ทักทายคนอ่าน

ตอนนี้เป็นตอนที่เขียนนานมาก ไม่ใช่อะไรเขียนไม่ออก 55555 คนอ่านชอบเราก็พยายามคัดสรรออกมาให้ดีที่สุด แต่ตอนนี้น่าจะมีคำผิดเยอะอยู่ คนตรวจเขาไม่แก้ให้แล้ว เรื่องของคนตรวจก็น่าจะใกล้เสร็จแล้ว (หรืออาจไม่ ไปตามทวงกันเอง)

และในตอนนี้ผมอยากให้ท่านผู้อ่านเดาว่าเรื่องนี้จะเดินยังไงจะจบแบบไหนแบบไง เดากันมาคนเขียนอยากรู้
และถ้าเป็นคุณที่โดนผู้ที่มีพลังแห่งบาปหมายหัว คุณจะเอาตัวรอดยังไง

แค่นี้แหละ อ่านให้สนุกนะครับ Enjoy 

 

ตอนที่ 5 เดือด

หมอสาวพลิกตัวมาปิดนาฬิกาปลุกข้างเตียงในยามเช้า ก่อนจะกระเถิบตัวไปอิงไออุ่นจากแผงอกกำยำของสามีโดยพฤตินัยของเธอ เธอไล่นิ้วไปตามหน้าท้องกำยำและขยำมันเบาๆ และเอื้อมหน้าไปหอมแก้มชายที่นอนหลับอยู่ข้างๆเธอก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง แต่ว่าแขนแกร่งก็ดึงร่างสาวสวยลงมาบนเตียง และสิงห์ก็พลิกร่างขึ้นทับตัวเธอ และเป็นที่แน่นอนว่าเขาไม่ได้นอนนิ่งๆ
"อืออออ แต่เช้าเลยเหรอ ไม่คิดจะพักกันเลยใช่มั้ยค่ะ"
หมอสาวคนสวยเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกว่าไอ้ผู้ชายที่ทับตัวเธอนั้นเอื้อมมือมาบีบคลึงทรวงอกทั้งชุดนอนตัวบางๆของเธอ

สิงห์: "มีคนสวยๆมานอนข้างๆทุกวัน ใครจะไปทนได้"
เสียงทุ้มแฝงแววออดอ้อนดังขึ้นเบาๆที่ข้างหู 
ฟาง: "แล้วฉันจะมีแรงเดินได้ไงละจัดหนักขนาดนี่ ไอ้ผู้ชายนิสัยเสีย! อูยยย แตกในอีกแล้ว ดูสิเยิ้มเชียว"


"นายท่านครับ"
เสียงจากสมุนคู่กายขณะที่สิงห์นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร ลูกน้องคนนั้นส่งแท็บเล็ตให้สุขุมและเดินถอยหลังออกไป
สิงห์: "เรื่องแบบนี้ทำไมพึ่งรายงาน นี้เอ็งทำงานแบบนี้ได้ยังไง"
เจ้าของพลังซาตานมองเสยขึ้นมาด้วยแววสายเย็นยะเยือก ลูกน้องคนนั้นทำหน้าเลิ่กลั่กด้วยความตระหนก บรรยากาศรอบตัวค่อยๆอึดอัดขึ้น

วิกรม: "ผมห้ามมันเองครับท่าน"
วิกรมเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกสองคน วิกรมไล่สมุนตนให้ออกไปทั้งหมดก่อนจะมายืนตรงหน้าสิงห์
สิงห์: "อธิบายมา ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" 

เกด: "มาแล้ววววจ้า!"
เกดตะโกนลั่นออกมา อย่างร่าเริงและอีกนัยคือเป็นสัญญาณให้หนุ่มๆรีบเตรียมตัวหอบหลักฐานหนีเพื่อปกปิดเธอ

ฟาง: "สวัสดีน้าสมาน น้าวิกรม น้าสุขุมค่ะ"
เธอยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อมเช่นทุกวัน ด้วยกริยามารยาทและไมตรีดีๆของเธอทำให้ลูกสมุนของเขาไม่ว่าตัวเล็กตัวใหญ่เกรงใจและเคารพเธอเสมอ

เธอนั่งลงข้างสิงห์ก่อนถามว่า
ฟาง: "คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ ฟางรู้ด้วยได้มั้ยคะ"

สมาน: "เรื่องคดีครูแพะ"
สุขุม: "เรื่องเรื่องดำน้ำ"
วิกรม: "เรื่องพี่ตูน"
สิงห์ตบหน้าผากเบาๆเมื่อสมุนทั้งสามชิงโพล่งออกไปแบบไปคนละทิศละทาง
สิงห์: "ก็ข่าวทั่วๆไปแหละจ้า มาๆกินข้าวดีกว่า"
สิงห์รีบเปลี่ยนเรื่องคุยและทุกคนก็ร่วมวงกินข้าวกัน
 


รถตู้ตำรวจคันงามวิ่งฉิวโดยมีรถกระบะตำรวจสองคันขับปิดหัวปิดท้ายคุ้มครอง แต่ภายในรถที่คุ้มกันอย่างดีกลับเป็นร่างของข้าราชการโฉดหลายคน พวกมีแผนจะออกไปเจรจาเรื่องชั่วๆในที่ห่างไกลตาผู้คน แน่นอนว่าไปในนามสัมนาระหว่างหน่วยงาน ไปฟรีกินฟรี เที่ยวฟรี ภาษีล้วนๆ พวกมันจะขยายฐานอำนาจในกลุ่มข้าราชการให้มากขึ้น โดยเฉพาะนักการเมือง และตำรวจ ร่วมถึงทหารบางกลุ่มที่ยังกระหายอำนาจที่พวกตนเคยมีในอดีต

แต่สิ่งที่พวกมันไม่ทราบคืองานนี้ ผู้กองถวิลเองก็ได้กลิ่นและแอบตามมาอยู่ห่างๆ แต่สิ่งที่ทั้งสองกลุ่มไม่รู้อีกคือ ณ โรงแรมที่พวกมันพักก็มีคนของสิงห์ไปปะปนอยู่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว


"ไม่ต้องห่วงหรอกเสี่ย ไอ้พวกนี้มันเห็นแก่แดกโลภมากแบบนี้ผมจัดการได้เสี่ยจัดการทางของเสี่ยเถอะ"
ผู้การอนันต์วางสายจากเสี่ยอินและเดินเข้าไปยังห้องรับรองของโรงแรมที่กำลังฉลองกันอย่างครื้นเครง
พวกมันจัดการหาทั้งเหล้า ผู้หญิงหรือแม้กระทั่งยาเสพติดทุกคนต่างมัวเมากันอย่างเต็มที่โดยไม่รู้ตัวเลยว่าพวกมันจะแอบเก็บภาพพวกเขาเอาไว้ใช้ประโยชน์ภายหลัง หลังจากจบงานนี้พวกมันจะเป็นได้แค่ทาสที่ทำตามคำสั่งให้พวกมันเท่านั้น
ผู้การอนันต์: "ไอ้พวกโง่"

ผู้การแสยะยิ้มก่อนเดินเข้าไปทักทายผู้คนในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 
ขณะที่อีกฝ่ายกำลังเดินหมากสิงห์ก็เดินหน้ากระแทกเอวไม่หยุด เขาเปลี่ยนท่ามาจับเธอก้มแอ่นโค้งโก้งเอวก่อนจะซอยไม่ยั้ง
"อ๊าาาาา สิงห์ ฟาง ไม่ๆ อื้ออออออ"
สิงห์กระเด้าอัดเข้าไปเมื่อเมียสาวของตนจวนจะขึ้นสวรรค์ไปอีกรอบ และเขาก็ยกเธอมาเป็นท่ายืน หมุนไปเวียนมา ไม่นานนักเขาก็จัดการเธอจนสลบคาเตียง
สิงห์ดึงท่อนเอ็นออกจากร่องสวาทของหมอสาวคนสวยและจัดการเช็ดคราบสวาทของตนเองจากนั้นก็ใส่ชุดนอนให้เธอปิดท้ายด้วยการหอมแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะแอบคว้ากระเป๋าเดินทางออกจากห้องนอนไปในกลางดึกนั่นเอง

สุขุมเปิดประตูรถยนต์ที่จอดรออยู่ด้านล่างให้เจ้านายตนก่อนจะวิ่งไปนั่งข้างคนขับ
สิงห์เปิดหน้าตารถออกมาเรียกวิกรม
สิงห์: "สมานฝากดูแลด้วยนะ ฟางคงจะงอแงหน่อยยังไงก็ฝากรับหน้าไปก่อนละกันค่อยกลับมาง้อทีหลัง"
วิกรมผงกหัวและถอยออกมาปล่อยให้รถสีดำวิ่งออกไปจนลับตา
"ฆ่าให้สนุกนะนายท่าน"

สิงห์ไม่มีทางอื่นที่จะขวางฟางไม่ให้รู้เรื่องนี้นอกจากจัดหนักจนเธอสลบคาเตียงไม่งั้นฟางคงขวางเขาแน่ จะโกหกเธอแค่พูดไม่ถึงประโยคเธอก็จับไต๋เขาออกแล้ว นายใหญ่อย่างสิงห์จึงต้องชิ่งหนีเมียด้วยวิธีแปลกๆแบบนี้แทน
 


ณ หมู่บ้านห่างไกลตัวเมืองแห่งหนึ่ง
"ไม่รู้เรื่องเหรอไง โฉนดที่พวกมึงถือเป็นโฉนดปลอม แถวนี้เป็นที่หลวงหมด"
ผู้การอนันต์กระชากคอเสื้อชาวนาที่เอาโฉนดที่ดินมายืนยันกับพวกมันแน่นอนว่าโฉนดของชาวบ้านเป็นของจริงแต่ชาวบ้านไร้ความรู้ไม่มีอำนาจจะทำไรมันได้ แถมอีกอย่างในท้องถิ่นนี้ก็โดนเขาซื้อไปหมดแล้ว ชาวบ้านแถบนี้ก็ทำได้แค่รับชะตากรรมเท่านั้น

พวกมันมัดมือปิดปากแล้วยึดที่ดินชาวบ้านแถบนั้นแบบหน้าด้านๆ ยิ่งหน่วยงานท้องถิ่นหลับหูหลับตาให้พวกมันก็เท่ากับชาวบ้านทั้งหมู่บ้านถูกลอยแพ แต่นั้นเป็นจุดเริ่มต้นของความชั่วร้ายเท่านั้น เพราะจากนั้นไม่นานคนของพวกมันก็เข้าปิดล้อมหมู่บ้าน จับผู้ชายไปทำงานให้พวกมันส่วนผู้หญิงก็ทำงานเล็กๆ และไอ้พวกทรชนก็ไม่ปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดลอย

"แม่ แม่ช่วยหนูด้วย!!"
เด็กสาวบ้านนาตะโกนให้มารดาช่วยเธอ ทั้งที่มารดาโดนซ้อมจนสลบเพราะพยายามขัดขวางพวกมัน เด็กสาววัย17ถูกเดนคนลากเข้าไปในห้องแน่นอนว่าเธอพบกับชะตาที่น่าเศร้า
เพียงไม่กี่วันหมู่บ้านเล็กๆก็คล้ายเป็นแคมป์แรงงานเถื่อน
โดยที่ผู้กองถวิลที่แอบติดตามก็เก็บภาพทั้งหมดเอาไว้แล้ว แต่เขายังต้องการภาพตัวการใหญ่และต้องการรู้ด้วยการทำไมพวกมันต้องทำอะไรที่เสี่ยงขนาดนี้ด้วยพวกมันซ่อนอะไรไว้กันแน่
ความสงสัยพาตำรวจน้ำดีให้ปลอมตัวเข้าไปปะปนในกลุ่มพวกมันและเล็ดรอดเข้าไปด้านในเพื่อสืบเรื่องต่อ
ด้วยความที่มีคนเข้าออกมากมายเขาจึงปะปนเข้าไปด้านในไม่ยาก

หลังจากใช้เวลาไม่นานเขาก็ทราบว่าพวกมันกำลังขุดลงไปใต้ดินของหมู่บ้านแต่นั้นก็ยิ่งทำให้เขายิ่งสงสัย แต่ตรงบริเวณที่กำลังขุดลงไปใต้หมู่บ้านก็มีเวรยามหนาแน่นเกินกว่าที่เขาจะทำอะไรสะดวก เขาจึงได้แต่รอโอกาสดีๆ ซึ่งโอกาสดีๆที่เขารอนั้นมันมาในรูปแบบที่เขาคาดไม่ถึง

"พร้อมแล้วใช่มั้ย"
สิงห์ที่นอนราบซุ่มดูพวกมันในพุ่มไม้กดวิทยุถาม เมื่อลูกน้องที่กระจายอยู่ล้อมๆแคมป์เถื่อนทยอยรายงานใบหน้าเขาก็ยิ่งยิ้มอย่างเลือดเย็นขึ้นเรื่อยๆ

 

"ไอ้พวกซื้อของมาแล้วโว๊ย 555"
พวกที่เข้าเวรยามเปิดประตูให้รถบรรทุกสิ่งฉิวเข้าไปด้านในทันที ทุกอย่างเป็นเหมือนปกติ รถคันเดิม คนไปซื้อของก็หน้าเดิมๆ
ไม่มีอะไรให้สงสัย

และทันทีที่รถวิ่งมาไปจอดสนิทสิงห์ก็กดปุ่มในมือ
บึมมมม!
  ใครมันมาทำลายแผนการของเขาวะ แบบนี้เขาจะหนีออกไปเงียบๆได้ไง เขามองที่ใจกลางหมู่บ้านก่อนจะกัดกรามใช้ความคิดตัดสินใจอยู่พักนึง

ขอให้เขาไม่โชคร้ายขนาดนั้นแล้วกัน

ชายติดอาวุธกลุ่มใหญ่วิ่งออกมาจากในหมู่บ้าน กำลังจะไปเสริมกำลังในคนด้านนอกที่ต่างโดนสอยนอนเกลื่อนหมู่บ้าน
"ทางนี้ๆ มันแห่กันมาใส่แล้ว"
พวกมันหันไปตามเสียงก็พบงานวัยกลางคนชี้นิ้วไปทิศทางหนึ่งของหมู่บ้าน ท่าทางเขาสะบักสะบอมไม่น้อย ชายคนนั้นวิ่งหืดหอบตรงแต่อนิจจาเพราะความรีบเขาสะดุดคว่ำ พวกมองชายคนนั้นก่อนวิ่งกรูไปทางที่ชายชี้ให้อย่างรีบร้อน
แต่ชายคนสุดท้ายก็ยังมีน้ำใจ มาพยุงชายที่เริ่มจะสูงวัยขึ้น

"ลุงไปแอบตรงนั้นก่อนครับ"
แต่แทนที่จะดีใจ ท่านรองใจเพรชก็แทบจะปวดกระโหลตาย วันนี้แผนทุกแผนมันต้องมีปัญหาหมดเลยเหรอไง แม้ในใจจะกำลังโวยวายกับโชคชะตาแต่ลุงตำรวจที่แปลงกายมาก็ยังปล่อยชายคนนั้นพยุงตัวเองขึ้นมา เขารีบปรับแผนใหม่
"ขะๆ ขอบใจ ลุงขอรีบหนีกะ.... โอยยยยย ขาลุง โอยยยยๆ"

เขาทำท่ามจะล้มลง ชายผู้ใจดีคนนั้นรีบพยุงคนหนุ่มระยะสุดท้ายไปหลบในบ้านหลังหนึ่ง
"ขอบใจพ่อหนุ่มนะ พ่อคุณเอ่ย พวกมันเป็นใครวะ?"
เขาพนมมือลงทุนไหว้ขอบคุณมันจริงๆ แต่มันโบกมือแทนคำว่าไม่เป็นไร และไหนๆแล้วขอแอบถามเผื่อจะได้อะไรกลับมาบ้าง
 

เขาค่อยๆเดินไปยังจุดหมาย เขาหลบทุกคนบ้าง แสร้งเนียนไปกับคนข้างๆบ้างแต่ในที่สุดเข้าก็เข้ามาด้านในจนได้
แล้วเขาก็เจอสิ่งที่เขาต้องการ มันคือฐานผลิตยาใต้ดินที่กำลังสร้าง ไม่เพียงเท่านั้นยังมีธรุกิจสีดำอื่นๆที่พึ่งเริ่มดำเนินการ ค้ามนุษย์ ฟอกเงิน เรียกค่าไถ่

ถวิลรีบเก็บภาพทุกอย่าง เขามีกล้องกระดุมติดตัวอยู่ แต่เขาก็ยังหาตัวการไม่เจอ เขาไม่รู้จักทางเดินด้านใน ถวิลเดินวนไปมาจนมีคนเรียก
"มานี่สิมึง มากับกูเร็ว!!"
ถวิลจำใจวิ่งตามมันไปอย่างไม่มีทางเลือก

ปังๆๆ กริ๊งงงงๆ
เสียงปืนและเสียงปลอก
ทองเหลืองหล่นกระจายไปทั่ว
"เข้าไปด้านในได้แล้ว"
สิงห์และลูกน้องใส่หน้ากากปีศาจแบบต่างๆ ต่างเหยียบย้ำศพที่นอนกองทั่วหมู่บ้าน เขารู้ดีว่าจะไปหาพวกมันที่ไหน

ซวยแล้วกู
คือคำบรรยายสถานการณ์ที่ดีที่สุด

ถวิลมองห้องที่ถูกพาเข้ามาอย่างหนักใจ ห้องนี่เป็นห้องที่มีการก่อกำแพงและเพดานอย่างดีเยื่ยมแถมยังอ่กาศถ่ายเทดีแถมเขาเจอตัวการใหญ่ทุกคนที่หนีตายมาหลบด้านในนี้ 
ใครจะเป็นคนตายก็ไม่ต้องเดา
ส่วนถวิลก็รีบแกล้งนอนตายปะปนอยู่ในฝั่งด้านใน

"ย้ากกก!!"
ปังงงๆ

พวกสิงห์ด้านนอกล้มลงศพแล้วศพเล่าโดยที่แทบทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้
"เอาระเบิดไป อ้ากกแขนกู"
ลูกน้องคนหนึ่งพยายามจะขว้างระเบิดใส่แต่แขนก็เอื้อมออกไปก็โดนกระสุนนับร้อยๆก็แหวกอากาศไปสะบั้นแขนมันแหลก


ส่วนระเบิดเจ้ากรรมก็ตกอยู่ไม่ไกลชายแขนขาดนัก
"ชิบหา..."
บรึมมมมม

วิกรม: "นายครับ?"
วิกรมมองเจ้านายตนด้วยใบหน้ากลัดกลุ้มใจ คนของเขาพึ่งแจ้งมาว่าตำรวจกำลังตรงดิ่งมาหาพวกเขาซึ่งนั้นไม่ดีกับพวกเขาแน่ๆ

สิงห์ค่อยๆดูดควันมะเร็งใส่ปอดช้าๆ แสงแดงติดวาบๆ เขาค่อยๆปล่อยควันออกมา อย่างใจเย็นไม่มีทีท่าทุกข์ร้อนอาทรใจใดๆ ทั้งที่ตอนนี้สถานการณ์กำลังเข้าข้างอีกฝ่ายและยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งผลักไสพวกเข้าไปสู่ความตายมากขึ้นๆ

สิงห์: "ใจเย็นๆ วิกรม เออ ช่วงนี้เป็นช่วงที่ทางกองทัพกำลังจะทำลายกระสุนหรือระเบิดที่กำลังจะหมดอายุ คุณรู้รึเปล่า"
วิกรม: "โธ่ นายครับมันไม่ใช่เวลาแล้วนะครับ นายใช้พลังบุกไปฆ่ามันเลยเถอะครับ"

สิงห์คาบบุหรี่อีกครั้งก่อนจะพ่นควันออกมาและโยนมันทิ้งไป
เขาส่ายหน้าให้วิกรมเบาๆ พวกสิงห์ที่อยู่ด้านบนแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยเชือกสลิงหลายเส้นก็ถูกโยนลงมาพร้อมกับชายนับสิบที่หย่อนตัวลงมาตามเชือก

ด้านประตูหน้าพวกลูกน้องสิงห์ก็กรูกันเข้ามา
สิงห์: "หามันให้เจอ ค้นให้ทั่ว"
ทุกคนรีบจับคนที่ยังรอดมามัดและส่งไปรวมกลางห้อง มีทั้งตำรวจ ทหาร นักการเมือง ข้าราชการ นักธุรกิจ

แต่ทว่าแม้จะนานเท่าไหร่ก็ไม่พบตัวผู้การอนันต์
สิงห์มองไปรอบห้องอย่างเริ่มสังหรใจแปลกๆ เช่นเดียวกับถวิลที่เนียนนอนคลุกฝุ่นดูทุกอย่างอยู่เงียบๆ เขาเห็นมันในห้อง และไม่มีทางที่มันจะตายเพราะเพดานถล่ม มันไม่ได้อยู่ใกล้ๆตำแหน่งที่จะได้รับอันตรายเลย

มันไม่มีทางตายแน่นอน แล้วมันจะหายไปไหนได้
ไอ้ผู้การอนันต์มันหายไปได้ไง
 

วินาทีที่พวกมันเห็นไอมาร ความกลัวจากก้นหัวใจก็สั่งให้มันออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่มันสามารถ

สิงห์กระโจนมากลางห้องชูมือที่กำแน่นไปข้างหน้า เขากัดฟันกางเขตพลังขึ้นป้องกัน เขาไม่ใช่พวกที่มีพลังสมาธิสูงขนาดจะควบคุมไอมารให้ใช้งานในรูปแบบนี้ได้ดีนัก แนวทางการใช้ไอมารของซาตานคือเน้นเพิ่มพูนทุกอย่างจากด้านในและระเบิดออกไปดุจ อารมณ์โกรธ ไม่ใช่มาใช้มันกางม่านขนาดใหญ่ขนาดนี้

"โอวววววววววว ก็ให้มันรู้กันไปสิวะ!!"
สิงห์แค่นเสียงอย่างดุดันเมื่อพบว่ามันกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว
เส้นเลือดตามตัวกลายเป็นสีดำ ดวงตาขวาสว่างวาบราวอสูรร้าย

ลูกน้องของสิงห์ที่พึ่งพ้นประตูทางใต้ดิน รู้สึกเหมือนโดนรถบรรทุกวิ่งชนมันกระเด็นลอยไปไกลและกลิ้งไถลไปตามทาง 

พวกเขากำลังบาดเจ็บและเสียขวัญ ไม่มีทางจะสู้กับตำรวจที่กำลังจะมาได้แน่ ทางออกที่ดีที่สุดคือสงวนกำลังรบ หอบทุกอย่างไปให้ได้มากที่สุด พี่น้องที่ตายจะได้ไม่ตายเปล่าๆ

"ขอโทษนะครับ นายท่าน"
มันมองหมู่บ้านที่มีเพียงซากสิ่งปลูกสร้าง ศพ และหลุมเพลิงขนาดยักษ์ที่มีไฟพวยพุ่งออกมาราวกับนรก
มันถอนหายใจก่อนจะหิ้วปีกลูกน้องหนีหายเข้าไปในแนวป่า

เมื่อพวกตำรวจมาถึง พวกเขาก็รีบตรวจสอบความปลอดภัย และจากนั้นก็กลายเป็นการดับไฟช่วยชีวิตรวมถึงรวมหลักฐานในสถานที่เกิดเหตุ

เมื่อถึงรุ่งเช้า ใต้ภูเขาหินมหึมาสิงห์ก็แบกร่างที่สะบักสะบอมออกมาจากใต้ซากนั้น
  รอบนี้เขาเป็นฝ่ายเสียหายย่อยยับ เขาพลาดท่ามันแล้ว

"รู้ตัวว่าทำไม่ได้ ทำไมต้องฝืนละ"
ซาตานในชุดเกราะหนังหมีมายืนด้านหลังเอ่ยขึ้นเบาๆ
สิงห์: "ผมแค่ป้องกันตัวจากระเบิด"
ซาตานแค่นเสียงในลำคอ
ซาตาน: "ถ้าเจ้าแค่ป้องกันตัว เขาแค่ใช้พลังหุ้มตัวก็พอ อย่าคิดโกหกเลยตัวแทนของข้า"
ร่างนั้นเดินก้าวขาหายและค่อยๆสลายเป็นกองขี้เถา
"จงคิดให้ดีว่าเจ้าควรทำอะไร"
เสียงซาตานพูดเบาๆที่ข้างหูคล้ายจะเตือนสติ

สิงห์กำหมัดแน่น 
เขาตวัดกำปันใส่แผนหินใหญ่ด้วยโทสะภายใน ทีเดียวมันก็ปริแตกออกเป็นรอยใหญ่ก่อนเขาจะสูดลมหายใจตั้งสติก่อนจะเดินออกจากจากที่นี่

ไม่กี่นาทีที่สิงห์จากไป ผนังหินนั้นก็แตกออกเผยให้เห็นพื้นที่สี่เหลี่ยมขนาดหลายเมตรคล้ายห้อง ที่มีกองหินน้อยๆอยู่ด้านใน มือสั่นเทาฝุดออกมาใต้หินก้อนน้อยๆ ยื่นไปทางที่มีแสงเข้ามาทางรอยแตก
"ช่วย ด้วย ชะ..."

เสียงอ่อนล้ามาจากด้านใน แน่นอนว่าย่อมไม่มีใครได้ยิน แต่เด็กหนุ่มที่กำลังเดินไปกับตำรวจกลับเห็นมือนั้นโบกไปมาอย่างอ่อนแรง

เด็กหนุ่มรีบชี้ไปที่มือนั้น ทั้งตำรวจ กู้ภัย ทหารพยาบาลรีบถลาเข้าไปช่วยเจ้าของมืออ่อนแรงนั้น

ในที่สุดรองถวิลก็รอดชีวิตออกมาพร้อมกับคนอีกหลายคนในนั้น

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

โดนหมายหัวก็ต้องเปิดก่อนสิฮะ


..✿...❤....💙 ..... 💗 ...💝... 💛... 💛 ....💚 .....💛 ... ✿...❤.... 💝....💙 .....💜 .... 💗 ... 💚 ...✿...

ใครจะอ่านผลงานทุกโพสต์ในห้องนี้ ถ้าทำตามกติกา-เงื่อนไขนี้ไม่ได้ แล้วรีพลายมักง่ายผ่านไปที หรือ รีพลาย ขอบคุณครับ,ขอบคุณ,
ขอบคุณค่ะ,ติดตามครับ,สนุกมากครับ,ติดตามต่อ. อะไรประมาณนี้ จะแบนเลยนะ ขอบคุณมากๆครับ ก็ไม่ต้อง thank,
thank you,thx ขี้หมาหลายแหล เหล่านี้ก็อย่าให้เห็น จัดรูดแบนไปยาวๆถ้าเจอ นี่เป็นข้อตกลงไว่ก่อนอ่านระหว่างเจ้าของงาน กับสมาชิก
ถ้า รีพลายผิดเงื่อนไขมาหรือ โชว์พาล์วอยู่มานาน โชว์เก๋า โชว์สด โชว์เกรียน ทำมึนลองมาจะแบนเลย เพื่อสมาชิกอีกส่วนที่พร้อมทำตามกติกา
เพราะไม่เช่นนั้น รีพลายคุณอาจทำให้ สมาชิกที่ปฏิบัติตามพลอยอดอ่านไปด้วย ฉะนั้นไม่แน่ใจ อย่าพิมพ์เอามักง่ายมั่วๆ..
ถ้าคิดว่า กฏนี้มันยากก็ไปหาที่อื่นเสพนะ อย่าเข้ามาใช้มาอ่านงานที่ห้องนี้ อ๋อ ใครโดน pm เตือนถ้ายังมึนจะแบนจาก 6 เดือนเป็น 1 ปี. .

กฎที่วางนี่ไม่ได้เขียนเอา ฮา เนอะ แบนจริงใครอยู่นานแล้วคงรู้จัก แว่น ดี..คิดว่า ฉัน
แบนจริงหรือเตือนเอาสนุกเล่นๆ..อย่าๆลอง เดี๋ยวจะเสียความรู้สึกด้วยรีพลายคุณเอง
ทำตามเงื่อนไข ยากอะไร หรือ จะโชว์เกรียน..เตือน,ขอร้อง,ขอความร่วมมือ
แล้วเมื่อไม่รักษาสิทธิ์-ประโยชน์คุณเอง ก็แบนไปใช้เวปอื่น. .

................................................*.:｡*ﾟ'ﾟ･.｡.:*ﾟ'ﾟ･.｡.:* *.:｡*ﾟ 'ﾟ･.｡. :* (◠‿◠: ✿)*..............................................

วางพล็อตเรื่องได้ดี น่าติดตาม สิงห์จะเจอปัญหาใหญ่แน่ๆ

[tornaja2]

เนื้อเรื่องกำลังมันเลย สิงจะทำไงหว่า

ปันหาใหญ่สุดของสิงไม่ใช่อะไร ฟางนั่นแหละ

เป็นเรื่องราวที่สนุกมีหลายรสชาตมาต่อเร็ว ๆ นะครับ

[lungdee]

กำลังสนุกเลย รอติดตามเลย


•====================================•
○ 25/2/2561 ○
   
  คอมเมน ผิดเงื่อนไขการพิมพ์ตอบห้อง ผู้ประพันธ์บอร์ด มักง่ายกับไรต์เกิน
ไม่ต้องอ่านก็พิมพ์ได้มั่งแบบนี้ แบน 6 เดือน { 25/2/2561 ~25/8/2561 }
•===============================================•

[Peera canalitartis]

ซาตานบาปแห่งโทสะ เป็นพี่น้องกับซานต้าบาปแห่งโลลิ 

    ดีใจมาก   มีให้อ่านเพิ่มอีกแล้ว
ว่าแต่ ตอนท้ายเรื่องนี่ อ่านแล้วยัง งง งง  ไม่รู้ว่า สิงห์นี่คือ เด็กหนุ่มที่ร้องให้ช่วยหรือเปล่า

ซาตาลเป็นคนดีหรือหวังอะไร น่าจะจบแบบสิงห์ยังไงก็ตายหรือหายไปหมอก็อยู่เปลียวคนเดียว เนื้อเรื่องสนุกดีมีกลัวเมียด้วย

[กำพล]

แล้วจะมีคนลอดอีกไหมนอกจากผู้กอง สงสารลูกน้องที่ตายฟรี

[nanzy153]

พลังเมีย ยิ่งใหญ่เสมอ สนุกครับ ชอบแนวนี้

บู๊อย่างมัน

•====================================•
○ 25/2/2561 ○
   
  คอมเมน ผิดเงื่อนไขการพิมพ์ตอบห้อง ผู้ประพันธ์บอร์ด สั้นมักง่ายไป
แบน 6 เดือน { 25/2/2561 ~25/8/2561 }
•===============================================•

ไม่น่าพลาดปล่อยให้ตัวการใหญ่หนีรอดไปใด้!!แต่ก็นะมันคงเตรียมการไว้ก่อนแล้ว

มีพลังแค่ไหนแต่ก็ยังต้องเกรงกลัวมนุษย์เมีย