เช้านี้อากาศในตัวเมืองเชียงใหม่เริ่มเย็นลงแล้ว แอนขับรถเข้ามาจอดหน้าตึกแถวสองชั้นในซอยเงียบ ๆ ใกล้คูเมือง ที่นี่คือสำนักงานเล็ก ๆ ของเว็บไซต์ข่าวที่คนท้องถิ่นหลายคนรู้จักในแง่ของการรายงานข่าวท้องถิ่น

เมื่อผลักประตูกระจกเข้าไป บรรยากาศก็เหมือนออฟฟิศขนาดเล็กทั่วไป มีโต๊ะทำงานเรียงกันเพียงห้าหกโต๊ะ แต่เงียบเหงาเพราะไม่มีพนักงานอยู่เลย ส่วนใหญ่ทำงานจากบ้านหรือที่เรียกว่าเวิร์กฟอร์มโฮม เพราะยุคสมัยนี้แล้ว แค่ทำงานให้เสร็จแล้วส่งตามเวลาก็เพียงพอ แต่อย่างไรก็ตาม สัปดาห์ละครั้งหรือสองครั้ง พนักงานทุกฝ่ายยังต้องเข้ามาประชุมกองบรรณาธิการเหมือนอัพเดทหน้าที่ของแต่ละคน

ปกติแอนเองก็ทำงานแบบไฮบริดเช่นกัน อยู่บ้านก็นั่งเขียนไปเรื่อย ๆ เสร็จแล้วก็ส่งไฟล์ ดังนั้น การจะเข้ามาออฟฟิศไม่ใช่เรื่องจำเป็นนัก ซึ่งวันนี้ก็ไม่มีประชุมแต่อย่างใด ทว่า 'พี่เจน' บรรณาธิการสาววัยสามสิบเศษผู้เป็นหัวหน้าโดยตรงของแอนนั้นโทรเรียกให้เข้ามาพบ น้ำเสียงของเธอไม่ถึงกับดุ แต่ก็จริงจัง ซึ่งทำให้ใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ เหมือนกัน

แอนเดินขึ้นไปยังชั้นสองของสำนักงาน ห้องทำงานของพี่เจนแยกเป็นสัดเป็นส่วนอยู่หลังบานกระจกที่มีมู่ลี่ ไฟเปิดอยู่ แสดงว่าเธอรออยู่แล้ว เมื่อเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป ก็เห็นหัวหน้าสาวรุ่นพี่นั่งพิมพ์งานต๊อกแต๊กอยู่

"แอนมาแล้วเหรอ"

พี่เจนเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กในห้องกระจกเล็ก ๆ สีหน้าของเธอดูราบเรียบ สวยเย็นและมีออร่าบางอย่าง คงเพราะเธอมีผิวขาวแบบสาวเหนือขนานแท้ เส้นผมประบ่า วงหน้าดูทันสมัย ขณะเดียวกัน เวลาทำงาน เธอยังสวมแว่นตากรอบบางทำให้ดูชาญฉลาดและเข้มงวดไปพร้อมกัน

"สวัสดีค่ะ พี่เจนเรียกแอนเข้ามา...มีอะไรหรือเปล่าคะ" แอนเอ่ยถามแล้วยิ้มทักทาย

พี่เจนพยักหน้าตอบรับแล้วผายมือให้นั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม โต๊ะทำงานของเธอเต็มไปด้วยกองกระดาษ ปากกาไฮไลท์ และแฟ้มรีวิวผลงานนักเขียนในเว็บไซต์ แอนชำเลืองไปเห็นแฟ้มสีฟ้าแฟ้มหนึ่งที่มีชื่อตัวเราอยู่บนนั้นชัดเจน

"ช่วงนี้...งานเขียนของแอนดูแปลกไปนะ" พี่เจนเปิดประเด็นทันที "ตัวเลขวิวก็ตกลง คอมเมนต์ผู้อ่านหลายคนบอกว่ามันไม่สนุกเหมือนเมื่อก่อน"

แอนนั่งนิ่ง จริง ๆ ที่พี่เจนเรียกเข้ามาวันนี้ก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องอะไร แต่เมื่อได้ยินกับหูตัวเองก็อดที่จะใจเสียไม่ได้ ถึงกับต้องก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อหลบตาบอกอ.สาว หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนส่งต้นฉบับใหม่ ๆ เสียอีก

"คือ...อืมม...แอน...อาจจะตันน่ะค่ะ พักหลัง ๆ ไม่ค่อยมีแรงบันดาลใจสักเท่าไหร่"

แอนตอบไปเช่นนั้นตามตรง งานเขียนของแอนนั้นอาจจะแปลกกว่าคนเขียนคนอื่น ๆ ของเว็บไซต์นี้ที่อาศัยการจับประเด็นข่าวประจำวันเป็นหลักหรือบางคนก็แปลข่าวที่น่าสนใจจากต่างประเทศซึ่งก็ไม่ยากนัก

แต่งานของแอนเป็นงานสร้างสรรค์ที่ต้องอาศัยแรงบันดาลใจอย่างที่บอกนั้นแหละ

พี่เจนเงียบไปครู่หนึ่ง เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วถอดแว่นตาลงวางกับโต๊ะ นิ้วบีบสันจมูกตัวเองเหมือนกำลังปวดหัวหรืออะไรสักอย่าง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดุ แต่หนักแน่น

"แอนรู้ใช่ไหมว่าช่วงหลังมานี้นิยายของแอนคือคอนเทนต์หลักที่ดึงคนเข้าเว็บนี้ ถ้าแอนเขียนไม่เปรี้ยง มันก็กระทบทั้งทีมเลย"

คำพูดนั้นทำให้หน้าแอนร้อนผ่าว ความจริงแอนก็รู้ดี แต่ได้ยินแบบนี้จากปากพี่เจน มันเหมือนความกดดันพุ่งตรงเข้ามาทิ่มแทง

"ทราบค่ะ" แอนตอบเช่นนั้น พี่เจนยังมองหน้าเหมือนกำลังเค้นหาสาเหตุที่แท้จริง...ซึ่งตัวแอนเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไรถึงเขียนเรื่องไม่ค่อยออกเลย

"แอน...เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ ช่วงนี้ชีวิตเป็นยังไง ทำไมมันถึงไม่มีไฟเหมือนเดิม ทำไมถึงไม่มีแรงบันดาลใจ" พี่เจนเอ่ยถาม

แอนเม้มปากเล็กน้อย มองหน้าบอกอ.สาวรุ่นพี่ แล้วหลบตาอีก เพราะสายตาเธอเหมือนกำลังคาดคั้น แต่แอนเองก็ไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง

"อืมม...ช่วงนี้ก็..." แอนงึมงำอย่างไม่รู้จะตอบอะไร

"หรือว่า..." พี่เจนเว้นจังหวะ "ชีวิตแต่งงานของแอนมันราบเรียบเกินไป?"

คำถามที่เหมือนไม่ต้องการคำตอบของพี่เจนนั้นทำเอาแอนเงียบกริบเลยทีเดียว ภาพใบหน้าของพี่ภพ—สามีที่แสนดีของแอนผุดขึ้นมาในหัวทันใด เขาไม่เคยทำอะไรผิดเลย แต่ก็ไม่เคยทำให้หัวใจแอนเต้นแรงเหมือนในนิยายที่เราเขียน

"เอ่อ...มันก็ราบเรียบ...เป็นปกติดีนะคะ" แอนพูด พี่เจนยังมองจ้องตาเหมือนจะทะลุเข้าไปในหัวใจ

"ถ้าอย่างนั้นแอนต้องหาวิธีเติมไฟให้ตัวเองแล้วล่ะ เพราะคนอ่านเขาต้องการความแปลกใหม่และเรื่องเล่าที่น่าตื่นเต้น...มากกว่าแค่ตัวอักษรแห้ง ๆ เข้าใจไหม" พี่เจนพูด

แอนพยักหน้ารับ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวลเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรก็ตาม แต่ก็ต้องรับปากไปก่อน ทั้งที่ในใจยังตื้อ มืดมนหนทางที่จะหาแรงบันดาลใจ กระนั้น เสียงของพี่เจนก็หนักแน่นเหมือนกดทับลงมาตรงอก

"เข้าใจค่ะ..." แอนตอบเสียงเบา

พี่เจนพยักหน้าเล็กน้อย แต่สีหน้ายังไม่คลายความกังวล เธอหยิบแว่นกลับไปสวม แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาหลังกรอบแว่นยังจับจ้องมาที่แอนราวกับอยากจะเจาะเข้าไปในความคิด

"บางที...แรงบันดาลใจมันไม่ได้มาจากการก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างเดียวหรอกนะ" เธอพูดช้า ๆ "แอนอาจต้องออกไปเจออะไรใหม่ ๆ หรือสถานการณ์ใหม่ ๆ บ้าง...หรือชวนสามีออกไปเที่ยวก็ได้...มันถึงจะกระตุ้นอารมณ์ให้กลับมาได้"

แอนเม้มปากแน่น ใจเต้นระส่ำเมื่อได้ยินคำว่า 'เจออะไรใหม่ ๆ หรือ สถานการณ์ใหม่ ๆ' ที่หลุดออกมาจากปากของบอกอ.สาว แม้มันจะเป็นเพียงคำพูดกลาง ๆ แต่กลับสะกิดใจอย่างจัง เพราะลึก ๆ แอนก็รู้ว่าชีวิตแต่งงานที่สงบนิ่งของเรามันไม่เคยเติมเต็มแรงขับเคลื่อนบางอย่างในหัวใจ

"พี่ไม่ได้จะยุให้แอนทำอะไรเกินเลยหรอกนะ" เจนพูดต่อ ราวกับจะอ่านใจออก "แต่แอนต้องหาวิธีของตัวเอง ไม่งั้นงานมันจะฝืดแบบนี้ไปเรื่อย ๆ"

ห้องทำงานเงียบไปพักใหญ่ เหมือนเสียงนาฬิกาแขวนบนผนังกำลังดังเกินจริง แอนก้มมองแฟ้มที่มีชื่อของตัวเองอยู่ตรงปก มันเหมือนเป็นตราประทับแห่งความกดดัน

"พี่เจน...แอนจะพยายามค่ะ" แอนตอบในที่สุด บอกอ.สาวถอนหายใจเบา ๆ แล้วหยิบแฟ้มอีกปึกของนักเขียนคนอื่นขึ้นมาเปิดดูแบบผ่าน ๆ

"พี่หวังอย่างนั้นนะ แล้วก็ขอร่างต้นฉบับเรื่องใหม่โดยเร็วเลย...ถ้าเขียนเสร็จแล้วก็แล้วส่งมาให้พี่ดูหน่อย" พี่เจนเอ่ยทำนองว่าบทสนทนาของเรากำลังสิ้นสุดลงเท่านี้

"ได้ค่ะ"

แอนตอบแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ หยิบกระเป๋าถือแนบข้างกาย เดินออกจากห้องทำงานกระจกเล็ก ๆ มู่ลี่สีขาวที่ปิดไว้สะท้อนแสงแดดยามสายลอดเข้ามาเหมือนกำลังจ้องตามหลัง

เมื่อก้าวออกมา ออฟฟิศทั้งชั้นยังเงียบกริบเหมือนเดิม มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและกลิ่นน้ำยาถูพื้นลอยค้างอยู่ในอากาศซึ่งแม่บ้านน่าจะเข้ามาทำความสะอาดได้ไม่นาน ความรู้สึกตอนนี้เหมือนแอนยืนอยู่ในถ้ำมืด ๆ ที่ไม่รู้จะเดินไปทางไหนต่อ

ระหว่างที่หยุดยืนตรงกลางบันได แอนมองออกไปนอกหน้าต่าง ถนนเล็ก ๆ ด้านนอกที่เงียบสงบ แต่ก็มีผู้คนเดินผ่านเพียงประปราย แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง

ชีวิตแต่งงานที่ราบเรียบเกินไป...ประโยคนั้นจากปากพี่เจนยังสะท้อนในหัวไม่หยุด

ระหว่างที่กำลังเหม่ออยู่นั้น สายตาก็สะดุดเข้ากับเงาคน ๆ หนึ่งด้านล่างตึก ร่างสูงยืนพิงเสาไฟฝั่งตรงข้าม ดูเหมือนกำลังมองมาทางนี้พอดี แอนรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ไม่แน่ใจว่าเป็นภาพตาลายหรือมีใครจริง ๆ

หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะคำพูดของพี่เจน แต่เป็นเพราะความรู้สึกว่ามีคนกำลังเฝ้ามองอยู่ แอนกลืนน้ำลายฝืดคอ ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินลงบันไดไป หัวใจยังกระหน่ำราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังจะเริ่มต้น

แรงบันดาลใจเป็นสิ่งสำคัญของการเขียน 'นิยายอีโรติก' ซึ่งเป็นหน้าที่หลักของแอนในเว็บไซต์นี้...แต่การคั้นผลงานออกมาชิ้นแล้วชิ้นเล่าอยู่ทุกเดือน บางครั้งมันก็ตีบตันไปบ้างซึ่งก็คงเหมือนงานทุกประเภทนั่นแหละที่ต้องทำซ้ำ ๆ กันเป็นเวลานาน

...โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...เมื่อแอนไม่ได้เขียนให้เว็บไซต์นี้ที่เดียว แต่ยังลงนิยายแนวนี้ในแพลตฟอร์มต่าง ๆ ในนามปากกาอื่นด้วย ซึ่งเรื่องนี้พี่เจนไม่รู้

...ซึ่งนั่นอาจเป็นสาเหตุที่แอนใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ในหัวจนหมดเกลี้ยงไปแล้ว และอาจต้องออกไปหาแรงบันดาลใจอย่างที่พี่เจนว่าไว้จริง ๆ

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ใช้จินตนาการทุกวันจนหมดมุก ต้องค้นหาจากประสบการณ์ใหม่
เข้าทางละซิ...