ถึงผู้อ่านทุกท่าน

นิยายเรื่องนี้สามารถอ่านฟรี จนจบเรื่องครับ อัพเดททุกวันจันทร์

หลังปีใหม่จะงดลงชั่วคราวนะครับ

ปีใหม่นี้ขอให้ทุกท่านมีความสุข สุขภาพร่างกายแข็งแรง แล้วกลับมาเจอกันอีกทีปีหน้าครับ

===========================================

ฝนตกปรอย ๆ มาตั้งแต่ช่วงสาย ทำให้บรรยากาศรอบร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ท้ายตลาดดูหม่นและชื้นเป็นพิเศษ พื้นคอนกรีตหน้าร้านเปื้อนคราบน้ำมันเก่าที่ฝังตัวมานานจนกลายเป็นสีดำเงา เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสมกับกลิ่นโลหะ กลิ่นน้ำมันเครื่อง และเสียงวิทยุเก่า ๆ ที่เปิดคลอเพลงลูกทุ่งอยู่ด้านใน
ร้านของพี่ยอดไม่ใช่แค่ร้านซ่อมรถธรรมดา มันเป็นเหมือนจุดพักของเด็กในละแวกนี้ ทั้งผู้ชายและผู้หญิง แวะมาอาศัยนั่งคุย สูบบุหรี่ เล่นโทรศัพท์ หรือรอเพื่อนเป็นประจำ ไม่มีใครว่า ไม่มีใครไล่ พี่ยอดไม่ชอบยุ่งกับชีวิตใคร ขอแค่ไม่สร้างปัญหาให้ร้านก็พอ เพราะงั้นการที่ยิมมานั่งอยู่ตรงนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกตาแม้แต่น้อย
ยิมนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีซีดใกล้ปากร้าน ขาข้างหนึ่งไขว่ห้างอย่างสบาย ๆ เสื้อยืดรัดรูปกับกางเกงยีนส์สีเข้มทำให้เธอดูกลมกลืนกับบรรยากาศของร้านแบบที่คนในพื้นที่คุ้นเคย เธอไม่ได้ดูเหมือนเด็กเรียน หรือเด็กที่หลงเข้ามาผิดที่ แต่เป็นเด็กผู้หญิงที่ "อยู่เป็น" และรู้ว่าควรวางตัวอย่างไรในพื้นที่แบบนี้
เอกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหมุนขวดน้ำอัดลมไปมาอย่างเผลอตัว สีหน้าเขาดูระแวดระวังมากกว่าปกติ แม้จะอยู่ในร้านของพี่ยอดที่เขาคุ้นเคยมานานก็ตาม
"นั่งแบบนี้...พี่ยอดไม่ว่าอะไรใช่ไหม" ยิมถามขึ้นเสียงเรียบ เหลือบมองเข้าไปด้านในร้านเหมือนถามให้แน่ใจมากกว่าจะกังวลจริง ๆ
เอกยักไหล่
"ไม่ว่าหรอก พี่ยอดไม่เคยว่าใครอยู่แล้ว แค่นั่งเฉย ๆ ไม่ไปยุ่งกับงานเขาก็พอ"
ด้านในร้าน พี่ยอด ยืนพิงโต๊ะเครื่องมือ เสื้อยืดแขนกุดเผยให้เห็นกล้ามแขนกับรอยสักเก่าที่ซีดจางตามกาลเวลา อายุราวยี่สิบกลาง ๆ ใบหน้าแข็งแบบคนทำงานหนัก มือหมุนประแจอย่างไม่เร่งรีบ ท่าทางดูเหมือนไม่สนใจว่าหน้าร้านจะมีใครมานั่ง แต่จริง ๆ แล้วเขารับรู้ทุกการเคลื่อนไหวตามประสาคนคุมพื้นที่
ยอดไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ของเอก เป็นพี่ชายคนละพ่อ ความผูกพันระหว่างทั้งคู่จึงไม่ได้อบอุ่น แต่ก็ไม่ได้ห่างเหิน เขาเอ็นดูเอกในแบบของตัวเอง — ดูแลเท่าที่จำเป็น เตือนเท่าที่ควร และไม่เข้าไปควบคุมชีวิตมากกว่านั้น
ยิมกวาดตามองรอบร้าน เด็กวัยรุ่นสองสามคนยืนคุยกันอยู่ตรงมุม บางคนหัวเราะเสียงดัง บางคนก้มดูโทรศัพท์ บรรยากาศแบบนี้ทำให้คำถามของเธอดูเหมือนบทสนทนาธรรมดาที่ใครก็พูดได้
"ฉันได้ยินมาว่า...ช่วงนี้ทีมเขียวเริ่มทำอะไรแปลก ๆ"
เอกชะงักมือไปเสี้ยววินาที
"ใครบอกเธอ"
"ไม่สำคัญหรอก" ยิมตอบทันที น้ำเสียงนิ่ง "ฉันแค่อยากรู้ว่ามันเกี่ยวกับครูรัฐหรือเปล่า"
ชื่อที่หลุดออกมาทำให้เอกเงียบลง สายตาเขาเผลอเหลือบไปทางพี่ยอดโดยอัตโนมัติ พี่ยอดยังคงก้มหน้ากับเครื่องยนต์เหมือนไม่ได้ยินอะไร แต่เอกก็รู้ดีว่า พี่ยอดได้ยินหมด
"ครูเขาไม่เหมือนครูคนอื่น" เอกพูดในที่สุด เสียงต่ำลง "เขาไม่ใช่คนที่ควรไปเล่นด้วย"
ยิมยิ้มบาง ๆ มุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียว รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มสนุก แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ตัดสินใจแล้ว
"ฉันไม่ได้จะเล่น"
เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาเลื่อนกลับไปทางพี่ยอด
"ฉันเอาจริง"
คำพูดนั้นไม่ได้ดัง แต่หนักพอจะทำให้เอกขมวดคิ้ว เขารู้จักน้ำเสียงแบบนี้ดี มันเป็นน้ำเสียงของคนที่รู้ว่ากำลังเดินเข้าไปในพื้นที่อันตราย และเลือกจะเดินเข้าไปเอง
จังหวะนั้นเอง พี่ยอดเงยหน้าขึ้นมามองพวกเขา สายตาวิ่งผ่านเอกก่อนจะหยุดที่ยิมเพียงเสี้ยววินาที ไม่มีคำถาม ไม่มีรอยยิ้ม แต่แววตานั้นชัดเจนพอจะบอกว่า เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มาที่ร้านเพราะอยากนั่งหลบฝนธรรมดา
ในร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมัน เสียงฝน และอำนาจที่ไม่มีใครเขียนเป็นกฎ ยิมกำลังวางหมากของตัวเองลงบนกระดานเดียวกับผู้ชายที่คุ้นเคยกับการคุมพื้นที่มานาน
เอกเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติก เสียงมันครูดกับพื้นคอนกรีตเบา ๆ เขามองฝนที่ยังตกไม่หยุดนอกปากทางร้าน ก่อนจะถอนหายใจเหมือนคนที่ไม่แปลกใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
"จริง ๆ ก็ไม่แปลกหรอก" เขาพูดขึ้น น้ำเสียงไม่ได้ตื่นเต้น แต่ปนความระแวงบางอย่าง "ทีมเขียวมันห้าวขึ้น ก็เพราะทีมดำโดนปราบไปแล้ว ใครก็คิดว่าตัวเองขึ้นแทนได้"
เขาเว้นจังหวะ มองยิมเหมือนจะเช็กปฏิกิริยา
"พอไม่มีใครคุมจริง ๆ มันก็คิดว่าตัวเองใหญ่"
ยิมฟังเงียบ ๆ พยักหน้าเพียงเล็กน้อย แต่สีหน้าไม่ได้แสดงความสนใจอย่างที่ควรจะเป็น เธอไม่ถามต่อ ไม่แสดงความกังวลเหมือนคนทั่วไปที่ได้ยินเรื่องพื้นที่กับแก๊งนอกระบบ เธอเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก
"เรื่องนั้นฉันไม่สนหรอก"
เอกชะงัก มองเธออย่างไม่แน่ใจ
"ไม่สน?"
ยิมขยับตัว เอนศอกพิงพนักเก้าอี้ สายตานิ่งขึ้นเหมือนกำลังพูดถึงเรื่องที่สำคัญกว่านั้นมาก
"ฉันสนแค่ว่า...ครูรัฐจะทำอะไรต่อ"
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนไปทันที เอกเงียบลง เสียงวิทยุในร้านดังขึ้นชัดกว่าปกติราวกับเข้ามาแทนที่ความคิดของเขา เขากลืนน้ำลายช้า ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเมื่อครู่
"ยิม...ฉันบอกตรง ๆ นะ"
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย เสียงลดต่ำลงโดยไม่รู้ตัว
"เธอไม่ควรเล่นกับไฟ"
คำว่า ไฟ หลุดออกมาจากปากเขาอย่างมีน้ำหนักผิดปกติ ไม่ใช่คำเตือนแบบเด็กวัยเดียวกัน แต่เป็นคำเตือนของคนที่เคยเห็นไฟนั้นลุกจริง และรู้ว่ามันดับยากแค่ไหน
"ครูรัฐไม่เหมือนที่เธอคิด" เอกพูดต่อ สีหน้าเขาแปลกไปในจังหวะนั้น ดวงตาคมที่เคยแข็งกลับมีเงาความหวาดซ่อนอยู่ลึก ๆ แต่ในเวลาเดียวกันก็มีความเคารพแบบที่ยิมไม่เคยเห็นมาก่อน
"เขาไม่ได้ใจดี...แล้วก็ไม่ได้เล่น ๆ ด้วย"
เอกเผลอเหลือบไปทางพี่ยอดอีกครั้ง ทั้งที่พี่ยอดยังทำงานของตัวเองเหมือนเดิม
"ถ้าเธอเข้าไปใกล้เกินไป แล้วครูเขาหันมาจริง ๆ ...มันอาจไม่ใช่แบบที่เธอคิดว่าจะคุมได้"
ยิมฟังจนจบโดยไม่ขัด ไม่แสดงอาการต่อต้าน เธอเพียงยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มไร้เดียงสา แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ตัวดีว่ากำลังยืนอยู่ใกล้ไฟ
"ฉันรู้" เธอพูดเบา ๆ
"ฉันถึงสน"
คำตอบนั้นทำให้เอกนิ่งไปทันที
ยิมเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายแปลก ๆ เหมือนคนที่ไม่ได้กลัวไฟ แต่กำลังคิดว่ามันจะร้อนแค่ไหนถ้าเอื้อมมือเข้าไปใกล้อีกนิด
และในจังหวะนั้นเอง เอกก็รู้ว่า คำเตือนของเขาไม่ได้ทำให้ยิมถอย
มันแค่ยืนยันกับเธอว่า...ไฟที่ชื่อ ครูรัฐ
มีค่าพอให้เธออยากครอบครองจริง ๆ
เอกเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะถามดีหรือไม่ถามดี เสียงฝนยังคงดังสม่ำเสมอ กลบช่องว่างของบทสนทนาที่เริ่มตึงขึ้น เขาวางขวดน้ำอัดลมลงบนโต๊ะ พลิกมันให้หยุดหมุน ก่อนจะเงยหน้ามองยิมตรง ๆ
"ตกลง...เธออยากทำอะไรกันแน่ ยิม"
คำถามนั้นตรงเกินไป ไม่อ้อม ไม่เผื่อพื้นที่ให้เลี่ยง ยิมหันมามองเขา ดวงตาเป็นประกายวาวขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากเธอไม่ใช่รอยยิ้มให้เอก ไม่ได้ต้องการคำตอบจากเขา แต่เป็นรอยยิ้มแบบคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดเรื่องที่อีกฝ่ายไม่อยากได้ยิน
"ฉันอยากได้ครูรัฐ"
เธอพูดช้า ๆ ชัดเจน เหมือนตั้งใจให้คำพูดนั้นตกลงตรงกลางโต๊ะ ไม่ต้องขยายความเพิ่ม ไม่ต้องอธิบาย เอกขมวดคิ้วทันที สีหน้าเขาเปลี่ยนจากระแวงเป็นไม่เข้าใจ
"เธอรู้ใช่ไหมว่าพูดอะไรอยู่" เขาพูดเสียงต่ำลง "แบบเธอเนี่ย...มีคนเข้าหาเยอะแยะ จะเอาใครก็ได้ไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องไปสนใจคนแบบครูรัฐด้วย"
คำว่า คนแบบครูรัฐ หลุดออกมาพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่เอกเองก็อธิบายไม่ถูก ทั้งไม่อยากให้ยุ่ง ทั้งไม่กล้าดูถูก ยิมฟังแล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอเอียงหน้าเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าที่เอกคาดไว้
"นั่นแหละ"
เธอหยุดไปเสี้ยววินาที สายตานิ่งขึ้น
"เพราะเขาไม่สนฉัน"
เอกชะงัก เหมือนคำตอบนั้นไปแตะจุดบางอย่างที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน
ยิมถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดต่อ เหมือนพูดกับคนที่สนิทกันพอจะไม่ต้องเสแสร้ง
"ฉันไม่เคยชินกับการเป็นคนที่ไม่มีตัวตนในสายตาใคร โดยเฉพาะคนแบบเขา"
เธอยิ้มบาง ๆ แต่แววตาไม่ยิ้มตาม
"แล้วฉันก็รับเรื่องนั้นไม่ได้"
ก่อนที่เอกจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าร้าน เสียงเบรกดังเอี๊ยดเบา ๆ ก่อนที่รถสองคันจะจอดซ้อนกันตรงปากร้าน เด็กหนุ่มสองคนในเสื้อยืดสีเข้มก้าวลงมาในสภาพเปียกฝน ผมแนบหน้าผาก น้ำฝนไหลตามกรอบหน้า
"โคตรหนาวเลยว่ะ" คนหนึ่งบ่นพลางปัดน้ำออกจากแขน
"พี่ยอดอยู่ไหม" อีกคนตะโกนถามเข้าไปด้านในร้าน
บรรยากาศที่ตึงอยู่ก่อนหน้าเหมือนถูกคลี่ออกชั่วคราวด้วยการมาถึงของคนอื่น ยิมหันไปมองพวกนั้นเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับมาเลิกคิ้วให้เอกเล็กน้อย
รอยยิ้มของเธอกลับมาอีกครั้ง
ไม่ใช่รอยยิ้มยั่วยวน
แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้แล้วว่า ตัวเองกำลังเดินไปในทิศทางที่ไม่คิดจะหยุด
และเอกก็รู้ในจังหวะนั้นว่า
สิ่งที่ยิมต้องการ ไม่ใช่แค่ "ความสนใจ"
แต่มันคือการเอาชนะบางอย่าง...
บางอย่างที่ชื่อ ครูรัฐ
ความคิดของเอกที่ยังค้างอยู่กับคำพูดของยิมถูกตัดขาดอย่างฉับพลันด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยที่ดังขึ้นหน้าร้าน เด็กหนุ่มสองคนที่เพิ่งจอดมอเตอร์ไซค์เดินลุยเข้ามาพร้อมละอองฝนที่ยังเกาะตามเสื้อยืด ทั้งคู่เป็นพวกขาประจำในละแวกนี้ ท่าทางคุ้นเคยกับร้านของพี่ยอดราวกับเป็นที่พักระหว่างทางมากกว่าสถานที่ทำธุระ
"พี่ยอด!" เด็กหนุ่มคนแรกตะโกนเสียงดังขึ้นก่อน สีหน้ากระตือรือร้นแบบคนกำลังคิดจะอัปเกรดรถ "อะไหล่ตัวที่ผมถามไว้คราวก่อนน่ะ มีรึยังพี่ ตัวโช้คหลังรุ่นนั้นอะ"
พี่ยอดเงยหน้าจากเครื่องยนต์ เช็ดมือกับผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
"อยู่หลังร้าน เดี๋ยวเอาให้"
เด็กหนุ่มเดินตามเข้าไปอย่างไม่รีรอ เหมือนรู้ขั้นตอนดีอยู่แล้ว
อีกคนที่ยังยืนอยู่หน้าร้านไม่รีบตามไป สายตาเขาเลื่อนไปหยุดที่ยิมทันที รอยยิ้มกว้างแบบคนคุ้นหน้าคุ้นตาปรากฏบนใบหน้า
"โห...ยิม วันนี้ก็มาอีกแล้วเหรอ" เขาพูดพลางหัวเราะเบา ๆ "ฝนตกยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ"
ยิมเงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มแบบที่ใคร ๆ แถวนี้รู้จักดี
"ปากหวานเหมือนเดิมนะ" เธอตอบกลับเสียงเรียบ แต่ปลายเสียงอ่อนลงนิดหนึ่ง "เปียกขนาดนี้ ระวังไม่สบายล่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอก ได้เจอยิมแล้วเปียกก็คุ้ม" เด็กหนุ่มพูดต่อแบบไม่ปิดบัง
ยิมหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้ถ่อมตัวเกินเหตุ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาวาวขึ้นนิดหนึ่งพอให้คนพูดรู้สึกว่าคำชมของเขามีค่า
"เว่อร์ไปไหม นายก็พูดแบบนี้กับทุกคนแหละ"
"ไม่จริง" เขารีบเถียง "กับเธอคนเดียวต่างหาก"
เธอยกคิ้วเล็กน้อยเหมือนรับฟัง ก่อนตอบกลับอย่างไม่เร่ง ไม่ช้า
"งั้นก็....ดีใจนะ"
คำตอบสั้น ๆ แต่เพียงพอจะทำให้เด็กหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น เหมือนคนที่ได้กำไรเล็ก ๆ จากบทสนทนา
เอกนั่งมองอยู่เงียบ ๆ เขาเห็นภาพนี้จนชินตา เด็กแถวนี้รู้จักยิมดีในฐานะ "ดาว" ของละแวกนี้ ใคร ๆ ก็แทะโลม ใคร ๆ ก็อยากเข้าหา และยิมก็รู้ดีว่าจะตอบกลับแค่ไหนถึงจะไม่ทำให้ใครเสียหน้า แต่ก็ไม่ผูกมัดอะไรกับใครจริงจัง
ท่าทีของเธอไม่ได้ยั่วยวนตรง ๆ
แต่เป็นการบริหารเสน่ห์ที่ผ่านการฝึกมาโดยไม่รู้ตัว
เด็กหนุ่มหัวเราะอีกครั้ง ก่อนหันไปมองด้านในร้าน
"เดี๋ยวเสร็จเรื่องรถแล้วไปต่อกันไหม"
ยิมยิ้มบาง ๆ ไม่ตอบรับตรง ๆ
"ค่อยว่ากัน ให้ฝนหยุดก่อนเถอะ"
คำตอบนั้นเปิดช่อง แต่ก็ไม่สัญญา
เอกถอนหายใจแผ่ว ๆ ในใจ เขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มพวกนี้ไม่มีใครอันตรายจริง ๆ สำหรับยิม พวกเขาเป็นเพียงเสียงรบกวน เป็นเงาข้างทางของคนที่รู้ตัวว่าตัวเองมีอิทธิพล
แต่สิ่งที่ทำให้เอกยังรู้สึกไม่สบายใจ
ไม่ใช่สายตาของเด็กหนุ่มที่มองยิมอย่างหลงใหล
ไม่ใช่คำพูดแทะโลมที่ลอยอยู่ในอากาศ
มันคือความจริงที่ยิมพูดกับเขาก่อนหน้านี้
เธอไม่ได้ต้องการใครพวกนี้
เธอต้องการคนที่ "ไม่สนเธอเลย"
และเอกก็รู้ดีว่า คนแบบนั้น...
ไม่ใช่คนที่ควรเข้าไปเล่นด้วยง่าย ๆ เลยสักนิด

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

น่าจะมีฉากปะทะกันระหว่าง ครูรัฐกับพี่ยอด ตัวตึงทั้งคู่ แต่ให้ครูรัฐคะแนนนำไปก่อน 2แต้ม ที่ กระบวนความคิดเชิงระบบ

มีฉากปะทะพี่ยอดกับยิมไหม

ยิมไม่กลัวไฟลวกเลยจะลองเล่นกับครูรัฐ

เมื่ออยากเล่นไฟ ก็ต้องยอมถูกไฟลวกไหม้ แต่ไฟกองนี้เผาไหม้ถึงวิญญาณ

ชอบสำนวนการเขียนเรื่องนี้มาก  สร้างความรู้สึก  มองเห็นภาพและบรรยากาศ
ชวนติดตาม
ขอตอนใหม่เร็วๆนะครับ