copy บันทึกคำภีร์มหัศจรรย์ ตอนที่3 คุณหนูพลอยชมพู...บทประพันธ์ nookylove

...................

.....................ท่าน บันทึกคำภีร์มหัศจรรย์ ตอนที่3 คุณหนูพลอยชมพู

..............................รุ่งเช้า ชายหนุ่มตื่นมาด้วยความสดชื่น ทั้งๆที่เมื่อคืนทำศึกหนักกับเรือนร่างงดงามข้างกาย ที่จนบัดนี้็ก็ยังไม่ตื่นจากนิทรา จนเขาเองยังแปลกใจว่า วิญญาณต้องพักผ่อนเหมือนมนุษย์ด้วยเหรอ หวนคิดไปถึงเมื่อคืน หญิงสาวก็ร่ำร้องราวกับจะขาดใจจริงๆ ทั้งสัมผัสที่ให้แก่กันก็เหมือนว่ามีเลือดเนื้ออันอบอุ่นเหมือนคนทั่วไป ชายหนุ่มนั่งมองใบหน้าเนียนใสเงียบๆ ค่อยๆใช้ปลายนิ้วเขี่ยเส้นผมนุ่มสวยที่มาปรกแก้มเนียนนั้นเบาๆ แต่สงสัยยังเบาไม่พอ เมื่อดวงตาคู่สวยลืมตามองเขาและยิ้มให้อย่างอ่อนเพลีย
" ขอโทษนะ พี่ทำให้เธอตื่นเหรอ " เขาเอ่ยขอโทษเธอ นิ้วยังไล้ที่แก้มเนียนอย่างอ่อนโยน " คือพี่สงสัยว่าทำไมเดือนถึง...เอ่อ ดูเพลียๆ วิญญาณเหนื่อยได้ด้วยเหรอ" เขาถามอย่างสงสัย จึงได้รับค้อนงามวงนึงจากตาคู่สวย " ก็เพราะพี่นั่นแหละ เดือนถึงเป็นแบบนี้ก็วิญญาณเราผูกสัมพันธ์กันแล้ว กับพี่เดือนเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา พี่ดูสิ " เมื่อเธอลุกขึ้นนั่ง ก็ทำให้ท่องเนื้อเขาลุกตามเพราะสองเต้าขาวอวบสล่างปลายยอดชูชันท้าทายสายตา แต่เมื่อสังเกตุดีๆ ที่คอขาว และเนินอก มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ จากฝีมือ ฝีปากเขา " พี่ก็ มองอยู่ได้ เดือนก็อายเป็นนะ " หญิงสาวร้องถึงอย่างอายๆ จนชายหนุ่มรู้สึกตัว " หา เอ่อ ให้พี่ช่วยยังไงล่ะ ช่วยซ้ำน่ะเหรอ " เขาถามอย่างเจ้าเล่ห์ จนร่างงามค้อนให้อีกวง " ถ้าพี่ต้องการ เดือนจะทำอะไรได้ ทีเมื่อคืนเดือนขอร้องพี่ยังไม่ฟังเลย ทำเดือนช้ำไปหมดทั้งตัว" หญิงสาวประชดเขาอย่างงอนๆ " โถ พี่ขอโทษนะ ก็เดือนสวยไปทั้งตัวขนาดนี้ใครจะอดใจไหว " เขาง้อหญิงสาว นิ้วมือก็ม้วนผมนุ่มของเธอเล่น " จะให้พี่ช่วยยังไงล่ะ " เขาเริ่มถามอย่างจริงจัง " พี่ก็ ทำเหมือนใส่ชุดให้เดือนนั่นล่ะ" หญิงสาวบอก. เขาจึงทำตาม มีสมาธิรวบรวมจิต จนร่องรอยบนร่างกายงดงามเริ่มจางหายไป เมื่อเขาถามว่ามีที่ไหนอีก ทำเอาหญิงสาวหน้าแดง แล้วลุกขึ้นคุกเข่าโก้งโค้งหันบั้นท้ายเปลือยเปล่ากลมกลึงมาทางเขา กลีบแดงมีรอยช้ำร่องรูอ้าออกเล็กน้อยแถมยังมีคราบขาวเกาะอยู่ทั่ว ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึก สมาธิแตกซ่าน' นี่มันยั่วกันชัดๆ' ตอนนี้อารมณ์ใคร่เริ่มบดบังความสงสารร่างขาวอวบตรงหน้าแล้ว จึงรีบลุกขึ้น ท่อนเอ็นใหญ่ยาวผงาดง้ำค้ำโลก เข้าไปคุกเข่าประกบบั้นท้ายงามงอน พร้อมจับปลายหัวบานจ่อหน้าทางเข้า
แล้วกดพรวดเข้าไปครึ่งลำ กลีบแคมแดงช้ำยู่ตามเข้าไปตามแรงกด
" โอ๊ยพี่ ทำอะไรน่ะ ไหนบอกจะช่วยเดือนไงเล่า อุ๊ย โอ๊ะ " เจ้าของร่องเสียวประท้วง พลางขมิบรัดท่อนลำใหญ่นั้นเป็นการตอบโต้
" เดี๋ยวพี่ค่อยช่วยเธอนะ แต่ตอนนี้ขอช่วยตัวเองก่อน ไม่ไหวแล้ว อู้ยย ฟิตแน่นตอดดีเหลือเกิน" ชายหนุ่ม ครางออกมาด้วยความเสียว เอวเริ่มชักท่อนเนื้อเข้าออก
" อ้าาา แน่น เสียว ไปทั้งร่อง เร่งอีกก็ได้จ้ะพี่ อู้ยย " เมื่อหญิงสาวเริ่มคลอยตาม ทำให้ชายหนุ่มยิ่งเร่งตะบันร่องเสียวอย่างหนักหน่วง ดัง ตั่บ ตั่บ สะหนั่นห้อง แข่งกับเสียงครางของร่างขาวอวบ อัดซอยไม่ถึงสิบนาทีด้วยความเงี่ยนง่านจัด ชายหนุ่มก็ส่งน้ำขาวขุ่นราดรดจนล้นออกมาจากร่องรักของหญิงสาวพร้อมโน้มตัวไปเคล้นสองเต้าอวบเบาๆเป็นการส่งท้าย
" พอใจพี่แล้วสินะ ชิ ผู้ชายก็แบบนี้ พอหน้ามืดขึ้นมาก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น กระแทกเอา กระแทกเอาจนเค้าแสบไปหมดทั้งร่องแล้วเนี่ย " เธอพูดอย่างงอนๆ แต่ยังยอมอยู่ในอ้อมกอดเขา
" โอ๋ คนดี พี่ขอโทษ มันอดใจไม่ไหวจริงๆ ใครใช้ให้เดือนขาวอวบสวยขนาดนี้ล่ะ ผู้ชายที่ไหนจะอดใจไหว ยิ่งเดือนทำท่าแบบนั้นแล้ว พี่ทนไม่ไหวจริงๆ" ชายหนุ่มออดอ้อน
หลังจากพักสักครู่นึงคราวนี้ จึงได้รวบรวมสมาธิช่วยเหลือจริงๆสักที ส่งผลให้ร่องรอยทั้งหมดที่เกิดจากฝีมือเขา จางหายไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
" แบบนี้...เอ่อ ไม่ว่าพี่จะทำเดือนกี่ครั้ง ก็สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมสินะ " เขาเอ่ยถาม
" ก็ใช่สิจ้ะ เดือนถึงบอกให้พี่ทำเบาๆก่อนทุกครั้ง แต่พี่ไม่เคยฟังเล้ย " หญิงสาวยังไม่หายงอน
" แหะๆ จ้ะ จ้ะ คราวหน้าพี่จะทำอย่างนุ่มนวลที่สุดเลย เดือนอย่ามาขอให้พี่ทำแรงๆก็แล้วกัน"
เขาพูดพลางจูบหนักๆที่หน้าผากมนอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะลุกไปอาบน้ำเพื่อทำอาหารเช้าแล้วไปเรียน ซึ่งชายหนุ่มขาดเรียนมาเกือบอาทิตย์แล้ว ทีแรกเขาเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อขอลาไปเยี่ยมปู่ดาสามวัน แต่เมื่อปู่ดาเสีย จึงโทรมาขอลาต่อซึ่งอาจารย์ที่ปรึกษาท่านก็เข้าใจ และได้บอกไปยังอาจารย์ประจำวิชาที่เขาต้องเข้าเรียน เพื่อให้เขาไปขอติดตามงานย้อนหลังได้ หลังจากอาบน้ำเสร็จ ชายหนุ่มก็เข้ามาในห้องแต่ยังเห็นสาวงามยังคงนอนอยู่บนเตียง
"วันนี้ไม่มาช่วยพี่อาบน้ำอีกเหรอจ๊ะ แล้วยังระบมอยู่อีกเหรอ" ชายหนุ่มยั่วเย้า "เข้าไปให้พี่รังแกเดือนอีกน่ะเหรอ ชิ " ร่างงามพูดพลางลุกขึ้นจากเตียงในสภาพเปลือยเปล่า แต่เมื่อเห็นสายตาแวววาวก็รีบวิ่งออกจากห้อง เพราะกลัวจะโดนซ้ำอีกรอบ
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยชายหนุ่มก็ออกมาทำอาหารเช้าง่ายๆกิน โดยที่หญิงสาวซึ่งตอนนี้อยู่ในชุดที่เขาซื้อให้เมื่อวานนั่งอยู่ข้างๆ พลางรับรู้รสชาติอาหารไปด้วย
เมื่อกินอาหารเสร็จหญิงสาวก็รบเร้าขอตามชายหนุ่มไปด้วย ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะนอกจากเขาแล้วไม่มีใครมองเห็นเธออยู่แล้ว พอมาถึงมหาวิทยาลัยต้องเดินผ่านองค์พระประธาน และศาลพระภูมิประจำมหาวิทยาลัย หญิงสาวก็มีท่าทีปกติ เพียงยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเท่านั้น ไม่เห็นมีอาการแปลกๆเหมือนในละคร ซึ่งก็ทำให้เขาเบาใจ ชายหนุุ่มแวะเข้าไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาก่อน ซึ่งเป็น หญิงวัยห้าสิบปี ร่างเล็กท้วมท่าทางใจดีชื่อ ผศ.ผกามาศ พร้อมของฝากเล็กน้อยเพื่อขอบคุณที่ช่วยให้เขาตามงานย้อนหลังจากอาจารย์ท่านอื่นได้
เมื่อมาที่ห้องเรียนก็พบเพื่อนนักศึกษาทยอยกันเข้ามานั่งในห้องบ้างแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครสนใจชายหนุ่มเท่าไหร่ที่หายไปหลายวัน ซึ่งเขาก็ชินซะแล้วเพราะยังหาเพื่อนไม่ได้เลยจนเดินมานั่งที่ประจำหลังห้องโดยเว้นที่หลังสุดท้ายริมกระจกหน้าต่างไว้ให้หญิงสาวที่ตามเขามาด้วย นั่งยังไม่ทันจะหายเหนื่อยดีเลยก็มี
สาวร่างเล็กเดินตรงมาหาเขา
"นายหายไปไหนมาตั้งหลายวัน รู้ไหมอาจารย์ให้จัดกลุ่มทำรายงาน" เจ้าของเสียงใสนั้น เป็น สาวน้อยร่างเล็ก ผิวขาว ดูจากดวงตาเรียวพอจะเดาได้ว่ามีเชื้อสายชาวจีน
"หา เอ่อ...พอดีญาติผู้ใหญ่เราเสียน่ะ" ชายหนุ่มตอบอย่างประหม่าที่อยู่ดีๆ มีผู้หญิงมาคุยด้วยแบบไม่ได้ตั้งตัว ทำให้สาวร่างเล็กนั้นอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางเขินๆของเขา " เราชื่อ หงส์ธิดา เรียก หงส์ เฉยๆก็ได้ นายชื่อ อนิล ใช่ไหมเราพอจะจำได้ เพราะชื่อนายแปลกดี " สาวน้อย ยิ้ม พูดคุยอย่างเป็นกันเองทำให้ชายหนุ่มลดอาการประหม่าลง "อืม เราชื่อ อนิล คือต้องออกเสียงว่า อะ นิ ละ แปลว่า ลม น่ะ เรียกเราลมก็ได้ "เขาแนะนำตัวไปบ้าง
"ลม อือ เราเขียนชื่อนายให้อยู่กลุ่มเดียวกับเรานะ มี เรา พลอย นุ้ย แล้วก็นาย สี่ คน" เสียงใสๆเริ่มอธิบายจุดประสงค์ที่เข้ามาชวนคุย
" ห่ะ หือ เอ่อ ขอบใจนะหงส์ แล้วเราต้องทำส่วนไหนบ้างล่ะ" ชื่อ 'พลอย' ทำให้เขาชะงักก่อนจะได้สติถามเรื่องงาน ท่าทางชื่อๆ เงอะงะ เรียกเสียงหัวเราะเบาจากสาวหมวยร่างเล็ก ข้างหน้า และ สาวงามข้างกาย
"ย้ายที่ไปนั่งรวมกลุ่มกับเราสิ จะได้คุยกันง่ายๆ" สาวหมวยแนะนำ เขาจึงลุกเดินตามเธอไป นั่งรวมกลุ่มกับสาวๆ ที่แถวกลางห้อง
"พลอย พลอยชมพู แล้วก็ญาดา ชื่อเล่นชื่อ นุ้ย นี่ ลม ที่ หงส์บอกไง" สาวหมวยแนะนำเขากับกลุ่มเพื่อนๆของเธอ ทั้งสองสาวก็ส่งยิ้มมาให้
"เอ่อ สวัสดีครับ อนิล ลมครับ " เขาแนะนำตัวอีกครั้งเมื่อนั่งลงแล้ว "เห็นไหมหงส์บอกแล้วเขาน่ารักออก เห็นแบบนี้ตอนสอบเข้ามาได้คะแนนเป็นลำดับต้นๆ ของคณะเลยนะ" สาวหมวยผู้ร่าเริงเริ่มบทสนทนา "ว้าว จริงเหรอ งั้นดีเลยช่วยติวให้พวกเราด้วยนะ" นุ้ยสาวผิวสีแทน ตาคม เอ่ยขึ้นติดสำเนียงใต้บ้าง
"ใช่สิ หงส์จำชื่อเขาได้ ชื่อแปลกดี จริงไหมลม" สาวหมวยตอบเพื่อนและหันไปถามชายหนุ่ม " อ้อ ครับ ๆ" เขายังไม่เลิกประหม่า
"แหม ไม่ต้องพูดครับหรอก ลมนี่ คุยกันเองปกตินี่แหละ ไม่ค่อยได้คุยกับผู้หญิงหรือไง" สาวน้อยผู้ร่าเริงถามอย่างขำๆ
"คะ รั... เอ่อ อืมไม่ค่อยน่ะ" เขาตอบออกไปอย่างไม่ค่อยหมั่นใจ " โห หายากนะเนี่ย หมั่นใจตัวเองหน่อยสิ ผู้หญิงเขาชอบคนหมั่นใจในตัวเองรู้ไหม"สาวหมวยแนะนำ "อือ จะพยายาม" ชายหนุ่มท่าทีเริ่มผ่อนคลาย ต้องขอบคุณเพื่อนใหม่ผู้ร่าเริง แต่สายตายังไม่ค่อยกล้ามองหน้าสาวๆตรงๆ ถึงตอนนี้คุยกันหลายประโยคแต่ยังไม่ได้ยินเสียงของสาวสวย ชื่อ พลอย เลยสักครั้ง เห็นเพียงรอยยิ้มบางๆตามเพื่อนสาว ทำให้เขาอดเหลือบตามองไม่ได้ หญิงสาวใบหน้าเรียว ตากลมโต จมูกโด่งโดดเด่น ริมฝีปากบางสวยได้รูป ผมยาวสีน้ำตาลเป็นลอนเล็กน้อย ผิวขาวกระจ่างเนียนสวย ต่างจาก ผิวของแสงเดือนที่ออกขาวนวล ชุดนักศึกษาที่ใส่ก็พอดีตัว เขาเผลอมองจนเหมือนเธอจะรู้สึกตัวจึงเห็นคิ้วเรียวสวยขมวดกันเล็กน้อยกับสายตาที่ส่งมาเหมือนกับบอกว่าจะมองอะไรนักหนา ทำให้ชายหนุ่มต้องละสายตาพลางยิ้มให้แหยๆ กับท่าทางไว้ตัวของสาวสวย ก่อนจะได้ยินเสียงหวานๆที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเขา
"อือ หือ สวยจริงๆนะ ผู้หญิงที่พี่แอบชอบ" ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงเหมือนทำผิดแล้วโดนจับได้ พอหันหลังกลับไปก็เห็น แสงเดือนนั่งอยู่ข้างหลัง " เดือนรู้นะ เล่นมองซะขนาดนั้น" สาวงามพูดยิ้มๆส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไม่มีทีท่าหึงหวง ค่อยทำให้เขาเบาใจ
"พี่สบายใจได้ เดือนบอกแล้วจะตามใจพี่ทุกอย่าง" เธอพูดอย่างรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร " ว้า แต่เดือนอยากลองใส่ชุดนี่จังเลย พี่ทำให้เดือนหน่อยนะ" หญิงสาวอยากลองใส่ชุดนักศึกษาดูบ้าง ทำให้เขาต้องหันกลับไปมอง สาวสวยอีกครั้งแล้วรวบรวมสมาธิ กว่าจะตั้งจิตแนวแน่ได้เล่นเอาหวาดเสียวกลัวจะโดนเจ้าของชุดด่าซะก่อน
ยื่งตอนเพ่งสมาธิมาที่กระโปรงสั้นนั้นเห็นขาขาวๆทำเอาใจเต้นแรง กว่าจะสวมชุดให้แสงเดือนสำเร็จพอดีได้ยินเสียงกระแอม
"อะ ฮึ่ม จ้องไม่วางตาเลยนะจ๊ะ คุณลม เพื่อนหงส์สวยล่ะสิ แต่เสียใจด้วยนะเค้ามีแฟนแล้วจ้ะ"สาวหมวยผู้ร่าเริงเอ่ยหยอกเย้า ทำเอาชายหนุ่มหน้าแดงด้วยความอาย
สาวนุ้ยเพียงขำเบาๆ ส่วนสาวสวยที่ถูกเขาจ้องเหมือนจะเชิดใส่ อือ หือ เขาตามตำราเป๊ะ สวย เริ่ด เชิ่ด หยิ่ง ก่อนที่สาวๆจะมีโอกาสแกล้งเขามากกว่านี้อาจารย์ก็เดินเข้าห้องมาพอดี ทำให้ต้องลุกกลับมานั่งที่เดิมเพื่อฟังบรรยาย ..... ตอนนี้ยาวจริงๆแฮะ ยังไม่ได้เปืดหีบซะที ขอพักก่อนนะครับ
........................................
ระหว่างเรียน สาวงามข้างตัวเขาก็เป็นตัวการทำลายสมาธิอย่างแรง เพราะ หลังจากอยู่ในชุดนักศึกษาแล้ว ทำให้ดูสวย เซ็กซี่ แปลกตาไปจริงๆ ทั้งเรียวขาขาวๆ ที่ไขว่ห้างเลียนแบบ สาวอื่น กระโปรงที่สั้นอยู่แล้วยิ่งร่นขึ้นไปอีก เสื้อก็รัดเปรี๊ยะ อืม กะดูแล้วขนาดหน้าอก น่าจะใหญ่กว่าสาวพลอยต้นแบบของชุดนี้ ขณะกำลังฟุ้งซ่านอยู่นั้น เหมือนร่างงามจะรู้ตัวว่าถูกมองอยู่ "เดือนสวยสู้ ผู้หญิงคนนั้นได้ไหม๊จ๊ะ คิก คิก พี่นี่ไม่ตั้งใจเรียนเลยน้า" หญิงสาวหยอกเย้า ชายหนุ่มคิดในใจ
'เดี๋ยวก่อนเถอะจะทำให้หัวเราะไม่ออกเลย แม่ตัวดี ยั่วดีนัก' ตอนนี้ทำได้เพียงส่งสายตาคาดโทษ แล้วหันกลับไปตั้งใจเรียนต่อ
เมื่อหมดคาบเรียนซึ่งกินเวลาเกือบสามชั่วโมงก็ได้เวลาพักกลางวัน สาวหมวยร่างเล็ก เดินมาชวนเขาเพื่อไปกินข้าวกลางวันด้วยกันอย่างใจดี แต่ เมื่อมองไปยัง คุณหนูพลอยชมพู (ต่อไปนี้เขาจะเรียกว่าคุณหนูเพราะท่าทางเชิ่ดๆนี่แหละ) สีหน้าคล้ายไม่พอใจจึงตอบปฎิเสธไป ระหว่างนั้นคิดอะไรได้พอดี จึงเดินไปเข้าห้องน้ำ
โดยมีสาวเดือนเดินตามไปด้วยโดนไม่รู้ชะตากรรม เขาเลือกห้องน้ำบนห้องสมุดชั้นสามเพราะปกติชั้นนี้เป็นชั้นที่เก็บหนังสืออ้างอิง ทำให้ไม่ค่อยมีคนมาใช้บริการ
เมื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งก็ว่างเปล่าไม่มีคนจริงๆ เขาทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องริมสุด พลางเหลือบตาไปดูข้างหลังเห็นเป้าหมายยังคงเดินตามเข้ามา เมื่อเป้าหมายเข้ามาใกล้ชายหนุ่มก็กระชากแขนบอบบางเข้ามาในห้องน้ำด้วยกัน ถึงตอนนี้หญิงสาวเริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองแล้ว
"พี่ จะทำ อะ..อุ๊บ " ปากสวยๆยังพูดไปทันจบประโยค ก็โดนชายหนุ่มประกบปากเรียบร้อย มือซุกซนกอบกุมสองเต้าอวบที่ตอนนี้ส่วนยอดดันเสื้อนูนขึ้นมาเป็นเม็ดเพราะเธอไม่เคยใส่ชั้นในสักชิ้น มือทั้งสองเริ่มบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงพร้อมกับใช้นิ้วโป้งบดคลึงไปมา หญิงสาวได้แต่ครางอู้อี้ในลำคอเพราะริมฝีปากนุ่มยังถูกบดอยู่อย่างเร่าร้อนลิ้นเกี่ยวกันเป็นพัลวัน
" พี่ก็จะทำโทษเดือนไง ที่ทำให้พี่ไม่มีสมาธิเรียน " เขาพูดขึ้นหลังจากถอนริมฝีปากเปลี่ยนไปไซร้ที่ซอกคอขาวผ่องแทน โดยที่ไม่ให้ร่างงามตั้งตัวได้มือข้างนึงละจากอกอวบสอดมุดเข้าไปใต้กระโปรงอย่างรวดเร็ว สัมผัสกับความโหนกนูน ขนอ่อนนุ่มมือ จากนั้นลากนิ้วผ่านไปยังร่องรักที่เริ่มมีน้ำใสๆซึมออกมาบ้างแล้วชายหนุ่มไม่รอช้าส่งนิ้วกลางชำแรกเข้าไปในร่องสาวทันทีด้วยความคับของช่องทางทำให้เข้าไปได้แค่ครึ่งข้อนิ้ว เพียงเท่านี้ก็ทำให้เจ้าของร่องเสียว ถึงกับสะดุ้ง
" อู้ยย พี่จ๋าเบาๆก่อน เดือนเจ็บ ไหนพี่บอกจะทำเดือนเบาๆไง โอ๊ะ" ชายหนุ่มเริ่มชักนิ้วเข้าออก พร้อมใช้นิ้วโป้งบดติ่งเสียวให้เธอไปด้วย เมื่อเห็นหญิงสาวคลายความเจ็บ จึงคว้านนิ้วพร้อมกับเร่งชักเข้าออก
" ซี๊ดดด เสียวจังเลยพี่ เร่งอีก สิพี่จ๋า " ได้ยินเสียงอ้อนดังนั้น เขาจึงเร่งชักนิ้วเข้าออก เสียงดัง แจ่ะ แจ่ะ จนร่างงามเกร็งกระตุกหวีดร้องออกมา น้ำรักทะลักออกมาเต็มผ่ามือเขา จากนั้นจึงถอนมือออกมา ลองลิ้มชิมรสชาติน้ำเสียวของสาวงาม จนพอใจแล้วก็จูบริมฝีปากอิ่มสวยเบา ก่อนจะจูงมือหญิงสาวที่ยังยืนงง ออกมาจากห้อมน้ำ
" ไม่ทำต่อแล้วเหรอจ๊ะ พี่ยังไม่..เอ่อ" เธอถามขึ้นอย่างงงๆ ที่ชายหนุ่มทำให้เธอมีความสุขอยู่ฝ่ายเดียว " ก็พี่ชดเชยเมื่อเช้าไง ที่ทำให้เดือนไม่เสร็จ ตอนนี้ไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า" เขาหันมาตอบยิ้มๆ ทำเอาหญิงสาวยิ้มกว้างก่อนจะรั้งชายหนุ่มไว้นิดนึงแล้วเขย่งเท้าขึ้นจูบเบาๆที่แก้มสากๆนั้น
" พี่นี่น่ารักจริงๆ ถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าพี่น่ารักขนาดนี้ยังจะเมินพี่อีกไหม๊น้า" เธอพูดพลางเดินคล้องแขนคู่ไปกับชายหนุ่ม

แหะๆขอเปลี่ยนชื่อตอนกระทันหัน พิมพ์ไปพิมพ์มากลายเป็นเรื่องในมหาลัยซะนี่่ไม่ได้ตั้งใจเลยนะครับ ขอขอบคุณทุกคอมเมนท์ ทุกกำลังใจ. และขอบคุณพี่สาวแว่นเป็นอย่างมากที่สนับสนุนผมอย่างเต็มที่ ขอบคุณจริงๆครับ

*ก๊อป ไปอ่านได้ แต่ ห้าม ! นำไปเผยแพร่นะคะ เพราะ ฝากให้นำมาลงจ๊ะ*

ข่าว:

copy บันทึกคำภีร์มหัศจรรย์ ตอนที่3 คุณหนูพลอยชมพู...บทประพันธ์ nookylove