56 การตัดสินใจของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 57 ข้อตกลงสวาท
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 58 ก้าวแรกแห่งการปรนเปรอ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 59 ก้าวแรกแห่งการปรนเปรอ 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 60 ก้าวแรกแห่งการปรนเปรอ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 61 อิ้งฮวนฮวนเริ่มเปิดใจ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 62 อิ้งฮวนฮวนเริ่มเปิดใจ 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 63 อิ้งฮวนฮวนเริ่มเปิดใจ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 64 ความก้าวหน้าของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 65 ความก้าวหน้าของอิ้งฮวนฮวน 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 66 ความก้าวหน้าของอิ้งฮวนฮวน จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 67 การยอมรับทั้งร่างกายและจิตใจ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 68 การยอมรับทั้งร่างกายและจิตใจ 2
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 69 การยอมรับทั้งร่างกายและจิตใจ จบ
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 70 อิ้งฮวนฮวนผู้ดำดิ่ง
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 71 ประตูหลังของอิ้งฮวนฮวน
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 72 ฮวนฮวนจอมลามก
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 73 คืนเสียบริสุทธิ์ของอิ้งฮวนฮวน ต้น
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 74 คืนเสียบริสุทธิ์ของอิ้งฮวนฮวน กลาง
อ่าน : ในกลุ่มลับ
บทที่ 75 คืนเสียบริสุทธิ์ของอิ้งฮวนฮวน ปลาย
อ่าน : ในกลุ่มลับ







ใครอยากเข้ากลุ่มลับสามารถแอดมาพูดคุยได้ที่ FB : Art atowai 
อ่านได้ล่วงหน้าแบบไม่ต้องรอนาน[/size]
[/size]

--------------------------------------------------------------------------------------------

แนะนำตัวละคร

ชิงถาน

----------------------------------------------------------------------------------------------------
[/size]
บทที่ 17 ชิงถานสิ้นพรหมจรรย์   

     หลังจากหลิงต้งและหลิงชิงจูได้ผูกสัมพันธ์อันลึกซึ้งแล้ว ต่างฝ่ายต่างจำต้องแยกจากกันไปตามวิถีทางของตน ครั้นเมื่อหลิงต้งหวนคืนสู่เมืองหยานเฉิงอีกครา ก็ได้ประสบกับวิกฤตการณ์ของหอการค้าหมื่นหาญ ด้วยความสามารถอันเหนือชั้น หลิงต้งสามารถคลี่คลายสถานการณ์ พิชิตศัตรูทั้งสองจากสามคนลงได้
    
     ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เยว่ซาน หัวหน้าพรรคหมาป่าโลหิต ฉวยโอกาสเร้นกายหลบหนีออกจากพื้นที่ทันที บรรดาลูกสมุนของมันเมื่อเห็นนายของตนเตลิดหนี ก็ต่างแตกฮือกระจายกันไปคนละทิศละทาง ชั่วขณะนั้น บริเวณดังกล่าวจึงตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เยว่ซานอาศัยจังหวะนี้หลบหนีไปได้ไกลโข

     หลิงต้งยืนหยัดมั่นคง ทอดสายตาอันสงบนิ่งมองตามร่างที่กำลังหนีไปอย่างรวดเร็ว ประกายกระบี่วาบขึ้นที่ปลายเท้า พาร่างของเขาลอยขึ้นสู่อากาศอย่างเชื่องช้า ทว่าเขากลับหยุดนิ่งอยู่กลางหาว มิได้แสดงท่าทีว่าจะติดตามไปแม้แต่น้อย
    
     แม้การกระทำของหลิงต้งจะก่อให้เกิดความประหลาดใจแก่ผู้คนบางส่วน แต่เมื่อได้ประจักษ์ถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่เขาได้สำแดงไปก่อนหน้า ก็หามีผู้ใดกล้าเอ่ยปากตั้งคำถามไม่
 
     ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน ร่างของเยว่ซานค่อยๆ ลับหายไปในระยะไกล หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมื่อมันสามารถพุ่งทะยานออกจากฝูงชนอันวุ่นวายได้สำเร็จ มันจึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ในใจ หันศีรษะกลับไปมองหลิงต้งที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศแต่ไกล ดวงตาฉายแววอำมหิตและอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง
    
     "เจ้าเด็กสารเลว รอข้าก่อนเถิด! เจ้าบังอาจทำลายพรรคหมาป่าโลหิตของข้า ข้าเยว่ซาน สาบานว่าจะต้องทำลายล้างตระกูลหลินของเจ้าให้สิ้นซาก!"
    
     เยว่ซานพึมพำกับตนเองด้วยเสียงอันแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง แน่นอนว่าขณะที่ในใจครุ่นคิดถึงเรื่องอันขุ่นแค้นนั้น ฝีเท้าของมันก็มิได้ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย ชั่วพริบตาก็ปรากฏร่างห่างออกไปหลายสิบจั้งแล้ว
    
     แท้จริงแล้ว ขณะที่หลิงต้งกำลังจะลงมือสังหารเยว่ซาน ชิงถานก็ได้ส่งเสียงกระซิบผ่านลมปราณมายังหลิงต้งว่า "พี่หลิงต้ง อย่าเพิ่งสังหารเขา"
    
     เมื่อได้ยินคำขอร้องจากน้องสาว หลิงต้งจึงจำต้องแสร้งทำเป็นมิอาจตามสังหารเยว่ซานได้ทัน การต่อสู้อันดุเดือดที่เมืองหยานเฉิงจึงยุติลงแต่เพียงเท่านี้ ผู้คนต่างเริ่มจัดการสะสางเรื่องราวของตนไป
    
     ยามรัตติกาลมาเยือน ขณะที่หลิงต้งกำลังพักผ่อนอยู่ภายในห้องอันเงียบสงบ พลันปรากฏเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง หลิงต้งซึ่งหลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นทันที
    
     เงาร่างสีดำนั้นเอ่ยขึ้น "พี่หลิงต้ง" แน่นอนว่าคือชิงถานนั่นเอง ยามนี้ นางอยู่ในอาภรณ์สีดำสนิทดุจเงามืด ท่อนบนเป็นชุดเกาะอกไร้แขน มีเพียงสายรัดเล็กๆ สองเส้นพาดอยู่บนไหล่บอบบาง บนศีรษะประดับด้วยแพรสีดำผูกเป็นรูปโบว์อันงดงาม
    
     "ชิงถาน นี่คือพิษหยางสุดขั้วที่เจ้าต้องการ" กล่องไม้ใบหนึ่งลอยออกจากมือหลิงต้ง ไปหยุดนิ่งอยู่ในมือของชิงถานอย่างแม่นยำ
    
     "คิกคิก พี่หลิงต้ง เจ้าไม่คิดจะถามข้าบ้างหรือไร ว่าเหตุใดข้าจึงมิให้เจ้าสังหารเยว่ซานผู้นั้น?"
    
     ชิงถานมองดูของวิเศษในมือ กล่าวถามพร้อมรอยยิ้มบางเบา
    
     "เจ้าก็จะบอกข้าอยู่แล้วมิใช่รึ" หลิงต้งกล่าวตอบ พลางยิ้มเล็กน้อย
    
     "ข้าได้เตรียมของขวัญชิ้นพิเศษไว้ให้เจ้า ไปกันเถิด " ชิงถานเอ่ยชวนแล้วรีบรุดออกไป หลิงต้งจึงติดตามนางไปอย่างเงียบเชียบ
    
     ในเวลาไม่นาน ทั้งสองก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่ง
    
     ชิงถานหันมาสบตาหลิงต้ง หลิงต้งเข้าใจความหมายในทันที จึงเร้นกายซ่อนลมหายใจ หายไปในความมืดมิดรอบด้าน
    
     เมื่อชิงถานเห็นว่าหลิงต้งได้ซ่อนตัวเรียบร้อยแล้ว นางจึงค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปในหมู่บ้านร้างนั้นอย่างเชื่องช้า
หลังจากเดินเข้าไปได้เพียงระยะหนึ่ง พลันมีพลังสายหนึ่งพุ่งออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง ปะทะเข้ากับร่างของชิงถานอย่างจัง! ร่างบางของนางปลิวไปตามกระแสพลังนั้น ก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้น แสร้งทำเป็นหมดสติไปในทันที
    
     ครั้นเห็นว่าชิงถานนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน มิอาจลุกขึ้นได้ เงาร่างสีดำร่างหนึ่งจึงปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ชายผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น คือเยว่ซาน หัวหน้าพรรคหมาป่าโลหิต ที่เพิ่งหลบหนีมาได้ในวันนี้นั่นเอง
    
     "หืม? นี่มันผู้ใดกัน?"
    
     เยว่ซานมองร่างที่นอนอยู่บนพื้น รู้สึกว่าใบหน้านั้นดูคุ้นตาอยู่บ้าง

     "นี่... น้องสาวของเจ้าเด็กแซ่หลินมิใช่รึ? รู้สึกจะชื่อชิงถานกระมัง? นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? หรือว่าเจ้าหลิงต้งมันรู้ว่าข้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่?" เยว่ซานกวาดสายตามองไปรอบบริเวณอย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
    
     "ฮ่าๆๆ สวรรค์ช่างเข้าข้างข้าโดยแท้! เจ้าเด็กสารเลว ข้าจะขอแก้แค้นเอาจากน้องสาวของเจ้าก่อนก็แล้วกัน!" เยว่ซานช้อนร่างที่ "หมดสติ" ของชิงถานขึ้น อุ้มเดินเข้าไปยังห้องหนึ่งภายในบ้าน ครั้นเข้าไปถึง เขาก็โยนร่างนางลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี

     "อ๊ะ!" ชิงถานแสร้งทำเป็นได้สติตื่นขึ้นเพราะแรงกระแทก นางหันมองไปรอบๆ เห็นเยว่ซานยืนอยู่เบื้องหน้า ก็รีบถอยกรูดไปด้วยท่าทีหวาดกลัวในทันที

     "แม่นางน้อยชิงถาน เจ้ายังจำข้าผู้นี้ได้หรือไม่?"
    
     เยว่ซานมองดูชิงถานด้วยแววตาอันดุร้ายป่าเถื่อน
    
     "เจ้า... เจ้าคือเยว่ซาน หัวหน้าพรรคหมาป่าโลหิต" ชิงถานมองตอบเยว่ซานด้วยแววตาหวาดหวั่น จากนั้นจึงเหลือบมองไปด้านข้าง พบว่ามีทางออกเพียงทางเดียว ซึ่งอยู่ด้านหลังของเยว่ซานนั่นเอง
    
     "อย่าได้คิดหนี! ตอบคำถามข้ามาตามตรง มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้ายสังหารเจ้าเสีย!" เยว่ซานสังเกตเห็นสายตาของชิงถานที่มองไปด้านหลัง รู้ว่านางกำลังมองหาโอกาสหลบหนี จึงเอ่ยปากเตือนด้วยเสียงเย็นชา
    
     ชิงถานหดตัวลงเล็กน้อย มองดูเยว่ซานอย่างระแวดระวัง
    
     "เจ้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร?" เยว่ซานเอ่ยถาม
    
     ชิงถานมิได้เอ่ยตอบ
    
     เยว่ซานขมวดคิ้วมุ่น พลังหยวนลี่พลันโคจรวูบวาบขึ้นในฝ่ามือ
    
     "ข้า... ข้าเพียงออกมาเที่ยวเล่น พลันผ่านมาเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่ง จึงลองเข้ามาดูเพียงเท่านั้น" ชิงถานก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบตากับเยว่ซานผู้มีท่าทางดุร้ายที่อยู่เบื้องหน้า
    
     "แล้วมีผู้ใดรู้หรือไม่ว่าเจ้ามาที่นี่?"
    
     เยว่ซานซักถามต่ออีกครั้ง
    
     "ข้ามิได้บอกผู้ใดเลย "
    
     เมื่อได้ยินว่าชิงถานอยู่โดดเดี่ยวลำพังและไร้หนทางต่อสู้ เยว่ซานพลันเผยรอยยิ้มอันหยาบช้าลามกออกมาบนใบหน้า
    
     "ยืนขึ้น"
    
     ร่างของชิงถานสั่นสะท้านขึ้นเล็กน้อย นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า
    
     "ที่นี่เลิกกระโปรงขึ้นด้วย" เยว่ซานออกคำสั่ง
    
     "ไม่! ได้โปรด... ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด" ชิงถานมองดูเยว่ซานอย่างน่าสงสาร ร้องขอความเมตตาจากมัน
    
     "เร่งมือเข้า! หยุดพูดจาไร้สาระเสียที มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าสลบไป แล้วเปลื้องอาภรณ์ของเจ้าออก จากนั้นก็จะโยนร่างเปลือยเปล่าของเจ้าให้ผู้คนในเมืองหยานเฉิงได้ชื่นชม!" เยว่ซานข่มขู่ด้วยวาจาอันร้ายกาจตรงไปตรงมา
    
     หยาดน้ำตาสองสายพลันไหลรินอาบแก้มนวลของชิงถาน มือเล็กๆ ของนางสั่นเทา เอื้อมไปจับชายกระโปรงด้านหน้า แล้วค่อยๆ ดึงมันขึ้นอย่างช้าๆ
    
     "สูงขึ้นอีก! ให้ข้าเห็นอาภรณ์ชั้นในของเจ้า!" เยว่ซานตวาดชิงถานกัดริมฝีปากแน่น จำต้องเลิกกระโปรงสูงขึ้นจนถึงทรวงอก เผยให้เห็นอาภรณ์ชั้นในสีขาวนวล ขลิบริมด้วยลูกไม้งาม แนบสนิทอยู่กับเนินเนื้อเร้นลับเบื้องล่าง
    
     "โอ้ น้องสาวของหลิงต้งนี่ช่างร้ายเดียงสานัก! อายุเพียงเท่านี้กลับสวมอาภรณ์ชวนวาบหวามถึงเพียงนี้ หรือจงใจใช้มันยั่วยวนบุรุษกันแน่?" เยว่ซานเอ่ยเยาะ

     ใบหน้าของชิงถานแดงก่ำราวกับถูกตบ ความอัปยศอดสูและความร้อนผ่าวบางอย่างก่อตัวขึ้นในกาย เมื่อต้องเผยส่วนเร้นลับให้ศัตรูได้ยล
    
     "หากข้ามิอนุญาต เจ้าห้ามเอากระโปรงลงเด็ดขาด!"

     กล่าวจบ เยว่ซานก็ก้าวเข้าไปใกล้นาง ยื่นมือใหญ่อันหยาบกร้านออกไป สัมผัสยังอาภรณ์ชั้นใน แตะต้องจุดเร้นลับที่เริ่มปรากฏความชุ่มชื้น มันยิ้มเยาะ มองนางราวกับค้นพบสิ่งมหัศจรรย์