ตอนที่ ๒: ผลตอบแทนความมีน้ำใจ

เช้ามืดวันใหม่ แม่มะลิตะโกนเรียกมานะตั้งแต่ยังไม่สว่าง

"มานะ! เมื่อวานน้ายุ้ยบอกให้ไปช่วยขนปูนที่บ้านไม่ใช่รึไง รีบตื่นได้แล้ว!"

มานะสะดุ้งตื่น รีบลงจากบ้านไปล้างหน้าล้างตา เกือบลืมเสียสนิท มัวแต่ฝันหวานจากภาพที่เห็นเมื่อคืนจนไม่อยากตื่น ใจนึกถึงพลอยอีกครั้ง หวังว่าวันนี้คงได้เจอ

เขารีบกินข้าวเช้าแล้วรีบเดินไปบ้านน้ายุ้ยทันที อากาศยามเช้ายังเย็นสบาย มีนกกระจิบส่งเสียงร้องเป็นระยะๆ

พอเดินไปถึงบ้านใต้ถุนสูงหลังนั้น ก็เห็นกองปูนหลายสิบถุงกองอยู่ที่ลานหน้าบ้าน น้ายุ้ยยืนกอดอกมองด้วยสีหน้าครุ่นคิดอยู่แล้ว ข้างๆ กันมีพี่พิมนั่งก่อฟืนอยู่ใต้ถุนบ้าน

"สวัสดีครับน้ายุ้ย พี่พิม" มานะยกมือไหว้

พิมหงกหัวรับแต่ไม่ได้ตอบกลับอะไร นั่งก่อฟืนต่อไป

"มาแล้วเหรอมานะ" น้ายุ้ยทักเสียงใส "มามะ ดูนี่สิ ปูนเยอะกว่าที่คิด"

น้ายุ้ยวันนี้แต่งตัวสบายๆ ใส่เสื้อกล้ามสีชมพูจางๆ ตัวเก่งที่ผ่านการซักมาหลายปีจนสีเริ่มซีด เนื้อผ้าบางจนแทบมองเห็นเสื้อในสีขาวอยู่ด้านใน ขอบเสื้อบริเวณรักแร้เริ่มย้วยแต่ก็ยังพอใช้งานได้ดี ผ้าถุงสีเขียวลายดอกเล็กๆ สูงแค่ครึ่งแข้ง เผยให้เห็นเรียวขาที่ผ่านการทำงานหนักมาทั้งชีวิตแต่ยังคงได้รูปอยู่

ใบหน้าของน้ายุ้ยแม้จะมีรอยย่นบ้างตามวัยที่หางตา แต่ก็ยังคงเค้าโครงความสวยเอาไว้ได้ ผิวสองสีเพราะตากแดดตากฝนมาทั้งชีวิต แต่ก็ยังเนียนเป็นมันด้วยน้ำมันตามธรรมชาติ ผมยาวรวบไว้หลวมๆ เผยให้เห็นลำคอที่ยังคงความเต่งตึง ใครเห็นก็คงนึกออกว่าทำไมพลอยถึงสวย

"แล้วปูนพวกนี้จะเอาไปไว้ไหนครับ" มานะถาม

"น้าจะขนไปหลังบ้านน่ะ" น้ายุ้ยชี้ไปทางข้างบ้าน "จะเอาไปก่อห้องน้ำใหม่ ห้องน้ำเก่ามันพังใช้การไม่ค่อยได้แล้ว"

มานะมองตาม เห็นพื้นที่ว่างข้างบ้านที่มีไม้ไผ่ปักเป็นแนวไว้เรียบร้อย แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นห้องน้ำสังกะสีหลังเก่าที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก แผ่นสังกะสีขึ้นสนิมตามกาลเวลา

(ห้องน้ำนั่น... ที่เมื่อคืนเราแอบดู...นี่หว่า)

มานะนึกถึงเมื่อคืนที่แอบมองพลอยอาบน้ำผ่านรูสังกะสี เห็นร่างขาวผ่องของเพื่อนสาวในแสงตะเกียงริบหรี่ เห็นนมทั้งสองเต้าที่อวบอิ่มเป็นสง่า เห็นมือน้อยๆ ลูบไล้ตามร่างกาย

(แล้วน้ายุ้ยจะก่อห้องน้ำใหม่... งั้นเราก็อดดูพลอยอาบน้ำอีกน่ะสิ โธ่เอ๊ย...)

มานะรู้สึกเสียดายขึ้นมาจับใจ แต่ก็ต้องเก็บอารมณ์ไว้

"แล้วพลอยล่ะครับ" มานะถามเมื่อเห็นทุกคนยกเว้นเพื่อนสาว แม้จะชะเง้อคอดูก็หาไม่เจอ

"พลอยน่ะ ไปกับลุงปุ่นตั้งแต่เช้ามืดแล้ว เข้าไปซื้อของในเมือง" น้ายุ้ยตอบ

มานะเสียดายเล็กน้อย ไม่ได้เจอพลอยอีกแล้ว แล้วเขาก็หันไปทางพี่พิม เห็นเธอเป่าไฟอยู่ใต้ถุน ไอ้ค่อกแค่ก เพราะกองฟืนกลับมีแต่ควันโขมง ไม่มีเปลวไฟเสียที

"มา... ผมช่วย" มานะอาสา แล้วเดินไปหยิบเศษไม้แห้งๆ ที่กองไว้ข้างเตามาสุมเพิ่ม ให้เป็นโครงโปร่งๆ มีช่องว่างให้อากาศถ่ายเท

พี่พิมหันมามองด้วยสายตาเอะใจ แต่ก็ไม่ได้ห้าม "ฉันทำเป็นหรอกหน่า" เสียงบ่นอุบอิบ มือยังพัดควันให้ห่างจากตัวไม่หยุด แต่สีหน้าก็ดูไม่ได้รังเกียจอะไรที่มานะจะเข้ามาช่วย

มานะสุมไฟเสร็จก็เอาฟืนใหญ่วางคร่อมเป็นชั้นๆ พี่พิมมองแล้วก็ต้องยอมรับว่ามานะทำให้ดีกว่าเธอจริงๆ เพราะไม่นานนัก เปลวไฟก็เริ่มติด ลามจากเศษไม้เล็กๆ ไปสู่ฟืนใหญ่ เกิดเป็นกองไฟที่คุโชนอย่างดี

พี่พิมดูจะดีใจไม่น้อย รีบหยิบพัดไม้มาก้มหน้าพัดแรงๆ เพื่อเร่งไฟให้ติดดีขึ้น จังหวะที่ก้มลงนั่นเอง มานะก็เหลือบเห็นลอดซอกคอเสื้อกล้ามสีดำลงไป เห็นเนินเนื้อเล็กๆ สองเนินที่ห่างกันพอควร ปลายยอดทั้งสองข้างมีเม็ดเล็กๆ สีคล้ำเพราะแสงและเงา กำลังไหวกระเพื่อมตามแรงพัด

มานะกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

"เป็นไง ไฟติดปะ" พิมเงยหน้าถาม

"ติ... ติดแล้วครับ" มานะรีบหลบตาตอบเสียงหลง

พิมมองมานะแวบหนึ่งด้วยสายตาสงสัย แต่ก็ไม่พูดอะไร ก้มหน้าก้มตาก่อฟืนต่อ

พอไฟติดดีแล้ว พิมก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย

"เสร็จแล้ว ฉันจะได้ขึ้นไปอ่านหนังสือต่อ" เธอหันไปทางน้ายุ้ย "แม่ เดี๋ยวอ่านหนังสือเสร็จแล้วจะลงมาช่วยนะ"

"เออๆ ไปเถอะ" น้ายุ้ยโบกมือ

พี่พิมหันมาทางมานะ "ขอบใจที่ช่วย"

"มะ... ไม่เป็นไรครับพี่พิม" มานะตอบหน้ายังมีรอยแดงจางๆ

พี่พิมขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามองอีก เหลือเพียงเสียงไม้กระดานดังเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนัก

"พิมมันปากร้ายหน่อย แต่นิสัยดีนะ" น้ายุ้ยกระซิบบอก

มานะพยักหน้า นึกถึงภาพพี่สาวปากร้ายคนนี้ที่ช่วยเหลือกันเมื่อครู่

"เอาล่ะ มาเริ่มขนปูนกันเถอะ" น้ายุ้ยบอก

ว่าแล้วทั้งคู่ก็เริ่มช่วยกันขนปูนจากหน้าบ้านไปกองไว้ข้างบ้าน มานะเป็นคนยกถุงใหญ่ถุงละสองถึงสามถุงในแต่ละเที่ยว น้ายุ้ยช่วยหิ้วถุงเล็กและคอยประคองไม่ให้หล่น

แดดเริ่มแรงขึ้น เหงื่อเริ่มซึมตามตัว น้ายุ้ยใช้ชายเสื้อเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าเป็นระยะ จังหวะที่ดึงชายเสื้อขึ้นก็เผยให้เห็นเสื้อในสีขาวตัวเก่าด้านในที่เริ่มชำรุดตามกาลเวลา แต่เจ้าตัวก็ไม่คิดอะไร คงคิดว่าคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ไม่ต้องระวังตัวมากนัก

ทำงานกันมาจนเมื่อยตัว น้ายุ้ยก็พูดขึ้น

"เหนื่อยแล้วสิ น้าขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

"ครับ" มานะตอบ พลางนั่งพับเพียบอยู่ที่กองปูน

น้ายุ้ยเดินไปทางหลังบ้าน มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำสังกะสีที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านนัก

มานะนั่งมองตามไปพลางกวาดสายตาไปรอบๆ มองห้องน้ำสังกะสีหลังเก่าที่คุ้นเคยดี แล้วก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาอีกครั้ง

(อีกไม่นานห้องน้ำนี้ก็จะถูกทิ้งร้าง เราคงอดดูพลอยอาบน้ำอีกต่อไป)

แล้วก็สังเกตเห็นว่ามือตัวเองเปรอะปูนขาวโพลนไปหมด

(ล้างมือหน่อยดีกว่า)

เขาลุกขึ้นเดินหาน้ำ เห็นโอ่งน้ำใบใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำสังกะสีนัก เดินตรงไปที่โอ่งน้ำ

จังหวะที่กำลังจะตักน้ำนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาแต่ไกล...

ซ่า...

เป็นเสียงน้ำกระทบพื้นดังเป็นระลอก ดังมาจากในห้องน้ำสังกะสีหลังนั้น

มานะชะงัก มือที่กำลังจะตักน้ำหยุดค้างกลางอากาศ

เขารู้ว่ามันคือเสียงอะไร

ซ่า... ซ่า... เสียงยังคงดังไม่ขาด

มานะกลืนน้ำลาย ใจเต้นแรง สายตากวาดมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใคร

ก่อนจะรู้ตัวอีกที เท้าก็พาเดินไปทางห้องน้ำสังกะสีอย่างช้าๆ

ห้องน้ำเก่าก่อด้วยสังกะสี มีรอยต่อเป็นช่องๆ บางแผ่นเริ่มผุกร่อน มานะเดินอ้อมไปด้านหลัง แผ่นสังกะสีบางแผ่นมีรูเล็กๆ ให้เห็น

เสียงน้ำยังคงดังไม่หยุด

มานะค่อยๆ โน้มตัวลง ประกบตาที่รูสังกะสีแผ่นหนึ่ง

ภาพที่เห็นทำให้เขาต้องกลั้นหายใจ

น้ายุ้ยนั่งยองๆ อยู่บนชักโครกแบบนั่งยอง ผ้าถุงถูกถกขึ้นพับไว้ที่ขาอ่อนจนสุด เห็นเรียวขาทั้งสองข้างที่ขาวเนียนกว่าสีผิวช่วงอื่น แม้จะมีเพียงแสงจากดวงอาทิตย์ส่องผ่านร่องสังกะสี แต่ก็ชัดพอให้เขาได้เห็น

หว่างขาเบื้องล่างเผยให้เห็นขนหมอยดกดำเป็นแพหนา สีเข้มตามวัย กำลังมีน้ำใสๆ ไหลรินออกจากรูเล็กๆ กลางกายอย่างไม่ขาดสาย น้ำนั้นเบียดกับแคมอวบๆ สีน้ำตาลคล้ำสองข้างที่แย้มออกตามแรงเบ่ง ผิวแคมย่นยับเล็กน้อยตามวัย

น้ำปัสสาวะกระทบพื้นชักโครกดังซ่าเป็นจังหวะ ฟองฟูขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะไหลลงสู่ท่อระบาย

มานะยืนนิ่งเหมือนถูกสะกด ไม่ไหวติง แม้จะรู้ว่าควรจะหลบไป แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อ สมองสั่งการว่าให้เลิกดูแต่สัญชาตญาณบุรุษเพศกลับตรึงเขาไว้กับที่

น้ายุ้ยนั่งเยี่ยวต่อไปโดยไม่รู้ตัวว่ามีคนมองอยู่ เธอใช้มือข้างหนึ่งยันเข่าไว้ อีกข้างวางบนหน้าขา สีหน้าเรียบเฉยตามประสาคนที่ทำกิจวัตรประจำวัน

จนเมื่อน้ำเยี่ยวค่อยๆ หยุดไหล น้ายุ้ยจึงใช้มือข้างหนึ่งป้ายแคมทั้งสองข้างให้สะอาด แล้วสะบัดมือทิ้ง ก่อนจะปล่อยผ้าถุงลงปกปิดร่างเบื้องล่างตามเดิม

มานะรีบก้มหัวล่าถอยอย่างเงียบกริบ รีบกลับไปที่โอ่งข้างๆอย่างรวดเร็ว

(ชิบหาย ยังไม่ได้ล้างมือเลยนี่หว่า!)

ใจเต้นแรงจนจะหลุดออกจากอกเมื่อได้ยินเสียงประตูสังกะสีเปิดออก

"อ้าว มานะ ล้างมือหรอลูก" เสียงน้ายุ้ยดังขึ้นจากด้านหลัง

มานะสะดุ้งทั้งตัว รีบยกมือให้ดูคราบปูนที่ติดอยู่แบบกลัวน้ายุ้ยไม่เชื่อ "คะ... ครับ มือเปื้อนไปหมด เปื้อน"

น้ายุ้ยขำกับท่าทางของมานะ "จ้ะ น้าเห็นแล้วจ้ะ ขอน้าล้างมือบ้างสิ"

น้ายุ้ยเดินมาข้างๆ มานะที่หน้าโอ่งน้ำ ใกล้จนได้กลิ่นสาบอ่อนๆ ของผู้หญิง มานะแทบขาดใจ

"เป็นอะไรรึเปล่ามานะ หน้าแดงๆ" น้ายุ้ยถาม พลางก้มหน้าล้างมือ

"ปะ... เปล่าครับ ร้อน" มานะตอบเสียงหลบ

น้ายุ้ยยิ้มให้แล้วพูดต่อ "อีกหน่อยก็เสร็จแล้ว อดทนหน่อยนะลูก"

มานะพยักหน้ารับ แต่ในสมองยังคงเต็มไปด้วยภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่

ภาพนั้นมันไม่สวยงามอ่อนเยาว์เหมือนพลอย แต่มันกลับให้อารมณ์อีกแบบ ขอบแคมที่ไม่ได้เนียนเรียบ กลับทำให้เขาอยากค้นหาอะไรบางอย่าง และมันซุกซ่อนความลับของผู้หญิงที่ผ่านโลกมามาก

(มึงแค่เงี่ยนเว้ย ไอ้มานะ 55555)

ล้างมือเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินกลับไปที่กองปูน น้ายุ้ยหยิบแก้วน้ำยื่นให้

"น้ำเย็นๆ จ้ะ"

มานะรับมาดื่มรวดเดียวเกือบหมด เย็นชื่นใจ แต่ก็ยังไม่อาจดับความร้อนในกายได้

กำลังจะเริ่มขนปูนกันต่ออีกรอบ เสียงทุ้มก็ดังลั่นมาจากถนนหน้าบ้าน

"เห้ย ไอ้มานะ! ทำอะไรวะนั่น!"

มานะหันไปเห็นผู้ชายรูปร่างสันทัด ผิวคล้ำดำเพราะตากแดดตากลม ใส่เสื้อกล้ามตัวเก่งกับกางเกงขาสั้นขายาวครึ่งแข้ง หน้าตาดีใช้ได้ แต่ที่สะดุดตาคือความเตี้ย เตี้ยพอๆ กับมานะนี่แหละ

"อ้าว! พี่เก่ง!" มานะยกมือทักทายทันที "สวัสดีครับ ผมมาช่วยน้ายุ้ยขนปูนเนี่ย"

พี่เก่งเดินดุ่มๆ เข้ามาในบริเวณบ้านด้วยท่าทางคุ้นเคย เหลือบมองกองปูนแล้วก็มองน้ายุ้ย

"น้ายุ้ย หวัดดีครับ" พี่เก่งยกมือพนมลวกๆ ตามสไตล์

"ขนปูนเหรอวะ เยอะแฮะ" พี่เก่งเอามือเท้าเอว มองสำรวจ "เสร็จกี่โมงวะ"

มานะตอบ "นี่ขนไปเยอะแล้วนะพี่ กว่าจะเสร็จคงบ่ายๆแหละครับ" และชี้ไปทางหลังบ้าน

พี่เก่งหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปทางน้ายุ้ย "น้ายุ้ยครับ ให้ผมช่วยไหม รับรองเสร็จไวขึ้นเป็นกอง"

น้ายุ้ยยิ้มแหยๆ "แล้วจะให้เอาอะไรตอบแทนล่ะเก่ง"

"ง่ายๆ" พี่เก่งยื่นนิ้วชี้ขึ้นฟ้า "เหล้าขาวขวดนึงพอ แล้วนั่งกินกับผมสักแก้วสองแก้ว กินคนเดียวมันไม่แซ่บ ฮ่าๆ"

น้ายุ้ยหัวเราะคิก "ได้ๆ ต่อรองไม่ยาก เอางั้นเดี๋ยวสั่งร้านป้าแดงให้มาส่งให้ตอนเที่ยง"

พี่เก่งดีใจรีบถอดรองเท้าแตะทิ้งไว้ที่บันได แล้วตรงดิ่งมาช่วยมานะขนปูนทันที

"พิมอยู่บ้านปะ" พี่เก่งถามเบาๆ ขณะเดินไปกับมานะ

"อยู่ซีพี่ ขึ้นไปอ่านหนังสือสอบอยู่บนบ้าน" มานะตอบ

พี่เก่งพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่องปลาที่เพิ่งตกได้เมื่อวาน แต่สายตาก็แอบเหลือบไปบนบ้านเป็นระยะ

พอมีพี่เก่งมาช่วย แรงงานเพิ่มขึ้นเท่าตัว พี่เก่งนี่เหมือนเกิดมาเพื่อขนของจริงๆ ยกปูนทีละสองถุงไม่พอ สามถุงก็ยังไหว บึกบึนเป็นแรงควายจริงๆ จนน้ายุ้ยแทบไม่ต้องช่วยขนมาก

ไม่นานเกือบๆ เที่ยง กองปูนที่เคยสุมอยู่หน้าก็บ้านย้ายมาหลังบ้านเรียบร้อย เรียงกันเป็นระเบียบ

"เสร็จแล้วๆ ขอบใจลูกทั้งสองคนมากนะ" น้ายุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงชื่นมื่น "เหนื่อยมาทั้งเช้า เดี๋ยวน้าจัดกับข้าวให้กินกันเต็มที่"

"แล้วเหล้าขวดที่สัญญาไว้ล่ะครับ" พี่เก่งรีบกระเซ้า

น้ายุ้ยหัวเราะ "ไม่ลืมๆ เอ็งนี่จะกินแต่เหล้านะเก่ง"

ทั้งสามคนเดินกลับมายังใต้ถุนบ้าน พี่เก่งกับมานะนั่งลงที่ชานบ้านอย่างหมดแรง ขณะที่น้ายุ้ยขึ้นไปบนบ้านคงจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกเหงื่อ

มานะนั่งพัก มองไปทางห้องน้ำสังกะสีหลังเก่าอีกครั้ง แล้วก็อดเสียดายไม่ได้

(อีกไม่นาน... คงไม่ได้เห็นอะไรแบบนั้นอีกแล้ว)

แต่แล้วก็นึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ ภาพของน้ายุ้ยในห้องน้ำ มันช่างแตกต่างจากภาพของพลอย แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

พี่เก่งที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมามอง แล้วก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

"มานะ" มันเรียก "มึงมองอะไรนักวะ ฮ่าๆ"

มานะสะดุ้ง รีบเบือนหน้าหนี

"ผมไม่ได้มองอะไร"

พี่เก่งหัวเราะร่า ตบไหล่มานะเบาๆ

"อย่ามามั่ว กูรู้ทัน"

มานะหน้าแดงก่ำ ไม่รู้จะตอบอะไร

พี่เก่งยิ้มกริ่ม ก่อนจะหันไปมองบนบ้านที่พิมกำลังเดินผ่านไปมา

"แต่กูก็เหมือนกัน... ชอบมองเหมือนกัน"

ทั้งคู่หัวเราะกันเบาๆ ท่ามกลางสายลมยามเที่ยงของหมู่บ้าน

จบตอน



จากผู้เขียน ไม่รู้จะพิมพ์เสียงเยี่ยวเป็นคำอ่านยังไง   

จากผู้เขียน ไม่รู้จะพิมพ์เสียงเยี่ยวเป็นคำอ่านยังไง

ฉี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ แซดๆๆๆๆๆ พอไหวไหมครับ / ไอ้พี่เก่งนี่มาเป็นมารซะล่ะมั้ง ท่าทางรอบจัดมาก

วัยโฮโมนกำลังทะลัก ก็แบบนี้แหละ

พิม พลอย เสร็จไอ่ 2 ตัวนี้แน่นอน

มันจะได้แค่แอบดูแค่นั้นเหรอเปล่า  หรือว่ามีรางวัลมากกว่านั้นตามมาทีหลัง

ไม่รู้พี่เก่งมาจะทำอะไรต่อ

ฉี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ แซดๆๆๆๆๆ พอไหวไหมครับ / ไอ้พี่เก่งนี่มาเป็นมารซะล่ะมั้ง ท่าทางรอบจัดมาก

จะลองนำไปปรับปรุงครับ 

เล่าเรื่องดีครับ ค่อยเป็นค่อยไป

วัยกำลังอยากรู้อยากลอง 

มานะจะโดนใครเปิดซิง

พี่เก่งเรานี่ตัวแปรชัดๆ ให้มานะเปิดโลกทีซิ

นึกว่าอาบน้ำเสียงซ่า ๆ คำว่าซู่่ หรือ ฉี่ ก็น่าจะได้นะครับ

พี่เก่งมาด้วยนี่ สงสัยมานะจะเสียโอกาสแน่ โดนคาบไปกินซะก่อนหรือเปล่านะเด็กน้อย