เอาแล้วววว ยัยอุ๊จอมจุ้นยุ่งเรื่องชาวบ้านดีนัก คนยังไม่เคยลิ้มลองไอติมรสลุงพลก็แบบนี้ล่ะ ต้องจัดให้สาสมใจกันไปข้าง 

โดนสักที หมั่นมานาน

ลุงพลจัดหนักน้องอุ๊

 

ตามต่อครับ

 

ถึงคิวอุ๊สินะ

 

พูดคุยก่อนอ่าน : มาแล้วครับตามที่เคยเกริ่นไว้ กับฉากการเปิดตัวของนางรำคนที่ 6 อันเป็นอันดับสุดท้ายของภาคแรกนี้ นั่นคือ สาวอุ๊นั่นเอง ฮ่า ๆ

เรียกได้ว่าเลี้ยงไข้กันมานานแรมปีกันเลยทีเดียวกับน้องอุ๊ของเรา ตอนนี้เป็นไตรภาค 3 Part นะครับ Part นี้เป็นแค่จุดเริ่มต้น และอธิบายที่มาและที่ไปของเรื่องราวทั้งหมดเท่านั้น ว่าสาวอุ๊ไปพลาดท่าได้ยังไง

คือเธอใจอ่อนในวินาทีสุดท้ายนั่นแหละครับ ถ้าเธอใจแข็ง ๆ เด็ดขาดกล้าชนไป ลุงพลและหมอพลอยคงอยู่ยาก จะบอกว่าเป็นความไร้เดียงสาหรืออ่อนประสบการณ์ของเธอก็ว่าได้

ตอนนี้ไม่ซ่อนครับ ไม่มีฉากเสียว แต่ในอีก 2 พาร์ทที่เหลือ ขอซ่อนตามเคยนะครับ กับฉากน้องอุ๊เสียสาว ที่คราวนี้ลุงพลจะมีน้องนาถมาฟีเจอริ่งด้วย (น้องนาถนี่มาเก็บคะแนนช่วงท้าย ๆ เรื่องนะ ฮ่า)

หลังจากเสร็จฉากน้องอุ๊เสียสาวแล้ว ผมจะเริ่มเกริ่นถึงเรื่องนางเอกภาคสองอย่างน้องทรายลูกป้าแต๋วขายข้าวแกง และนางเอกภาค 2 คนสุดท้ายที่ยังไม่ได้เปิดตัว นั่นคือน้องแนนนี่ คู่ปรับน้องพิมมี่ พริตตี้สู้ชีวิตที่ผมเคยพูดถึงนั่นเอง

...........................................................................................

สาวอุ๊จูงมือน้องนาถให้มาอยู่ในจุดที่ปลอดภัย เพื่อบันทึกภาพลุงพลที่กำลังพลอดรักกับหมอพลอยอยู่ เรียกได้ว่าคราวนี้สาวอุ๊ตั้งใจว่าจะเอาให้ลุงพลหนีไม่รอดและจำนนด้วยหลักฐานกันเลยทีเดียว

"ดูซิ...ปากบอกว่าให้ระวังลุงพลเอาไว้" หทัยรัตน์ขบฟันกรามแน่น "ที่แท้ก็แบบนี้นี่เองเหรอ? แอบมาพรอดรักจู๋จี๋กับลุงพล"

"พี่พูดเหมือนพี่กำลังหึงลุงพลอยู่เลยนะคะ?" นาถลดาที่แอบซุ่มอยู่ข้าง ๆ นึกสงสัยเลยเอ่ยปากถาม "เป็นอะไรหรือเปล่าคะพี่?"

"เป็นน่ะเป็นแน่!!" สาวอุ๊ตอบ "รู้ไหม? ว่าก่อนหน้านั้น พี่กับหมอพลอยอ่ะ ร่วมมือกับสืบเรื่องลุงพล เพราะพวกเราสงสัยว่าลุงพลแกอาจกำลังมีพฤติกรรมชู้สาวกับเด็กนักเรียนพยาบาล ไม่คิดเลยว่าที่จริงแล้ว เป็นหมอพลอยนี่เอง นี่หมอพลอยคงไม่ได้สร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อปกปิดเรื่องของตัวเองหรอกใช่ไหม?"

"หนูว่าพี่คิดไปไกลแล้วนะ" นาถแย้ง มันก็แปลกนะ ทั้งที่เธอควรรู้สึกหีงหวงลุงพลที่กำลังพรอดรักกับหมอพลอยอยู่ในตอนนี้ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไร ซ้ำร้ายกลับรู้สึกรำคาญในความจุ้นจ้านของพี่อุ๊ที่ไม่รู้ว่าจะวุ่นวายเรื่องของคนอื่นไปอีกนานแค่ไหน "บางทีคงไม่มีอะไรอย่างที่พี่คิดหรอกมั้ง?"

"ไม่มีเหรอ?" สาวอุ๊หันควับมาที่นาถ "เห็นอยู่ทนโท่นี่ไง ว่าลุงพละกำลังกอดหมอพลอยอยู่เนี่ย มีอย่างที่ไหนผู้หญิงระดับหมอพลอยจะลดชั้นมาให้ภารโรงแก่ ๆ กอดแบบนี้ รู้ถึงไหนอายถึงนั้น นี่อย่าบอกนะว่านาถเองก็เป็นไปกับเค้าด้วย"

"พี่พูดเองเออเองตลอดเลยนะคะ พี่อุ๊!!" นาถลดาเริ่มไม่พอใจ "นาถไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิด รู้ไว้ซะด้วย!!"

"ให้มันจริงเถอะ!!" ยัยอุ๊ตอบ "สองคนนั้นยังไม่เลิก ดูซินาถ ทุเรศสายตาจริง ๆ เลย!!"

ภาพตรงหน้าที่หทัยรัตน์และนาถลดาเห็น คือภาพที่หมอพลอยพยายามขัดขืนลุงพล เจ้าหญิงน้ำแข็งพยายามปัดป้องมือปลาหมึกของภารโรงเฒ่าจอมหื่น นาถลดาดูก็ได้แต่ขมวดคิ้ว เพราะไม่ว่าดูมุมไหน เป็นฝั่งหมอพลอยต่างหากที่ดูพยายามต่อต้านลุงพล

"ทนไม่ไหวแล้ว พี่ต้องไปกระชากหน้ากากสองคนนี่!!" หทัยรัตน์เริ่มหมดความอดทน ส่วนหนึ่งเพราะแค้นในความพลิ้วยิ่งกว่าปลาไหลของลุงพล และความไม่จริงใจของหมอพลอยพรรณ ที่เคยเป็นตัวตั้งตัวตีในการเปิดโปงพฤติกรรมของภารโรงเฒ่าจอมหื่น

"พี่อุ๊!? อย่าคะพี่!!" นาถลดาพยายามเรียกห้าม แต่ช้าไปแล้ว หทัยรัตน์ สาวน้อยยอดนักสืบอดทนไม่ไหว จำเป็นต้องเปิดตัวเพื่อเปิดโปงความจริงให้สังคมได้รับรู้ว่า ภารโรงแก่ ๆ มีพฤติกรรมชู้สาวกับคุณหมอสาวแสนสวย

..........เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว คราวนี้สาวอุ๊ไม่พลาดแน่นอน หนีไม่รอดแน่นอน ลุงชุมพลคนเจ้าเล่ห์


...................................................................................................

"ปล่อยหมอนะลุงพล!!" หมอพลอยพยายามขัดขืนมือปลาหมึกของลุงพลอย่างสุดความสามารถ "นี่ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะแย่นะคะ"

"ก็บอกเค้าไปเลยซิครับ ว่าเราเป็นอะไรกัน" ลุงพลยิ้มโดยไม่รู้สึกรู้สา "เอาน่า...ให้ลุงขับรถพาหมอพลอยไปส่งที่บ้านนะครับ"

"หยุด!! หยุดนะคะลุงพล!! มันจะมากไปแล้ว หมอไม่สนุกด้วยนะ!?" พลอยพรรณเริ่มทนไม่ไหว จนต้องขึ้นเสียง "ลุงก็อายุมากแล้วนะคะ ทำอะไรก็ให้รู้จักคิดซะด้วยซิ หมอกำลังจะมีคู่หมั้นแล้วนะคะ"

พอหมอพลอยพูดถึงเรื่องคู่หมั้น เลยทำให้ลุงพลนิ่งไป หมอพลอยเชิดหน้าขึ้นเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังกุมความได้เปรียบ

"อย่าคิดหวังไปไกลเลยนะคะลุงพล หมอกับลุงเราต่างกันเกินไป" หมอพลอยตอบ

"ทำอะไรกันน่ะ!!" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ลุงพลและหมอพลอยรีบหันไปดู และทั้งคู่ต้องตกใจเมื่อพบว่านั่นไม่ใช่คนอื่นไกล หทัยรัตน์จอมจุ้นไง จะใครล่ะ โดยมีนาถลดารีบเดินตามหลังสาวอุ๊มาติด ๆ

"อุ๊มาที่นี่ได้ยังไง? ไม่มีฝึกงานเหรอ?" หมอพลอยเอ่ยปากถามก่อน

"อย่ามานอกเรื่องนะคะหมอ" สาวอุ๊มองหน้าพลอยพรรณตาเขม็ง "ที่แท้แบบนี้เองเหรอ? แอบมากิ๊กกับลุงพลแบบนี้เองเหรอค่ะ อุ๊เห็นทุกอย่างแล้วนะ เสียแรงนะคะที่อุ๊เคยนับถือหมอ"

"อุ๊เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วนะ!!" หมอพลอยทำหน้าเสีย เมื่อรู้ว่าสาวอุ๊รับรู้ทุกเรื่อง "มันไม่ใช่อย่างที่อุ๊คิด!!"

ทางฝั่งลุงพลก็ทำหน้ากรุ่มกริ่มไปตามเรื่อง ไม่รู้จะพูดอะไรดี ในใจกลับคิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะยิ่งทำให้หมอพลอยหมดหนทาง ไอ้เรื่องที่จะไปหมั้นหมายกับผู้ชายคนอื่นเห็นจะยาก ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา ลุงพลตั้งใจว่าจะโชว์ความเป็นลูกผู้ชายด้วยการสู่ขอหมอพลอยซะเลย ถึงฟังดูจะเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ แต่ถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา นี่บอกได้เลยว่าโคตรฟินน์สุด ๆ



"แล้วที่กอดกันตะกี้คืออะไรคะหมอ?" สาวอุ๊ไม่ยอมเลิกรา "ที่หมอเคยบอกว่าให้ระวังลุงพลเอาไว้ นี่หมอโกหกใช่ไหมคะ ที่แท้หมอก็ไมอยากให้ใครมากระชากหน้ากากเลว ๆ ของไอ้ลุงหื่นคนนี้ใช่ไหมคะหมอพลอย ตอบมาซิคะ ที่ผ่านมาหมอโกหกหนูใช่ไหม?"

"โธ่!! ฟังหมอก่อนซิอุ๊!!" หมอพลอยเริ่มหัวเสีย "มันไม่ใช่อย่างที่อุ๊คิด ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ นี่ใจคอจะไม่ให้หมอพูดอะไรเลยใช่ไหม?"

"ใจเย็นก่อนค่ะพี่อุ๊" นาถลดาแตะบ่าของหทัยรัตน์ แต่อีกฝ่ายไม่รับไมตรี ปัดมือรุ่นน้องออกด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์

"งั้นก็ตอบมาซิคะ อธิบายมาเลยว่านี่มันเรื่องอะไร?" หทัยรัตน์กอดอกอย่างผู้กำชัย

"มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด" ลุงพลตอบ "ลุงไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับหมอพลอยหรอกครับ น้องอุ๊เข้าใจผิดแล้ว"

"เหรอ?" สาวอุ๊มองหน้าลุงพลตาขวาง "งั้นตอบมาซิคะว่านี่คืออะไร"

สาวอุ๊คว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดคลิปจังหวะคลุกวงในของหมอพลอยและลุงพล ทางฝ่ายจำเลยดูตกใจไม่น้อยที่สาวน้อยนักศึกษาพยาบาลคนนี้มีหลักฐานเด็ด หมอพลอยนี่แทบทรุดเลยทีเดียว จนลุงพลและนาถลดาต้องรีบเข้าไปช่วยพยุงตัว

"พี่อุ๊ทำเกินไปนะคะ" นาถลดามองค้อนใส่รุ่นพี่จอมจุ้น ขณะกำลังช่วยพยุงร่างของหมอพลอยที่เหมือนกำลังจะเป็นลม

"ไม่เกินไปหรอก..." หทัยรัตน์ตอบ "คนเลว ๆ แบบลุงพลน่ะเหรอ? จะปล่อยให้ลอยนวลไปได้ เสียใจด้วยนะ คนอย่างพี่รักความยุติธรรม ทนไม่ได้หรอกกับเรื่องแย่ ๆ ตำตมในวิทยาลัยพยาบาล"

"หมอทำใจดี ๆ ไว้ก่อนนะครับ" ลุงพลคว้ายาดมขึ้นมาให้หมอพลอยได้สูดดม นัยน์ตาของมันแสดงความเป็นห่วงเป็นไยเมียสาวคนนี้มาก แต่ด้วยสถานการณ์แบบนี้ มันไม่สามารถถึงเนื้อต้องตัวหมอพลอยได้อีก และปล่อยหน้าที่นี้ให้เป็นของสาวน้อยนาถลดาแทน

"อุ๊..มันไม่ใช่อย่างที่อุ๊คิดนะ" หมอพลอยพยายามตั้งสติ "อุ๊เข้าใจหมอผิดไปแล้วนะ"

"ไม่ผิดหรอกค่ะ" หทัยรัตน์ตัดบท "เสียใจด้วยนะคะพี่หมอ พี่หมอเลิกอยู่ผิดข้าง นาถ ตัดสินใจเองนะว่าจะอยู่ฝ่ายพี่หรือฝ่ายหมอ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของนาถแล้ว"

"พี่อุ๊!!" นาถลดาถึงกับหน้าเสีย เมื่อถูกหทัยรัตน์ยื่นคำขาด สาวน้อยหันหน้ามองลุงพล ลุงพลพยักหน้าเพราะเชื่อมั่นในตัวนาถลดา สุดท้ายแม่กวางน้อยจากภาคใต้เลยจำใจต้องเลือกอยู่ฝ่ายรุ่นพี่สาวจอมจุ้นแทน

"ดีมาก" หทัยรัตน์ยิ้มเยาะใส่ลุงพลและหมอพลอย ก่อนสะบัดบ็อบใส่คนทั้งคู่เดินกลับไป โดยมีนาถลดาเดินตามหลังมาติด ๆ

..........................................................................................

ทางฝั่งหมอพลอย หลังจากที่เริ่มทรงตัวได้แล้ว หมอพลอยก็ตัดสินใจรีบกลับมาที่คอนโดทันที โดยไม่สนใจคำทักท้วงของลุงพลเลยแม้แต่น้อย

"หมอจะขับรถไหวเหรอครับ?" ลุงพลเอ่ยปากถาม หลังจากที่หมอพลอยกำลังจะเปิดประตูรถ

"ไม่ไหวก็ต้องไหว" หมอพลอยตอบด้วยน้ำเสียงห้วน "อย่ามายุ่งกับหมออีก"

"แต่..." ลุงพลยังไม่ยอมหยุด

"มันจะมากไปแล้วนะคะลุงพล!!" หมอพลอยจ้องหน้าลุงพลตาเขม็ง "ทำอะไรคิดถึงสถานะภาพของหมอของตัวเองด้วยนะคะ ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา หมอจะเอาหน้าไปไว้ไหนคะ เพราะความมักมากของลุงแท้ ๆ เลยทำให้ทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้"

พลอยพรรณเปิดประตูรถยนต์ Toyota Prius สีขาวคันโปรด และกระแทกประตูใส่หน้าลุงพล ก่อนสตาร์ทเครื่องและเหยียบคันเร่งออกจากโรงจอดรถทันที โดยไม่สนใจเลยว่าที่พูดไปลุงพลจะรู้สึกยังไง

"เวรเอ้ย...หมอพลอยโกรธกูจนได้" ลุงพลเกาหัวดังแกรก ๆ พลางครุ่นคิดถึงวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้า จะทำยังไงดีหนอ ในเมื่อสาวอุ๊มีหลักฐานเด็ดขนาดนั้น ถ้าอีกฝ่ายเอาจริง ไอ้แก่อย่างมันไม่มีปัญหาหรอก แต่หมอพลอยนี่ซิ จะทำยังไง

พอคิดอะไรไม่ออก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ลุงพลหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง เริ่มมีเส้นโค้งบนใบหน้าอันหยาบกร้านของนักการภารโรงวัย 60 ปี เพราะมันเป็นเบอร์ของสาวน้อยนาถลดานั่นเอง

"นาถเหรอ? มีอะไรเหรอจ๊ะ?" ลุงพลตอบด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี เพราะรู้ว่าเทพีแห่งโชคชะตากำลังยื่นมือมาช่วยมันแล้ว

...............................................................................................

ตัดมาที่ฝั่งหทัยรัตน์ หลังจากเปิดโปงพฤติกรรมฉันท์ชู้สาวของลุงพลและหมอพลอยได้สำเร็จ สิ่งแรกที่เธอคิดออกคือเอาคลิปดังกล่าวไปให้ครูเบสท์ดู แต่ถูกนาถลดาทักท้วงเอาไว้ จนสาวอุ๊รู้สึกไม่สบอารมณ์นัก

"นี่นาถ...ตกลงนาถอยู่ฝั่งไหนกันแน่?" ยัยอุ๊มองหน้ารุ่นน้องอย่างเอาเรื่อง "พี่ยังไม่ลืมนะ ว่านาถเองก็มีพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ กับลุงพลเหมือนกัน"

"นี่พี่อุ๊!! ฟังนาถนะคะ" นาถลดาแย้ง "ยังไง ๆ หมอพลอยก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่น่านับถือ อีกอย่างนาถมาคิด ๆ ดูแล้ว ถ้าลุงพลกับหมอพลอยเค้าจะรักกันน่ะ พวกเราก็ไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งอะไรด้วย"

"แต่เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่นะนาถ" ยัยอุ๊ไม่ยอมเลิกรา "พี่ยอมไม่ได้ คนอย่างลุงพลต้องเจอบทเรียนบ้าง หมอพลอยก็ด้วย!!"

"เรื่องที่สองคนนี้ทำมันผิดมากเลยหรือไงคะพี่อุ๊?" นาถลดายิงคำถามจี้จุดใส่หทัยรัตน์

"ในพจนานุกรมของพี่ ผิดมาก ผิดจนให้อภัยไม่ได้" สาวอุ๊ตอบ "พี่จะบอกให้นะ พี่เองไม่อยากอะไรกับลุงพลนักหรอก แต่ทั้งหมดต้องโทษยัยเฟิร์น ยัยทอมโดนัทนั่น พี่อุตส่าห์เตือนแล้วอะไรก็แล้ว กลับไม่เคยฟังและคิดว่าพี่วุ่นวายมากเกินไป พี่ผิดเหรอนาถ? พี่ผิดเหรอ? ที่แค่หวังดีกับเพื่อน ไม่อยากให้เพื่อนเสียรู้ภารโรงแก่ ๆ อย่างลุงพล"

"บางทีลุงพลอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พี่คิดก็ได้นะคะ นาถว่าพี่อุ๊น่ะกำลัง....."

"พี่บอกตรง ๆ นะ นาถเองก็ชอบลุงพลเหมือนกันใช่ไหม?" สาวอุ๊ไม่ปล่อยให้นาถได้อธิบาย "พี่ยังติดใจเรื่องเมื่อวันก่อน ที่พี่ให้นาถไปสืบเรื่องลุงพล แต่พอกลับมาเป็นไข้แล้วนอนซม แถมยังไม่เหมือนเดิมอีก ถามตรง ๆ นะ ลุงพลได้ทำอะไรนาถหรือเปล่า?"

"มันจะมากไปแล้วนะคะพี่อุ๊!!" นาถลดาเริ่มขึ้นเสียง "หนูว่าพี่น่ะทำเกินไปแล้ว ระวังตัวให้ดีนะคะพี่อุ๊ ทำแบบนี้พี่จะเสียใจเข้าสักวัน"

"พี่ไม่กลัวหรอก" สาวอุ๊ตอบแบบไม่สะท้าน "ทำไมอ่ะ ก็พี่ไม่ชอบความไม่ยุติธรรม ถ้าไม่อยากให้พี่เอาเรื่องของลุงพลกับหมอพลอยไปแฉก็มาง้อพี่เองซิ"

"พี่ทำเกินไป!!!" นาถลดาตอกกลับใส่หทัยรัตน์ ก่อนเดินหนีไปเพราะทนนิสัยของรุ่นพี่ไม่ได้ ส่วนหทัยรัตน์ก็ยิ้มและเชิดหน้าราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังยอมสยบใต้ฝ่าเท้าของสาวน้อยอย่างเธอแล้ว



.....แต่มาคิดอีกที สาวอุ๊ก็รู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ เหมือนกัน ไม่รู้แหะ เหมือนกับว่าเธอก็ทำเกินไปจริง ๆ อย่างที่น้องนาถบอกนั่นแหละ มาถึงจุดนี้ บางทีสาวอุ๊ก็สงสัยตัวเองนะว่าตกลงแล้วเธอทำถูกหรือผิดกันแน่

........................................................................................

ตัดมาช่วงสองทุ่มเศษ หลังจากที่เสร็จสิ้นธุระต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว สาวอุ๊ก็อาบน้ำแต่งตัว แล้วเปิดเฟสบุ๊คเพื่อเช็คข่าวสารทั่วไป วันนี้ยัยเฟิร์นกับยัยทอมออนไลน์ แต่ไม่ได้โพสต์อะไรแหะ สาวอุ๊คิด สักพัก สายเข้าวิดีโอคอลจากพี่แจ็คก็ดังขึ้น สาวอุ๊กดรับสายทันที

"หวัดดีค่าพี่แจ็ค สบายดีไหม?" สาวอุ๊โบกมือทักทายคนรักอย่างอารมณ์ดี

"วันนี้เหนื่อยมาก โดนนายซ่อมทักวัน" พี่แจ็ค ทหารหนุ่มจากกองทัพบกรายงานสถานการณ์ในรอบวัน "คิดถึงอุ๊จังเลย เสาร์อาทิตย์นี้ว่างไหมจ๊ะอุ๊ มาหาพี่แจ็คหน่อยซิ คิดถึงจัง"

"อุ๊ก็คิดถึงพี่แจ็คนะคะ" หทัยรัตน์ตอบตามความจริง "แต่อุ๊เรียนหนักมากเลยช่วงนี้ ไม่ค่อยมีเวลาพัก แต่ถ้ามีโอกาส อุ๊จะไปเยี่ยมพี่แจ็คที่ค่ายให้ได้นะคะ"

"จริง ๆ นะ พี่จะรอนะครับอุ๊" ทหารหนุ่มตอบ "เป็นไงบ้างช่วงนี้ มีอะไรไม่สบายใจไหมอุ๊ มาระบายกับพี่ได้นะครับ"

"ก็นิดหน่อยค่ะพี่แจ็ค" สาวอุ๊สารภาพ "พี่แจ็คคะ อุ๊ถามหน่อยซิ ว่าสมมุติว่าถ้าเราเห็นคนอื่นทำไม่ถูกต้องเนี่ย เราควรห้ามปรามเค้าไหมคะ?"

"ถามอะไรแปลก ๆ" พี่แจ็คทำหน้าสงสัย "แน่นอน ก็ควรจะทำนะครับ ถ้าคน ๆ นั้นเป็นคนสำคัญของเรา ถามแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าครับอุ๊?"

"คือบางครั้ง อุ๊เองก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง คือเพื่อน ๆ ไม่ค่อยคุยกับอุ๊ เพราะเค้าหาว่าอุ๊ชอบยุ่งและวุ่นวายเรื่องส่วนตัวคนอื่นมากเกินไป จนแทบไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับอุ๊แล้ว"

"อย่างที่พี่เคยบอกนั่นแหละ มันต้องดูตัวบริบทด้วยอ่ะนะ บางทีเค้าทำผิดจริง เราไปเตือน เค้าอาจรับฟังและแก้ไข อันนี้ก็ดีไป แต่ถ้าไม่ เราก็เป็นได้แค่หมาหัวเน่าตัวนึง"

"นี่พี่แจ็คหลอกด่าอุ๊อยู่หรือเปล่าคะ?" สาวอุ๊ขมวดคิ้วใส่หน้าพี่แจ็ค

"เปล่า ๆ พี่กำลังอธิบายให้อุ๊เข้าใจ อุ๊พูดแบบนี้ อุ๊มีอะไรหรือเปล่า บอกมาเถอะ ถ้าพี่ช่วยออกความเห็นได้ พี่จะช่วย" พี่แจ็คตอบ

"เอ่อ...." สาวเหลือบมองซ้ายขวา วันนี้รูมเมทไม่อยู่ ทางสะดวก ในเมื่อไม่มีใครเป็นที่ปรึกษา ปรึกษากับพี่แจ็คคนดีแทนก็แล้วกัน "คือมันมีเรื่องเกิดขึ้นที่โรงเรียนของอุ๊นะคะพี่แจ็ค คือมีลุงภารโรงแก่ ๆ คนนึงเนี่ย มีพฤติกรรมไม่ค่อยดีกับพวกนักศึกษาสาว ๆ ก็ว่าได้"

"อ่าห๊ะ...ว่ามาตอบ" พี่แจ็คพยักหน้า "นี่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอ? ลุงภารโรงนั่นใครกันวะ แล้วอุ๊โดนไอ้ลุงนั้นมาตอแยหรือเปล่า"

"ก็ไม่เชิงค่ะ...แต่อุ๊ไม่เล่นด้วย" สาวอุ๊ตอบ "พี่แจ็คใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ"

"บอกพี่มาว่าใคร เดี๋ยวพี่ออกไปพี่จะกระทืบมันเอง!!" ทหารหนุ่มจักรพงษ์เริ่มหัวร้อน เมื่อได้ยินจากปากคนรักว่ากำลังถูกภารโรงแก่ ๆ ตอแย

"คืออุ๊ก็ระวังตัวอยู่ตลอดค่ะ พยายามไม่ไปที่ลับหูลับตา พี่แจ็คสบายใจได้" หทัยรัตน์ตอบตามความจริงให้คนรักหนุ่มได้สบายใจ "คือที่นี้ อุ๊น่ะก็เป็นตัวตั้งตัวตี เตือนเพื่อน ๆ ในกลุ่มให้ระวังพฤติกรรมของไอ้ลุงคนนี้ไว้"

"เดี๋ยวนะ ไอ้ลุงคนนั้นชื่ออะไรครับ?" พี่แจ็คถาม เพราะอยากรู้ชื่อเสียงเรียงนามภารโรงเฒ่าคนนี้เหลือเกิน

"ลุงพลค่ะ" สาวอุ๊ตอบ "ที่นี่ พออุ๊เตือน พวกเพื่อน ๆ รุ่นน้องของอุ๊ก็ตีตัวออกห่าง หาว่าอุ๊จุ้นจ้านเรื่องส่วนตัวคนอื่นมากเกินไป ทั้ง ๆ ที่อุ๊ทำไปก็เพราะหวังดีแท้ ๆ พี่แจ็คคิดว่ายังไงคะ"

"ก็ไม่ต้องไปสนใจ" พี่แจ็คตอบ "พี่ว่าบางทีอุ๊น่ะ ก็ไม่ต้องไปอะไรกับไอ้ลุงคนนั้นแล้ว อยู่เฉย ๆ ดีกว่า ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลก็ฟ้องอาจารย์ซะ หรือถ้ามันเรื่องมากนัก บอกพี่ ไว้พี่ออกไปพี่จะไปสั่งสอนไอ้ลุงนั่นเอง"

"ใจเย็นหน่อยเถอะค่ะพี่แจ็ค" สาวอุ๊ต้องเตือนสติแฟนหนุ่ม "อุ๊ไม่อยากให้พี่แจ็คต้องมาเดือดร้อนเพราะอุ๊นะคะ"

"โอเค ๆ พี่ไม่เป็นไรแล้ว" จักรพงษ์ตอบ "ว่าแต่มีอะไรไม่สบายใจอีกไหม บอกพี่ได้นะครับ"

"คือที่นี้..." สาวอุ๊กำลังจะเกริ่นถึงเรื่องหมอพลอย "พอดีว่าที่โรงเรียนของอุ๊ มีคุณหมอคนนึง ที่เค้าไม่ค่อยชอบลุงพลเหมือนกัน หมอเค้ากับอุ๊ก็เลยร่วมมือกับสืบเรื่องของลุงพล แล้วที่นี้...."

"ไอ้แจ็ค!! มาเร็ว ๆ จ่าเรียก!!" เสียกดังโหวกเหวกจากปลายสายวิดีโอคอลของจักรพงษ์ดังขึ้น ทำลายการสนทนาของสาวอุ๊และพี่แจ็คโดยพลัน

"เอ่อ...น้องอุ๊ แค่นี้ก่อนนะ พี่งานเข้าแล้ว ไว้ถ้ายังไงพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน" พี่แจ็คตอบ ก่อนรีบกดวางสายต่อหน้าคนรักทันที

"พี่แจ็คนะพี่แจ็ค!!" หทัยรัตน์มองค้อนใส่สมาร์ทโฟน ก่อนกดวางอย่างหัวเสีย "หวังพึ่งอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ เห้อ!!"

...........................................................................................................................

ตัดมาที่วันรุ่งขึ้น หทัยรัตน์รีบตื่นแต่เช้า เมื่อคืนเธอมานั่งคิดนอนคิด ก็ได้ข้อสรุปว่าจะลองไปคุยกับหมอพลอยดูก่อน เพราะเธอรู้สึกว่าหากเธอทำอะไรบุ่มบ่ามไป จะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี ไม่ใช่แค่คนอื่นที่จะได้รับผลกระทบจากการตัดสินใจในครั้งนี้ แต่ตัวเธอด้วยเช่นกัน

ตอนแรกหทัยรัตน์ตั้งใจจะเอาคลิปวิดีโอไปให้ครูเบสท์ดู แต่พอมาคิดอีกทีเธออยากคุยกับหมอพลอยก่อน บางทีการให้โอกาสคนที่ทำความผิดได้แก้ตัว อาจเป็นสิ่งที่ดีกว่า

สาวอุ๊คิดไปไกลว่า ถ้าสมมุติหมอพลอยกับลุงพลเกิดรักกันขึ้นมาจริง ๆ เธอจะทำยังไง เธอจะประจานเรื่องของสองคนนี้ได้ลงจริงเหรอ เธอทำไปเธออาจได้ความสะใจ แต่สุดท้าย คนในวิทยาลัยพยาบาลทั้งนักเรียนและครูบาอาจารย์จะรังเกียจเธอมากกว่าเดิม ซึ่งเธอคงทนไม่ไหว เพราะทุกวันนี้ ก็แทบไม่มีใครอยากคบหากับเธอเลย ก็เลยคิดว่า จะลองคุยกับหมอพลอยก่อนแล้วกัน

สาวอุ๊ตื่นแต่เช้ารีบแต่งตัว แล้วไลน์ไปหาหมอพลอยว่าเช้านี้ว่างไหม เธอมีเรื่องที่อยากจะคุยด้วย ซึ่งหมอพลอยก็ตอบตกลง ไม่รอช้า หทัยรัตน์เลยรีบเดินทางไปที่ห้องพยาบาลทันที

พอไปถึงห้องพยาบาล สาวอุ๊เคาะประตู พอได้ยินเสียงหมอพลอยเรียกให้เข้ามา เด็กสาวก็บิดประตูเข้าไปทันที

"สวัสดีค่ะหมอพลอย" หทัยรัตน์พนมมือไหว้หมอพลอยอย่างสุภาพ

"สวัสดีจ๊ะ" หมอพลอยพนมมือไหว้ตอบ "เข้ามาข้างในก่อนซิ"

หมอพลอยเรียกให้สาวอุ๊เข้าไปคุยในห้องทำงานของหมอพลอยสองต่อสอง แน่นอนว่าประเด็นที่สองสาวกำลังจะพูดคือเรื่องเมื่อวาน ที่ลุงพลกับหมอพลอยกำลังพลอดรักกัน ตามความเข้าใจของหทัยรัตน์สาวน้อยนักสืบ ที่หยิบยื่นโอกาสให้หมอพลอยได้แก้ต่างให้กับตัวเอง

"เรื่องเมื่อวานมันคืออะไรคะหมอ?" สาวอุ๊ไม่รอช้า รีบยิงคำถามใส่หมอพลอยทันที

"มันเป็นอุบัติเหตุ" หมอพลอยตอบตามความจริง เพราะเธอไม่คิดว่าอยู่ดี ๆ ลุงพลจะกล้าเข้ามาคลอเคลียกับเธอในสถานที่โล่งแจ้งถึงขนาดนั้นได้ลงคอ

"เหรอคะ?" สาวอุ๊พยักหน้า "แต่อุ๊คิดว่าหมอเองก็มีท่าทีไม่รังเกียจลุงพลเลยนะคะ ตกลงแล้วเรื่องของลุงพลกับหมอพลอยนี่คือยังไงคะ?"

พลอยพรรณ คุณหมอสาวในชุดกาวน์สีขาวมองหน้าหทัยรัตน์ นักศึกษาพยาบาลชุดฟ้าตาไม่กระพริบ หญิงสาวไม่คิดว่าสาวน้อยคนนี้จะตามตื้อเรื่องของลุงพลแบบไม่เลิกราเลยจริง ๆ

"หมอไม่ได้อะไรคิดอะไรกับลุงพล หมอกำลังจะมีคู่หมั้นแล้ว อีกอย่างหมอเคยเตือนลุงพลแล้วเรื่องพฤติกรรมชู้สาว แต่ไม่คิดมาก่อนว่าลุงพลแกจะมาทำแบบนั้นกับหมอ" พลอยพรรณตอบ

"งั้นแสดงว่า หมอพลอยรู้ใช่ไหมคะว่า ลุงพลน่ะมีพฤติกรรมชู้สาวกับเด็กนักเรียนพยาบาลจริง ๆ" สาวอุ๊ตอบ

"ต่อให้ต้องพูดอีกร้อยครั้งพันครั้ง หมอก็จะพูดแบบเดิม" หมอพลอยยืนยันหนักแน่น "หมอเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ก็พยายามเตือนลุงพลแก แต่ลุงพลแกไม่ฟัง ซ้ำยังทำใส่อีก หมอเองก็อยากเอาเรื่องลุงพลนะ แต่หมอเห็นว่าแกแก่แล้ว สติสตังค์คงไม่ดี เห็นขับรถมอเตอร์ไซค์ล้มอยู่บ่อย ๆ เลยไม่อยากถือสา"



"หมอใจดีกับลุงพลเกินไปค่ะ" ยัยอุ๊ตอบ "อุ๊ว่ายังไง คนอย่างลุงพลก็ไม่เลิกนิสัยแบบนั้นหรอกค่ะ หนูเองก็เคยถูกลุงพลมาทำเจ้าชู้ใส่เหมือนกันนะ"

"จริงเหรอ?" หมอพลอยถึงกับขมวดคิ้ว เพราะคิดไม่ถึงว่านักการเฒ่าจอมหื่นคนนั้นจะกล้าทำเจ้าชู้ใส่หทัยรัตน์ด้วย "เมื่อไร?"

"ก็ตอนนั้นแหละค่ะ" สาวน้อยตอบ "ตอนที่ลุงพลพักฟื้นจากอุบัติเหตุ มาทำปากหวาน จะมาจีบหนูด้วยแหละ เห๊อะ!! แก่แล้วไม่เจียมตัว"

"แย่จริง ๆ ลุงพล" หมอพลอยหน้าแดงก่ำ ทั้งความโกรธและความอาย ในใจก็คิดว่าแกไปยอมพลีกายให้ลุงพลแบบนั้นได้ยังไงนะ "เอาล่ะ มาถึงจุดนี้แล้ว หมออยากบอกว่า เรื่องคลิปวิดีโอที่อุ๊ถ่ายไว้น่ะ หมอขอได้ไหม? ลบมันเถอะ"

สาวอุ๊นิ่งเงียบ เมื่อได้ยินข้อเสนอของหมอพลอย ให้ลบภาพคลิปหมอพลอยและลุงพลที่เธอถ่ายเอาไว้

"อุ๊...ฟังหมอนะ" หมอพลอยอธิบาย "มาถึงจุดนี้แล้ว หมอไม่มีอะไรต้องปิดบังอุ๊ ได้โปรดเถอะอุ๊ ลบภาพคลิปนั้นออก เพราะไม่ใช่แค่หมอพลอยหรือลุงพลที่จะเดือดร้อน แต่ยังมีคนอื่น ๆ ที่จะเดือดร้อนตาม เรื่องนี้ยังแก้ไขได้นะอุ๊"

"อืม...ก็ได้" สาวอุ๊ตอบตกลง ก่อนหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วโชว์คลิปที่เธอบันทึกภาพเอาไว้แล้วลบต่อหน้าหมอพลอย เจ้าหญิงน้ำแข็งพยักหน้าขอบคุณที่สาวอุ๊ยอมทำตามแต่โดยดี

"ขอบใจมากจ๊ะอุ๊" หมอพลอยตอบ "หมอจะไม่ลืมเลย"

"แล้วเราจะทำยังไงต่อคะหมอ?" สาวอุ๊ตอบ "ถ้าอุ๊ไม่คิดจะเอาผิดลุงพลแบบตรง ๆ อย่างน้อยก็น่าจะมีวิธีปราม ๆ ลุงแกบ้าง ไม่งั้นสักวันเรื่องคงแดงแน่ ๆ เลย"

"เอางี้ไหม? เดี๋ยวช่วงเย็น ๆ เราจะไปคุยกับลุงพลกัน เดี๋ยวหมอจะพาน้องนาถไปเป็นเพื่อนด้วย" หมอพลอยตอบ

"จะดีเหรอคะ?" หทัยรัตน์ขมวดคิ้ว เพราะรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ชอบกล "ทำไมเรายังต้องไปคุยกับลุงพลอีก"

"เพราะถ้าเราไม่ไปคุยกับลุงพลแกตรง ๆ คงไม่มีทางอื่นแล้ว อุ๊เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ที่จะบอกให้ลุงพลหยุดพฤติกรรมไม่เหมาะสมแบบนี้" หมอพลอยตอบ

"งั้นก็ได้..." สาวอุ๊พยักหน้า พอได้ยินว่านอกจากจะมีหมอพลอยไปด้วยแล้ว ยังมีน้องนาถไปด้วยก็ยิ่งอุ่นใจ "แต่หมอคะ ถ้าเป็นไปได้ อุ๊อยากพาเพื่อนไปอีกสักคน จะได้ไหมคะ?"

"ใครล่ะ?" หมอพลอยขมวดคิ้ว "หมอไม่อยากให้เรื่องนี้รู้กันหลายคน มันเป็นเรื่องน่าอายนะอุ๊"

"ได้โปรดนะคะ" หทัยรัตน์อ้อนวอน "อุ๊อยากพาน้องหมวยไปเป็นเพื่อนด้วย"

"เดือนดารา ปีหนึ่งเหรอ?" หมอพลอยถาม "หมอว่าอย่า เรื่องนี้ยิ่งรู้กันมาก จะมีแต่เสียกับเสีย"

"หืม...." สาวอุ๊ได้แต่ถอนหายใจ แต่เธอมาคิดดูแล้ว ถ้าเธอเลือกแตกหักกับลุงพลและหมอพลอยเพื่อเปิดโปงความจริงทุกอย่าง เธอนั่นแหละจะอยู่ยาก ก็เลยมีแต่ทางนี้ ต้องรอมชอมและปรองดองแทน "ก็ได้ค่ะ ตอนเย็นเจอกัน"

หทัยรัตน์พนมมือไหว้หมอพลอย ก่อนขอตัวแยกย้ายไปหาอะไรทานก่อนเข้าเรียน พลอยพรรณพนมมือไหว้ตอบ พอสาวน้อยนักสืบจากไป หมอพลอยก็เอนตัวบนเก้าอี้ พลางถอนหายใจยาวเพราะรู้สึกผิดในใจอยู่ลึก ๆ

"ขอโทษนะอุ๊...ถ้าหมอไม่ทำแบบนี้ อุ๊คงไม่ยอมเลิกราจริง ๆ" หมอพลอยคิด

.......................................................................................................................................

ตัดมาที่ช่วงเที่ยง นาถลดาเข้ามาพูดคุยกับสาวอุ๊ตามปกติ และเกริ่นถึงธุระสำคัญช่วงเย็น สาวอุ๊รู้ดีว่านาถหมายถึงอะไร มันคือการเจรจาขอสงบศึกระหว่างเธอกับลุงพล แน่นอนว่าสาวอุ๊ไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าการที่ให้ลุงพลหยุดพฤติกรรมชู้สาวในวิทยาลัยพยาบาลเสีย

"พี่อุ๊ทำถูกแล้วค่ะ ที่คิดแบบนี้" นาถตอบ "ดีใจนะคะพี่พี่อุ๊ยังมีใจคิดถึงหัวจิตหัวใจคนอื่น"

"พี่ก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้น" สาวอุ๊แย้ง "แต่พี่ต้องการให้ลุงพลแกหยุดจริง ๆ ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องแดงขึ้นมาจะเดือดร้อนกันหมด"

"ค่ะ...อันนี้นาถเห็นด้วย" สาวน้อยจากปักษ์ใต้พยักหน้า "รีบทานข้าวกันเถอะค่ะ เดี๋ยวต้องไปเรียนต่ออีก"

นาถลดาและหทัยรัตน์รีบทานข้าวแล้วนำไปเก็บ ก่อนขึ้นเรียนในคาบวิชาต่อไป

............................................................................

มาถึงช่วงเย็นของวัน ตามที่ได้นัดหมายเอาไว้ สาวอุ๊มานั่งรอนาถลดาและหมอพลอยที่ใต้ถุนอาคารเรียนตึก 1 นาถลดามาตามเวลา เหลือแค่หมอพลอยเท่านั้น

"พี่อุ๊ หมอพลอยบอกว่ารออยู่ที่ห้องพักภารโรงอยู่แล้ว รีบไปกันเถอะค่ะ" นาถลดาจูงมือรุ่นพี่เพื่อให้รีบไปตามกำหนดการ

"เดี๋ยว ๆ นาถว่าอะไรนะ หมอพลอยไปรออยู่แล้วที่ห้องพักลุงพลเหรอ?" สาวอุ๊ขมวดคิ้วเพราะรู้สึกไม่ชอบมาพากล "หมอพลอยไปคนเดียวเหรอ?"

"ตายแล้ว..." นาถลดาคิดในใจ ว่าเผลอปล่อยไก่ตัวโตไปซะแล้ว พี่อุ๊ยิ่งเป็นพวกช่างสังเกตอีกต่างหาก

"ว่าไงนาถ ตอบพี่มา หมอพลอยไปรอพี่อยู่ที่ห้องลุงพลแล้วเหรอ? แล้วไปคนเดียวเนี่ยนะ?" ยัยอุ๊เอ่ยปากถามอีกครั้ง

"อ้อ!! ไม่ได้ไปคนเดียวหรอกค่ะ พาครูเบสท์ไปด้วย" นาถลดาใช้ไหวพริบแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า "พอดีว่าหมอพลอยอยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่เค้าคุยกันนะคะพี่อุ๊ ก็เลยให้ครูเบสท์ไปด้วยอีกคน"



"เดี๋ยวนะ..." สาวอุ๊ยังไม่เลิกข้องใจ "ก็ไหนหมอพลอยบอกว่าไม่อยากให้ใครมารับรู้เรื่องนี้มากเกินไป แล้วทำไมต้องเป็นครูเบสท์ด้วย ก็หมอพลอยเค้าบอกกับพี่แบบนั้น"

"ก็เพราะหมอพลอยเค้าอยากให้เป็นผู้ใหญ่ที่โต ๆ กันแล้วไปคุยกันไงคะพี่อุ๊ อีกอย่างคนระดับหมอพลอยนะคะพี่ จะให้ไปห้องพักลุงพลคนเดียวน่าเกลียดแย่" นาถลดาตอบ "เอาเถอะค่ะ เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวหมอพลอยกับครูเบสท์จะรอนานนะคะ"

"ก็ได้..." สาวอุ๊ตอบตกลง ในใจก็ยังไม่หายสงสัย ทำไมเธอรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ วันก่อนเธอดูดวงกับหมอดูชื่อดังบนโทรทัศน์ ซึ่งได้ทำนายว่าลัคณาราศีของเธอมีเกณฑ์คบซ้อน นอกใจคนรัก

หทัยรัตน์ได้แต่หัวเราะร่วน เพราะคิดว่าคำทำนายของหมอดูชื่อดังเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ ในเมื่อเธอกับพี่แจ็คก็ยังรักกันดี แถมมีโครงการจะแต่งงานกับหลังเรียนจบพยาบาลด้วย ก็เลยปล่อยผ่านไป ตอนนี้ที่เธอคิดออกคือต้องไปที่ห้องพักภารโรงของลุงพล ซึ่งหมอพลอยและครูเบสท์รออยู่ก่อนแล้ว

........................................................................

หลังจากที่มาถึงห้องพักภารโรง สาวอุ๊เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับนาถลดา สาวอุ๊เหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 6 โมงเย็นแล้ว เหล่าบรรดานักการภารโรงทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านหมดแล้ว

"ไหนล่ะหมอพลอย ครูเบสท์?" หทัยรัตน์เหลือบมองโดยไม่ ก็ไม่เห็นใครทั้งนั้น "นาถ ไหนบอกว่าหมอพลอยกับครูเบสท์มาก่อนแล้วไง พี่ไม่เห็นมีใครเลย"

"นาถขอโทษนะคะพี่อุ๊" นาถลดาเอ่ยปากเป็นครั้งแรก "ถ้านาถไม่ทำแบบนี้ พี่ก็คงมีแต่จะทำให้เรื่องมันยุ่งยากกว่าเดิม"

"นี่นาถว่าอะไรนะ?" หทัยรัตน์ขมวดคิ้ว

ทันใดนั้นเอง เสียงเปิดประตูห้องพักภารโรงจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสันทันของนักการภารโรงในชุดเครื่องแบบสีกากีที่ปรากฏตัวเข้ามาภายในห้อง ในมือของมันถือผ้าขนหนูสีเหลืองมาด้วย ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ลุงพลยอดนักรักคนนั้นนั่นเอง

"สวัสดีจ๊ะน้องอุ๊" ลุงพลยิ้มหวาน ในที่สุดก็ถึงเวลาที่รอคอย มันปล่อยให้สาวน้อยอย่างหทัยรัตน์ลอยนวลมานานเกินไปเสียแล้ว วันนี้ถึงเวลาเสียที ที่ลุงพลคนนี้จะหยิบยื่นประสบการณ์ทางเพศให้แม่สาวน้อยยอดนักสืบอย่างหทัยรัตน์ได้ลองลิ้มชิมรสดูเสียที

เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว แต่ความเสียวน่ะ มีไม่อั้น โดยเฉพาะจากเชฟนักรักยอดฝีมืออย่างลุงพลคนนี้ ฮ่า....

ยอดนักรัก

ในที่สุดก็ถึงคิวยัยอุ๊

ยัยอุ๊ต้องโดนกดให้มิด อัดหนักๆ

ลุงพลขยำขยี้ให้แหลกคามือเลยนะ จุ้นจ้านมากแต่ท่าทางจะร้อนแรงดี

เจอยอดนักรักเสียแล้ว

เพื่อกระดอดุ้นเดียวและเอาตัวรอด ยอมขายรุ่นน้อง รุ่นพี่ เฮ้อ น่าผิดหวังครูพลอยจัง

ตอนหน้าอย่าให้พลาดนะลุง