The witch ภาค 2 ตอนที่ 5 แตกหัก


         กรุงเทพ ย่านเยาวราช....
          ตูมมม !!!  โครมมม!!!  ครืนนนนนน!!!!  ตูมมมมมม!!
     " กรี้ดดด....ดด....ด....."  

     เสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังราวประหนึ่งจากเรื่องกอลิล่าถล่มเมืองในหนังฮอลลีวู้ด แต่กลับเป็นเพราะการต่อสู้ของสิ่งที่เหนือกว่ามนุษย์ แค่เพียง 2 คนเท่านั้น
ตึกรามบ้านช่องที่ถล่มลงมาอย่างต่อเนื่อง วงแหวนสีแดง 5 วง ลอยไปมาทำลายสิ่งของอย่างบ้าคลั่ง ถึงแม้จอห์นจะได้เปรียบในแง่ของพลังการทำลายล้างที่สูงกว่า
 แต่ต้องมาเจอสัตว์ร้ายที่มีสติปัญญาบวกสัญชาตญาณของสัตว์ป่าเข้าจู่โจมก่อนที่จะได้ลงมืออย่างถนัดๆ

ทำให้หลายครั้งการโจมตีของจอห์นต้องพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย นี่ยังไม่รวมทั้งการช่วงชิงจังหวะเข้าจู่โจมก่อนที่จะสามารถรวมพลังในการใช้ท่าที่มีพลังทำลาย
สูงของจอห์น ก็เป็นการโจมตีที่ทั้งทรงพลัง และแม่นยำ ถึงแม้บางครั้งพลังของจอห์นจะสามารถจู่โจมฝั่งตรงข้ามได้ แต่ด้วยความเร็วในการเลี่ยงหลบจุดตายทำให้เป็น
การบาดเจ็บที่ไม่รุนแรงนัก มีผลทำให้สามารถกลับมาตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว และที่บั่นทอนจิตใจของจอห์นไปมากกว่าที่เป็นอยู่

คือตัวเองยิ่งสู้ก็ยิ่งเหนื่อย และบาดเจ็บ แต่ศัตรูกับยิ่งสู้ยิ่งแกร่ง ทั้งความเร็วที่เพิ่มขึ้น พละกำลัง ทั้งการกัดกระชาก กงเล็บที่โดนแต่ละที่ถึงกับทำให้ส่วนที่โดนถึงกับ
ขาดกระจุย ถึงแม้จะมีพลังฟื้นตัว แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับกลับฝังลึกเข้าไปในกระดูก การต่อสู้นี้ วูลฟ์เป็นฝ่ายคุมเกมได้ทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง จอห์นในสภาพที่หอบ
เหนื่อย พยายามเน้นกลับมาป้องกันเพื่อรอสวนกลับ มากกว่าโจมตี แต่การโจมตีของวูลฟ์ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น สามารถเล็ดลอดแนวป้องกันของวงแหวน

     เข้าโจมตีได้อย่างตรงจุด คอของจอห์นขาดแหว่งออกพร้อมกับเลือดที่ทะลักออกมา ทับรอยเลือดเดิมที่เต็มตัวชายหนุ่มไปหมด

     " ว่าไง จอห์น.. ไม่ไหวแล้วเหรอ " หมาป่าหนุ่มกระซิบที่ข้างหูก่อนกระชากแขนอีกข้างพร้อมกับลำตัวไปบางส่วน หลุดออกจากร่างของจอห์น
     " อ๊ากกกกก..ซ์ ..แกกก...." ชายหนุ่มกัดฟันอย่างโกรธจัด แต่ก็ทำอะไรหมาป่าหนุ่มไม่ได้ ทำได้แค่ตั้งรับ ไปเรื่อยๆ

   ต..ตูมมมมม!! ชายหนุ่มลอยละลิ้วไปเพราะโดนกงเล็บของวูลฟ์ จนกระเด็นเข้าไปในตึกเก่าแก่ย่านสำเพ็ง ที่แต่ละตึกมีอายุไม่ต่ำกว่า 60 ปี ที่คงทนแข็งแรง
ผ่านกาลเวลา
มาได้ แต่ต้องมาพังทลายโดยน้ำมือของวูลฟ์ กับ จอห์น โชคดีที่เวลานี้เป็นเวลาค่ำแล้วจึงไม่มีใครอยู่ในตึก จะมีก็แต่แผงลอยที่มาเช่าที่หน้าตึกค้าขายกัน
แต่ก็เผ่นหนีกันไปตั้งแต่ ตึกโรงแรมแกรน์พังทลายลงมาแล้ว จึงไม่มีใครโดนลูกหลงไปมากกว่านี้อีก

ตำรวจเริ่มทยอยมาพร้อมกับรถพยาบาล แต่ก็ทำได้แค่เพียงจอดอยู่วงนอกเพราะ คงไม่มีใครสามารถเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้ของเทวทูติ กับมนุษย์หมาป่าได้ เพราะมันเกิน
ความสามารถของมนุษย์ไปแล้ว

     " จอห์น นั้นคุณใช่ไหมค่ะ.." หมวดวิภามาถึงที่เกิดเหตุ พร้อมตำรวจกลุ่มใหญ่ ซึ่งพอเห็นว่าคนที่กำลังเดินออกจากตึกคือจอห์นก็รีบวิ่งเข้าไปหา โดยไม่สน
การห้ามปรามของเพื่อนตำรวจ วิภาวิ่งเข้ามาอยู่ในแนวการโจมตีของวูลฟ์ หมาป่าหนุ่มพยายามหยุดการพุ่งตัวเข้าใส่

     เปิดโอกาสให้จอห์นช่วงชิงจังหวะที่วูลฟ์ชะงักเพราะมีมนุษย์วิ่งเข้ามาในวิถีการโจมตี ลำแสงตรงยาวจากวงแหวนสีแดงพุ่งทะลุอกของวูลฟ์จนกลวงกลายเป็นรูโหว่
พร้อมกันนั้นจอห์นไม่เปิดโอกาสให้วูลฟ์ได้พัก การโจมตีจากวงแหวนสีแดงโหมกระหน่ำเข้าใส่วูลฟ์อย่างต่อเนื่อง วิภาเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปห้ามจอห์นพลางร้องไห้

    " เป็นคุณจริงๆ จอห์นหยุดเถอะ " แต่ชายหนุ่มแค่มองด้วยหางตาก่อนจะผลักหญิงสาวล้มลงไปทำให้จี้ห้อยคอหลุดขาดออกมา เห็นเป็นรูปจอห์นกับวิภา ในชุดแต่งงาน
และรอยยิ้มที่สดใสเปิดอ้าออก

     ชายหนุ่มมองผ่านไปอย่างไม่สนใจแต่ก็บังคับวงแหวนสีแดงพุ่งเข้าทำลายล๊อคเกตเผยให้เห็นชิ้นส่วนสีทองเล็กๆอยู่หลังรูปถ่ายที่กำลังสลายกลายเป็นเถ้า

     " วูลฟ์ มันมีสัญญาณของดวงตาแห่งเมอลินแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น " เสียงเด็กน้อยดังขึ้นที่หูฟังขนาดจิ๋วที่หูของวูลฟ์ดังขึ้นทันที

    จุดสนใจดังของทั้ง 2 คนถูกดึงไปยังวัตถุสีทองทันที แต่ก่อนที่จอห์นจะหันไปคว้าวัตถุสีทองที่อยู่บนพื้น วูลฟ์ก็พุ่งเข้าใส่พร้อมทั้งกอดรัดจอห์นไว้ พลางบอก 2 สาว
เนย,แจมที่แอบซ่อนอยู่ในฝูงชนให้รีบปรากฏตัวพร้อมทั้งรีบพาวิภา และกุญแจหนีไปทันที วูลฟ์กอดจอห์นไว้ไม่ให้ขยับตัวได้ พลางตะโกนบอก 2 สาว ให้รีบหนีไป
จอห์นประเคนทั้งกำปั้น ทั้งวงแหวน แต่วูลฟ์ก็ไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยตนออก เลือดที่สาดกระเซ็น ไปทั่วแสดงถึงบาดแผลฉกรรจ์ ที่หมาป่าร่างยักษ์ ถูกจอห์น ทำร้าย

    แต่ร่างนั้นก็ยังกอดจอห์นไว้ไม่ยอมปล่อย เปิดโอกาสให้หญิงสาว และหมาป่า สาว 2 ตน หนีไปได้

     " สิ่งที่พวกแกต้องการไม่มีทางสำเร็จหรอก " ชายหนุ่มพูดกับหมาป่าร่างยักษ์ ที่บัดนี้เหลือแค่ ศรีษะ ส่วนบนเท่านั้น โดยรอบบริเวณมีแต่เศษเลือดเศษเนื้อที่กระจาย
ไปทั่ว ชายหนุ่มแหงนมองไปยังทิศทางที่หมาป่าสาว ทั้ง 2 วิ่งไป
...............
.......
...
       อาคารรูป 5 เหลี่ยม  แพนตาก้อนในสัญลักษณ์ที่คุ้นตาของโลกเสรีนิยิม ที่ ณ.บัดนี้ ผู้ที่ใช้ประโยชน์กลับ ไม่ใช่อารยชนแห่งเสรี ดังแต่เก่าก่อน

[post][align=center][/align]
          ณ.ห้องใต้ดินลับ หญิงสาวผิวขาวร่างอ้อนแอ่นที่คุ้นตา มีอา ถูกแขวนระโยงรยางค์ ด้วยโซ่สีดำลงอักขระแห่งความมืด ลอยเด่นอยู่กลางห้องรอบตัวของนาง
บนพื้นห้องเต็มไปด้วยร่างกายของชายหนุ่ม วัยแรกรุ่น นอนนิ่งไม่ขยับ นับ 10 ร่าง ที่แห้งเหี่ยว เป็นซากแห้ง และอีก 1 ร่างที่กำลังกระตุกอยู่ใต้ร่างของราชินีแม่มด
เพราะกำลังถูกขย่มอย่างหนักหน่วงจากราชินี
[align=center][/align]
     ขณะที่ชายหนุ่มกำลังถึงปลายทางแห่งความสุข วิญญาณพละกำลัง และพลังชีวิตที่ถูกสูบออกมาเพื่อเสริมพลังให้ราชินีสาวสวยสังเวยความงามแห่งชีวิตนิรันดร์
ของตนเอง ก็หลังไหลออกมาพร้อมกับการถึงจุดหมายของชายหนุ่ม

     " อ๊ากกกกกค.ค.ซ์.. " ฉับพลันร่างกายที่เคยำยำก็เริ่มแห้งเหี่ยวเป็นซากลงทันที
     " มีอา....มีอา ข้าอิจฉาเจ้าเหลือเกิน ความสาว ความสวยที่ผ่านกาลเวลาที่แทบไม่ร่วงลาไปตามวัย ผิวขาวเนียนนุ่มน่าสัมผัส ชวนหลงใหล มิน่าดูรันถึงหลงเจ้านัก "

     ราชินีแม่มดหันมาพูดกับหญิงสาวที่ถูกแขวน ซึ่งมีสภาพอิดโรย พร้อมทั้งไล่นิ้วเรียวยาวไปตามผิวกายอันเนียนนุ่มของมีอาด้วยความอิจฉา

     " ข้าต้องคอยสูบเอาวิญญาณของหญิงสาวและชายหนุ่ม ถึงจะยังคงสภาพความสวยงามอย่างที่เป็นอยู่ แต่เจ้าแม่มดขาว แค่เจ้าหายใจ ก็ได้พลังวิญญาณแห่งธรรม
ชาติ เป็นพลังงานให้เจ้า แม่มดที่มีพลังอำนาจเช่นเจ้า ข้าละอิจฉาจริงๆ "

     เพิ่มเติม  สาเหตุที่มีอาไม่แก่ คงความสาวอยู่ได้มานับพันปี

     มีอาเป็นแม่มดขาวคนเดียวที่ สามารถบรรลุเข้าสู่โลกของวิญญาณขั้นสูงได้ คงไม่ต้องบอกนะสาเหตุเพราะอะไร มันติดเรต 20+5555 ไปหาอ่านวิธีเข้าถึงโลกแห่ง
วิญญาณของมีอาตอนเก่าๆได้ครับ เมื่อมีอาสามารถเข้าถึงแก่นแห่งวิญญาณแล้ว จึงสามารถขอยืมพลังจากธรรมชาติรอบตัวได้ 

เทพอารักษ์ ที่เปรียบเสมือนตัวแทนแห่งวิญญาณของมีอา กลายเป็นเทวทูติอย่างจอห์น เพราะ...กันหลายครั้ง และผูกพันกันมาก พลังที่มีอาได้รับ จึงมากมายมหาศาล จนทำให้
ไม่แก่และคงความสาวไว้ได้มานับพันปี และถ้ามีอาไม่หวั่นไหวเพราะการจู่โจมของราชินีอาราคเน่ ที่ใช้จุดอ่อนในจิตใจของมีอา มีอาก็คงไม่ถูกผนึกและกักขังได้โดยง่าย ขนาดนี้
....
..........
..............
          ในเกาะเรือรบ

     " การเสียสละของวูลฟ์จะไม่สูญเปล่า บัดนี้ กุญแจ ครบทุกดอกแล้ว " เด็กชายบอกแก่ พรรคพวกที่ปรากฏภาพอยู่บนจอ
 
     " ปัญหาต่อไป คือจอห์นรู้แล้วว่าสิ่งที่เราจะทำคืออะไร เพราะฉะนั้น ที่นั้น คงมีการเตรียมการต้อนรับอยู่แน่ๆ " เด็กชายบอกแก่พรรคพวก

     " จากการต่อสู้แค่ 4 เดือนที่ผ่านมา กลุ่มเมสัน เสียหายทั้งบุคลากรและทรัพยากร ไปแล้วถึง 80% แม้จะได้กลุ่มสนับสนุนใหม่ แต่รวมๆแล้วก็ยังไม่ถึง 22% ของ
กำลังรบที่เคยมีทั้งหมด เพิ่มมาแค่ 2% ซึ่งเป็นอัตราที่น้อยมาก ถ้าเรายังรอให้เวลาผ่านไปนานกว่านี้เห็นท่าว่าฝ่ายเราคงจะไม่เหลือศักยภาพใดๆอีก "

     " ฝั่งมืดรุกเราหนักมากครั้งนี้ ไม่เหมือนกับตอนยุคมืด เมื่อครั้งอดีต ที่พอฝ่ายมืดได้กุมอำนาจ ก็กดขี่ เห็นมนุษย์เป็นเยี่ยงทาส จึงทำให้มนุษย์มีการรุกฮือขึ้น กลับกัน
ครั้งนี้ พวกฝ่ายมืดใช้กิเลสของมนุษย์มาเพื่อใช้บังคับมนุษย์ น้อยคนนักที่จะหันมาร่วมมือกับเรา " เด็กชายอธิบาย

     " แต่มันก็ไม่มีทางเลือก ยังไงเราก็ต้องเข้าไปในประตูให้ได้ และเนื่องจากมันเป็นหนทางรอดเดียวของมนุษยชาติ ผมขอเสนอแผนฆ่าตัวตาย "

     เด็กชายพูดอย่างมีสีหน้าหนักใจ

     " กล่าวคือทุ่มหมดหน้าตัก ขอแค่มีคนรอดเพียงแค่คนเดียวที่สามารถเข้าไปในประตูได้ มนุษยชาติก็จะรอดพ้นวิกฤตครั้งนี้ แต่ถ้าไม่สามารถเข้าไปในประตูได้
มนุษยชาติก็จบ แค่นั้น " เด็กชายก้มหน้าก้มตากดคีย์ข้อมูล เส้นทาง และ ปิรามิตขึ้นบนหน้าจอ และเริ่มวางแผนการรบแบบเททั้งหน้าตัก
............
.........
...
          ในเซฟเฮาส์หลังหนึ่ง ในกรุงเทพ
     หญิงสาว ผวาตื่นขึ้นมาในห้อง "จอห์น แฮก แฮกกก" เหงื่อกาฬไหลไปทั่วกาย  ก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตู แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วย หญิงสาวอีกคน

     " วิภา ตั้งสติก่อน คุณจะไปไหน " ดร.คิม บอกแก่วิภา ก่อนจะพามานั่งลงบนโซฟาตัวเดิม
     " ดร.คิม แต่จอห์น.." พูดได้แค่นั้นหญิงสาวก็น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีก ปกติวิภาเป็นผู้หญิงแกร่งคนหนึ่ง แต่พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับคนรัก จิตใจที่ว่าแกร่งเป็นหิน ก็แตกสลาย
เกินกว่าจะทานทนได้ แต่ก่อนที่ ดร.คิมจะได้ปลอบโยนหญิงสาวต่อหน้า ความรู้สึกเย็นเยียบ และรังสีการฆ่าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นรอบกายของหญิงสาว
 
     กระจกเริ่มขึ้นฝ้า ลมหายใจของ 2 สาวเริ่มพ่นออกมาเป็นไอพร้อมกับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว

     " อัญเชิญเทพีแห่งดวงอาทิตย์ อามาเทระสุ สถิตในกายข้า "

     หลังจบคำอัญเชิญ ร่างกายของหญิงสาวเกิดแสงเรืองรองอบอุ่นเข้าห้อมล้อมรอบตัว สลายความเย็นออกทันที

     " แขกมาเยี่ยมไม่คิดจะออกมาต้อนรับกันหน่อยเหรอ " เสียงตะโกนจากชายชราด้านนอกตัวบ้านก่อนที่หางของอสรพิษตัวใหญ่จะฟาดบ้านทั้งหลังพังทลายลงทันที
     " คราวที่แล้วอุตสาห์แกล้งตายรอดไปได้ ยังไม่เข็ดยังกลับมารนหาที่ตายอีกครั้งเหรอไง เจ้าลูกหลานของโอโรจิ " หญิงสาวพูดอยู่ บนพื้นดิน ห่างจากเศษซาก
พร้อมด้วย เกราะสีทองบนตัว ข้างกายมีหมาป่าสาว 2 ตนกับหมวดวิภา ที่กอดอยู่บนตัวของหมาป่าสาว
     " เนย แจม รีบไปเอากุญแจไปส่งให้ถึงมือพรรคพวกของเรา ฉันจะถ่วงเวลาให้ "

     หญิงสาวบอกไปทางหมาป่าสาว ก่อนจะหันหน้าไปทางงูยักษ์ ที่บัดนี้มีศรีษะงูถึง 5 หัว จ้องมองไปทางหญิงสาว ด้วยสายตาเคียดแค้น

     " คราวนี้จะไม่เป็นแบบเดิมอีกแล้ว ครั้งที่แล้วข้าประมาทเจ้าเกินไป แต่ครั้งนี้จะไม่มีอีกแล้ว " งูยักษ์ ค่อยเลื้อยเข้าหาหญิงสาว

    ( เจ้านาย ขาาาาา เสียงอะไรดังอยู่ข้างนอกอะค่ะ....).หญิงสาวในสภาพเปลือยกายกำลังอ้าขารับแก่นกายของบุรุษที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเสียววว  
[align=center][/align]
     ช่างมันเถอะ กำลังเข้าได้เข้าเข็มอย่าพึ่งขัดได้ไหมคุณเกด

     " อ๊าาา..อู้ววว.ว..โอววว .."  ตับบ ตับ. ตับ..พั่บพั่บ..แจะแจะ..แฉะแฉะ..แจะ.ชายหนุ่มกระแทกเน้นๆ ใส่ร่างของหญิงสาวที่กำลังนอนหงายอยู่บนเตียง
ก่อนจะจับหญิงพลิกตัว หันหลังให้ ก่อนจะเสียบท่อนเอ็นเข้าไปอีกครั้งในร่องสวาทที่กำลังแฉะ
[align=center][/align]
     " ปัป..ปัป..ปปปั...ปป โอ้วว..อรูยยย.ย.ซี๊ดดดด.ดซ.ซซ..เสียวหีจังแรงอีก เจ้านาย แรงอีก อย่าหยุด อ๊ะอ๊ะ.อ๊าาา อาาา..ว " หญิงสาว เกร็งตัวด้วยความเสียว
เจ้านายหนุ่มได้ยินคำของเลขาสาวสวย ก็เร่งกระหน่ำเพื่อไปให้ถึงฝังฝัน  [b]ตูมมมม[/b]ม !!!!  

     ร่างของชายหนุ่มหญิงสาว เหลือแต่โครงกระดูกทันที ที่พิษจากกการพ่นออกมาจาก 1 ในหัวอสรพิษทั้ง 5 หัวของงูยักษ์พ่นเข้าใส่ พร้อมกับ บ้านทั้งหลังที่กำลัง
ละลายเหลือแต่ซาก

     " หนีได้ไวดีนี่ อยากรู้เหมือนกันจะไวได้แค่ไหน " พูดจบหัวที่พูดก็พ่นไฟเข้าใส่ หญิงสาวทันที หญิงสาวหลบออกด้านข้างพร้อมง้างธนูสีทองที่อยู่ในมือ ฟิ้ววว
ลูกธนูแสงพุ่งเข้าใส่หัวงูที่พ่นไฟ ก่อนจะลุกไหม้เป็นเถ้าถ่านทันที แต่หัวงูอีกหัวก็พ่นสายฟ้าใส่ทันทีเช่นกัน

     หญิงสาวรีบหลบทันทีแต่ก็ยังโดนสายฟ้าเฉี่ยวๆไปจนตัวชาหล่นลงบนพื้น

     " สิ้นฤทธิ์แล้วเหรอสาวน้อย " งูยักษ์เลื้อยเข้ามาล้อมรอบร่างของหญิงสาว ทันที หัวที่เป็นเถ้าถ่านค่อยๆงอกกลับมาดังเดิม
     " อัญเชิญเทพสายฟ้า ...." ตูมมม!!! ก่อนหญิงสาวจะอัญเชิญเทพเสร็จก็โดนหางฟาดกระเด็นไปทันที

     หญิงสาวกระอักเลือดออกมา หลังจากแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังปูนของบ้านหลังข้างๆ เนื่องจากเป็นยามเช้ามืด จึงเริ่มมีผู้คนทยอยออกมาดู และเริ่มกรีดร้องที่
เห็นอสรพิษ 5 หัวตัวใหญ่ กำลังเข้าจู่โจมหญิงสาวอีกครั้ง แม้ ดร.คิมจะมีออร่าแห่งเทพแห่งอาทิตย์คุ้มกันอยู่ แต่การโจมตีที่หนักหน่วงของจอมอสรพิษ ในแต่ละครั้งที่
หางกระหน่ำฟาดใส่ แทบจะทำให้หญิงสาวสลบได้ในทันที  

     " เด๋วก็จบแล้วสาวน้อย...หึหึ.. เจ้าจะไม่ต้องทรมานอีกต่อไป " ลมหายใจพิษกำลังจะถูกพ่นออกจากปากของอสรพิษ เพื่อสังหารหญิงสาวตรงหน้า
หญิงสาวพยายามประสานอิน ก่อนส่งยันต์พยนนออกไปกางเป็นโล่ป้องกัน แต่ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นการกระทำที่เปล่าประโยชน์ เมื่อยันต์ต้องกระทบลมหายใจพิษ

     แผ่นยันต์ก็เน่าเปื้อยสลายลง ลมหายใจพิษค่อยๆลอยเข้าใกล้หญิงสาวทุกขณะ ทุกสิ่งที่สัมผัสถูกมัน ก็เน่าสลายกลายเป็นธุลีทันที ไม่ว่าจะเป็นใบไม้ ใบหญ้า ต้นไม้
ต่างเหี่ยวเฉา สลายกลายเป็นธุลี[/post]

     ความตายคืบคลานเข้าหาหญิงสาว ที่หมดทางสู้...........
............
....
........
...................................
. ... jingjang เอนเตอร์เทนเมนท์ ใครจะติดตามตอนเดิม ตามวาล์ปไปได้ เริ่มจากบนลงล่างนะ..
The witch ภาค 2
ตอนที่ 3 กุญแจ ตอนที่ 4 เพื่อนเก่า
ตอนที่ 1 สงครามครั้งใหม่ ตอนที่ 2 หมาป่าหนุ่ม
..................................................................
The witch  ภาค 1
ตอนที่ 12 สาวกแห่งความมืด จบภาค
ตอนที่ 10 ความฝัน ตอนที่ 11 หญิงสาว
ตอนที่ 8 ปาร์ตี้ ตอนที่ 9 เหยื่อ..
ตอนที่ 6 อมตะ ตอนที่ 7 แผนการร้าย
ตอนที่ 4 ปัจจุบัน ตอนที่ 5 หมวดวิภา
ตอนที่ 2 วิญญาณ ตอนที่ 3 สงคราม
  ตอนที่ 1 .1 ตอนที่ 1 .2 จบตอนที่ 1
 บทนำ ตอนที่ 1 อดีต
  [/size]

ไรท์ครับ...สงสัยมากๆ ครือว่า วิภา นี่ไม่ใช่เปฌนสารวัตร แล้วเหรอ? ทำไม ในภาคนี้ยังเปฌนแค่หมวดล่ะครับ?

ไรท์ครับ...สงสัยมากๆ ครือว่า วิภา นี่ไม่ใช่เปฌนสารวัตร แล้วเหรอ? ทำไม ในภาคนี้ยังเปฌนแค่หมวดล่ะครับ?

ขอโทษครับ แต่งเพลินไปหน่อย เลยเติมยศให้ผิด ขอบคุณครับ ที่ติดตามอ่าน

เดี๋ยวต้องกลับไปอ่านตอนของมีอาใหม่ พอผู้แต่งพูดแล้วคิดถึงขึ้นมาเลย รู้สึกเหมือนมันนานมากแล้ว

แบบนี้จะรอดไหมใครจะช่วย