ตอนที่ 4: เธอคือ...



ไทกลั้นหายใจแน่น รอฟังเสียงหัวเราะและเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาจากข้างนอกค่อยๆ จางหายไปตามสายลม

ในเต็นท์เล็กๆ เงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของผู้หญิงตรงหน้าที่เป่ารดฝ่ามือเขา และเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นตุ้บๆ ดังจนกลัวว่าเธอจะได้ยิน



เขายังมองหน้าเธอไม่ชัด เพราะแสงไฟฉายที่วางคว่ำอยู่บนพื้นส่องสลัวมาก อาจารย์สั่งเข้มงวดว่าช่วงเวลานอนห้ามเปิดไฟเด็ดขาด เต็นท์ทุกหลังจึงมืดสนิท มีแค่แสงจอมือถือที่เด็กๆ แอบเล่นใต้ผ้าห่มเป็นบางครั้ง



ในใจไทเริ่มสงสัยหนักขึ้น

ผู้หญิงคนนี้คือใครกันแน่?

ทำไมกลิ่นน้ำหอมถึงคุ้นนัก?

ทำไมเสียงหายใจที่ได้ยินใกล้ๆ ถึงทำให้หัวใจเขาเต้นแรงผิดปกติ?



จู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านนอกเต็นท์ ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร



"มินนี่๊! เปิดซิปให้หน่อยยย ฝ้ายกลับมาแล้วว ข้างนอกมืดมากเลย"



เสียงนั้นร่าเริง แก่นเซ็กซี่นิดๆ เป็นเสียงที่ไทเคยได้ยินบ่อยๆ ในห้องเรียน



ทั้งไทและผู้หญิงตรงหน้าสะดุ้งพร้อมกันตัวเกร็ง



ไทตกใจจนแทบทรุด

มินนี่?!

ผู้หญิงที่เขากำลังกอดปิดปากอยู่ตรงนี้คือ... มินนี่?!

ดาวโรงเรียนที่เขากับต้นกับบอลฝันถึงทุกคืน?!





ส่วนมินนี่เองก็ตกใจไม่แพ้กัน

เธอเพิ่งรู้ตัวตอนนี้ว่าเงาอ้วนตัวเตี้ยที่มุดเข้ามาในเต็นท์คือ "ไท" เพื่อนร่วมห้องที่เงียบขรึม อ้วนกลม และโดนแกล้งบ่อยๆ

เธอเคยเห็นเขานั่งมองเธอจากมุมห้องบ้างเป็นบางครั้ง

ตอนนี้เธอกลัวสุดขีด กลัวว่าฝ้าย เพื่อนสนิทที่นอนเต็นท์เดียวกัน จะเปิดซิปเข้ามาแล้วเห็นผู้ชายอยู่ในเต็นท์!



ฝ้ายกับมินนี่คือ "คู่นางฟ้า" ที่หนุ่มๆ ในโรงเรียนพูดถึงกันตลอด

ทั้งคู่ผมยาวสลวย ตัวสูงโปร่ง หุ่นดี

มินนี่สวยแบบหวาน เรียบร้อย เรียนเก่ง เป็นสาวในฝันแบบสมบูรณ์แบบ

ส่วนฝ้ายสวยแบบแซ่บ แก่นเซ็กซี่นิดๆ ยิ้มกว้าง พูดเก่ง ชอบแซวผู้ชายเล่นๆ

ถ้าถามหนุ่มๆ ส่วนใหญ่จะบอกว่า "เลือกไม่ได้เลย สวยคนละสไตล์"



ในเต็นท์นี้แบ่งพื้นที่กันคนละข้างชัดเจน ผ้าห่มคนละผืน ของใช้คนละมุม

แต่ตอนนี้... ไทอยู่ฝั่งมินนี่เต็มๆ



มินนี่รีบคิดเร็วสุดชีวิต

เธอเอามือแตะแขนไทเบาๆ กระซิบเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน



"ไทใช่ไหม? ...หลบหลังฉันเดี๋ยวนี้ เอาผ้าห่มคลุมตัวไว้ อย่าขยับตัวนะ!"



ไทตัวแข็งแต่ทำตามทันที เขาคลานไปด้านหลังมินนี่อย่างเงียบที่สุด มินนี่รีบดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมทั้งตัวเขาและตัวเอง ให้ดูเหมือนเธอนอนหันข้างม้วนตัวอยู่คนเดียว



"มินนี่เร็วหน่อย หนาวจะแย่อยู่แล้ว!" เสียงฝ้ายดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้เข้ามาแล้ว



มินนี่สูดหายใจลึก รีบลุกไปรูดซิปเปิดให้เพื่อนสนิท



ฝ้ายมุดเข้ามาพร้อมกลิ่นสบู่หอมๆ จากการอาบน้ำ เธอสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้น ผมเปียกชุ่ม หยดน้ำลงพื้นเต็นท์เป็นหยดๆ



"ทำไมมืดจังมินนี่" ฝ้ายถามขณะรูดซิปปิดแล้วนั่งลงข้างผ้าห่มตัวเอง



"สามทุ่มแล้วไง อาจารย์สั่งห้ามเปิดไฟในเต็นท์เด็ดขาดเลยปิดไฟฉายไว้" มินนี่ตอบเสียงเรียบ กลับมานอนในผ้าห่มทันที โดยหันหน้าเข้าหาฝ้ายเพื่อสนทนา และหันหลังให้ไทที่ขดตัวนิ่งอยู่ด้านหลัง



ฝ้ายหัวเราะเบาๆ "เออ จริง กลัวอาจารย์มาตรวจอีก" เธอหยิบผ้าห่มคลุมตัวแล้วนอนลง "วันนี้เหนื่อยมากเลย กิจกรรมเยอะเกิน"



มินนี่คุยตอบไปเรื่อยๆ เสียงนิ่งแต่หัวใจเต้นแรง

เธอทั้งกลัวว่าฝ้ายจะรู้ตัวว่ามีคนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอ และในใจลึกๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ ที่มีผู้ชายอยู่ใกล้ขนาดนี้ เป็นครั้งแรกในชีวิต



ส่วนไท...

เขานอนขดตัวนิ่งสนิทด้านหลังมินนี่ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิ้วเดียว กลัวว่าฝ้ายจะได้ยินเสียงหรือเห็นผ้าห่มตุงผิดปกติ

แต่ความกลัวนั้นถูกกลบด้วยความตื่นเต้นที่พุ่งถึงขีดสุด



เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผมยาวของมินนี่ที่สะบัดเบาๆ ตอนเธอขยับตัวคุยกับฝ้าย

ได้สัมผัสความอุ่นจากแผ่นหลังและสะโพกของเธอที่อยู่ห่างจากตัวเขาแค่ไม่กี่เซนติเมตร

ได้นอนในผ้าห่มผืนเดียวกับเทพธิดาที่เขาแอบมองทุกวัน

ที่เขาช่วยตัวเองคิดถึงทุกคืน

ที่เขาเคยฝันว่าจะได้แค่สัมผัสสักครั้งในชีวิต



หัวใจไทเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

แท่งเอ็น เขาเริ่มขยับแข็งขึ้นในกางเกงโดยไม่ตั้งใจ แต่เขากัดฟันกลั้นสุดชีวิต ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย



คืนนี้ในเต็นท์เล็กๆ ที่มืดสนิท

มินนี่นอนหันหน้าไปคุยกับฝ้ายอย่างปกติ

ส่วนด้านหลังเธอ มีหนุ่มอ้วนตัวเตี้ยนอนขดตัวแนบชิดใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน

โดยที่มีเพื่อนสนิทของเธอนอนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร



และไม่มีใครรู้ว่า

คืนนี้จะจบลงอย่างไร...

สถานะการบังคับ ไทเลยโชคดีรึเปล่า? มินนี่เองก็คงกลัวฝ้ายรู้

เริ่มจากมีความลับซักอย่างด้วยกันนี่แหละ

แบบนี้ต้องคลึงเค้นไปเลื่อยๆ พิสูตรความนุ่มและขนาด