เสียงหอบของเขายังวาบอุ่นอยู่ข้างหู แอนพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียใจ แค่มีหมอกบาง ๆ คลุมอยู่ตรงกลางอก มันเป็นความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

สามีพลิกนอนซุกตัวอยู่ที่ซอกแขนของแอน มือของแอนลูบเส้นผมพี่ภพเบา ๆ ให้เขาซุกหน้าอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ลมหายใจหนัก ๆ ค่อย ๆ คลี่คลายลง จนในที่สุดน้ำหนักแขนที่กอดฉันก็ผ่อนเบา ความเงียบในห้องคอนโดริมปิงซึมเข้ามาแทนที่ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับนาฬิกาแขวนที่เดินไปทีละกิ๊ก ๆ

แอนยังไม่ง่วง ดวงตาเปิดกว้างอย่างคนที่ไฟในอกดับไม่สนิท เมื่อได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ของพี่ภพ แอนก็ค่อย ๆ เลื่อนตัวออกจากอ้อมแขนเขาไม่ให้ตื่น ชายผ้าห่มลื่นผ่านผิวขาเกิดเสียงเบา ๆ แอนนั่งพิงหัวเตียง จมูกยังได้กลิ่นสบู่และครีมบำรุงที่ยังติดผิวตัวเอง พลางมองแสงไฟถนนเลียผ่านระแนงผ้าม่านเป็นเส้นยาวบนพื้น

ภาพที่เห็นนั้นทำให้หัวใจสว่างวาบขึ้น เหมือนเพิ่งนึกถึงประโยคเปิดเรื่องได้ ซึ่งทำให้รู้ว่าต้องรีบปลดปล่อยมันออกไป

แอนเดินออกไปนอกห้องนอน หยิบโน๊ตบุ๊กกลับมานั่งขัดสมาธิบนเตียง เปิดฝา เสียงพัดลมเครื่องดังฮัมเบา ๆ หน้าจอสว่างขึ้น เปิดโปรแกรมเวิร์ดขึ้นมาจากโฟลเดอร์ที่เขียนว่า 'แอนไรท์เตอร์' ซึ่งเป็นชื่อที่มีคนรู้จักมากกว่าตัวแอนจริง ๆ เสียอีกนิ้วแตะลงบนแป้น ฉันเขียนย่อหน้าแรกโดยยังได้ยินจังหวะหายใจของสามีเป็นแบ็กกราวด์

"คืนนั้น ฉันอยากเอาใจสามีบ้างหลังจากที่ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเราราบเรียบเกินไปนานเกือบปี ฉันหยิบชุดนอนสีดำบางเบาที่เก็บไว้นานจนฝุ่นแทบจับออกมา "ชุดนอนไม่ได้นอน" ที่ตั้งใจซื้อไว้ตั้งแต่แต่งงานใหม่ ๆ แต่แทบไม่เคยได้ใส่"

คืนที่ไฟยังไม่ดับสนิท ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในความเงียบ ฟังเสียงนาฬิกากัดกินความค้างคาไปทีละวินาที...แอนเขียนไปเรื่อย ๆ ด้วยจังหวะลมหายใจของตัวเอง แปลงความอุ่นวาบที่ค้างคาอยู่ในหัวอกให้เป็นตัวอักษร ใช้เงาผ้าม่านเป็นเปลวไฟ ใช้เสียงแอร์เป็นลมที่โหมกระพือ บรรยายตัวอักษรทบความรู้สึกทับไปทีละชั้น

ความเอียงอาย ความอยากทดแทน ความกล้าที่เพิ่งค้นเจอเมื่อครู่ในตัวแอนเองผสมปนเป แล้วปล่อยให้ตัวละครโลดแล่นไป แอนบรรยายถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ เนื้อเรื่องบนหน้าจอนั้นแทบจะถอดมาจากชีวิตจริง

"ตอนที่เดินออกจากห้องน้ำ ร่างกายฉันยังอุ่นจากน้ำฝักบัว เส้นผมเปียกชื้นแนบไหล่ กลิ่นสบู่และครีมบำรุงยังคลุ้งอยู่รอบกาย แสงไฟหัวเตียงสลัวสะท้อนผ้าซีทรูจนเงาผิวกายของฉันแทบทะลุออกมา ฉันก้าวไปช้า ๆ เหมือนกำลังเดินเข้าสู่โลกอีกใบ

สามีหันมาเห็นแล้วชะงัก แววตาคมเบิกกว้าง ก่อนเปลี่ยนเป็นประกายหิวกระหายที่ฉันไม่ได้เห็นจากเขามานาน

'สวยจังเลย...' เขาพึมพำเสียงพร่า แค่นั้นก็ทำให้ฉันหน้าแดงจนหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ

ฉันปล่อยให้เขารั้งเอวเข้าไปหา จูบแรกหนักแน่นร้อนแรงกว่าที่เคย มือใหญ่ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ จนฉันสะท้านไปทั้งตัว เสียงหายใจของเราสองคนกระทบกันราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่อารมณ์ที่ถูกกดทับไว้นานเหมือนจะระเบิด

ฉันตัดสินใจผลักเขาให้นอนหงาย ก่อนจะก้าวขึ้นไปคร่อมตัวเขา หัวใจสั่นสะท้านทั้งประหม่าและตื่นเต้น ฉันเป็นฝ่ายรุก โน้มตัวลงจูบ ไล่จากริมฝีปากไปตามลำคอและอกที่แข็งเกร็งใต้สัมผัส จนเขาหอบหายใจแรงขึ้นทุกขณะ เสียงพร่าของเขาเรียกชื่อฉันซ้ำ ๆ พร้อมมือใหญ่ที่กดศีรษะฉันลงต่ำกว่าเดิม ฉันตอบสนองโดยไม่ลังเล ปล่อยให้ริมฝีปากและลิ้นหยอกเย้ากับความต้องการที่แข็งคั่งอยู่ตรงนั้น ทุกการสัมผัสทำให้เขาเกร็งกระตุก เสียงครางต่ำ ๆ หลุดออกมาจากลำคอไม่ขาด ร่างสูงแทบจะสั่นไปทั้งตัว

แต่เขากลับไม่ยอมให้ฉันนำอยู่นาน

'พอแล้ว แอน...' เขากระซิบพร่า ก่อนพลิกตัวกลับรวดเร็ว ร่างฉันถูกกดลงกับเตียงโดยมีร่างเขาทาบทับทันที ดวงตาคมของเขาวาววับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่กักเก็บมานาน

เขาไม่รอช้า ริมฝีปากร้อนแรงกดซ้ำลงบนซอกคอ เนินอก เอวคอด มือใหญ่ลากผ่านทุกเส้นโค้งของฉันจนแทบลืมหายใจ ความเร่าร้อนโหมกระหน่ำอย่างไม่ให้ตั้งตัว และแล้วเขาก็สอดเข้ามา—ความรู้สึกแน่นเต็มนั้นทำให้ฉันเผลอครางพร่าออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

แต่เพียงไม่กี่จังหวะ เขาก็เหมือนถูกแรงตัณหาที่รอคอยมานานกลืนกิน เสียงครางของเขาแผ่วพร่า ร่างกายเกร็งแน่น ก่อนจะปลดปล่อยออกมาอย่างรวดเร็วและหมดแรง ทิ้งตัวลงกอดฉันแนบแน่น

ฉันนอนนิ่งในอ้อมกอดนั้น หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด ไม่รู้สึกผิดหวัง แต่ก็ไม่ถึงกับเต็มอิ่มนัก คล้ายมีหมอกบาง ๆ คลุมอกไว้ ไม่แน่ใจว่าคือความเสียดายหรือความสุข ฉันยกมือขึ้นลูบผมเขาเบา ๆ ฟังเสียงหอบหายใจที่ค่อย ๆ แผ่วลงจนกลายเป็นลมหายใจสม่ำเสมอของคนหลับ"

เรื่องที่เขียนก็ออกมาทำนองนี้ ถ่ายทอดจากเหตุการณ์จริง แต่มันยังไม่จบเสียทีเดียว ต้องมีอะไรต่ออีกต่อหน่อย แอนนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างอยู่ตรงหน้า ลมหายใจยังไม่เป็นจังหวะดีนักจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ จากนั้น แอนก็เริ่มพิมพ์ประโยคต่อไปโดยแทบไม่ทันคิด

"คืนนั้น เธอนอนแนบอยู่ในอ้อมกอดสามีที่เหนื่อยอ่อนหลังเสร็จกิจ ร่างกายเขาอบอุ่นเหมือนโล่กำบัง แต่ไฟในอกของเธอยังไม่ดับสนิท..."

แอนเว้นย่อหน้าแล้วพิมพ์ต่อไป

"ในความเงียบของห้องนอน เสียงกรนเบา ๆ ของสามีกลายเป็นเหมือนเครื่องหมายยืนยันว่าเขาหลับสนิทแล้ว ฉันค่อย ๆ ขยับกายออกจากอ้อมแขนนั้นอย่างระมัดระวัง ชายผ้าห่มลื่นผ่านต้นขาเผยให้เห็นผิวกายยังอุ่นร้อนจากเกมรักเมื่อครู่ ความค้างคากัดกินอยู่ในอกเหมือนเปลวไฟที่ยังไม่มอด ฉันจึงปล่อยให้มือของตัวเองทำหน้าที่แทน..."

จากนั้น แอนก็พิมพ์ต่อโดยแทบไม่ได้หยุดคิด

"ปลายนิ้วไล้ผ่านสะโพก ลูบไล้ขึ้นลงอย่างเชื่องช้าในตอนแรก ก่อนจะเร่งจังหวะตามแรงปรารถนาที่ค้างคา เสียงหอบเบา ๆ หลุดออกมาท่ามกลางความเงียบยิ่งทำให้ใจเต้นแรงขึ้นทุกที ฉันขบเม้มริมฝีปากเพื่อกลบเสียงคราง แต่ยิ่งกลั้นก็ยิ่งเสียวซ่านจนต้องบิดกายบนที่นอนโดยที่คนรักก็ยังนอนอยู่ข้าง ๆ"

แอนอ่านทวนที่เขียนด้วยหัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังอยู่ในเหตุการณ์นั้นเอง

"เมื่อคลื่นแห่งความสุขโถมซัด ฉันก็ซุกหน้าลงกับหมอนแน่น ร่างกายกระตุกสะท้าน ลมหายใจขาดห้วง ก่อนจะค่อย ๆ คลี่คลายลงเป็นความสงบ ปล่อยให้หยดเหงื่อไหลซึมบนผิวกายเหมือนประกายไฟที่เพิ่งมอด ฉันนอนนิ่งเคียงข้างสามีที่ไม่รู้เลยว่าภรรยาของเขาเพิ่งปลดปล่อยด้วยตัวเองเพียงลำพัง..."

แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไปดี ถ้าคืนแล้วคืนเล่าฉันยังต้องเผชิญกับความค้างคาเช่นนี้...
สามีที่ฉันรักยังคงนอนเคียงข้างอย่างเหนื่อยอ่อน เขาให้ความอบอุ่น ปกป้อง ดูแล แต่กลับปล่อยให้ฉันล่องลอยอยู่กลางห้วงไฟที่ไม่เคยมอดสนิท ฉันควรยอมรับว่านี่คือชีวิตคู่จริง ๆ ที่ไม่อาจหวือหวาได้ตลอดไป

...หรือฉันควรกล้าพอที่จะบอกความในใจออกไป ว่าฉันยังโหยหา ยังคงต้องการมากกว่านี้"

พอเขียนถึงตรงนี้ แอนยิ้มบาง ๆ ให้ตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องจริงเสียทีเดียว แต่ก็ไม่ใช่เรื่องโกหกทั้งหมด มันคือเรื่องเล่าจากเรื่องจริงที่ต้องมีการแต่งเติมสีสันเข้าไปด้วย กลายเป็นเรื่องสั้นที่แอนเลือกจะระบายความรู้สึกค้างคาในอกออกมาเป็นตัวอักษรให้หมดสิ้น

เวลาตอนนี้เที่ยงคืนเศษแล้ว แอนอ่านทบทวนเรื่องสั้นดราฟแรกนี้อีกครั้ง แก้คำผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็ส่งอีเมล์ต้นฉบับให้พี่เจนลองดูก่อน เธอมักมีความเห็นมาด้วยเสมอ แต่ขณะนี้ดึกแล้ว คงจะได้อีเมล์ตอบกลับมาในวันพรุ่งนี้

แต่แอนคิดผิด เพราะขณะที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่นั้น อีเมล์ก็เด้งเข้ามา แอนเปิดอ่าน ปรากฎว่าพี่เจนชอบมาก

"เยี่ยมมาก แอน...เขียนเป็นเรื่องยาวเลยนะ...ให้นางเอกไปมีชู้กับคนอื่น" พี่เจนเขียนมาอย่างนั้น

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

เจนชี้นำซะงั้น...นี่คือปฐมบทแห่ง NTR เมื่อมันเริ่มแล้ว
มันจะหยุดไม่ได้สิ

ตัวเจน บก.�นี่แหละตัวปั่นตัวเสี่ยมให้ แอนมีชู้ พอโดนปั่นบ่อยๆ ก็เคลิ้มตาม