ตอนที่ 2 อุบัติเหตุเปลี่ยนชีวิต
ความมืดสนิทกลืนกินทุกสิ่ง เสียงแตรรถสิบล้อที่ดังลั่นยังก้องอยู่ในหูของตั้มราวกับระฆังแห่งความตาย เขารู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกขาด ความเจ็บปวดแผ่ออกไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ราวกับมีใครสักคนใช้ค้อนทุบเขาจนแหลก เขาพยายามขยับตัว แต่ทุกอย่างหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยน้ำหนักพันตัน สายตาของเขาค่อย ๆ มืดลง เสียงรอบตัวจางหายไปราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในหลุมดำ เขาคิดถึงพ่อแม่ ภาพบ้านไม้เก่าที่ผุพัง ภาพเพื่อน ๆ ที่วงเหล้า และภาพของน้องฝ้ายที่เขาได้แต่แอบมองจากระยะไกล นี่คือจุดจบของเขาหรือ? ชีวิตที่ไม่มีอะไรนอกจากความเหนื่อยล้าและความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง?

ทันใดนั้น แสงสว่างวาบขึ้นในความมืด เสียงหวีดหวิวของเครื่องจักรและกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยจากโรงพยาบาลฉุดเขากลับสู่ความเป็นจริง ตั้มลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาของเขาปรับโฟกัสกับแสงไฟนีออนสีขาวที่ส่องลงมาจากเพดาน เขานอนอยู่บนเตียงนุ่มสบายที่มีผ้าปูสีขาวสะอาดตา ห้องที่เขาอยู่กว้างขวางเกินกว่าที่เขาเคยเห็น ผนังสีครีมสะท้อนแสงนวล ๆ จากโคมไฟดีไซน์หรู หน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองกรุงเทพฯ ยามเย็นที่ระยิบระยับด้วยแสงไฟจากตึกสูงระฟ้า นี่ไม่ใช่ห้องพักในโรงพยาบาลรัฐที่เขาเคยไปเยี่ยมพ่อตอนป่วย นี่คือห้องพักสุดหรูของโรงพยาบาลเอกชนที่เขาเคยเห็นแต่ในโฆษณาทางทีวี

ตั้มพยายามขยับตัว แต่ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกมัดไว้กับเตียง แถบผ้าพันแผลรัดแน่นรอบศีรษะของเขา และเขารู้สึกเจ็บจี๊ดที่ซี่โครงทุกครั้งที่หายใจ เขายกมือขึ้นมอง มือของเขาดู... แปลกไป มันใหญ่กว่าเดิม ผิวขาวเนียนราวกับไม่เคยสัมผัสแดดเมืองกรุง เขาขมวดคิ้ว สับสน มือนี้ไม่ใช่มือของเขา มือของตั้มเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการขับรถและผิวที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก แต่มือนี้กลับเรียบเนียนราวกับของหนุ่มไฮโซ

"กูอยู่ที่ไหนวะ?" เขาพูดกับตัวเอง เสียงของเขาก็แปลกไป มันทุ้มนุ่ม ไม่ใช่เสียงแหบพร่าที่เขาคุ้นเคยจากการตะโกนเรียกลูกค้าที่วิน เขาค่อย ๆ ดึงสายน้ำเกลือออกจากแขน แม้ว่าจะเจ็บจนเขาต้องกัดฟัน เขาลุกจากเตียงด้วยความยากลำบาก ขาที่ยาวและแข็งแรงกว่าปกติทำให้เขาเซเล็กน้อย เขาคว้าโต๊ะข้างเตียงเพื่อพยุงตัว ทุกย่างก้าวรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในร่างของคนอื่น

ตั้มมองไปรอบห้อง อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ทันสมัยวางเรียงราย โทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่ติดอยู่บนผนัง เก้าอี้หนังสีน้ำตาลเข้มตั้งอยู่มุมห้อง และมีตะกร้าผลไม้หรูหราวางอยู่บนโต๊ะไม้เงาวับ ข้างตะกร้ามีการ์ดสีทองที่เขียนว่า "ขอให้หายไว ๆ – ทีมงานบริษัทธนากรุ๊ป" ตั้มขมวดคิ้ว ธนากรุ๊ป? ชื่อนี้ฟังดูคุ้น ๆ แต่เขาไม่แน่ใจว่าเคยได้ยินจากที่ไหน บางทีอาจจะจากข่าวในทีวีที่พูดถึงบริษัทใหญ่ ๆ

ความรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำฉุดให้เขาก้าวต่อไป เขาค่อย ๆ เดินไปที่ประตูเล็ก ๆ มุมห้องซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นห้องน้ำ ขาเขายังสั่นเล็กน้อย แต่เขาบังคับตัวเองให้เดินต่อไป เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาพบกับห้องน้ำที่หรูหราไม่แพ้ห้องพัก กระเบื้องหินอ่อนสีขาวสะท้อนแสงจากโคมไฟคริสตัล อ่างล้างหน้าทำจากหินแกรนิตเงาวับ และมีกระจกบานใหญ่ที่ครอบคลุมผนังเกือบทั้งด้าน

ตั้มยืนหน้าอ่างล้างหน้า แกะผ้าพันแผลที่รัดหัวออกอย่างระวัง เขาต้องการเห็นตัวเอง ต้องการยืนยันว่านี่คือฝันหรือความจริง แต่เมื่อเขามองเข้าไปในกระจก ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้เขาต้องถอยหลังจนเกือบล้ม ใบหน้าที่มองกลับมานั้นไม่ใช่ตั้ม ไม่ใช่เด็กวินอ้วนดำที่เขาคุ้นเคย ใบหน้านี้หล่อเหลาราวกับพระเอกในละคร ผิวขาวเนียนราวกับไม่เคยสัมผัสแดด คิ้วเข้มดกดำ จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ และผมสีดำเงาที่จัดทรงอย่างดี แม้จะมีผ้าพันแผลรอบศีรษะ แต่ก็ไม่อาจบดบังความหล่อเหลานี้ได้

"เชี่ย... นี่กูหรือวะ?" เขาพูดออกมาด้วยความตกตะลึง มือของเขาลูบใบหน้าตัวเองราวกับต้องการยืนยันว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา ผิวที่เรียบเนียน ความรู้สึกจากปลายนิ้วที่สัมผัสใบหน้านั้น มันสมจริงเกินกว่าที่จะเป็นฝัน เขาหันไปมองร่างกายของตัวเองในกระจก ร่างกายนี้สูงใหญ่ กล้ามเนื้อชัดเจนราวกับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ เสื้อคลุมโรงพยาบาลสีขาวบาง ๆ ที่เขาสวมอยู่นั้นเผยให้เห็นหน้าอกที่แข็งแรงและไหล่กว้าง เขายกมือขึ้นสัมผัสหน้าอกตัวเอง มันแข็งราวกับหิน ไม่ใช่หน้าท้องย้วย ๆ ที่เขาเคยมี

ความสับสนเริ่มครอบงำจิตใจของเขา เขาคือตั้ม สมชาย คงสมบูรณ์ เด็กวินที่เพิ่งถูกรถสิบล้อชน หรือว่านี่คือชีวิตหลังความตาย? เขาเคยได้ยินเรื่องวิญญาณย้ายร่างจากละครทีวีที่แม่ชอบดู แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริง เขาพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง ภาพรถสิบล้อ ภาพถนนที่หมุนคว้าง และความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่างกาย เขาน่าจะตายไปแล้ว แต่ทำไมเขาถึงตื่นขึ้นมาในร่างนี้?

ตั้มเดินกลับไปที่เตียงด้วยความมึนงง เขานั่งลง มองไปที่มือของตัวเองอีกครั้ง มันยังคงเป็นมือของคนอื่น มือที่ไม่เคยผ่านความลำบาก มือที่ไม่เคยจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์จนด้าน เขาพยายามรวบรวมความทรงจำ ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มผุดขึ้นในหัว ภาพของชายคนหนึ่งที่ขับรถสปอร์ตสีดำ รถสิบล้อที่พุ่งเข้ามา และการหักหลบจนรถชนเข้ากับเสาไฟ ความทรงจำนั้นไม่ใช่ของเขา แต่เหมือนถูกยัดเยียดเข้ามาในหัวราวกับเป็นของคนอื่น

"กูตายแล้วเหรอ? หรือกูอยู่ในร่างคนอื่น?" เขาพูดกับตัวเอง เสียงของเขายังคงทุ้มนุ่มราวกับนักร้องในผับหรู เขานอนลงบนเตียง มองเพดานสีขาวสะอาด ความรู้สึกสับสนผสมกับความตื่นเต้นเริ่มครอบงำ ถ้าเขาตายไปแล้วและได้มาเกิดใหม่ในร่างนี้ นี่อาจเป็นโอกาสที่เขาไม่เคยมีในชีวิตเดิม ร่างนี้หล่อ รวย และดูเหมือนจะมีทุกอย่างที่ตั้มเคยฝันถึง

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตั้มสะดุ้งเล็กน้อย เขานั่งตัวตรง มองไปที่ประตูไม้สีเข้มที่ค่อย ๆ เปิดออก หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นเงาร่างของพยาบาลสาวเดินเข้ามา เธอสวมชุดพยาบาลสีขาวที่รัดรูป ผมยาวสลวยถูกรวบไว้เป็นหางม้า รอยยิ้มหวานที่เขาเคยเห็นจากระยะไกล ใช่แล้ว... เธอคือน้องฝ้าย ดาวโรงพยาบาลที่เขาเคยได้แต่แอบมอง

"สวัสดีค่ะ คุณธนา รู้สึกเป็นยังไงบ้างคะ?" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะเดินเข้ามาด้วยถาดเครื่องมือแพทย์ในมือ



ตั้มอึ้งไปชั่วขณะ "ธนา?" เขาคิดในใจ นั่นคือชื่อของร่างนี้สินะ เขามองไปที่น้องฝ้าย สายตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยและรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล...

เกิดอะไรขึ้นทำไมมาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้

อ้าวสลับร่างกับนายธนาจนมาเจอน้องฝ้าย  แล้วนายตั้มล่ะ ไปเร่ร่อนอยู่ที่ไหน

เอาละสิ ไปต่อยังไง ต่อเนื่องจากตอนแรกได้น่าสนใจทีเดียว

วิญญาณสลับร่างสร้างความว้าวุ่น

คุ้นเหมือนเคยอ่านเรื่องนี้แต่คนละชื่อเรื่อง

ถึงไม่มีกระแทกประทะก็น่าสน

ขอบคุณ​มาก​ครับ
มันก็น่าดีใจหรอก
มีคนเฝ้าใข้ดีขนาดนี้

ชีวิตก็อย่างนี้แหละ ไม่มีอะไรแน่นอน พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว

ใครสอน (เอไอ) ให้ดึงสายน้ำเกลือออก.... เสามันเลื่อนได้เฟ้ย

อ้าวย้ายร่างซะงั้น ตั้มเอ๊ยจะเสพสุขในร่างนี้ หรือ ดิ้นรนคืนตัวตน ที่บัดซบกลับไป เพื่อความเป็นตัวตนเดิม 

เลือกรูปมาได้เด็ดดวงดีแท้