แกร๊กๆ


เสียงกดแป้มพิมพ์ระรัวพร้อมกับรอยยิ้มของผู้พิมพ์


ตึ้ง!


เสียงข้อความตอบกลับเด้งขึ้นมาพร้อมกับรูปการ์ตูนสุดน่ารัก


แกร๊กๆ ตึ้ง!


แกร๊กๆ ตึ้ง!


แกร๊กๆ ตึ้ง!


เสียงวนไปมาแบบนี้นานนับชั่วโมง หากคุณเกิดทันยุค MSN ทุกคนคงจะคุ้นเคยกันดี ผมก็เป็นคนนึงที่เกิดทัน
เรื่องนี้มันเริ่มต้นจากช่วงที่ผมเรียนมัธยมปลายใกล้จะจบแล้ว เป็นปีที่ 2 ที่เริ่มใช้ระบบสอบ O-Net
ระบบสอบที่เป็นเครื่องชี้อนาคตนักเรียน ระบบที่มีคำถามเทพๆแบบ "ถ้ามีอารมณ์ให้ทำอะไร?"


อ้อ! ผมลืมแนะนำตัวเอง ผมชื่อ "ต้น" ครับ
เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว ครอบครัวผมฐานะปานกลางไปถึงรวย
มีคุณยายซึ่งเป็นร่างทรงชื่อดังค่อยช่วยในเรื่องต่างๆให้ เพราะลูกศิษย์ลูกหาท่านเป็นคนใหญ่คนโตหรือดาราดังๆทั้งนั้น
ตอนผมพอจำความได้ คุณยายท่านให้จดหมายพ่อกับแม่มาฉบับนึง
ให้ไปยืนที่โรงเรียนประถมเครือในวัง ตรงข้ามพระตำหนักสวนกุหลาบ บวกกับสอบเป็นพิธีผมก็ได้เข้าเรียนเลย
มารู้ตอนหลังแม่บอกว่าเป็นจดหมายจาก รมต.กระทรวงศึกษา คุณยายท่านฝากแม่ทัพภาคที่1จัดการให้


พอผมกำลังจะจบป.6 คุณยายท่านก็อาการทรุดหนักและเสียไปด้วยวัย 55 ปี
แม่ผมบอกว่า เป็นเพราะท่านช่วยคนไว้เยอะ เลยต้องแบ่งกรรมของคนที่ท่านช่วยมาไว้ที่ตัวเอง
พอคุณยายผมตาย อะไรๆก็เริ่มแย่ลง หลายคนบอกว่าเพราะแม่ผมไม่ยอมรับช่วงต่อ
ทำให้ผมต้องมาเรียนโรงเรียนมัธยมแถวบ้าน ตรงตีนสะพานพระปิ่นเกล้า ซึ่งมันก็ทำให้สังคมเปลี่ยนไปเลย
จากที่เคยมีเพื่อนเป็นลูก รมต. หลานดารา ก็กลับมาเป็นเพื่อนอารมแบบ เน สตาร์เทมเพิ้ล (เซ็นเซอร์ชื่อนิดนึงเรียนรุ่นเดียวกันเดียวมันมาอ่านเจอ)
ซึ่งมันก็จริงใจดีนะแมนๆดี ภาษาก็พ่อขุนราม เข้าไปเรียนแรกๆผมยังกูมึงไม่เป็นเลยครับ


อยู่โรงเรียนก็ตามประสาวัยรุ่นช่วงนั้น เตะบอล เค้าเตอร์ ดอทเอ เล่นดนตรีมีสาวๆกรี๊ดเพราะร้องนำ
ก็แอบงงนะหน้าตาผมก็ไม่ได้หล่อมากมาย แค่คล้ายพระเอก F4 เวอร์ชั่นเกาหลีเท่านั้นเอง
แต่ติดอวบไปหน่อย สูง 175 หนักราวๆ75 แต่ก็พอไปได้วัดไปวาได้หน่า


ช่วงนั้นก็มีเล่น MSN HI5 และก็เป็นช่วงที่ผมย้ายบ้านมาที่นนทบุรีใหม่ๆ เพราะที่โดนเวรคืนไปสร้างสะพานพระราม 8
ผมไปเจอสาวคนนึงใน MSN ในรูปเธอน่ารักมาก เป็น Netidol ได้สบาย
เธอบอกว่าชื่อ "แป้ง" อายุน้อยกว่าผม 2 ปี เราคุยกันอย่างถูกคอ
หลังจากที่ได้รู้จักแป้ง ช่วงนั้น ผมก็มีคุยกับสาวๆ อีกหลายๆคน
แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยมากกว่า พี่-น้อง แต่พวกเธอๆไม่คิดแบบนั้นนะซิ หึหึ


ในบรรดาสาวๆที่ผมคุยแล้วรู้สึกดีที่สุดจนตกลงคบเป็นแฟนโดยที่ไม่เคยเจอกันก็ไม่พ้นน้องแป้ง
ทั้งๆที่ผมมีสาวๆให้เลือกเป็น10 คนคารมดี ร้องเพลงเพราะก็งี้
แต่ก็มีเรื่องแปลกอยู่อย่าง ถ้าใครเคยเล่น msn จะจำได้ว่า สามารถเปิดกล่้องคุย เหมือน videocall สมัยนี้ได้
เพียงแค่ต้องมีกล้องต่อกับคอม ซึ่งสมัยนั้น ถ้าไม่เล่นร้านก็ต้องมีโน็ตบุ๊ค
บ้านผมที่ย้ายมาใหม่ตอนนั้นโทรศัพท์ยังเข้าไม่ถึงเลยต้องเล่นร้านเกมหน้าปากซอย
แต่สาวแป้งเธอไม่เคยเปิดกล้องกับผมเลยซักครั้งเดียว
พอนัดเจอทีไร ถึงวันนัด แป้งก็จะมีเรื่องมาเบี้ยวได้ตลอดๆ ไม่เหมือนสาวๆคนอื่นที่ผมคุย


ตอนที่ผมคุยกับแป้งได้ประมาณ 2 เดือน อยู่ดีๆก็มีเบอร์แปลกๆโทรเข้ามา พอผมรับก็เป็นเสียงผู้ชาย


" นี่พี่ต้นหรือเปล่าครับ "


" ครับ นี่ใครครับ "


" ผมเป็นแฟนป๊อกแป๊กครับ "


" .... " ผมอึ้งไปแปบ


" พี่ไม่รู้เหรอว่าป๊อกแป๊กมีแฟนแล้ว "


" ไม่รู้ครับเค้าไม่เคยบอก " ผมตอบไปส่งๆ


" งั้นพี่ก็รู้ไว้นะครับ และเลิกคุยกับป๊อกแป๊กได้แล้ว "


" ป๊อกแป็กนี่ใครครับ "


" คนที่พี่คุยด้วยไง เบอร์ xxx-xxxxxx ไงครับ "


" อ้าว เค้าบอกพี่ชื่อแป้ง "


" โอ็ย!! มันหลอกพี่แล้วแหละมันชอบโกหก "


" เหรอคับน้องชื่ออะไร อยู่ไหนเนี่ย "


" ชื่อ โอ๋ คับอยู่ขอนแก่น "


" โอ้ว!! เค้าบอกพี่ว่าอยู่ กทม มิน่าถึงเบี้ยวนัดตลอด "


หลังจากนั้นผมก็คุยกันอีกสักพัก ทำให้รู้ความจริงหลายๆเรื่อง
ทั้งเรื่องรูปที่เป็นรูปปลอม ซึ่งตอนนั้นผมก็ทำใจยอมรับไม่ได้
เพราะ ไม่อยากคิดว่าตัวเองโง่ โดนหลอก
แถมคุยไปคุยมา เจ้าโอ๋ ก็บอกให้ผมร่วมมือหักอกแป้ง เพื่อที่จะแก้แค้นซะงั้น
ตอนนั้นผมก็รับปากไปส่งๆ


หลังจากนั้นแป้งก็รู้เรื่อง แต่ผมก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง บอกว่าโอ๋ไม่ได้บอกอะไรมาก
ส่วนแป้งก็บอกผมว่า เลิกกันแล้ว โอ๋เลยมาดิสเครดิตเธอ
ผมก็เชื่อนะ ตอนนั้นอะไรหลายๆอย่างมันบังตา เหอะๆ


ลืมเล่าไป หลังจากที่คุยกันได้ 4-5 เดือน ไม่รู้คุยกันท่าไหน อยู่ดีๆกลายเป็น sexphone ไปได้
ถ้าจำไม่ได้ผิด รู้สึกจะเรื่องซิงไม่ซิงเนี่ยแหละ แล้วคุยกันตอนดึกๆ ผมก็นำร่องไปเลยครับ


" แป้งเคยช่วยตัวเองไหม "

" .....ไม่เคย "

" งั้นลองจับตรงนั้นดูซิ มันจะมีเม็ดๆ "

" ....อืมม  เค้าจับแล้ว "

" แป้งลองเขี่ยเม็ดๆดูนะเขี่ยเบาๆ "

" อืมมมมมมม " เธอเริ่มหอบ

" เขี่ยไปเรื่อยๆ รู้สึกไงบ้าง "

" อ่าห์  เสียวอะต้นน้ำ อะไรไหลไม่รู้ แฉะไปหมดเลย  เค้าปวดฉี่ด้วย "

" นั่นแหละอย่าหยุดนะ เขี่ยแรงขึ้นอีกๆ "

" โอ๊ยๆ เค้าจะอั้นไม่ไหวแล้วต้น "

" ไม่ต้องอั้นปล่อยมาเลย เขี่ยเร็วๆ แรงๆ เลยที่รัก "

" กรี๊ดดดดดดด แฮ่กๆ "

" เป็นไงบ้างอะ "

" รู้สึกโล่งจัง น้ำเต็มเลย เปียกที่นอนด้วย แงๆ "

" นั่นแหละเรียกว่าน้ำแตก นี่ถ้าให้ต้นทำให้นะ เสียวกว่านี้อีก อิอิ "

" บ้าๆๆ "

หลังจากนั้นเราก็เล่น Sexphone กันทุกคืน จินตนาการกันไปถึงการเอากันผ่านโทรศัพท์ได้
ช่วงนั้นนอนดึกทุกวัน ตี2 ตี3 ไป รร.7โมง เห้อ ทำไปได้


ตอนนั้นก็มีคุยกับ น้ำหวาน คนนี้อยู่ราชบุรี แต่ขึ้นมาเรียนที่กรุงเทพ เพราะผมเลยทีเดียว
เราเจอกันครั้งแรกตอนติวมาม่าก่อนสอบ O-NETที่ ม.หอการค้า
หวานขึ้นมากับเพื่อน 4-5 คน ซึ่งผมก็มองแต่เพื่อนเธอตลอดไม่ได้มองหวานเลยทั้งๆที่หวานหุ่นนางแบบมาก สูงเท่าผมเลย
แต่เผอิญเพื่อนหวานชื่อพลอยหน้าตาน่ารักกว่าบานเลย นมใหญ่ด้วยล้นมือเลย


ติวมาม่า 4 วันผมนั่งคั่นกลางหวานกับพลอยตลอด ติวแทบไม่รู้เรื่อง
ซึ่งไม่รู้ไปติวทำไม เพราะสุดท้ายผมเข้า ม.เอกชนแถวประชาชื่นอยู่ดี ซึ่งเพื่อนๆหวานรวมทั้งพลอยก็เข้าที่เดียวกับผมแต่คนละคณะ
ส่วนหวานไม่ได้เข้าตามแต่ไปเรียน ม.ศรีประทุมแทน
มารู้ตอนคุยกันที่หลังว่า ที่หวานไม่เข้าตามเพื่อนๆก็เพราะผมเนี่ยแหละ เนื่องจากหวานก็รู้ว่าผมคุยกับแป้ง
แถมยังทะเลาะกันผ่าน HI5 ตอนผมไปเขาชนไก่อีก สุดท้ายหวานยอมหลีกทางให้เพราะแป้งมาก่อน
นี่ณเดช หรือ ณเดช เนี่ย สาวแย่งกันจัง   


ตอนนี้พักเรื่องน้ำหวานไปก่อน เดี๋ยวจะมีบททีหลัง กลับมาที่น้องแป้งของเรา ผมนี่เฝ้านับวันที่จะได้เจอกันจริงๆ
เราคุยกันเป็นเวลาเกือบๆ 1 ปี เราก็นัดเจอกันอีกครั้ง คราวนี้ผมนัดที่บ้านของเธอเองที่โชคชัย 4 เลย จะได้เบี้ยวไม่ได้
ตอนนั้นผมพึ่งขึ้นปี1 ซึ่งครั้งนี้ผมก็คิดว่าคงโดนเบี้ยวอีก แต่ก็แอบหวังนะ
เพราะเมื่อคืนตกลงกันไว้อย่างดีว่าถ้าเจอกัน จะไปทำอะไรบ้าง ท่าไหนบ้าง แทบไม่ได้นอนเลย


วันนั้นผมจำความรู้สึกได้ดีเลย


" ต้นถึงตลาดโชคชัย 4 แล้วนะ ไปไงต่อ " ผมนั่งรถมาจากบ้านที่นนทบุรี ใส่ชุดมหาลัยสะพายเป้มาเลย


" ต้นถึงแล้วเหรอ นั่งมอไซมาเลยนะ บอกเค้ามาซอย xxxx 22 นะ เด่วแป้งแต่งตัวรอแค่นี้นะ " เสียงแป้งดูตื่นเต้นผิดกับทุกครั้ง
เพราะทุกทีพอผมใกล้ถึง หรือ ถึงแล้ว แป้งจะบอกว่า "ไปไม่ได้แล้ว"  "ไว้คราวหน้านะ" "ขอโทษๆๆๆๆๆนะที่รัก"


ตอนนั้นหลายความรู้สึกมาก ทั้งกลัวไม่ได้เจออีก นึกถึงคำพูดโอ๋ว่าแป้งชอบโกหกอีก ไหนจะไม่เคยเห็นหน้ากันอีก โอ้ว ใครรู้ด่าโง่ยันลูกบวช
คิดแล้วว่าถ้าไม่เจออีกก็ขอบายแล้ว (รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้)


" ต้นถึงซอย xxxx 22 แล้วนะไปไงต่อ "


" ต้นเดินเข้ามาเลยนะ เนี่ยบ้านเค้าอยู่ทางขวา มีอ่างบัวอยู่หน้าบ้านอ่ะ "


" ไหนอ่ะไม่เห็นมีเลย บ้านมีตั้งหลายหลัง ไหนอ่ะแป้งออกมารับหน้าบ้านซิ "


" เค้าแต่งตัวอยู่ออกไปไม่ได้ต้นเดินมาเลยเดี๋ยวก็เห็นเอง หน้าบ้านมี..... "


เสียงแป้งเงียบคาสายไปเพราะผมยืนอยู่หน้าบ้านเธอ มองเธอผ่านหน้าต่างชั้น 3 แล้วก็ยิ้มให้แบบดีใจสุดๆ


...........................................................................


***หลังอ่านจบรบกวนนิดนึงนะครับสำหรับคนที่จะคอมเม้น
ตัวผมเองไม่ได้ต้องการให้คนมาเม้นงานให้ซะจนต้องซ่อนเนื้อหา
อาจจะมามีซ่อนบ้างเช็คเรท แต่อยากให้เม้นด้วย " น้ำใจ " มากกว่า
เพราะผมอ่านแทบทุกเม้น ทำให้พบว่าหลายๆคนพิมพ์ผิด
ทั้งๆที่คนเขียนงานนั่งเช็คคำผิดซะจนตาลาย ตอนๆนึงก็หลายตัวอักษร
แต่แค่เม้นตอบไม่ถึง100 ตัวอักษรเลย พยายามเช็คกันนิดนึงครับ
เห็นแล้วมันหงุดหงิด คำแสลง/ทับศัพท์ ยังไม่เท่าไหร่ แต่คำไทยนี่สิ ...ปวดใจ
รักจะอ่านก็ต้องช่วยกันรักษาอย่าให้เสียเลยครับ
นักเขียนท่านอื่นไม่รู้เป็นแบบผมรึเปล่า รบกวนด้วยนะครับ***


...........................................................................


เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่ง และก็แต่งมาจากเรื่องจริงของตัวเองด้วย แต่ง 20% เรื่องจริง 80%
เนื่องจากจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ มันนานมากๆแล้ว

ยังดีที่แป้งเนี่ย ยังเป็นแฟนคนปัจจุบันของผมอยู่เลยครับ เลยช่วยกันรำลึกได้ แต่ผมก็โดนไปหลายดอก
ที่จริงยังมีสาวๆอีกหลายคนที่ผมได้เจอผ่าน msn ถ้าชอบยังไง หลังเรื่องนี้จบ ผมจะเขียน
เป็น Side Story อีกทีนะครับ   
ผมเชื่อว่า ระหว่างรู้ว่าเป็นเรื่องแต่ง กับ รู้ว่าเป็นเรื่องจริงปนแต่ง อารมณ์มันต่างกันนะครับ
เพราะผมได้ ไอเดียการเขียนมากจากเรื่องๆนึงที่เล่าย้อนอดีต ในบอร์ดนี่แหละครับ


...........................................................................


ทุกท่านสามารถเข้าไปแนะนำติชมเพิ่มเติม หรืออ่านเกร็ดเล็กน้อยได้ที่นี่

เรื่องในอดีตเป็นเรื่องประทับใจน่าจดจำเสมอ ขอบคุณครับ

ขอบคุณมากครับ  อ่านแล้วคิดถึงmsnในสมัยนั้นเลยทีเดียว

ลำดับเรื่องราวได้ดีครับ มีติดขัดนิดหน่อยตรงที่เล่าเรื่องของน้ำหวานทำให้เขวไปนิดนึง แล้วก็เรื่องที่คุยกับแป้งด้วยครับ รายละเอียดมันไม่มี ทำให้นึกตามไม่ออกครับ

น่าติดตามครับ

ุลุ้นตอนต่อ

[latipk]

หลังจากเจอแป้งหรือป๊อกแป๊กแล้วจะเป็นยังไงต่อ

ผิดหวั สมหวัง ติดตามต่อ

ช่างกล้านะ โดนเบี้ยวก็หลายนัดแล้ว แต่ก็ยังไปอีก นับถือในความพยายาม ถ้าเจอเอาให้หนักเลยนะ

ขอบคุณมากครับ

แต่มาได้ลุ้นมากเลย ว่าจะเป็นไงต่อ น่าติดตามมากๆครับ ขอบคุณครับ

[jamesbuff]

ขอบคุณครับ รอติดตามความเสียว

เรื่องราวแปลกดี  นำเอาเรื่องในอดีตมาเป็นเรื่องได้ นับถือ

MSN คิดถึงเหมือนกัน hi5 ด้วย  ไม่รู้ว่ายังใช้ได้หรือเปล่า แต่ก็จำรหัสไม่ได้แล้ว

พึ่งเริ่มเข้ามาอ่าน ๆๆปแล้วเริ่มสนุก ขอติดตามอ่านครับ

สนุกดีครับ นึกไปถึงตอนเด็กๆ คนเล่น MSN นี่ต้อง 30+ แน่นอนเลย

 

ขอบคุณมากคับ เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตามมากคับ