จบได้ซึ้งมากครับ ที่เหลือผู้แต่งคงให้ผู้อ่านไปจินตนาการเองใช่ไหมครับ

จริงๆแล้วก็ถือว่าจบอย่างสมบูรณ์แล้วนะครับ มิ่งนั้นคงจะเริ่มคบหาดูใจกับป็อป  ครอบครัวทั้งสองครอบครัวก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรต่อกันไปมาหาสู่กันได้ไม่ได้มีความเกลียดหรือโกรธกัน ต่างฝ่ายต่างมีวิถีทางชีวิตของตัวเองครับ

ยังดีนะที่ไม่สายจะไม่ได้ร่ำลากัน จบแบบนี้สุขใจคนอ่านเลย

เยี่ยมมากครับ ประทับใจจริงๆ  จบได้สวยและเศร้ากินใจมากๆ  ขอบคุณและจะติดตามข้อเขียนของท่านต่อไปครับ

เป็นตอนที่ไม่อยากอ่านครับ
ไม่ใช่ว่าเขียนไม่ดี
แต่มันสะเทือนใจ
เหมือนลูกฆ่าพ่อยังไงก็ไม่รู้
มันสายไปแล้วมิ่ง

ใครเป็นแบบมิ่งก็เปลี่ยนความคิดซะนะ
ก่อนจะสาย.......

แต่งได้ดีมากครับ บอกได้เลยว่าประทับใจมากครับ

จบได้สวยงามมากครับ

เรื่องเข้มข้นสนุกทุกตัวอักษรจนจบเลยครับ ช่วงท้ายๆ ซึ้งมาก สุดท้ายมิ่งก็ยอมให้อภัยพ่อจนได้ ขอบคุณสำกรับผลงานดีๆ แบบนี้นะครับ

อ่าวจบซะแล้ว ยังไม่ได้อ่านนะครับ แต่ขอเม้นก่อน เรื่องสนุกมาๆติดตามมาทุกตอน ถึงไม่มีเรื่องเสียวก็มีเรื่องให้น่าติดตามครับ

จบได้เศร้าพอดูเลยครับ แต่สนุกมาก มิ่งเจอเรื่องมาเยอะ ผ่านการฝึกทหาร และ สงครามมา เลยยิ่งทำให้เย็นชา (ยังดีที่มีเรื่องเซ็กส์ให้ผ่อนคลาย) จนบางทีมันทำให้พลาดเรื่องอ่อนโยนบางอย่างไป

คนมันผ่านเรื่องร้ายๆในสงครามมาเยอะ
ก็อารมณ์นี้แหละครับ ดีที่ยังใช้ชีวิตแบบปรกติได้ไม่เป็นโรคหวาดวะแวง

[pinmonkey]

เรื่องนี้ผมคิดว่าให้คติดีมากครับ มิ่งถือว่าเป็นคนที่ประสบความสำเร็จสูงคนหนี่งเลยนะครับ แต่เขาก็ไม่มีความสุขเท่่าที่ควร เหตุผลก็คือทิฐิหรือความเกลียดนี่แหละ ไม่ว่าคำไหนในสองคำนี้ก็ส่งผลให้คนเรามีความทุกข์มากกว่่าสุขทั้งสิ้น หากปล่อยวาง ให้อภัยกัน เริ่มต้นสิ่งดีๆ ให้กัน ก็ไม่ต้องไปถือกระถางธูปให้พ่อแล้วมิ่ง ทำดีให้ใครเห็น เพื่ออะไร ทำตอนตายหรือจะมีค่ากว่าทำตอนเป็น ๆ ขอบคุณท่านผู้แต่งมากครับ

พ่อลูกเข้าใจกันในวินาทีสุดท้ายจริง

ผมชอบที่เขียนนะครับ บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องจมอยู่กับความเกลียดตลอดเวลาก็ได้ ขอบคุณจริงๆสำหรับเรื่องที่แต่งนี้

น้ำตาไหล เป็นทาง เรื่องนี้ ไม่สนใจเรื่องเสียวเลยครับ ชอบมาก ๆ เสียดายหน่อยเดียวคือ มีเรื่อง ป๊อป น้อยไปหน่อย 

อ่านหลายรอบแล้ว ชอบทุกผลงานของไรท์  อยากได้เรื่อง ระหว่าง มิ่งกับป๊อป