อาถรรพ์ปลัดขิก ตอนที่ 16 พ้นวิกฤต

[Ann252992]

จะจัดพยาบาลไหวเร้อ

[Morman]

ต้องไปฮีล แล้วเก็บพยาบาลด้วยมั้ย

[ibaduck]

สงสัยพยาบาลก็เสร็จ นายป๊อด

[แมลงสาป]

ได้นางพยาบาลเข้าฮาเร็มแน่

[d0d4db4098]

ได้เมียเป็นพยาบาลอีกคนรึนายป๊อด

[light-up]

ปางตายเลยงานนี้ ป๊อดเอ๊ยหมดทุกข์หมดโศรกเน้อ

[phithan]

555โดนพยาบาลแกล้งมั่งละทีนี้

[moonoycub]

เข้าใจอารมณ์นี้เลยครับ เคยเจ้าผ่าตัดแล้วพยาบาลต้องมาเช็ดตัวให้ อายมาก 555

[tal112511]

เสร็จพยาบาล

[sdtop1108]

มีนางพยาบาล นิสา คอยดูแลขนาดนี้ นายป๊อดน่าจะเบาตัวแน่นอนครับ

[a park]

ตอนนี้พึ่งเขียนเมื่อคืน ได้เท่านี้ก็ขอลงไปก่อนนะครับ  คาดว่า ตอนที่ 17 จะตามมาอีกประมาณวันสองวัน
ขออภัยที่ปล่อยให้รอคอยนะครับ

--------


"อ้าาาาา......."

ป๊อดส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วรวบรวมพละกำลังที่ยังมีอยู่ยึดจับมือของชิตที่พยายามผลักดันคมมีด
ให้จมลึกลงมาในท้องของเขา

"มึงตายซะเถอะ.......เหนียวนักใช่ไหมมึง.............นี่.........."

"โอ๊ววว........"


มีดหมอหลวงพ่อเดิม เป็นวัตุมงคลที่มีผ่านการอธิษฐานจิตจากพระอริยสงฆ์ผู้ทรงอภิญญาขั้นสูง  จึงสามารถทำลายล้าง
คุณไสย มนต์ดำ หรือแม้แต่การปลุกเสกใดๆได้ทุกชนิด  ดังนั้นคมมีดหมอหลวงพ่อเดิมจึงสามารถทะลุผ่านร่างของป๊อด
ที่ถึงแม้ว่าจะมีปลัดขิกที่ลงอักขะมหาอุตม์คุ้มครองอยู่  จนแม้แต่มนต์พญาลิงลมก็เสื่อมพลังอำนาจลงไปด้วย

ถึงตอนนี้ป๊อดจึงมีแต่พละกำลังของตนเองแต่เพียงอย่างเดียว ที่จะหยุดยั้งคมมีดไม่ให้ทะลุผ่านร่างของเขามากไปกว่านี้
เลือดของป๊อดยังคงไหลออกมาไม่หยุด  เรี่ยวแรงของเขาค่อยๆถดถอยลงเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังพยายามรวบรวมกำลังทั้งหมด
หยุดยั้งไม่ให้ชิตฝังคมมีดลึกเข้ามาได้อีก

ขณะที่ชิตและป๊อดกำลังยื้อยุดกันอยู่นั้น  ไอ้ซันที่ถูกเหวี่ยงออกไปด้วยกำลังแรงของฤทธิ์พญาลิงลม  ก็ค่อยๆฟื้นจากอาการมึนงง
แล้วหันไปเห็นลูกพี่ของมันกำลังโหมแรงขึ้นคร่อมร่างของป๊อดอยู่  มันจึงยันตัวลุกแล้วรีบเดินตรงเข้ามาหมายจะช่วยชิต
ซ้ำเติมป๊อดอีกแรงหนึ่ง

แต่ทันใดนั้น ก็บังเกิดเงาดำเคลื่อนที่ตัดหน้ามันไปวูบหนึ่ง  แล้วใบหน้าของมันก็ผงะหงายไปข้างหลังอย่างแรงแล้วล้มลง
กองอยู่กับพื้นนิ่งสนิท คล้ายอาการของคนคอหักตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ แล้วเงาดำนั้นก็พุ่งปราดเข้าไปยังจุดที่ป๊อดกับชิต
กำลังต่อสู้กันอยู่  แล้วร่างของชิตก็ลอยกระเด็นออกไปด้วยกำลังแรง  ชนเข้ากับผนังห้องอย่างแรงจนมีดหมอหลวงพ่อเดิม
กระเด็นหลุดออกจากมือ

"โครมม ! "


ชิตหันซ้ายหันขวาอย่างมึนงง  ที่จู่ๆก็ถูกกระแทกอย่างแรงจนตัวมันต้องลอยออกมาแล้วจุกจนตัวงอ

"ใครวะ.....ใครทำกู....."


เมื่อมองไม่เห็นว่าเป็นใคร ชิตก็ยิ่งโกรธแค้น มันจึงปิดตาลงพึมพำออกมาเป็นมนต์ภาษาเขมรอยู่ครู่หนึ่งแล้วเป่าพรวดออกมา


พลันก็ค่อยๆปรากฎเป็นเงาร่างของโหงพราย กำลังตรงเข้ามาประชิดถึงตัวมัน ชิตตกใจจนตาเหลือก รีบลนลานล้วงมือลงไปในย่าม
หยิบหุ่นไม้ที่สะกดดวงวิญญาณของโหงพรายออกมาทันที 


แต่ไม่ทันการเสียแล้ว  โหงพรายถลันเข้ามาถึงตัวมันเสียก่อนแล้วใช้สองมือที่มีเล็บงุ้มงอ บีบเข้าที่ลำคอของมันอย่างแรง
พร้อมกับแผดเสียงกร้าวออกมาอย่างดุร้าย

"ไอ้คนสารเลว.....มึงอย่าอยู่เลย......มึงทรมานกูมาช้านานแล้ว.....ตายซะในวันนี้เถอะ"


"อ้อก....อ้อก......ไอ้โหงพราย....ปล่อยกู.....อ้อก.ๆๆ...."


ชิตหน้าแดงกล่ำหายใจด้วยความยากลำบาก แล้วพยายามดิ้นรนออกจากมือทั้งสองของโหงพรายอย่างสุดกำลัง แต่แล้วมัน
ก็กลับมามีสติฝืนร่ายมนต์สะกดที่กำกับหุ่นไม้นั้นออกมาด้วยลมหายใจที่กำลังจะหมดลง 

เมื่อมนต์สะกดถูกร่ายออกมาจนจบ โหงพรายก็ถูกอำนาจของมนต์ผลักดันจนผงะถอยออกมา  โหงพรายกำลังอาฆาตแค้น
ก็พุ่งเข้าหาชิตอีกครั้ง แต่มันก็ไม่สามารถที่จะฝ่ากำแพงมนต์เข้าไปทำร้ายชิตได้อีก


ชิตลูบคลำที่ลำคออย่างโล่งอก หลังจากเกือบสิ้นสติจากการขาดอากาศหายใจ แล้วเพ่งจ้องไปที่ร่างของโหงพรายอย่างโกรธแค้น

"ไอ้โหงพราย....มึง...มึงทรยศแว้งกัดกู...อย่างนี้กูคงเลี้ยงมึงไว้ไม่ได้แล้ว.......มึงจงทุกข์ทรมานไปตลอดกาลเถอะ"


แล้วเชิดก็ล้วงมือลงไปในย่ามหยิบเอาเหล็กแหลมขึ้นมา แล้วทิ่มไปที่หน้าอกของหุ่นไม้อย่างแรง 

"นี่ !......."


พลันโหงพรายก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาอย่างทุกข์ทรมาน

"โอ๊ยยยยยยย..............เจ็บเหลือเกิน.......โอ๊ยยยยยยยยยยยยย................."


"พอเหรอ......นี่แหนะ...........ไอ้ผีทรยศ.............นี่.....นี่......."



"โอ๊ยยยยยย.........ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน.............พอแล้ว.....ข้ายอมแล้ว......โอ๊ยยยยยย......."



ป๊อดนอนระทวยอยู่กับพื้นด้วยฤทธิ์ของบาดแผลที่ถูกแทง  โดยมีหลิวเข้ามานั่งดูแลอาการอยู่ใกล้ๆด้วยความเป็นห่วง

"ป๊อด....เป็นยังไงบ้าง....เจ็บมากไหม"


ป๊อดพุ่งความสนใจไปที่เสียงร้องอย่างโหยหวนของโหงพราย ก็รู้ว่าโหงพรายกำลังถูกทรมาน จึงพูดกับหลิวอย่างแผ่วเบาว่า

"คุณหลิวครับ....ช่วยพยุงผมลุกขึ้นนั่งที"


"จะไหวหรือป๊อด"


ป๊อดพยักหน้าอย่างเชื่องช้าแทนคำตอบ  หลิวจึงสอดมือไปที่ต้นคอของเขาแล้วประคองร่างของป๊อดให้ลุกขึ้นนั่งโดยให้อิง
ไว้กับร่างของเธอ

ป๊อดพยายามนั่งขัดสมาธิแล้วปิดตาลง โดยตั้งใจจะเข้ากสิณไฟด้วยสติที่ยังพอเหลืออยู่  เขาพยามดิ่งจิตลึกลงเข้าสู่ระดับฌาณ
ด้วยความยากลำบาก จากสภาพอันอิดโรยเนื่องด้วยพิษของบาดแผล  แต่แล้วในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เมื่อนิมิตรแห่งดวงไฟ
ได้บังเกิดลุกโพลงขึ้นในมโนทวาร  ป๊อดจึงลืมตาขึ้นแล้วเพ่งกระแสจิตไปยังหุ่นไม้ในมือของชิตนั้นเพียงจุดเดียว เนื่องจาก
เขาประเมินแล้วว่ากำลังกสิณของเขาในตอนนี้อ่อนกำลังนัก


พลันหุ่นไม้ในมือของชิตก็ลุกโชติช่วงไปด้วยเปลวไฟจนชิตตกใจสลัดมันทิ้งออกจากมือ  โหงพรายก็พลันหลุดพ้นจากการถูกทรมาน
แล้วจ้องมองชิตอย่างโกรธแค้น  ชิตเห็นดังนั้นก็รีบถลาลนลานไปที่หุ่นไม้หมายจะหยิบมันขึ้นมา  แต่โหงพรายก็ปราดเข้าไป
ขวางหน้ามันเอาไว้


"หึ.....ทีนี้มึงก็ทรมานกูไม่ได้อีกต่อไปแล้ว.....อย่าอยู่เลยมึง"


แล้วโหงพรายก็พุ่งเข้าหาชิตด้วยอาการโกรธแค้น แต่ร่างของโหงพรายก็สะท้อนกลับออกไปอย่างแรงเช่นกัน นั่นก็เป็นเพราะไฟกสิณ
ที่ลุกไหม้หุ่นไม้นั้นมอดดับลงก่อนที่สายสิญจน์ที่พันธนาการหุ่นนั้นจะถูกทำลายลง  โหงพรายจึงได้แต่จ้องมองมายังมันด้วยดวงตา
อันวาวโรจน์ 

ชิตเห็นเป็นโอกาสดีที่โหงพรายทำอะไรตนเองไม่ได้  ก็หันมองไปโดยรอบแล้วก็เห็นปืนกระบอกหนึ่งตกอยู่ใกล้ๆร่างของลูกสมุนของมัน 
ชิตยิ้มออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วตรงเข้าไปหาปืนกระบอกนั้นทันที   เป็นเวลาเดียวกันกับที่ป๊อดก็กำลังบอกหลิวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา


"คุณหลิวครับ....คุณหลิวเห็นมีดหมอกับหุ่นไม้ที่อยู่ตรงหน้าของเราไหม   ผมอยากให้คุณหลิวช่วยไปเอามีดหมอเล่มนั้นไปตัดสายสิญจน์
ที่พันหุ่นไม้นั้นออกให้หมด คุณหลิวจะทำได้ไหมครับ"


หลิวมองตามไปยังสิ่งที่ป๊อดบอก และเห็นว่าของทั้งสองสิ่งอยู่ห่างจากจุดที่เธออยู่ไปไม่ไกลนัก

"ได้สิป๊อด....งั้นป๊อดนอนลงก่อนนะ"


แล้วหลิวก็ถอนวงแขนวางร่างของป๊อดลงนอนกับพื้น  แล้วรีบตรงไปยังจุดที่มีดหมอตกอยู่ทันที พร้อมกับหยิบหุ่นไม้ที่อยู่ใกล้ๆกันขึ้นมา
แล้วใช้คมของมีดหมอเฉือนตัดจนสายสิญจน์ที่พันรอบหุ่นไม้นั้นขาดสะบั้นลงทันที


ทันทีที่สายสิญจน์ขาดสะบั้นลง  โหงพรายก็รู้สึกได้ถึงอิสระภาพที่ได้รับการปลดปล่อย และสิ่งแรกที่มันคิดจะทำก็คือ
ฆ่าไอ้คนที่จับมันมาสะกดไว้แล้วทรมานมันครั้งแล้วครั้งเล่า   ร่างของโหงพรายหายวับไปจาก ณ ที่ตรงนั้น  แล้วไปปรากฏอยู่ที่เบื้องหน้า
ของชิตในขณะที่มันกำลังก้มลงไปหยิบปืน   

ชิตเงยหน้าขึ้นมองดูโหงพราย พร้อมกับแสยะยิ้มออกมาอย่างชะล่าใจ เพราะคิดว่าโหงพราย คงทำอะไรตนเองไม่ได้จึงไม่ทันระวังตัว 
มันจึงถูกโหงพรายรวบลำคอของมันไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างง่ายดาย  แล้วใช้มืออีกข้างเงื้อตบไปที่หัวของชิตอย่างแรง

"มึงตายซะเถอะ....ไอ้ชิต......กร๊อบบ"


ชิตคอหักตายคามือของโหงพราย แล้วถูกโยนร่างทิ้งไปอย่างไม่ใยดี  จากนั้นโหงพรายก็ตรงเข้าไปยังร่างของลูกสมุนคนหนึ่งของชิต
ที่อยู่ใกล้ที่สุดหมายจะเข้าไปหักคอให้มันตายไปตามลูกพี่ของมัน  แต่ก็ถูกป๊อดส่งกระแสจิตเข้าไปยับยั้งเอาไว้

"โหงพราย...พอเถอะ.....อย่าสร้างเวรกรรมให้ติดตัวไปเลย..."


แล้วป๊อดก็สิ้นสติไปจากการเสียเลือดไปเป็นจำนวนมาก


-----------


หลังจากที่เถ้าแก่เจียงโทรศัพท์ติดต่อไปยังนายพลตำรวจเพื่อนสนิทตั้งแต่ในวัยเด็ก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
ให้นายพลตำรวจท่านนั้นฟังจนหมดสิ้น  เพียงไม่นานกองกำลังของตำรวจประจำพื้นที่ก็ถูกส่งมาที่บ้านของเถ้าแก่เจียง
แล้วเข้ารวบตัวลูกสมุนทั้งหมดของชิตใส่กุญแจมือพร้อมกับเข้าเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุ

จากนั้นก็ตามติดมาด้วยเสียงของหวอรถพยาบาลที่ดังกระชั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วจอดลงที่หน้าบ้านของเถ้าแก่เจียง
บุคลากรของทางโรงพยาบาล กุลีกุจอลงมาจากรถพร้อมกับเปล รถเข็น และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลครบมือ แล้วตรงไปที่ร่างของป๊อด
เป็นคนแรก โดยมีหลิวและหนิงประกบอยู่ใกล้ๆ แล้วทำการปฐมพยาบาลให้กับป๊อด

และในขณะที่ตำรวจและบุคลากรของโรงพยาบาลกำลังปฏิบัติหน้าที่กันอยู่อย่างรีบเร่ง  รถยนต์หรูสีดำคันหนึ่งก็ขับเข้ามา
ในบริเวณบ้านของเถ้าแก่เจียงอีกคันแล้วจอดสนิทลง  พลตำรวจซึ่งทำหน้าที่เป็นพลขับ รีบลงมาเปิดประตูหลังให้นายพลตำรวจ
นายหนึ่งลงมาจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปยังบริเวณบ้าน

เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังเก็บหลักฐาน พอเห็นนายพลตำรวจนายนั้นเดินใกล้เข้ามายังจุดที่ตนกำลังปฏิบัติภารกิจอยู่
ก็พากันยืนตรง แล้วกระทำวันทยาหัตย์อย่างตกใจ  นายพลตำรวจคนนั้นก็กระทำวันทยาหัตย์ตอบพร้อมกับเดินตรงเข้าไป
ภายในบ้านโโยมิได้ทักทายเจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านั้น


ตำรวจยศนายสิบคนหนึ่งทนต่อความสงสัยไว้ไม่ได้ เมื่อเห็นว่านายพลท่านนั้นเดินห่างออกไปแล้ว ก็พูดขึ้นกับเพื่อนตำรวจด้วยกัน

"ท่านอยู่สังกัดไหนวะ  คดีนี้ถ้าจะไม่ธรรมดาซะแล้ว ขนาดท่านนายพลยังต้องมาลงพื้นที่ด้วยตัวเองเลย"


"ใช่....ผมก็ไม่เคยเห็นท่านมาก่อนเลยนะ หมู่...สงสัยเราจะได้ออกข่าวกันแน่เลยงานนี้"


ในระหว่างนั้นเองผู้หมวดหนุ่มก็เดินเข้ามายังจุดที่ตำรวจทั้งสองกำลังคุยกันอยู่


"เอาหมู่.......มัวแต่คุยกันอย่างเนี้ย แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จล่ะ"


"จะเสร็จอยู่แล้วครับหมวด........ว่าแต่หมวด เห็นท่านนายพลเมื่อสักครู่ไหม"


"เห็น...ทำไมเหรอ....นั่นท่านรองฯ เดชา ท่านเป็นเพื่อนกับเสี่ยเจียงเจ้าของบ้านนี้"


"อ๋อ...ถึงว่า....ผมตกใจหมดเลย......คิดว่าคดีนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญๆที่ต้องเร่งมือกันทั้งวันทั้งคืนอีกแล้ว...โล่งไปที"


"ไม่โล่งแล้วล่ะหมู่  คดีนี้ผู้กำกับฯ ท่านสั่งมาเองเลยว่า จะต้องเร่งมือหาตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังให้ได้โดยเร็วที่สุด  ฉันถึงต้องมาเร่งหมู่นี่ไง"


"นั่นไง...ผมว่าแล้ว  คดีนี้มันต้องไม่ธรรมดา"




เถ้าแก่เจียงทราบจากคนรับใช้ที่เข้าไปเชื้อเชิญต้อนรับท่านนายพลให้เข้าไปยังห้องรับแขก  ก็รีบออกมาพบนายพลตำรวจเพื่อนเก่าในทันที

"โอ้วว.....สวัสดีครับท่านรองฯ เดชา  ขอบพระคุณท่านมากๆ เลยครับ  ที่ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้กับผม  แต่ท่านไม่จำเป็นต้องมาเองก็ได้นี่ครับ
ผมเกรงใจ"


"เฮ้ยยย.....เจียง...ทำไมลื้อพูดกับอั๊วอย่างนี้วะ....ไม่เอาๆ...พูดใหม่  เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ...ลื้อต้องเรียกอั๊วเหมือนเดิมสิวะ"


"ไม่ได้หรอกครับ...ถ้าทำอย่างนั้นก็จะเป็นการไม่ให้เกียรติท่าน ถึงสนิทแค่ไหนผมก็ทำอย่างนั้นไม่ได้..."


"แต่สำหรับลื้อ...ได้เสมอ...อั๊วไม่ถือ...สมัยที่อั๊วยังเด็ก หากไม่ได้เตี่ยลื้อ แล้วก็ตัวลื้อช่วยไว้  มีเหรอที่อั๊วจะมีวันนี้"


"ฮ่าๆๆ.......ย้อนอดีตไปไกลเลยนะท่าน  เอาเป็นว่า ผมขอเอาไว้ตอนที่เราอยู่กันเพียงลำพังเถอะนะครับ  จะให้ผม
เรียกชื่อท่านเฉยๆก็ได้  แต่ในตอนที่มีคนอื่นอยู่ด้วยแบบนี้  มันดูไม่เหมาะสม"


"ฮ่าๆๆๆ.......เอาเถอะ...ตามใจลื้อ  แต่อั๊วจะเรียกลื้อเหมือนเดิมนะเจียง  ฮ่าๆๆๆๆ....เออว่าแต่ที่ลื้อเล่าให้อั๊วฟังทางโทรศัพท์
เห็นว่าพวกมันมากันสี่ห้าคน พร้อมปืนเลยไม่ใช่เหรอ  แล้วลื้อรอดมาได้ยังไงวะเนี่ย"


"โอวว....เรื่องมันยาวท่านรองฯ  โน่น..."

เถ้าแก่เจียงชี้มือไปยังป๊อดที่กำลังถูกพยุงร่างให้ขึ้นไปนอนบนเตียงรถเข็น

"ท่านเห็นเด็กหนุ่มที่บรุษพยาบาลกำลังหามไปขึ้นเปลนั่นไหม   หากไม่ได้เจ้าเด็กนั่น ป่านนี้ผมคงไม่ได้อยู่คุยกับท่านแล้ว"


รองฯเดชา หันมองไปยังจุดที่เถ้าแก่เจียงชึ้  ก็เห็นเป็นเด็กหนุ่มรูปร่าง ผอมบาง ที่กำลังถูกพยุงตัวอยู่ แม้จะมีร่างกายที่สูงแต่ก็ดูเด็กนัก
อายุคงราวๆ 17 ปี ก็ยิ่งเกิดความสงสัย

"เด็กคนนั้นคนเดียวเนี่ยนะ  ที่ฟาดให้พวกนี้ซะสลบเหมือดไปอย่างนี้"


"ใช่ครับท่าน  เขานี่แหละ  ผมรับเขามาอุปการะให้เรียนหนังสือ เดิมทีเขาเป็นเด็กวัด  ผมก็พึ่งรู้วันนี้แหละว่าเด็กคนนี้
มันมีฝีมือ  ผมเองก็อยากจะให้มันไปสอบนายสิบตำรวจแล้วก็คิดจะฝากฝังไว้กับท่านอยู่เหมือนกัน"


"เฮ้ย....ดีเลยเจียง...อั๊วกำลังอยากได้เด็กที่มีแววมาปั้นทีมอยู่พอดี  ให้มันไปสอบได้เลยเดี๋ยวอั๊วจัดการให้"


"ทีมอะไรเหรอ..ท่านรองฯ"


"อ้าว...นี่ลื้อจำไม่ได้เหรอว่าอั๊วดูแล ตำรวจพลร่ม ค่ายนเรศวรอยู่  อั๊วจะให้เด็กของลื้อไปฝึกที่นี่ร่วมกับเด็กของอั๊ว
อั๊วกำลังจะสร้างทีมตำรวจสายลับ เพื่อจัดการกับกลุ่มอิทธิพลที่กำลังแผ่บารมีอยู่ในเวลานี้  ไอ้เสี่ยวิชัยศัตรูของลื้อก็อยู่ในข่ายที่อั๊ว
กำลังเฝ้าจับตามองอยู่เหมือนกัน"


แล้วรองเดชาฯ ก็รับปากกับเสี่ยเจียงว่า จะช่วยบอกกับพรรคพวกให้เร่งสืบค้นหลักฐานคดีนี้เพื่อเอาผิดกับเสี่ยวิชัยให้ได้
จากนั้นก็พูดคุยสอบถามข้อมูลกับเถ้าแก่เจียงอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงลากลับไป


------


รุ่งเช้าวันใหม่ที่โรงพยาบาลเอกชน อันเป็นที่สมาชิกในบ้านของเถ้าแก่เจียงใช้บริการอยู่เป็นประจำ ร่างของป๊อด
ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด แล้วเข้ามาพักฟื้นอยู่ในห้องคนไข้พิเศษตามที่เถ้าแก่เจียงได้จัดเตรียมไว้กับทางโรงพยาบาล

ภายในห้องนั้นมีสมาชิกครอบครัวของเสี่ยเจียง เฝ้ารอคอยฟังอาการของป๊อดจากหมอผู้ผ่าตัดกันครบทุกคน  หมอผู้ทำการผ่าตัด
แจ้งว่าป๊อดพ้นขีดอันตรายแล้ว  เขาถูกคมมีดแทงทะลุไปถึงกระเพาะต้องผ่าตัดใหญ่เพื่อเย็บแผลภายในและต้องพักฟื้นอยู่ที่
โรงพยาบาลอีกหลายวัน

เสี่ยเจียงรู้สึกซาบซึ้งที่ป๊อดได้เสี่ยงชีวิตช่วยครอบครัวของเขาไว้  และยินดีที่เขาพ้นขีดอันตรายมาได้ บุตรสาวทั้งสองของเถ้าแก่เจียง
เองก็เช่นเดียวกัน พอทราบผลของการผ่าตัดจากหมอแล้ว ก็พากันล้อมดูป๊อดที่ยังหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยฤทธิ์ของยาสลบ


หลิวรู้สึกกระวนกระวายเป็นห่วงป๊อดจนไม่สามารถนั่งได้นานๆ  เธอเอาแต่ผุดลุกผุดนั่งคอยดูว่าเมื่อไหร่ป๊อดจึงจะรู้สึกตัว
แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมาให้คนอื่นเห็นมากนัก  เหตุการณ์ในคืนที่ผ่านมาทำให้เธอรู้แก่ใจของเธอดีว่า  เธอรู้สึกเป็นทุกข์มากเช่นใด
ยามเมื่อเห็นเขาเป็นอันตราย  ทั้งยังรู้สึกขอบคุณในน้ำใจของเขา ที่ไม่ว่าครั้งใดที่เธอต้องการความช่วยเหลือ  เขาคนนี้
ก็จะปรากฎตัวและเข้ามาให้การช่วยเหลือเธอไว้ได้ทันท่วงทีทุกครั้ง

ถึงตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า เธอรู้สึกกับเขาเช่นใด  เธอต้องการเห็นเขาปลอดภัยและลืมตาขึ้นมาพูดคุยกับเธออย่างที่สุด

ผิดกับหนิงที่แสดงถึงความเป็นห่วงป๊อดออกมาอย่างชัดเจน  เธอนั่งเฝ้ามองดูหน้าเขาจนชิดขอบเตียงอยู่ตลอดเวลา  จนวิไล
เองก็มองดูอย่างรู้สึกขัดเขินแทน และลอบมองไปยังเถ้าแก่เจียงว่าจะมีอาการเช่นไรกับพฤติกรรมของลูกสาวคนเดียวของเธอ



เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เข้าสู่ช่วงเวลาสายของวันนั้นป๊อดก็รู้สึกตัวและลืมตาขึ้น เขาเหลียวมองไปโดยรอบก็รู้ว่าตนเอง
อยู่ในโรงพยาบาล แล้วจึงเพ่งมองไปยังใบหน้าของคนที่กำลังห้อมล้อมอยู่รอบเตียงที่เขานอนอยู่ทีละคน 

ป๊อดมีสติกลับมาเป็นปกติแล้ว เขายิ้มอย่างรู้สึกดีใจที่เห็นบุคลเหล่านี้ซึ่งเขาถือเสมือนเป็นครอบครัวของเขา ได้มารวมตัว
มองดูเขาด้วยดวงตาที่แฉวแววแห่งความยินดีที่เห็นเขาลืมตาขึ้น   เถ้าแก่เจียงเป็นคนแรกที่เริ่มเอ่ยปากทักขึ้น


"ป๊อด  ลื้อเป็นอย่างไรบ้าง  เจ็บแผลมากไหม"


ป๊อดพยายามจะยกมือไหว้  แต่ถูกห้ามไว้

"รู้สึกตึงๆที่แผลเท่านั้นครับ   ขอบคุณครับเถ้าแก่"


"เฮ้ย....อั๊วต่างหากที่ต้องขอบคุณลื้อ.....ถ้าลื้อไม่เข้ามาช่วย ป่านนี้ทุกคนในบ้านจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้"


ป๊อดรู้สึกภาคภูมิใจที่ตนเองได้มีโอกาสปกป้องบุคคลที่เขารัก  จึงเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกจากใจ

"ผมรักทุกคนที่อยู่ในบ้านนี้   ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายคนในบ้านหรอกครับ เถ้าแก่"

เถ้าแก่เจียงรู้สึกซาบซึ้ง  และยิ่งมีเมตตาต่อป๊อดมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของป๊อด  ถึงกับเอื้อมมือไปลูบหัวป๊อด


"ดีมาก  ดีมาก....ที่ลื้อคิดอย่างนี้  อั๊วเองก็ไม่เคยเห็นลื้อเป็นคนอื่นเลย"


แต่แล้วเถ้าแก่เจียงก็นึกเรื่องหนึ่งที่เขาคิดสงสัยขึ้นมาได้  จึงถามขึ้น

"อาป๊อด....อั๊วขอถามลื้อจริงๆนะ   เมื่อคืนที่ลื้อสู้กับไอ้พวกนั้น  ลื้อไปเรียนวิชาแบบนั้นมาจากไหน"


ป๊อดถูกถามเข้าเช่นนี้ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง  เขาเองก็ลืมไปเลยว่าได้เปิดเผยความลับที่เขาได้เรียนไสยดำออกไปอย่างเปิดเผย 
เพราะในตอนนั้นเขามีเพียงแต่ความวิตกกังวลที่จะช่วยเหลือคนในบ้านเท่านั้น   ป๊อดนิ่งอึ้งแล้วมองไปยังใบหน้า
ของแต่ละคนที่กำลังจ้องมองมายังเขาเหมือนกำลังรอคอยคำตอบอยู่เช่นกัน

"เอ่อ.....เอ่อ.........."


"เอาเถอะ...ๆ  อั๊วเข้าใจ ลื้อคงลำบากใจที่จะพูดออกมาเอง  แต่อั๊วก็พึ่งรู้นะว่าหลวงตาเปลวท่านก็เป็นวิชาพวกนี้ด้วย
ลื้ออยู่กับหลวงตามาโดยตลอดหนิ  ลื้อจะไปเรียนจากคนอื่นได้อย่างไร จริงไหม"


"ไม่ใช่ครับเถ้าแก่...ไม่ใช่หลวงตา....แต่......"


"เออน่า....อั๊วเข้าใจ...อั๊วจะไม่บอกใครให้หลวงตาท่านเสื่อมเสียหรอก  ลื้อก็ไม่ได้เอาวิชาของหลวงตาไปทำความชั่วนี่ จริงไหม
อั๊วเชื่อว่า  ถ้าลื้อเรียนมาจากหลวงตาเปลว  มันต้องเป็นวิชาที่ดีแน่ๆ"


ป๊อดกลืนน้ำลายลงคอ แล้วก้มหน้าลงเมื่อเห็นแววตาของเถ้าแก่เจียงและทุกๆคนที่มองมายังเขาอย่างเข้าใจไปเองอย่างนั้น
และเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดแก้ต่างให้หลวงตาได้ยังไง


ตลอดวันในวันนั้น สมาชิกในบ้านของเสี่ยเจียงทุกคนต่างก็อยู่พร้อมหน้ากันในห้องผู้ป่วยพิเศษ  เป็นเพื่อนป๊อดจนถึงเวลาเย็น 
ป๊อดรู้สึกอบอุ่นและเป็นสุขอย่างที่สุด มันเหมือนกับว่า เขาได้อยู่กับครอบครัวของตนเองที่มีแต่ความรัก ความห่วงใยให้กัน 
มีเพียงวันนี้เท่านั้นที่เขาได้เห็นสมาชิกในบ้ายทุกคนกินข้าวกลางวันพร้อมกัน พูดคุยซักถามกันและส่งเสียงหัวเราะ
อย่างสนุกสนาน จนเวลาได้คืบคลานมาถึงเวลาเย็น เถ้าแก่เจียงก็เอ่ยขึ้น


"อาป๊อด....เดี๋ยวพวกเราจะกลับบ้านแล้วนะ  ลื้อคงต้องนอนอยู่คนเดียวที่โรงพยาบาล  แต่ไม่ต้องเป็นห่วง อั๊วจ้างพยาบาลพิเศษ
มาดูแลลื้อเป็นอย่างดี  ลื้อต้องการอะไร อยากได้อะไร ก็บอกเขาไปนะอาป๊อดนะ"


พอหนิงได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นทันที

"ไปจ้างทำไมล่ะเตี่ย พยาบาลน่ะ  เดี๋ยวหนิงช่วยอยู่เฝ้าเป็นเพื่อนป๊อดเองก็ได้"


หนิงพูดออกไปโดยไม่ได้ยั้งคิดเพราะความต้องการที่จะอยู่ใกล้ชิดกับป๊อด  จนมาสำนึกได้เมื่อเห็นแววตาตำหนิของเถ้าแก่เจียง

"อาหนิง  ลื้อโตเป็นสาวแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ  จะมานอนค้างอย่างนี้จะเหมาะสมเหรอ...รู้จักคิดบ้างนะ"


หนิงก้มหน้านิ่งอย่างยอมรับในความผิดพลาดของตนเอง ได้แต่เงียบแล้วเดินตามเถ้าแก่เจียงออกไปจากห้อง

หลิวเดินรั้งท้ายสุดอย่างตั้งใจ  เธอเดินเข้ามาหาป๊อดก่อนที่จะไปจากห้องแล้วพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา

"ป๊อด...พรุ่งนี้หลิวจะมาเยี่ยมอีกนะ"


ป๊อดสบสายตากับหลิวด้วยหัวใจอันคับพองไปด้วยความดีใจ  นี่เป็นครั้งแรกในหลายๆวันที่ผ่านมาที่เขาได้ยินหลิว
พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เขาคุ้นเคย ไม่ห้วนและเย็นชาเหมือนที่ผ่านมา

"ครับ...ผมจะรอ"


หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว  บรรยากาศในห้องก็เงียบสนิท ป๊อดลืมตาโพลงนอนอยู่ในห้องแต่เพียงลำพัง  แล้วหันไป
หยิบรีโมททีวีมาเปลี่ยนช่องไปมาอย่างเบื่อหน่าย  พอเวลาผ่านไปนานเข้าเขาก็คิดที่จะลุกลงจากเตียงเพื่อเดินไปดูทัศนียภาพ
ภายนอกที่กระจกหน้าต่างบ้าง  แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เนื่องจากแผลที่เย็บไว้ที่ท้อง
ยังไม่ประสานกัน  เขาจึงอยู่ในท่าหยั่งเท้าข้างหนึ่งลงกับพื้น ส่วนลำตัวยังคงคาอยู่ที่เตียงอยู่อย่างนั้น


"ก๊อก...ก๊อก....ก๊อก..."

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น แล้วเปิดออกมาโดยไม่ได้รอคำอนุญาตจากผู้ที่อยู่ในห้อง  ปรากฏเป็นร่างของนางพยาบาลสาว
หุ่นบอบบางคนหนึ่ง เดินฉับๆ เข้ามาพร้อมกับถาดใส่อุปกรณ์ในมือ พอเธอหันไปพบร่างของป๊อดที่กำลังค้างเติ่งอยู่ที่ขอบเตียง
เธอก็รีบวางถาดลงแล้วพุ่งตรงเข้ามาช่วยประคองร่างของป๊อดอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ะ....ระวังค่ะ..............ทำไมถึงทำอย่างนี้ล่ะคะ..แผลพึ่งเย็บมาใหม่ๆ คุณไม่ควรลงมาจากเตียงโดยลำพังนะคะ"







พยาบาลสาวคนนั้น เอ่ยคำตำหนิป๊อดพร้อมกับสอดตัวเข้าไปใต้วงแขนของเขา พร้อมกับโอบร่างของเขาดันขึ้นบนเตียงเช่นเดิม
วงแขนของโอบไหล่ของนางพยาบาลเอาไว้จนใบหน้าของเธอแทบจะสัมผัสกับปลายจมูกของเขา ป๊อดรู้สึกตะขิดตะขวงในทีแรก
แต่เมื่อจมูกของเขาสัมผัสกับกลิ่นหอมละมุนของนางพยาบาลสาวคนนั้น เขาก็แทบจะใช้วงแขนรั้งร่างของเธอไว้อย่างนั้น
แล้วสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของเธอให้สาแก่ใจของเขา

พยาบาลสาวประคองให้เขานอนลงไปอย่างเดิมแล้ว ก็ปรับระดับเตียงให้ชันขึ้นอีกเล็กน้อย

"ทีหลัง ถ้าอยู่คนเดียวแล้วต้องการอะไร กดสัญญาณเรียกพยาบาลได้นะคะ  อย่าพยายามลงมาจากเตียงโดยลำพัง"


ป๊อดสบสายตากับพยาบาลสาวคนนั้น แล้วยิ้มตอบให้เธอ ไม่เพียงแต่กลิ่นหอมจากตัวเธอเท่านั้นที่น่าใกล้ชิด แต่พยาบาลคนนี้
ยังมีใบหน้าที่น่ารักชวนมอง  เธอละสายตาไปจากป๊อดแล้วหันกลับไปสวมถุงมือยางอย่างเงียบๆ  ป๊อดยังคงลอบมองเธอและคิดอยู่ภายในใจ จะดีไม่น้อย
หากว่าเธอคนนี้มีใบหน้าที่เจือไปด้วยรอยยิ้มบ้าง เขามีความรู้สึกว่า ใบหน้าของเธอเฉยเมยและแฝงด้วยความเศร้าหมอง เป็นทุกข์

เธอรูดม่านบางตากั้นเตียงไว้ แล้วพูดขึ้น

"เดี๋ยวพยาบาลจะเช็ดตัวให้นะคะ"


พอป๊อดได้ิยินอย่างนั้นก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจ  แล้วพูดขึ้นอย่างเกรงใจ

"ไม่เป็นไรครับ คุณพยาบาล ผมพอจะทำเองได้"


"ไม่ได้หรอกค่ะ...คนไข้พึ่งจะผ่าตัดผนังช่องท้อง ไม่ควรเอี้ยวตัวขยับไปมาเดี๋ยวแผลจะเปิด"

คำพูดของเธอห้วนสั้น ได้ใจความ และพูดโดยไม่มองหน้าเขา  พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อของโรงพยาบาล
ที่ป๊อดสวมใส่อยู่แล้วแบะออก เธอหยิบผ้าขนหนูที่เตรียมมาบิดน้ำลงไปอ่างพลาสติค แล้วเริ่มเช็ดไปตามลำคอของเขา
อย่างแผ่วเบา

ป๊อดจ้องมองไปทุกความเคลื่อนไหวของพยาบาลสาวอย่างใกล้ชิด แม้ใบหน้าของเธอเมินเฉยอยู่ก็จริงแต่ก็ยังแฝงไปด้วย
ความน่ารักแบบใสๆและดูเยาว์วัยเกินกว่าที่จะเป็นพยาบาล

จากนั้นเธอก็ใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดไปแผงอก รักแร้ แขนทั้งสองข้างและหน้าท้อง  แม้เธอจะใส่ถุงมือยางแต่ป๊อดก็เห็นอยู่กับตา
ว่าผู้ที่กำลังใช้ผ้าลูบไล้เรือนร่างของเขาอยู่เป็นหญิงสาวที่มีความสวยและน่ารัก  ด้วยพื้นนิสัยเจ้าชู้ที่มีอยู่เดิมทำให้ป๊อด
พูดขึ้นด้วยความคะนอง


"คุณพยาบาลหน้าเด็กจัง...เป็นนักศึกษาอยู่ใช่ไหมครับ"


พยาบาลสาวชะงักนิดหนึ่งแล้วเงยหน้าสบตากับป๊อด

"ใช่ค่ะ พี่เป็นนักเรียนพยาบาล ปี 4   เป็นรุ่นพี่น้องหลายปีเลยล่ะ"


ป๊อดชะงักคำพูดที่คิดจะพูดต่อในทันที  เมื่อเธอแสดงตนว่าเป็นรุ่นพี่ของเขาออกมาอย่างชัดเจน  แต่แล้วเขาก็คิดว่าควรจะ
ทำความสนิทสนมเธอไว้ดีกว่าปล่อยให้บรรยากาศในห้องดูเงียบและเกร็ง

"คุณพยาบาลรู้ได้ยังไง...ว่าผมอายุน้อยกว่า"


เธอเหลือบตาขึ้นมองป๊อดอีกครั้ง 

"พยาบาลทุกคนต้องอ่านประวัติคนไข้ก่อนที่จะเข้ามาปฏิบัติงานค่ะ"

ป๊อดพยักหน้าแล้วยิ้ม 

"ถ้าอย่างนั้น ผมจะเรียกคุณพยาบาลว่าพี่นะครับ...ไม่ทราบพี่ชื่ออะไรครับ"


พยาบาลสาว ไม่ตอบแต่ขมักเขม้นกับผ้าที่กำลังขยี้อยู่ในอ่างแล้วบิดน้ำ   ป๊อดเลื่อนสายตาลงไปที่ป้ายชื่อบนอกของเธอ

" นิสาชล  ศิริสกุล   งั้นผมเรียก พี่นิสา ก็แล้วกันนะครับ"


พยาบาลสาวยังคงบิดผ้า เหมือนกับไม่ได้ยินคำพูดของป๊อด แล้วเอื้อมมือไปปลดผ้านุ่งคนไข้ของป๊อด
เธอนึกหมั่นไส้และรู้ทันว่า ป๊อดพยายามหาทางพูดคุยกับเธอเหมือนคนไข้ชายหลายๆรายที่มักจะทำอย่างนี้ 

ป๊อดถึงกับตาเหลือก ร้องออกมาอย่างตกใจ

"อย่าครับ...พี่นิสา..........ตรงนั้นไม่ต้องครับ......พรึบบ......"


ช้าไปเสียแล้ว  ผ้าสีฟ้าอ่อนที่ห่มคลุมท่อนล่างของป๊อดไว้อย่างหลวมๆ ถูกแบะกว้างออกอย่างง่ายดาย จนมองเห็นทุกอย่าง
ของป๊อดอย่างชัดเจน   ป๊อดพยายามหุบขาและคิดจะโน้มตัวเอาผ้าไปปิดส่วนนั้นไว้ด้วยความอาย แต่ก็ถูกพยาบาลสาวห้ามเอาไว้


"อย่าค่ะ..น้อง...อย่าพยายามขยับตัว...เดี๋ยวปากแผลจะเปิดนะคะ"


เธอมีรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปาก  คล้ายกับพอใจที่ทำให้ป๊อดรู้สึกอาย

"ไม่...ไม่ต้องเช็ดตรงนั้นก็ได้ครับ...."


"ไม่ได้ค่ะ......เดี๋ยวมันจะหมักหมม  คุณพ่อน้องป๊อดจ่ายเงินให้พี่นิสาตั้งเยอะ  ทั้งท่านยังกำชับให้พี่ดูแลน้องเป็นอย่างดี
อยู่นิ่งๆ เถอะเดี๋ยวก็เสร็จ"

ป๊อดได้ยินพยาบาลนิสาพูดถึงเถ้าแก่เจียง และเข้าใจว่าเป็นพ่อของเขาก็รู้สึกดีใจ นี่คงเป็นเพราะเถ้าแก่เจียงคงแนะนำตัวไว้อย่างนี้

"พอเถอะครับ..พี่นิสา"

า

[a park]

แผลจะฉีกมั้ยละป๊อด

[Whatwhenwhy]

โดนพยาบาลเช็ดหำซะแล้ว

[chefki niemgerd]

สงสัยจะได้จัดพยาบาลอีกแล้ว

[จักรวาลต้องห้าม]

สู้ๆ ป๊อด