นาฬิกาบนผนังบอกเวลาสิบโมงเช้า แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบบนผิวขาวผ่องนวลเนียนที่ต้นแขนกลมกลึงของแจงซึ่งเป็นส่วนเดียวของร่างกายที่โผล่พ้นชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มที่เธอสวมใส่อยู่

ผมนั่งอยู่ที่อาร์มแชร์ในห้องนอนหลังจากผมเองก็แต่งตัวเสร็จแล้ว พลางมองดูภรรยานั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ในมือเรียวขาวของเธอถือแปรงแต่งหน้า ผมรู้สึกเหมือนกำลังมองดูงานศิลปะชิ้นเอกที่กำลังถูกบรรจงแต่งแต้มเพื่อจัดแสดงในนิทรรศการ

วงหน้าสวยสล้างของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย ตามปกติก็งามสะดุดตาอยู่แล้ว แต่พอเธอเติมเครื่องสำอางเพิ่มเติมลงไปก็ดูโฉบเฉี่ยวมากยิ่งขึ้น เรียกได้ว่าการเมคอัพของเธอนั้นทำให้เธอเปลี่ยนบุคลิกได้หลากหลายรูปแบบ แจงมองสบตาผมสะท้อนเงาในกระจก

"พี่ชลแต่งตัวเสร็จแล้วเหรอคะ" เธอถามพลางเขียนคิ้ว

"อืมม..."

ผมตอบแล้วกลืนน้ำลายลงคอ การมองดูภรรยาแต่งตัวสวยในยามสายเช่นนี้ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกใหม่อะไรสักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่รออยู่หลังจากนี้ต่างหากที่ทำให้ความสงบในใจผมสั่นคลอน ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

แจงวางแปรงแล้วหมุนตัวลุกขึ้นจากโต๊ะ จังหวะนั้นเองที่ชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าและรูปร่างของเธออย่างชัดเจน

ภรรยาของผมเป็นผู้หญิงที่ฟ้าประทานมาให้จริง ๆ ส่วนสูงสมส่วน เรือนร่างอรชร แต่เต็มไปด้วยความโค้งเว้าชวนฝัน ทรวงอกอิ่มเต็มกระชับภายใต้เนื้อผ้าที่ดูเหมือนต้องการจะดันออกมาโชว์ตัวดึงดูดสายตาของผู้ที่ได้พบเห็น มันคือความสวยงามที่ผมเองก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

เรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงนั้นเรียวสวยงามไร้ที่ติ ตั้งแต่ข้อเท้ามาจนถึงหัวเข่าขาวสะอาดตา และบัดนี้มันกำลังก้าวเดินเข้ามาหาผม

"พี่ชลทำสีหน้าไม่สบายใจแบบนี้อีกแล้วนะคะ" เธอเอ่ย

"ไม่นี่นา..." ผมตอบแล้วลุกขึ้น เราพร้อมออกเดินทาง

ผมเดินตามหลังแจงลงไปยังโรงจอดรถ ทุกก้าวเดินของเธอทำให้ชุดเดรสพลิ้วไหว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งมากขึ้นจนผมต้องกลืนน้ำลายอีกครั้ง ผมรู้สึกราวกับเป็นสารถีที่กำลังจะนำสมบัติล้ำค่าที่สุดของตัวเองไปจัดแสดงต่อสาธารณะอย่างไม่เต็มใจ

หัวใจของผมเต้นตุบตับตลอดเวลา ไม่รู้ว่ามันคือความตื่นเต้น ความหึงหวง หรือความรู้สึกระทึกในอกที่บอกไม่ถูก ถึงแม้จะแต่งงานกันมาสามปีกว่าแล้ว ความชินชาเริ่มมากขึ้นตามกาลเวลา แต่วันนี้...วันที่ภรรยาของผมกำลังจะก้าวเข้าไปในโลกใบใหม่ที่จะถูกเฝ้ามองด้วยสายตาของตนแปลกหน้า วันนี้ทำให้ผมรู้สึกตื่นตัวอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความรู้สึกของการเป็นสามีที่รักเท่านั้น แต่เป็นความรู้สึกของการเป็นเจ้าของที่กำลังถูกท้าทาย

เมื่อเราขึ้นมานั่งในรถได้ มือของผมจับพวงมาลัยแน่นขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถคอนโด สู่การจราจรในช่วงสายของวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ค่อยหนาแน่นเท่าไหร่นัก รถเคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ สู่จุดหมายคือสตูดิโอแห่งหนึ่งที่ผมไม่แน่ใจว่าอยากจะไปถึงหรือเปล่า

"แจงรู้ว่าพี่ชลไม่อยากให้แจงทำ เพราะพี่ชลหวงแจงใช่มั้ยล่ะ..." เธอพูดขึ้นมาเบาๆ ขณะที่รถติดไฟแดง

เธอพูดถูกต้อง ผมหวงเธอมาก ผมหวงรอยยิ้ม ดวงตา ใบหน้าสวย ๆ และโดยเฉพาะรูปร่างอรชรของเธอ ผมพยักหน้าหงึกตอบรับ

"ก็เพราะแจงสวยขนาดนี้ไง...เป็นผู้ชายคนไหนก็หวง" ผมตอบสั้นๆ

ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นมาในอกของผมอีก เพราะเราต้องการเงินก้อนนั้นมาใช้หนี้ก้อนใหญ่จากการลงทุนที่ผิดพลาดของผมเอง และการถ่ายแบบเซ็กซี่ที่ผมได้รับคำแนะนำมาก็ดูเหมือนจะเป็นทางออกที่รวดเร็วที่สุด

"แต่มันก็แค่ถ่ายภาพนิ่งค่ะพี่ชล ไม่ได้ทำอย่างอื่นสักหน่อย" แจงจับมือผมที่วางอยู่บนหัวเกียร์ราวปลอบประโลม ผมรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากมือจนต้องหันไปมองหน้าแดงระเรื่อของเธอ

"พี่ขอบคุณแจงมากเลยนะ" ผมพูด เธอยิ้มเล็กน้อย

"ไม่เห็นต้องขอบคุณกันเลย...แจงรักพี่ชลต่างหาก" เธอพูดเช่นนั้น

ผมมองใบหน้าของแจงอีกครั้ง ใบหน้าอันงดงามที่กำลังจะถูกกล้องและสายตาคนอื่นจับจ้องอีกครั้งในไม่ช้า ผมบีบมือเธอตอบเบาๆ

"พี่แค่ไม่ชอบให้ใครมองแจงมากน่ะสิ" ผมเอ่ย เธอหัวเราะคิกเบา ๆ ออกมา

"ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่เชื่อใจแจงสิ" เธอบอก

"พี่เชื่อใจแจง...แต่พี่ไม่เชื่อคนอื่น"

ประโยคนั้นจากปากผมทำให้บรรยากาศในรถเงียบลงทันที ผมรู้ดีว่าเบื้องหลังของวงการถ่ายแบบนี้มันอันตรายแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของผมสวยสล้างและน่าปรารถนาถึงเพียงนี้ แต่ด้วยเหตุผลที่ผมสร้างขึ้นมาเอง ผมจึงจำต้องยอมรับการตัดสินใจของเธอ

ผมขับรถพาแจงไปตามที่อยู่ของสตูดิโอขนาดใหญ่ที่ดูทันสมัย รถเคลื่อนตัวช้าๆ เข้าไปในลานจอดรถด้านหน้า ผมลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะดับเครื่องยนต์

เราลงจากรถ แสงแดดสาดส่องกระทบชุดซาตินสีน้ำเงินเข้มของเธอ ทำให้เธอโดดเด่นสะดุดตาจนผมต้องหันมองรอบๆ ราวกับกลัวว่าจะมีใครแอบซุ่มมองอยู่

"ไปกันเถอะค่ะ" แจงจับแขนผมแล้วพาเดินเข้าสู่ตัวอาคาร

ด้านในเป็นโถงสตูดิโอขนาดใหญ่ มีฉาก แสงไฟ และอุปกรณ์ถ่ายภาพวางอยู่เต็มไปหมด ดูเป็นมืออาชีพ แต่ที่ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อยคือทีมงานที่เดินเข้ามาต้อนรับ

"สวัสดีค่ะ คุณแจง"

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น เธอดูมีอายุหน่อย รูปร่างท้วม แต่ดวงตาเป็นมิตร นี่คือคุณอ้อม ผู้ช่วยช่างภาพที่คอยทำหน้าที่ประสานงาน

ผมกับแจงเอ่ยทักทายเธอพร้อมกัน ก่อนเราจะพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันเล็กน้อย คุณอ้อมยิ้มกว้าง เธอเดินนำเราเข้าไปในบริเวณถ่ายแบบซึ่งแบ่งแยกสัดส่วนชัดเจน ห้องแต่งตัวแยกออกไปอีกทางหนึ่ง ก่อนจะแนะนำเพื่อนร่วมงานอีกคน

"นี่น้องโอปอล ช่างแต่งหน้าและทำผมของเราค่ะ" คุณอ้อมบอก

ชายหนุ่มท่าทางตุ้งติ้งคนหนึ่งที่แต่งตัวจัดจ้าน ดูเป็นมิตรและเป็นกันเอง ยกมือไหว้สวัสดีผมกับแจงอย่างมีจริตจะก้าน

"สวัสดีค่ะคุณชล ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องแจงสวยขนาดนี้ วันนี้โอปอลจะร่ายมนต์ให้กล้องละลายเลยค่ะ"

วิธีการพูดของโอปอลทำให้ผมกับภรรยายิ้มออกมาได้ บรรยากาศที่ดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง ทำให้ความตื่นเต้นและความหึงหวงที่ก่อตัวอยู่ในอกผมคลายลงไปได้บ้าง

"และคนสำคัญที่สุดของเราวันนี้ค่ะ" คุณอ้อมยิ้มกว้าง ก่อนจะผายมือไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนตรวจสอบกล้องขนาดใหญ่อยู่ตรงฉากหลัก "คุณณิชาค่ะ...ช่างภาพหลักของเรา"

คุณณิชาหันมาตามเสียงเรียก เธอเป็นผู้หญิงที่ดูดีมีสไตล์ ใบหน้าเรียบเฉย ดูเป็นมืออาชีพ แต่มีบุคลิกที่ดูเย็นชาและจริงจังกว่าคุณอ้อมมาก เธอไม่ได้ยิ้มหรือทักทายอย่างเป็นกันเองเหมือนคนอื่น เพียงแค่พยักหน้าให้ผมกับแจงเบาๆ

"สวัสดีค่ะ คุณชล คุณแจง" เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ

"วันนี้แจงต้องถ่ายชุดไหนบ้างครับ" ผมตัดสินใจถามคุณณิชาโดยตรง เพราะรู้สึกว่าคนนี้แหละคือคนกุมอำนาจการตัดสินใจทุกอย่าง แต่คุณอ้อมเป็นคนตอบแทน

"ชุดแรกของเราจะเป็นเซ็ต 'Morning Glow' ค่ะ..." เธอตอบแล้วหันไปชี้ที่ราวแขวนชุด ก่อนจะอธิบายต่อ  "...ชุดนี้จะเป็นเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ผ้าฝ้ายสีขาวแบบผู้ชายกับชั้นในลูกไม้สีขาวค่ะ เดี๋ยวโอปอลจะพาไปแต่งหน้า แต่งตัว และทำผมกันก่อน"

คำว่า 'ชั้นในลูกไม้' ทำให้หูผมผึ่งทันที แม้จะเป็นชุดที่เรียบง่าย แต่การบอกว่าภรรยาของผมจะต้องสวมแค่เสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวโคร่งกับชุดชั้นในไปยืนอยู่ต่อหน้ากล้องของคนอื่น มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยจินตนาการถึงเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาของผมกวาดไปยังราวแขวนชุดที่ถูกระบุถึงทันที

ตรงนั้นมีชุดชั้นในลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์แขวนอยู่ และมันดูตัวเล็กจิ๋วเหลือเกิน เล็กจนน่าใจหาย ราวกับถูกออกแบบมาเพื่อเผยให้ทุกสายตาได้โลมเลียมากกว่าจะปกปิด ภายใต้เนื้อผ้าลูกไม้ที่ดูบางเบานั้น ผมจินตนาการถึงส่วนโค้งเว้าของแจงที่จะถูกเน้นย้ำอย่างชัดเจน และภาพที่เธอจะยืนอยู่ตรงหน้าเลนส์พร้อมกับชุดที่ดูเย้ายวนเกินกว่าที่สามีคนไหนจะรับไหวก็เข้ามาจู่โจมในความคิด

ผมรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดแรงขึ้นในอก พยายามข่มความตื่นเต้นที่ปนเปกับความหึงหวงเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด ผมชำเลืองมองหน้าแจงที่แดงระเรื่อขึ้นมา ก่อนเธอจะเดินตามโอปอลไปยังห้องแต่งตัว ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของภรรยาที่หายลับไปหลังประตูบานใหญ่ ซึ่งเป็นภาพที่ชวนให้ผมนึกถึงวันแรกที่ได้เจอแจง

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาสิบโมงเช้า แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบบนผิวขาวผ่องนวลเนียนที่ต้นแขนกลมกลึงของแจงซึ่งเป็นส่วนเดียวของร่างกายที่โผล่พ้นชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มที่เธอสวมใส่อยู่

ผมนั่งอยู่ที่อาร์มแชร์ในห้องนอนหลังจากผมเองก็แต่งตัวเสร็จแล้ว พลางมองดูภรรยานั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ในมือเรียวขาวของเธอถือแปรงแต่งหน้า ผมรู้สึกเหมือนกำลังมองดูงานศิลปะชิ้นเอกที่กำลังถูกบรรจงแต่งแต้มเพื่อจัดแสดงในนิทรรศการ

วงหน้าสวยสล้างของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย ตามปกติก็งามสะดุดตาอยู่แล้ว แต่พอเธอเติมเครื่องสำอางเพิ่มเติมลงไปก็ดูโฉบเฉี่ยวมากยิ่งขึ้น เรียกได้ว่าการเมคอัพของเธอนั้นทำให้เธอเปลี่ยนบุคลิกได้หลากหลายรูปแบบ แจงมองสบตาผมสะท้อนเงาในกระจก

"พี่ชลแต่งตัวเสร็จแล้วเหรอคะ" เธอถามพลางเขียนคิ้ว

"อืมม..."

ผมตอบแล้วกลืนน้ำลายลงคอ การมองดูภรรยาแต่งตัวสวยในยามสายเช่นนี้ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกใหม่อะไรสักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่รออยู่หลังจากนี้ต่างหากที่ทำให้ความสงบในใจผมสั่นคลอน ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

แจงวางแปรงแล้วหมุนตัวลุกขึ้นจากโต๊ะ จังหวะนั้นเองที่ชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าและรูปร่างของเธออย่างชัดเจน

ภรรยาของผมเป็นผู้หญิงที่ฟ้าประทานมาให้จริง ๆ ส่วนสูงสมส่วน เรือนร่างอรชร แต่เต็มไปด้วยความโค้งเว้าชวนฝัน ทรวงอกอิ่มเต็มกระชับภายใต้เนื้อผ้าที่ดูเหมือนต้องการจะดันออกมาโชว์ตัวดึงดูดสายตาของผู้ที่ได้พบเห็น มันคือความสวยงามที่ผมเองก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

เรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงนั้นเรียวสวยงามไร้ที่ติ ตั้งแต่ข้อเท้ามาจนถึงหัวเข่าขาวสะอาดตา และบัดนี้มันกำลังก้าวเดินเข้ามาหาผม

"พี่ชลทำสีหน้าไม่สบายใจแบบนี้อีกแล้วนะคะ" เธอเอ่ย

"ไม่นี่นา..." ผมตอบแล้วลุกขึ้น เราพร้อมออกเดินทาง

ผมเดินตามหลังแจงลงไปยังโรงจอดรถ ทุกก้าวเดินของเธอทำให้ชุดเดรสพลิ้วไหว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งมากขึ้นจนผมต้องกลืนน้ำลายอีกครั้ง ผมรู้สึกราวกับเป็นสารถีที่กำลังจะนำสมบัติล้ำค่าที่สุดของตัวเองไปจัดแสดงต่อสาธารณะอย่างไม่เต็มใจ

หัวใจของผมเต้นตุบตับตลอดเวลา ไม่รู้ว่ามันคือความตื่นเต้น ความหึงหวง หรือความรู้สึกระทึกในอกที่บอกไม่ถูก ถึงแม้จะแต่งงานกันมาสามปีกว่าแล้ว ความชินชาเริ่มมากขึ้นตามกาลเวลา แต่วันนี้...วันที่ภรรยาของผมกำลังจะก้าวเข้าไปในโลกใบใหม่ที่จะถูกเฝ้ามองด้วยสายตาของตนแปลกหน้า วันนี้ทำให้ผมรู้สึกตื่นตัวอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความรู้สึกของการเป็นสามีที่รักเท่านั้น แต่เป็นความรู้สึกของการเป็นเจ้าของที่กำลังถูกท้าทาย

เมื่อเราขึ้นมานั่งในรถได้ มือของผมจับพวงมาลัยแน่นขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถคอนโด สู่การจราจรในช่วงสายของวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ค่อยหนาแน่นเท่าไหร่นัก รถเคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ สู่จุดหมายคือสตูดิโอแห่งหนึ่งที่ผมไม่แน่ใจว่าอยากจะไปถึงหรือเปล่า

"แจงรู้ว่าพี่ชลไม่อยากให้แจงทำ เพราะพี่ชลหวงแจงใช่มั้ยล่ะ..." เธอพูดขึ้นมาเบาๆ ขณะที่รถติดไฟแดง

เธอพูดถูกต้อง ผมหวงเธอมาก ผมหวงรอยยิ้ม ดวงตา ใบหน้าสวย ๆ และโดยเฉพาะรูปร่างอรชรของเธอ ผมพยักหน้าหงึกตอบรับ

"ก็เพราะแจงสวยขนาดนี้ไง...เป็นผู้ชายคนไหนก็หวง" ผมตอบสั้นๆ

ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นมาในอกของผมอีก เพราะเราต้องการเงินก้อนนั้นมาใช้หนี้ก้อนใหญ่จากการลงทุนที่ผิดพลาดของผมเอง และการถ่ายแบบเซ็กซี่ที่ผมได้รับคำแนะนำมาก็ดูเหมือนจะเป็นทางออกที่รวดเร็วที่สุด

"แต่มันก็แค่ถ่ายภาพนิ่งค่ะพี่ชล ไม่ได้ทำอย่างอื่นสักหน่อย" แจงจับมือผมที่วางอยู่บนหัวเกียร์ราวปลอบประโลม ผมรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากมือจนต้องหันไปมองหน้าแดงระเรื่อของเธอ

"พี่ขอบคุณแจงมากเลยนะ" ผมพูด เธอยิ้มเล็กน้อย

"ไม่เห็นต้องขอบคุณกันเลย...แจงรักพี่ชลต่างหาก" เธอพูดเช่นนั้น

ผมมองใบหน้าของแจงอีกครั้ง ใบหน้าอันงดงามที่กำลังจะถูกกล้องและสายตาคนอื่นจับจ้องอีกครั้งในไม่ช้า ผมบีบมือเธอตอบเบาๆ

"พี่แค่ไม่ชอบให้ใครมองแจงมากน่ะสิ" ผมเอ่ย เธอหัวเราะคิกเบา ๆ ออกมา

"ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่เชื่อใจแจงสิ" เธอบอก

"พี่เชื่อใจแจง...แต่พี่ไม่เชื่อคนอื่น"

ประโยคนั้นจากปากผมทำให้บรรยากาศในรถเงียบลงทันที ผมรู้ดีว่าเบื้องหลังของวงการถ่ายแบบนี้มันอันตรายแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของผมสวยสล้างและน่าปรารถนาถึงเพียงนี้ แต่ด้วยเหตุผลที่ผมสร้างขึ้นมาเอง ผมจึงจำต้องยอมรับการตัดสินใจของเธอ

ผมขับรถพาแจงไปตามที่อยู่ของสตูดิโอขนาดใหญ่ที่ดูทันสมัย รถเคลื่อนตัวช้าๆ เข้าไปในลานจอดรถด้านหน้า ผมลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะดับเครื่องยนต์

เราลงจากรถ แสงแดดสาดส่องกระทบชุดซาตินสีน้ำเงินเข้มของเธอ ทำให้เธอโดดเด่นสะดุดตาจนผมต้องหันมองรอบๆ ราวกับกลัวว่าจะมีใครแอบซุ่มมองอยู่

"ไปกันเถอะค่ะ" แจงจับแขนผมแล้วพาเดินเข้าสู่ตัวอาคาร

ด้านในเป็นโถงสตูดิโอขนาดใหญ่ มีฉาก แสงไฟ และอุปกรณ์ถ่ายภาพวางอยู่เต็มไปหมด ดูเป็นมืออาชีพ แต่ที่ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อยคือทีมงานที่เดินเข้ามาต้อนรับ

"สวัสดีค่ะ คุณแจง"

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น เธอดูมีอายุหน่อย รูปร่างท้วม แต่ดวงตาเป็นมิตร นี่คือคุณอ้อม ผู้ช่วยช่างภาพที่คอยทำหน้าที่ประสานงาน

ผมกับแจงเอ่ยทักทายเธอพร้อมกัน ก่อนเราจะพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันเล็กน้อย คุณอ้อมยิ้มกว้าง เธอเดินนำเราเข้าไปในบริเวณถ่ายแบบซึ่งแบ่งแยกสัดส่วนชัดเจน ห้องแต่งตัวแยกออกไปอีกทางหนึ่ง ก่อนจะแนะนำเพื่อนร่วมงานอีกคน

"นี่น้องโอปอล ช่างแต่งหน้าและทำผมของเราค่ะ" คุณอ้อมบอก

ชายหนุ่มท่าทางตุ้งติ้งคนหนึ่งที่แต่งตัวจัดจ้าน ดูเป็นมิตรและเป็นกันเอง ยกมือไหว้สวัสดีผมกับแจงอย่างมีจริตจะก้าน

"สวัสดีค่ะคุณชล ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องแจงสวยขนาดนี้ วันนี้โอปอลจะร่ายมนต์ให้กล้องละลายเลยค่ะ"

วิธีการพูดของโอปอลทำให้ผมกับภรรยายิ้มออกมาได้ บรรยากาศที่ดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง ทำให้ความตื่นเต้นและความหึงหวงที่ก่อตัวอยู่ในอกผมคลายลงไปได้บ้าง

"และคนสำคัญที่สุดของเราวันนี้ค่ะ" คุณอ้อมยิ้มกว้าง ก่อนจะผายมือไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนตรวจสอบกล้องขนาดใหญ่อยู่ตรงฉากหลัก "คุณณิชาค่ะ...ช่างภาพหลักของเรา"

คุณณิชาหันมาตามเสียงเรียก เธอเป็นผู้หญิงที่ดูดีมีสไตล์ ใบหน้าเรียบเฉย ดูเป็นมืออาชีพ แต่มีบุคลิกที่ดูเย็นชาและจริงจังกว่าคุณอ้อมมาก เธอไม่ได้ยิ้มหรือทักทายอย่างเป็นกันเองเหมือนคนอื่น เพียงแค่พยักหน้าให้ผมกับแจงเบาๆ

"สวัสดีค่ะ คุณชล คุณแจง" เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ

"วันนี้แจงต้องถ่ายชุดไหนบ้างครับ" ผมตัดสินใจถามคุณณิชาโดยตรง เพราะรู้สึกว่าคนนี้แหละคือคนกุมอำนาจการตัดสินใจทุกอย่าง แต่คุณอ้อมเป็นคนตอบแทน

"ชุดแรกของเราจะเป็นเซ็ต 'Morning Glow' ค่ะ..." เธอตอบแล้วหันไปชี้ที่ราวแขวนชุด ก่อนจะอธิบายต่อ  "...ชุดนี้จะเป็นเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ผ้าฝ้ายสีขาวแบบผู้ชายกับชั้นในลูกไม้สีขาวค่ะ เดี๋ยวโอปอลจะพาไปแต่งหน้า แต่งตัว และทำผมกันก่อน"

คำว่า 'ชั้นในลูกไม้' ทำให้หูผมผึ่งทันที แม้จะเป็นชุดที่เรียบง่าย แต่การบอกว่าภรรยาของผมจะต้องสวมแค่เสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวโคร่งกับชุดชั้นในไปยืนอยู่ต่อหน้ากล้องของคนอื่น มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยจินตนาการถึงเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาของผมกวาดไปยังราวแขวนชุดที่ถูกระบุถึงทันที

ตรงนั้นมีชุดชั้นในลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์แขวนอยู่ และมันดูตัวเล็กจิ๋วเหลือเกิน เล็กจนน่าใจหาย ราวกับถูกออกแบบมาเพื่อเผยให้ทุกสายตาได้โลมเลียมากกว่าจะปกปิด ภายใต้เนื้อผ้าลูกไม้ที่ดูบางเบานั้น ผมจินตนาการถึงส่วนโค้งเว้าของแจงที่จะถูกเน้นย้ำอย่างชัดเจน และภาพที่เธอจะยืนอยู่ตรงหน้าเลนส์พร้อมกับชุดที่ดูเย้ายวนเกินกว่าที่สามีคนไหนจะรับไหวก็เข้ามาจู่โจมในความคิด

ผมรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดแรงขึ้นในอก พยายามข่มความตื่นเต้นที่ปนเปกับความหึงหวงเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด ผมชำเลืองมองหน้าแจงที่แดงระเรื่อขึ้นมา ก่อนเธอจะเดินตามโอปอลไปยังห้องแต่งตัว ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของภรรยาที่หายลับไปหลังประตูบานใหญ่ ซึ่งเป็นภาพที่ชวนให้ผมนึกถึงวันแรกที่ได้เจอแจง

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ