ตอนนี้พึ่งเขียนเมื่อคืน ได้เท่านี้ก็ขอลงไปก่อนนะครับ  คาดว่า ตอนที่ 17 จะตามมาอีกประมาณวันสองวัน
ขออภัยที่ปล่อยให้รอคอยนะครับ

--------


"อ้าาาาา......."

ป๊อดส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วรวบรวมพละกำลังที่ยังมีอยู่ยึดจับมือของชิตที่พยายามผลักดันคมมีด
ให้จมลึกลงมาในท้องของเขา

"มึงตายซะเถอะ.......เหนียวนักใช่ไหมมึง.............นี่.........."

"โอ๊ววว........"


มีดหมอหลวงพ่อเดิม เป็นวัตุมงคลที่มีผ่านการอธิษฐานจิตจากพระอริยสงฆ์ผู้ทรงอภิญญาขั้นสูง  จึงสามารถทำลายล้าง
คุณไสย มนต์ดำ หรือแม้แต่การปลุกเสกใดๆได้ทุกชนิด  ดังนั้นคมมีดหมอหลวงพ่อเดิมจึงสามารถทะลุผ่านร่างของป๊อด
ที่ถึงแม้ว่าจะมีปลัดขิกที่ลงอักขะมหาอุตม์คุ้มครองอยู่  จนแม้แต่มนต์พญาลิงลมก็เสื่อมพลังอำนาจลงไปด้วย

ถึงตอนนี้ป๊อดจึงมีแต่พละกำลังของตนเองแต่เพียงอย่างเดียว ที่จะหยุดยั้งคมมีดไม่ให้ทะลุผ่านร่างของเขามากไปกว่านี้
เลือดของป๊อดยังคงไหลออกมาไม่หยุด  เรี่ยวแรงของเขาค่อยๆถดถอยลงเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังพยายามรวบรวมกำลังทั้งหมด
หยุดยั้งไม่ให้ชิตฝังคมมีดลึกเข้ามาได้อีก

ขณะที่ชิตและป๊อดกำลังยื้อยุดกันอยู่นั้น  ไอ้ซันที่ถูกเหวี่ยงออกไปด้วยกำลังแรงของฤทธิ์พญาลิงลม  ก็ค่อยๆฟื้นจากอาการมึนงง
แล้วหันไปเห็นลูกพี่ของมันกำลังโหมแรงขึ้นคร่อมร่างของป๊อดอยู่  มันจึงยันตัวลุกแล้วรีบเดินตรงเข้ามาหมายจะช่วยชิต
ซ้ำเติมป๊อดอีกแรงหนึ่ง

แต่ทันใดนั้น ก็บังเกิดเงาดำเคลื่อนที่ตัดหน้ามันไปวูบหนึ่ง  แล้วใบหน้าของมันก็ผงะหงายไปข้างหลังอย่างแรงแล้วล้มลง
กองอยู่กับพื้นนิ่งสนิท คล้ายอาการของคนคอหักตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ แล้วเงาดำนั้นก็พุ่งปราดเข้าไปยังจุดที่ป๊อดกับชิต
กำลังต่อสู้กันอยู่  แล้วร่างของชิตก็ลอยกระเด็นออกไปด้วยกำลังแรง  ชนเข้ากับผนังห้องอย่างแรงจนมีดหมอหลวงพ่อเดิม
กระเด็นหลุดออกจากมือ

"โครมม ! "


ชิตหันซ้ายหันขวาอย่างมึนงง  ที่จู่ๆก็ถูกกระแทกอย่างแรงจนตัวมันต้องลอยออกมาแล้วจุกจนตัวงอ

"ใครวะ.....ใครทำกู....."


เมื่อมองไม่เห็นว่าเป็นใคร ชิตก็ยิ่งโกรธแค้น มันจึงปิดตาลงพึมพำออกมาเป็นมนต์ภาษาเขมรอยู่ครู่หนึ่งแล้วเป่าพรวดออกมา


พลันก็ค่อยๆปรากฎเป็นเงาร่างของโหงพราย กำลังตรงเข้ามาประชิดถึงตัวมัน ชิตตกใจจนตาเหลือก รีบลนลานล้วงมือลงไปในย่าม
หยิบหุ่นไม้ที่สะกดดวงวิญญาณของโหงพรายออกมาทันที 


แต่ไม่ทันการเสียแล้ว  โหงพรายถลันเข้ามาถึงตัวมันเสียก่อนแล้วใช้สองมือที่มีเล็บงุ้มงอ บีบเข้าที่ลำคอของมันอย่างแรง
พร้อมกับแผดเสียงกร้าวออกมาอย่างดุร้าย

"ไอ้คนสารเลว.....มึงอย่าอยู่เลย......มึงทรมานกูมาช้านานแล้ว.....ตายซะในวันนี้เถอะ"


"อ้อก....อ้อก......ไอ้โหงพราย....ปล่อยกู.....อ้อก.ๆๆ...."


ชิตหน้าแดงกล่ำหายใจด้วยความยากลำบาก แล้วพยายามดิ้นรนออกจากมือทั้งสองของโหงพรายอย่างสุดกำลัง แต่แล้วมัน
ก็กลับมามีสติฝืนร่ายมนต์สะกดที่กำกับหุ่นไม้นั้นออกมาด้วยลมหายใจที่กำลังจะหมดลง 

เมื่อมนต์สะกดถูกร่ายออกมาจนจบ โหงพรายก็ถูกอำนาจของมนต์ผลักดันจนผงะถอยออกมา  โหงพรายกำลังอาฆาตแค้น
ก็พุ่งเข้าหาชิตอีกครั้ง แต่มันก็ไม่สามารถที่จะฝ่ากำแพงมนต์เข้าไปทำร้ายชิตได้อีก


ชิตลูบคลำที่ลำคออย่างโล่งอก หลังจากเกือบสิ้นสติจากการขาดอากาศหายใจ แล้วเพ่งจ้องไปที่ร่างของโหงพรายอย่างโกรธแค้น

"ไอ้โหงพราย....มึง...มึงทรยศแว้งกัดกู...อย่างนี้กูคงเลี้ยงมึงไว้ไม่ได้แล้ว.......มึงจงทุกข์ทรมานไปตลอดกาลเถอะ"


แล้วเชิดก็ล้วงมือลงไปในย่ามหยิบเอาเหล็กแหลมขึ้นมา แล้วทิ่มไปที่หน้าอกของหุ่นไม้อย่างแรง 

"นี่ !......."


พลันโหงพรายก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาอย่างทุกข์ทรมาน

"โอ๊ยยยยยยย..............เจ็บเหลือเกิน.......โอ๊ยยยยยยยยยยยยย................."


"พอเหรอ......นี่แหนะ...........ไอ้ผีทรยศ.............นี่.....นี่......."



"โอ๊ยยยยยย.........ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน.............พอแล้ว.....ข้ายอมแล้ว......โอ๊ยยยยยย......."



ป๊อดนอนระทวยอยู่กับพื้นด้วยฤทธิ์ของบาดแผลที่ถูกแทง  โดยมีหลิวเข้ามานั่งดูแลอาการอยู่ใกล้ๆด้วยความเป็นห่วง

"ป๊อด....เป็นยังไงบ้าง....เจ็บมากไหม"


ป๊อดพุ่งความสนใจไปที่เสียงร้องอย่างโหยหวนของโหงพราย ก็รู้ว่าโหงพรายกำลังถูกทรมาน จึงพูดกับหลิวอย่างแผ่วเบาว่า

"คุณหลิวครับ....ช่วยพยุงผมลุกขึ้นนั่งที"


"จะไหวหรือป๊อด"


ป๊อดพยักหน้าอย่างเชื่องช้าแทนคำตอบ  หลิวจึงสอดมือไปที่ต้นคอของเขาแล้วประคองร่างของป๊อดให้ลุกขึ้นนั่งโดยให้อิง
ไว้กับร่างของเธอ

ป๊อดพยายามนั่งขัดสมาธิแล้วปิดตาลง โดยตั้งใจจะเข้ากสิณไฟด้วยสติที่ยังพอเหลืออยู่  เขาพยามดิ่งจิตลึกลงเข้าสู่ระดับฌาณ
ด้วยความยากลำบาก จากสภาพอันอิดโรยเนื่องด้วยพิษของบาดแผล  แต่แล้วในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เมื่อนิมิตรแห่งดวงไฟ
ได้บังเกิดลุกโพลงขึ้นในมโนทวาร  ป๊อดจึงลืมตาขึ้นแล้วเพ่งกระแสจิตไปยังหุ่นไม้ในมือของชิตนั้นเพียงจุดเดียว เนื่องจาก
เขาประเมินแล้วว่ากำลังกสิณของเขาในตอนนี้อ่อนกำลังนัก


พลันหุ่นไม้ในมือของชิตก็ลุกโชติช่วงไปด้วยเปลวไฟจนชิตตกใจสลัดมันทิ้งออกจากมือ  โหงพรายก็พลันหลุดพ้นจากการถูกทรมาน
แล้วจ้องมองชิตอย่างโกรธแค้น  ชิตเห็นดังนั้นก็รีบถลาลนลานไปที่หุ่นไม้หมายจะหยิบมันขึ้นมา  แต่โหงพรายก็ปราดเข้าไป
ขวางหน้ามันเอาไว้


"หึ.....ทีนี้มึงก็ทรมานกูไม่ได้อีกต่อไปแล้ว.....อย่าอยู่เลยมึง"


แล้วโหงพรายก็พุ่งเข้าหาชิตด้วยอาการโกรธแค้น แต่ร่างของโหงพรายก็สะท้อนกลับออกไปอย่างแรงเช่นกัน นั่นก็เป็นเพราะไฟกสิณ
ที่ลุกไหม้หุ่นไม้นั้นมอดดับลงก่อนที่สายสิญจน์ที่พันธนาการหุ่นนั้นจะถูกทำลายลง  โหงพรายจึงได้แต่จ้องมองมายังมันด้วยดวงตา
อันวาวโรจน์ 

ชิตเห็นเป็นโอกาสดีที่โหงพรายทำอะไรตนเองไม่ได้  ก็หันมองไปโดยรอบแล้วก็เห็นปืนกระบอกหนึ่งตกอยู่ใกล้ๆร่างของลูกสมุนของมัน 
ชิตยิ้มออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วตรงเข้าไปหาปืนกระบอกนั้นทันที   เป็นเวลาเดียวกันกับที่ป๊อดก็กำลังบอกหลิวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา


"คุณหลิวครับ....คุณหลิวเห็นมีดหมอกับหุ่นไม้ที่อยู่ตรงหน้าของเราไหม   ผมอยากให้คุณหลิวช่วยไปเอามีดหมอเล่มนั้นไปตัดสายสิญจน์
ที่พันหุ่นไม้นั้นออกให้หมด คุณหลิวจะทำได้ไหมครับ"


หลิวมองตามไปยังสิ่งที่ป๊อดบอก และเห็นว่าของทั้งสองสิ่งอยู่ห่างจากจุดที่เธออยู่ไปไม่ไกลนัก

"ได้สิป๊อด....งั้นป๊อดนอนลงก่อนนะ"


แล้วหลิวก็ถอนวงแขนวางร่างของป๊อดลงนอนกับพื้น  แล้วรีบตรงไปยังจุดที่มีดหมอตกอยู่ทันที พร้อมกับหยิบหุ่นไม้ที่อยู่ใกล้ๆกันขึ้นมา
แล้วใช้คมของมีดหมอเฉือนตัดจนสายสิญจน์ที่พันรอบหุ่นไม้นั้นขาดสะบั้นลงทันที


ทันทีที่สายสิญจน์ขาดสะบั้นลง  โหงพรายก็รู้สึกได้ถึงอิสระภาพที่ได้รับการปลดปล่อย และสิ่งแรกที่มันคิดจะทำก็คือ
ฆ่าไอ้คนที่จับมันมาสะกดไว้แล้วทรมานมันครั้งแล้วครั้งเล่า   ร่างของโหงพรายหายวับไปจาก ณ ที่ตรงนั้น  แล้วไปปรากฏอยู่ที่เบื้องหน้า
ของชิตในขณะที่มันกำลังก้มลงไปหยิบปืน   

ชิตเงยหน้าขึ้นมองดูโหงพราย พร้อมกับแสยะยิ้มออกมาอย่างชะล่าใจ เพราะคิดว่าโหงพราย คงทำอะไรตนเองไม่ได้จึงไม่ทันระวังตัว 
มันจึงถูกโหงพรายรวบลำคอของมันไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างง่ายดาย  แล้วใช้มืออีกข้างเงื้อตบไปที่หัวของชิตอย่างแรง

"มึงตายซะเถอะ....ไอ้ชิต......กร๊อบบ"


ชิตคอหักตายคามือของโหงพราย แล้วถูกโยนร่างทิ้งไปอย่างไม่ใยดี  จากนั้นโหงพรายก็ตรงเข้าไปยังร่างของลูกสมุนคนหนึ่งของชิต
ที่อยู่ใกล้ที่สุดหมายจะเข้าไปหักคอให้มันตายไปตามลูกพี่ของมัน  แต่ก็ถูกป๊อดส่งกระแสจิตเข้าไปยับยั้งเอาไว้

"โหงพราย...พอเถอะ.....อย่าสร้างเวรกรรมให้ติดตัวไปเลย..."


แล้วป๊อดก็สิ้นสติไปจากการเสียเลือดไปเป็นจำนวนมาก


-----------


หลังจากที่เถ้าแก่เจียงโทรศัพท์ติดต่อไปยังนายพลตำรวจเพื่อนสนิทตั้งแต่ในวัยเด็ก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
ให้นายพลตำรวจท่านนั้นฟังจนหมดสิ้น  เพียงไม่นานกองกำลังของตำรวจประจำพื้นที่ก็ถูกส่งมาที่บ้านของเถ้าแก่เจียง
แล้วเข้ารวบตัวลูกสมุนทั้งหมดของชิตใส่กุญแจมือพร้อมกับเข้าเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุ

จากนั้นก็ตามติดมาด้วยเสียงของหวอรถพยาบาลที่ดังกระชั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วจอดลงที่หน้าบ้านของเถ้าแก่เจียง
บุคลากรของทางโรงพยาบาล กุลีกุจอลงมาจากรถพร้อมกับเปล รถเข็น และอุปกรณ์ปฐมพยาบาลครบมือ แล้วตรงไปที่ร่างของป๊อด
เป็นคนแรก โดยมีหลิวและหนิงประกบอยู่ใกล้ๆ แล้วทำการปฐมพยาบาลให้กับป๊อด

และในขณะที่ตำรวจและบุคลากรของโรงพยาบาลกำลังปฏิบัติหน้าที่กันอยู่อย่างรีบเร่ง  รถยนต์หรูสีดำคันหนึ่งก็ขับเข้ามา
ในบริเวณบ้านของเถ้าแก่เจียงอีกคันแล้วจอดสนิทลง  พลตำรวจซึ่งทำหน้าที่เป็นพลขับ รีบลงมาเปิดประตูหลังให้นายพลตำรวจ
นายหนึ่งลงมาจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปยังบริเวณบ้าน

เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังเก็บหลักฐาน พอเห็นนายพลตำรวจนายนั้นเดินใกล้เข้ามายังจุดที่ตนกำลังปฏิบัติภารกิจอยู่
ก็พากันยืนตรง แล้วกระทำวันทยาหัตย์อย่างตกใจ  นายพลตำรวจคนนั้นก็กระทำวันทยาหัตย์ตอบพร้อมกับเดินตรงเข้าไป
ภายในบ้านโโยมิได้ทักทายเจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านั้น


ตำรวจยศนายสิบคนหนึ่งทนต่อความสงสัยไว้ไม่ได้ เมื่อเห็นว่านายพลท่านนั้นเดินห่างออกไปแล้ว ก็พูดขึ้นกับเพื่อนตำรวจด้วยกัน

"ท่านอยู่สังกัดไหนวะ  คดีนี้ถ้าจะไม่ธรรมดาซะแล้ว ขนาดท่านนายพลยังต้องมาลงพื้นที่ด้วยตัวเองเลย"


"ใช่....ผมก็ไม่เคยเห็นท่านมาก่อนเลยนะ หมู่...สงสัยเราจะได้ออกข่าวกันแน่เลยงานนี้"


ในระหว่างนั้นเองผู้หมวดหนุ่มก็เดินเข้ามายังจุดที่ตำรวจทั้งสองกำลังคุยกันอยู่


"เอาหมู่.......มัวแต่คุยกันอย่างเนี้ย แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จล่ะ"


"จะเสร็จอยู่แล้วครับหมวด........ว่าแต่หมวด เห็นท่านนายพลเมื่อสักครู่ไหม"


"เห็น...ทำไมเหรอ....นั่นท่านรองฯ เดชา ท่านเป็นเพื่อนกับเสี่ยเจียงเจ้าของบ้านนี้"


"อ๋อ...ถึงว่า....ผมตกใจหมดเลย......คิดว่าคดีนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญๆที่ต้องเร่งมือกันทั้งวันทั้งคืนอีกแล้ว...โล่งไปที"


"ไม่โล่งแล้วล่ะหมู่  คดีนี้ผู้กำกับฯ ท่านสั่งมาเองเลยว่า จะต้องเร่งมือหาตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังให้ได้โดยเร็วที่สุด  ฉันถึงต้องมาเร่งหมู่นี่ไง"


"นั่นไง...ผมว่าแล้ว  คดีนี้มันต้องไม่ธรรมดา"




เถ้าแก่เจียงทราบจากคนรับใช้ที่เข้าไปเชื้อเชิญต้อนรับท่านนายพลให้เข้าไปยังห้องรับแขก  ก็รีบออกมาพบนายพลตำรวจเพื่อนเก่าในทันที

"โอ้วว.....สวัสดีครับท่านรองฯ เดชา  ขอบพระคุณท่านมากๆ เลยครับ  ที่ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้กับผม  แต่ท่านไม่จำเป็นต้องมาเองก็ได้นี่ครับ
ผมเกรงใจ"


"เฮ้ยยย.....เจียง...ทำไมลื้อพูดกับอั๊วอย่างนี้วะ....ไม่เอาๆ...พูดใหม่  เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ...ลื้อต้องเรียกอั๊วเหมือนเดิมสิวะ"


"ไม่ได้หรอกครับ...ถ้าทำอย่างนั้นก็จะเป็นการไม่ให้เกียรติท่าน ถึงสนิทแค่ไหนผมก็ทำอย่างนั้นไม่ได้..."


"แต่สำหรับลื้อ...ได้เสมอ...อั๊วไม่ถือ...สมัยที่อั๊วยังเด็ก หากไม่ได้เตี่ยลื้อ แล้วก็ตัวลื้อช่วยไว้  มีเหรอที่อั๊วจะมีวันนี้"


"ฮ่าๆๆ.......ย้อนอดีตไปไกลเลยนะท่าน  เอาเป็นว่า ผมขอเอาไว้ตอนที่เราอยู่กันเพียงลำพังเถอะนะครับ  จะให้ผม
เรียกชื่อท่านเฉยๆก็ได้  แต่ในตอนที่มีคนอื่นอยู่ด้วยแบบนี้  มันดูไม่เหมาะสม"


"ฮ่าๆๆๆ.......เอาเถอะ...ตามใจลื้อ  แต่อั๊วจะเรียกลื้อเหมือนเดิมนะเจียง  ฮ่าๆๆๆๆ....เออว่าแต่ที่ลื้อเล่าให้อั๊วฟังทางโทรศัพท์
เห็นว่าพวกมันมากันสี่ห้าคน พร้อมปืนเลยไม่ใช่เหรอ  แล้วลื้อรอดมาได้ยังไงวะเนี่ย"


"โอวว....เรื่องมันยาวท่านรองฯ  โน่น..."

เถ้าแก่เจียงชี้มือไปยังป๊อดที่กำลังถูกพยุงร่างให้ขึ้นไปนอนบนเตียงรถเข็น

"ท่านเห็นเด็กหนุ่มที่บรุษพยาบาลกำลังหามไปขึ้นเปลนั่นไหม   หากไม่ได้เจ้าเด็กนั่น ป่านนี้ผมคงไม่ได้อยู่คุยกับท่านแล้ว"


รองฯเดชา หันมองไปยังจุดที่เถ้าแก่เจียงชึ้  ก็เห็นเป็นเด็กหนุ่มรูปร่าง ผอมบาง ที่กำลังถูกพยุงตัวอยู่ แม้จะมีร่างกายที่สูงแต่ก็ดูเด็กนัก
อายุคงราวๆ 17 ปี ก็ยิ่งเกิดความสงสัย

"เด็กคนนั้นคนเดียวเนี่ยนะ  ที่ฟาดให้พวกนี้ซะสลบเหมือดไปอย่างนี้"


"ใช่ครับท่าน  เขานี่แหละ  ผมรับเขามาอุปการะให้เรียนหนังสือ เดิมทีเขาเป็นเด็กวัด  ผมก็พึ่งรู้วันนี้แหละว่าเด็กคนนี้
มันมีฝีมือ  ผมเองก็อยากจะให้มันไปสอบนายสิบตำรวจแล้วก็คิดจะฝากฝังไว้กับท่านอยู่เหมือนกัน"


"เฮ้ย....ดีเลยเจียง...อั๊วกำลังอยากได้เด็กที่มีแววมาปั้นทีมอยู่พอดี  ให้มันไปสอบได้เลยเดี๋ยวอั๊วจัดการให้"


"ทีมอะไรเหรอ..ท่านรองฯ"


"อ้าว...นี่ลื้อจำไม่ได้เหรอว่าอั๊วดูแล ตำรวจพลร่ม ค่ายนเรศวรอยู่  อั๊วจะให้เด็กของลื้อไปฝึกที่นี่ร่วมกับเด็กของอั๊ว
อั๊วกำลังจะสร้างทีมตำรวจสายลับ เพื่อจัดการกับกลุ่มอิทธิพลที่กำลังแผ่บารมีอยู่ในเวลานี้  ไอ้เสี่ยวิชัยศัตรูของลื้อก็อยู่ในข่ายที่อั๊ว
กำลังเฝ้าจับตามองอยู่เหมือนกัน"


แล้วรองเดชาฯ ก็รับปากกับเสี่ยเจียงว่า จะช่วยบอกกับพรรคพวกให้เร่งสืบค้นหลักฐานคดีนี้เพื่อเอาผิดกับเสี่ยวิชัยให้ได้
จากนั้นก็พูดคุยสอบถามข้อมูลกับเถ้าแก่เจียงอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงลากลับไป


------


รุ่งเช้าวันใหม่ที่โรงพยาบาลเอกชน อันเป็นที่สมาชิกในบ้านของเถ้าแก่เจียงใช้บริการอยู่เป็นประจำ ร่างของป๊อด
ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด แล้วเข้ามาพักฟื้นอยู่ในห้องคนไข้พิเศษตามที่เถ้าแก่เจียงได้จัดเตรียมไว้กับทางโรงพยาบาล

ภายในห้องนั้นมีสมาชิกครอบครัวของเสี่ยเจียง เฝ้ารอคอยฟังอาการของป๊อดจากหมอผู้ผ่าตัดกันครบทุกคน  หมอผู้ทำการผ่าตัด
แจ้งว่าป๊อดพ้นขีดอันตรายแล้ว  เขาถูกคมมีดแทงทะลุไปถึงกระเพาะต้องผ่าตัดใหญ่เพื่อเย็บแผลภายในและต้องพักฟื้นอยู่ที่
โรงพยาบาลอีกหลายวัน

เสี่ยเจียงรู้สึกซาบซึ้งที่ป๊อดได้เสี่ยงชีวิตช่วยครอบครัวของเขาไว้  และยินดีที่เขาพ้นขีดอันตรายมาได้ บุตรสาวทั้งสองของเถ้าแก่เจียง
เองก็เช่นเดียวกัน พอทราบผลของการผ่าตัดจากหมอแล้ว ก็พากันล้อมดูป๊อดที่ยังหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยฤทธิ์ของยาสลบ


หลิวรู้สึกกระวนกระวายเป็นห่วงป๊อดจนไม่สามารถนั่งได้นานๆ  เธอเอาแต่ผุดลุกผุดนั่งคอยดูว่าเมื่อไหร่ป๊อดจึงจะรู้สึกตัว
แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมาให้คนอื่นเห็นมากนัก  เหตุการณ์ในคืนที่ผ่านมาทำให้เธอรู้แก่ใจของเธอดีว่า  เธอรู้สึกเป็นทุกข์มากเช่นใด
ยามเมื่อเห็นเขาเป็นอันตราย  ทั้งยังรู้สึกขอบคุณในน้ำใจของเขา ที่ไม่ว่าครั้งใดที่เธอต้องการความช่วยเหลือ  เขาคนนี้
ก็จะปรากฎตัวและเข้ามาให้การช่วยเหลือเธอไว้ได้ทันท่วงทีทุกครั้ง

ถึงตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า เธอรู้สึกกับเขาเช่นใด  เธอต้องการเห็นเขาปลอดภัยและลืมตาขึ้นมาพูดคุยกับเธออย่างที่สุด

ผิดกับหนิงที่แสดงถึงความเป็นห่วงป๊อดออกมาอย่างชัดเจน  เธอนั่งเฝ้ามองดูหน้าเขาจนชิดขอบเตียงอยู่ตลอดเวลา  จนวิไล
เองก็มองดูอย่างรู้สึกขัดเขินแทน และลอบมองไปยังเถ้าแก่เจียงว่าจะมีอาการเช่นไรกับพฤติกรรมของลูกสาวคนเดียวของเธอ



เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เข้าสู่ช่วงเวลาสายของวันนั้นป๊อดก็รู้สึกตัวและลืมตาขึ้น เขาเหลียวมองไปโดยรอบก็รู้ว่าตนเอง
อยู่ในโรงพยาบาล แล้วจึงเพ่งมองไปยังใบหน้าของคนที่กำลังห้อมล้อมอยู่รอบเตียงที่เขานอนอยู่ทีละคน 

ป๊อดมีสติกลับมาเป็นปกติแล้ว เขายิ้มอย่างรู้สึกดีใจที่เห็นบุคลเหล่านี้ซึ่งเขาถือเสมือนเป็นครอบครัวของเขา ได้มารวมตัว
มองดูเขาด้วยดวงตาที่แฉวแววแห่งความยินดีที่เห็นเขาลืมตาขึ้น   เถ้าแก่เจียงเป็นคนแรกที่เริ่มเอ่ยปากทักขึ้น


"ป๊อด  ลื้อเป็นอย่างไรบ้าง  เจ็บแผลมากไหม"


ป๊อดพยายามจะยกมือไหว้  แต่ถูกห้ามไว้

"รู้สึกตึงๆที่แผลเท่านั้นครับ   ขอบคุณครับเถ้าแก่"


"เฮ้ย....อั๊วต่างหากที่ต้องขอบคุณลื้อ.....ถ้าลื้อไม่เข้ามาช่วย ป่านนี้ทุกคนในบ้านจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้"


ป๊อดรู้สึกภาคภูมิใจที่ตนเองได้มีโอกาสปกป้องบุคคลที่เขารัก  จึงเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกจากใจ

"ผมรักทุกคนที่อยู่ในบ้านนี้   ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายคนในบ้านหรอกครับ เถ้าแก่"

เถ้าแก่เจียงรู้สึกซาบซึ้ง  และยิ่งมีเมตตาต่อป๊อดมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของป๊อด  ถึงกับเอื้อมมือไปลูบหัวป๊อด


"ดีมาก  ดีมาก....ที่ลื้อคิดอย่างนี้  อั๊วเองก็ไม่เคยเห็นลื้อเป็นคนอื่นเลย"


แต่แล้วเถ้าแก่เจียงก็นึกเรื่องหนึ่งที่เขาคิดสงสัยขึ้นมาได้  จึงถามขึ้น

"อาป๊อด....อั๊วขอถามลื้อจริงๆนะ   เมื่อคืนที่ลื้อสู้กับไอ้พวกนั้น  ลื้อไปเรียนวิชาแบบนั้นมาจากไหน"


ป๊อดถูกถามเข้าเช่นนี้ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง  เขาเองก็ลืมไปเลยว่าได้เปิดเผยความลับที่เขาได้เรียนไสยดำออกไปอย่างเปิดเผย 
เพราะในตอนนั้นเขามีเพียงแต่ความวิตกกังวลที่จะช่วยเหลือคนในบ้านเท่านั้น   ป๊อดนิ่งอึ้งแล้วมองไปยังใบหน้า
ของแต่ละคนที่กำลังจ้องมองมายังเขาเหมือนกำลังรอคอยคำตอบอยู่เช่นกัน

"เอ่อ.....เอ่อ.........."


"เอาเถอะ...ๆ  อั๊วเข้าใจ ลื้อคงลำบากใจที่จะพูดออกมาเอง  แต่อั๊วก็พึ่งรู้นะว่าหลวงตาเปลวท่านก็เป็นวิชาพวกนี้ด้วย
ลื้ออยู่กับหลวงตามาโดยตลอดหนิ  ลื้อจะไปเรียนจากคนอื่นได้อย่างไร จริงไหม"


"ไม่ใช่ครับเถ้าแก่...ไม่ใช่หลวงตา....แต่......"


"เออน่า....อั๊วเข้าใจ...อั๊วจะไม่บอกใครให้หลวงตาท่านเสื่อมเสียหรอก  ลื้อก็ไม่ได้เอาวิชาของหลวงตาไปทำความชั่วนี่ จริงไหม
อั๊วเชื่อว่า  ถ้าลื้อเรียนมาจากหลวงตาเปลว  มันต้องเป็นวิชาที่ดีแน่ๆ"


ป๊อดกลืนน้ำลายลงคอ แล้วก้มหน้าลงเมื่อเห็นแววตาของเถ้าแก่เจียงและทุกๆคนที่มองมายังเขาอย่างเข้าใจไปเองอย่างนั้น
และเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดแก้ต่างให้หลวงตาได้ยังไง


ตลอดวันในวันนั้น สมาชิกในบ้านของเสี่ยเจียงทุกคนต่างก็อยู่พร้อมหน้ากันในห้องผู้ป่วยพิเศษ  เป็นเพื่อนป๊อดจนถึงเวลาเย็น 
ป๊อดรู้สึกอบอุ่นและเป็นสุขอย่างที่สุด มันเหมือนกับว่า เขาได้อยู่กับครอบครัวของตนเองที่มีแต่ความรัก ความห่วงใยให้กัน 
มีเพียงวันนี้เท่านั้นที่เขาได้เห็นสมาชิกในบ้ายทุกคนกินข้าวกลางวันพร้อมกัน พูดคุยซักถามกันและส่งเสียงหัวเราะ
อย่างสนุกสนาน จนเวลาได้คืบคลานมาถึงเวลาเย็น เถ้าแก่เจียงก็เอ่ยขึ้น


"อาป๊อด....เดี๋ยวพวกเราจะกลับบ้านแล้วนะ  ลื้อคงต้องนอนอยู่คนเดียวที่โรงพยาบาล  แต่ไม่ต้องเป็นห่วง อั๊วจ้างพยาบาลพิเศษ
มาดูแลลื้อเป็นอย่างดี  ลื้อต้องการอะไร อยากได้อะไร ก็บอกเขาไปนะอาป๊อดนะ"


พอหนิงได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นทันที

"ไปจ้างทำไมล่ะเตี่ย พยาบาลน่ะ  เดี๋ยวหนิงช่วยอยู่เฝ้าเป็นเพื่อนป๊อดเองก็ได้"


หนิงพูดออกไปโดยไม่ได้ยั้งคิดเพราะความต้องการที่จะอยู่ใกล้ชิดกับป๊อด  จนมาสำนึกได้เมื่อเห็นแววตาตำหนิของเถ้าแก่เจียง

"อาหนิง  ลื้อโตเป็นสาวแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ  จะมานอนค้างอย่างนี้จะเหมาะสมเหรอ...รู้จักคิดบ้างนะ"


หนิงก้มหน้านิ่งอย่างยอมรับในความผิดพลาดของตนเอง ได้แต่เงียบแล้วเดินตามเถ้าแก่เจียงออกไปจากห้อง

หลิวเดินรั้งท้ายสุดอย่างตั้งใจ  เธอเดินเข้ามาหาป๊อดก่อนที่จะไปจากห้องแล้วพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา

"ป๊อด...พรุ่งนี้หลิวจะมาเยี่ยมอีกนะ"


ป๊อดสบสายตากับหลิวด้วยหัวใจอันคับพองไปด้วยความดีใจ  นี่เป็นครั้งแรกในหลายๆวันที่ผ่านมาที่เขาได้ยินหลิว
พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เขาคุ้นเคย ไม่ห้วนและเย็นชาเหมือนที่ผ่านมา

"ครับ...ผมจะรอ"


หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว  บรรยากาศในห้องก็เงียบสนิท ป๊อดลืมตาโพลงนอนอยู่ในห้องแต่เพียงลำพัง  แล้วหันไป
หยิบรีโมททีวีมาเปลี่ยนช่องไปมาอย่างเบื่อหน่าย  พอเวลาผ่านไปนานเข้าเขาก็คิดที่จะลุกลงจากเตียงเพื่อเดินไปดูทัศนียภาพ
ภายนอกที่กระจกหน้าต่างบ้าง  แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เนื่องจากแผลที่เย็บไว้ที่ท้อง
ยังไม่ประสานกัน  เขาจึงอยู่ในท่าหยั่งเท้าข้างหนึ่งลงกับพื้น ส่วนลำตัวยังคงคาอยู่ที่เตียงอยู่อย่างนั้น


"ก๊อก...ก๊อก....ก๊อก..."

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น แล้วเปิดออกมาโดยไม่ได้รอคำอนุญาตจากผู้ที่อยู่ในห้อง  ปรากฏเป็นร่างของนางพยาบาลสาว
หุ่นบอบบางคนหนึ่ง เดินฉับๆ เข้ามาพร้อมกับถาดใส่อุปกรณ์ในมือ พอเธอหันไปพบร่างของป๊อดที่กำลังค้างเติ่งอยู่ที่ขอบเตียง
เธอก็รีบวางถาดลงแล้วพุ่งตรงเข้ามาช่วยประคองร่างของป๊อดอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ะ....ระวังค่ะ..............ทำไมถึงทำอย่างนี้ล่ะคะ..แผลพึ่งเย็บมาใหม่ๆ คุณไม่ควรลงมาจากเตียงโดยลำพังนะคะ"







พยาบาลสาวคนนั้น เอ่ยคำตำหนิป๊อดพร้อมกับสอดตัวเข้าไปใต้วงแขนของเขา พร้อมกับโอบร่างของเขาดันขึ้นบนเตียงเช่นเดิม
วงแขนของโอบไหล่ของนางพยาบาลเอาไว้จนใบหน้าของเธอแทบจะสัมผัสกับปลายจมูกของเขา ป๊อดรู้สึกตะขิดตะขวงในทีแรก
แต่เมื่อจมูกของเขาสัมผัสกับกลิ่นหอมละมุนของนางพยาบาลสาวคนนั้น เขาก็แทบจะใช้วงแขนรั้งร่างของเธอไว้อย่างนั้น
แล้วสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของเธอให้สาแก่ใจของเขา

พยาบาลสาวประคองให้เขานอนลงไปอย่างเดิมแล้ว ก็ปรับระดับเตียงให้ชันขึ้นอีกเล็กน้อย

"ทีหลัง ถ้าอยู่คนเดียวแล้วต้องการอะไร กดสัญญาณเรียกพยาบาลได้นะคะ  อย่าพยายามลงมาจากเตียงโดยลำพัง"


ป๊อดสบสายตากับพยาบาลสาวคนนั้น แล้วยิ้มตอบให้เธอ ไม่เพียงแต่กลิ่นหอมจากตัวเธอเท่านั้นที่น่าใกล้ชิด แต่พยาบาลคนนี้
ยังมีใบหน้าที่น่ารักชวนมอง  เธอละสายตาไปจากป๊อดแล้วหันกลับไปสวมถุงมือยางอย่างเงียบๆ  ป๊อดยังคงลอบมองเธอและคิดอยู่ภายในใจ จะดีไม่น้อย
หากว่าเธอคนนี้มีใบหน้าที่เจือไปด้วยรอยยิ้มบ้าง เขามีความรู้สึกว่า ใบหน้าของเธอเฉยเมยและแฝงด้วยความเศร้าหมอง เป็นทุกข์

เธอรูดม่านบางตากั้นเตียงไว้ แล้วพูดขึ้น

"เดี๋ยวพยาบาลจะเช็ดตัวให้นะคะ"


พอป๊อดได้ิยินอย่างนั้นก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจ  แล้วพูดขึ้นอย่างเกรงใจ

"ไม่เป็นไรครับ คุณพยาบาล ผมพอจะทำเองได้"


"ไม่ได้หรอกค่ะ...คนไข้พึ่งจะผ่าตัดผนังช่องท้อง ไม่ควรเอี้ยวตัวขยับไปมาเดี๋ยวแผลจะเปิด"

คำพูดของเธอห้วนสั้น ได้ใจความ และพูดโดยไม่มองหน้าเขา  พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อของโรงพยาบาล
ที่ป๊อดสวมใส่อยู่แล้วแบะออก เธอหยิบผ้าขนหนูที่เตรียมมาบิดน้ำลงไปอ่างพลาสติค แล้วเริ่มเช็ดไปตามลำคอของเขา
อย่างแผ่วเบา

ป๊อดจ้องมองไปทุกความเคลื่อนไหวของพยาบาลสาวอย่างใกล้ชิด แม้ใบหน้าของเธอเมินเฉยอยู่ก็จริงแต่ก็ยังแฝงไปด้วย
ความน่ารักแบบใสๆและดูเยาว์วัยเกินกว่าที่จะเป็นพยาบาล

จากนั้นเธอก็ใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดไปแผงอก รักแร้ แขนทั้งสองข้างและหน้าท้อง  แม้เธอจะใส่ถุงมือยางแต่ป๊อดก็เห็นอยู่กับตา
ว่าผู้ที่กำลังใช้ผ้าลูบไล้เรือนร่างของเขาอยู่เป็นหญิงสาวที่มีความสวยและน่ารัก  ด้วยพื้นนิสัยเจ้าชู้ที่มีอยู่เดิมทำให้ป๊อด
พูดขึ้นด้วยความคะนอง


"คุณพยาบาลหน้าเด็กจัง...เป็นนักศึกษาอยู่ใช่ไหมครับ"


พยาบาลสาวชะงักนิดหนึ่งแล้วเงยหน้าสบตากับป๊อด

"ใช่ค่ะ พี่เป็นนักเรียนพยาบาล ปี 4   เป็นรุ่นพี่น้องหลายปีเลยล่ะ"


ป๊อดชะงักคำพูดที่คิดจะพูดต่อในทันที  เมื่อเธอแสดงตนว่าเป็นรุ่นพี่ของเขาออกมาอย่างชัดเจน  แต่แล้วเขาก็คิดว่าควรจะ
ทำความสนิทสนมเธอไว้ดีกว่าปล่อยให้บรรยากาศในห้องดูเงียบและเกร็ง

"คุณพยาบาลรู้ได้ยังไง...ว่าผมอายุน้อยกว่า"


เธอเหลือบตาขึ้นมองป๊อดอีกครั้ง 

"พยาบาลทุกคนต้องอ่านประวัติคนไข้ก่อนที่จะเข้ามาปฏิบัติงานค่ะ"

ป๊อดพยักหน้าแล้วยิ้ม 

"ถ้าอย่างนั้น ผมจะเรียกคุณพยาบาลว่าพี่นะครับ...ไม่ทราบพี่ชื่ออะไรครับ"


พยาบาลสาว ไม่ตอบแต่ขมักเขม้นกับผ้าที่กำลังขยี้อยู่ในอ่างแล้วบิดน้ำ   ป๊อดเลื่อนสายตาลงไปที่ป้ายชื่อบนอกของเธอ

" นิสาชล  ศิริสกุล   งั้นผมเรียก พี่นิสา ก็แล้วกันนะครับ"


พยาบาลสาวยังคงบิดผ้า เหมือนกับไม่ได้ยินคำพูดของป๊อด แล้วเอื้อมมือไปปลดผ้านุ่งคนไข้ของป๊อด
เธอนึกหมั่นไส้และรู้ทันว่า ป๊อดพยายามหาทางพูดคุยกับเธอเหมือนคนไข้ชายหลายๆรายที่มักจะทำอย่างนี้ 

ป๊อดถึงกับตาเหลือก ร้องออกมาอย่างตกใจ

"อย่าครับ...พี่นิสา..........ตรงนั้นไม่ต้องครับ......พรึบบ......"


ช้าไปเสียแล้ว  ผ้าสีฟ้าอ่อนที่ห่มคลุมท่อนล่างของป๊อดไว้อย่างหลวมๆ ถูกแบะกว้างออกอย่างง่ายดาย จนมองเห็นทุกอย่าง
ของป๊อดอย่างชัดเจน   ป๊อดพยายามหุบขาและคิดจะโน้มตัวเอาผ้าไปปิดส่วนนั้นไว้ด้วยความอาย แต่ก็ถูกพยาบาลสาวห้ามเอาไว้


"อย่าค่ะ..น้อง...อย่าพยายามขยับตัว...เดี๋ยวปากแผลจะเปิดนะคะ"


เธอมีรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปาก  คล้ายกับพอใจที่ทำให้ป๊อดรู้สึกอาย

"ไม่...ไม่ต้องเช็ดตรงนั้นก็ได้ครับ...."


"ไม่ได้ค่ะ......เดี๋ยวมันจะหมักหมม  คุณพ่อน้องป๊อดจ่ายเงินให้พี่นิสาตั้งเยอะ  ทั้งท่านยังกำชับให้พี่ดูแลน้องเป็นอย่างดี
อยู่นิ่งๆ เถอะเดี๋ยวก็เสร็จ"

ป๊อดได้ยินพยาบาลนิสาพูดถึงเถ้าแก่เจียง และเข้าใจว่าเป็นพ่อของเขาก็รู้สึกดีใจ นี่คงเป็นเพราะเถ้าแก่เจียงคงแนะนำตัวไว้อย่างนี้

"พอเถอะครับ..พี่นิสา"

 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

..✿...❤....💙 ..... 💗 ...💝... 💛... 💛 ....💚 .....💛 ... ✿...❤.... 💝....💙 .....💜 .... 💗 ... 💚 ...✿...

ใครจะอ่านผลงานทุกโพสต์ในห้องนี้ ถ้าทำตามกติกา-เงื่อนไขนี้ไม่ได้ แล้วรีพลายมักง่ายผ่านไปที หรือ รีพลาย ขอบคุณครับ,ขอบคุณ,
ขอบคุณค่ะ,ติดตามครับ,สนุกมากครับ,ติดตามต่อ. อะไรประมาณนี้ จะแบนเลยนะ ขอบคุณมากๆครับ ก็ไม่ต้อง thank,
thank you,thx ขี้หมาหลายแหล เหล่านี้ก็อย่าให้เห็น จัดรูดแบนไปยาวๆถ้าเจอ นี่เป็นข้อตกลงไว่ก่อนอ่านระหว่างเจ้าของงาน กับสมาชิก
ถ้า รีพลายผิดเงื่อนไขมาหรือ โชว์พาล์วอยู่มานาน โชว์เก๋า โชว์สด โชว์เกรียน ทำมึนลองมาจะแบนเลย เพื่อสมาชิกอีกส่วนที่พร้อมทำตามกติกา
เพราะไม่เช่นนั้น รีพลายคุณอาจทำให้ สมาชิกที่ปฏิบัติตามพลอยอดอ่านไปด้วย ฉะนั้นไม่แน่ใจ อย่าพิมพ์เอามักง่ายมั่วๆ..
ถ้าคิดว่า กฏนี้มันยากก็ไปหาที่อื่นเสพนะ อย่าเข้ามาใช้มาอ่านงานที่ห้องนี้ อ๋อ ใครโดน pm เตือนถ้ายังมึนจะแบนจาก 6 เดือนเป็น 1 ปี. .

กฎที่วางนี่ไม่ได้เขียนเอา ฮา เนอะ แบนจริงใครอยู่นานแล้วคงรู้จัก แว่น ดี..คิดว่า ฉัน
แบนจริงหรือเตือนเอาสนุกเล่นๆ..อย่าๆลอง เดี๋ยวจะเสียความรู้สึกด้วยรีพลายคุณเอง
ทำตามเงื่อนไข ยากอะไร หรือ จะโชว์เกรียน..เตือน,ขอร้อง,ขอความร่วมมือ
แล้วเมื่อไม่รักษาสิทธิ์-ประโยชน์คุณเอง ก็แบนไปใช้เวปอื่น. .

................................................*.:｡*ﾟ'ﾟ･.｡.:*ﾟ'ﾟ･.｡.:* *.:｡*ﾟ 'ﾟ･.｡. :* (◠‿◠: ✿)*..............................................

[playnut]

ป๊อดได้เมียเพิ่มอีกแล้ว   ป๊อดสุดๆ  ไปเลย   ขอบคุณมากนะครับ  เป็นกำลังใจให้ผู้แต่งนะครับ

[Peera canalitartis]

หมองูตายเพราะงู หมอผีตายเพราะผี ไม่มีเมตตา บริวารย่อมไม่ภักดี 

ขอบคุณผู้ประพันธ์ที่สร้างสรรค์เรื่องสนุก ดีๆ ให้อ่าน เป็นเรื่องที่มีมิติของเรื่องราว อ่านแล้วเพลิดเพลินอินไปกับเรื่ิองมากเลยครับ

งานนี้ป๊อดได้เมียเพิ่มอีกเรื่อยๆ จะหมดจบความจะกี่คนนะ 555 ต้องติดตาม แต่อยากอ่านตอนซ้ำน้องหลิวมากกว่า อิอิ

ในความโชคร้ายของป๊อด แต่ก็มีความโชคดีหลายๆ อย่างตามมา

ในความโชคร้ายก็จะมีความโชคดีเข้ามาด้วย

[biggerz biggerz]

สงสัยได้เช็ดกันทั้งคืนเลยทีเดียวว

กว่าจะหายน่าจะได้จัดพยาบาลอีกหลายดอก

งานนี้โหงพรายเป็นพระเอกซะเฉย 55555555

พี่นิสาชะตาหอยขาดแล้วครับมาเล่นกับ๊อดแบบนี้

[noon919]

มันมากอยากอ่านทุกวัน


•====================================•
○ 25/3/2561 ○
   
คอมเมน ผิดเงื่อนไขการพิมพ์ตอบห้อง ผู้ประพันธ์บอร์ด พิมพ์ผ่านๆ
มักง่ายกับไรต์กินไปแบบนี้
คงต้องพักใช่ แบน 6 เดือน { 25/3/2561 ~25/9/2561 }
•===============================================•

เหอะๆแผลผ่าใหม่ๆก็จะเล่นเลยหรอนายป๊อด สนุกได้ลุ้นตลอดนี่แหละมั่งที่ว่าคนดีผีคุ้ม

เสร็จป็อดแน่นอน ไม่ต้องสืบ แต่ตอนหน้ารถไฟอาจชนกัน แล้วเอ็งอาจโดนอาหลิวกับอาหนิงเล่นเจ็บหนักกว่าที่สู้กันมาสองตอนน่ะสิ