ขอบคุณทุกความคิดเห็นครับ ผมไล่อ่านทุกอันเลย  แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยกันรักษากฎของบอร์ด  ทำดีกันต่อไปครับ
(เม้นไม่ดีระวัง admin แบนเอานะครับ)






         





           ถึงแม้ว่าโลกนี้จะมีเสียงหัวเราะ มีลอยยิ้มอยู่ทุกหนทุกแห่งในโลกนี้  แต่กับชายที่ชื่อ ชัย นั้นกับไม่มีแม้กระทั่งอารมณ์หรือลอยยิ้มใดเลย สิ่งที่เค้ามีก็คงมีเพียงแค่น้ำตา ณ.ห้องหนึ่งในโรงพยาบาล สายลมกำลังผัดผ่านหน้าต่างเข้ามา บรรยากาศกำลังเย็นสบาย ชัย นั่งมองมิ่งที่นอนไร้ซึ้งสติอยู่บนเตียงเค้าครุ่นคิดถึงแต่เรื่องราวที่ผ่านมา ระหว่างตัวเค้ากับมิ่งตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเวลาเศร้ามิ่งจะเป็นคนทำให้เค้ายิ้ม และหัวเราะได้ตลอด ภาพวันวานที่ชีวิตของเค้าและเธอมีสุขด้วยกันมันวนเวียนไปมาอยู่ในหัว เสียงหัวเราะที่เคยได้ยิน รอยยิ้มที่เคยเห็น ใบหน้าที่เคยหอม ตัวที่เคยกอด มือที่เคยจับ วันนี้มันไร้ซึ้งการตอบสนองใดๆ  มันเป็นวันที่สุดแสนจะทรมานสำหรับเค้า หยดน้ำตาของชัยมันไหลมาเป็นสาย ความรู้สึกที่มีก็มีแต่เสียใจและทรมาน เค้าได้แต่ภาวนาให้ภรรยาที่รักของตนตื่นขึ้นมาคุยกับเค้า มาทำให้เค้ายิ้ม หัวเราะดังเดิม...

     "พี่คิดถึงมิ่งนะ คิดถึงมาก อยากให้มิ่งคนเดิมของพี่กลับมา กลับมาหาพี่ มาทำให้พี่ยิ้ม ทำให้พี่หัวเราะ พี่มีความสุขมากที่ได้อยู่กับมิ่ง  พี่รักมิ่งนะ รักมาก หวังว่าสักวันมิ่งจะตื่นขึ้นมาอยู่กับพี่เหมือนเดิม..

     ชัย ที่นั่งกุมมือของมิ่งเค้าทำได้เพียงแค่พูดถึงความในใจ เค้าหวังเพียงว่าสักวันหนึ่งมิ่งจะได้ยินที่เค้าพูด  และชัยจะมานั่งแบบนี้ทุกๆวัน จนเวลาผ่านไปกว่า 2 เดือน ขาของชัยก็อาการดีขึ้น เต้าสามาถรเดินได้เกือบเป็นปกติ..

"คุณ ชัย อาการเกือบหายดีแล้วนะครับ หมออนุญาตให้กับบ้านได้แล้วนะครับ 
"ครับ...แล้วอาการของภรรยาผมละครับหมอ
"อือ...ภรรยาของคุณก็อาการยังคงที่นะครับ แต่ถ้าคุณชัย อยากรับไปดูแลการที่บ้านก็ทำได้ครับ แต่ต้องมีคนคอยดูแล  เพราะคนไข้ไม่สามารถท่านอาหารปกติได้  ซึ้งอาหารที่คนไข้รับประทานได้ก็จะเป็นอาหารเหลว  ที่ต้องต่อสายยางลงกระเพาะโดยตรง อีกทั้งการดูแลรักษาความสะอาจของร่างการอีก ฉะนั้นคุณชัยต้องหาคนมาคอยจัดการเรื่องนี้ครับ
"เออ..คือ...คุณชัยคะ..ถ้าคุณชัยไม่ว่า..ให้ป้าจัดการเรื่องให้ก็ได้ค่ะ ป้าจะดูแลคุณมิ่งให้
"ขอบคุณครับป้าณี...งั้นผมขอพามิ่งกลับไปดูแลที่บ้านนะครับหมอ..
"ได้ครับ ส่วนพวกอุปกรณ์ต่างๆเดียวทางโรงบาลจัดให้ ส่วนอาหารเหลวสามารถเบิกจ่ายที่โรงพยาบาลของเราได้เลยครับ หรือถ้าหากมีอะไรโทรเรียกหมอได้ตลอดครับ..
"ขอบคุณครับหมอ  งั้นผมฝากป้าณีด้วยนะครับ
"ค่ะคุณชัยป้าจะดูแลให้อย่างดี

   ถ้าทุกคนสงสัยว่าป้าณีคือไคร คงต้องย้อนไปตอนชัยยังเด็ก  พ่อแม่ของชัยนั้นได้รับป้าณีเข้ามาทำงานเป็นแม่บ้านและพี่เลี้ยงเด็ก ซึ้งก็คือดูแลชัยตอนเด็ก ณ.ตอนนั้นชัยก็อายุ 5-6ขวบเท่านั้นเอง สำหรับชัยแล้วเค้าเห็นป้าณีเปรียบเหมือนคนในครอบครัว  เค้ารักและเคารพป้าณีเสมือนป้าแท้ๆ เช่นเดียวกับป้าณีที่รักชัยเป็นดั่งลูกในใส้ งานในบ้านแทบจะทุกอย่างป้าณีจะคอยเป็นคนทำให้ตลอด และตลอดเวลาที่อยู่โรงบาลป้าณีก็เป็นคนคอยดูแลทั้งชัยและมิ่ง..ฯ

   หลังจากทำเรื่องย้ายมิ่งมาดูแลที่บ้าน ป้าณีก็ทำหน้าทีคอยดูแลมิ่งให้ชัย  ทั้งการเช็ดตัวชำระร่างกาย ป้อนอาหาร ซึ้งมันก็อาจจะลำบากหน่อย เพราะการให้อาหารต้องค่อยเฝ้าระวังไม่ให้มิ่งสำลัก  และทักวันป้าณีก็จะเห็นชัยมานั่งเฝ้ามิ่งอยู่ข้างเตียงตลอดเกือบทั้งวัน  การดูคนป่วยที่หลับสนิทช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นั้นไม่ใช้เรื่องง่ายเลย อีกทั้งจิตใจของคนที่อยู่ดูแลก็เป็นอีกเรื่องที่ยากต่อการทำใจ ถึงชัยจะมีป้าณีคอยช่วย แต่ทว่าตัวเค้าเองนับวันความเหงาเศร้าซึมยิ่งเกาะกินจิตใจของเค้า จนบ้างวันร้องไห้เหมือนจะเป็นบ้า วันเวลาแต่ละวันกว่าจะผ่านไปแต่ละวันสำหรับชัยนั้นมันยาวนานเหมือนเป็นปี ทุกคืนเต้าจะนอนร้องไห้กอดร่างไร่สติของมิ่ง และคนที่ได้แต่สงสารคือป้าณี  ป้าณีเฝ้าสวดมนต์ภาวนาให้ ทั้งสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งแทบทุกวัน..ฯ

    จากวันเป็นเดือนจากเดือนแทบเป็นปีระยะเวลามันยาวนานเท่าไร่ไม่มีไครรู้ ชัย ชายหนุ่มรูปหล่อหุ่นล่ำจากอดีต มาวันนี้ร่างกายของเค้าซูบผอม ขอบตาดำเป็นหลุมลึก ทุกๆวันเค้าแทบนอนไม่หลับ ทั้งความเครียดความคิดถึง ความเศร้ามันเกาะกินตัวเค้าอย่างหนัก เป็นเวลากว่า8เดือน นั้นเลยทำให้สภาพของเค้าตอนนี้ดูไม่ต่างจากผีตายซาก ทุกๆวันเค้าจะนั่งเหม่อมองหน้าถรรยาอยู่ข้าเตียง  ข้าวแทบไม่กิน  แต่ยังดีที่ป้าณียังพอมีทางเกลี้ยกล่อมให้ชัยกินข้าวได้บ้าง
"เอาอีกแล้วนะคะคุณชัยร้องไห้อีกแล้วนะ เข้มแข็งไว้สิคะ คุณมิ่งคงไม่อยากเช่นคุณชัยร้องไห้แบบนี้หรอกนะคะ
"ก็ผมคิดถึงมิ่งนิป้า...ใจผมมันแทบจะสลายอยู่ทุกวัน ผมทำได้แค่นั่งรอความหวัง ไม่รู้กรรมอะไรของผมถึงต้องมาทรมานแบบนี้  รักกันก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน...

"อดทนเอาไว้ค่ะ ป้าเชื่อว่าสักวัน คุณมิ่งต้องกลับมาอยู่กับคุณชัยเหมือนเดิม คุณชัยก็ต้องทนเพื่อรอวันนั้นนะคะ..

  ชัยฟังที่ป้าณีพูดแล้วมันก็ทำให้เค้ามีกำลังใจขึ้นมาบ้าง แต่มันก็แค่เพียงเล็กน้อนเท่านั้น...
     

       บ่ายวันที่28เดือน 9 ณ.โรงพยาบาล
"คุณคะ...คุณ...คุณผู้ชายคะ...คุณ.....
"อะ..เออ..ครับผม...ครับบ
"ไม่ทราบว่าติดต่อเรื่องไรคะ..
"ขอเบิกอาหารเหลวให้ผู้ป่วยนิทราครับ
"ค่ะ..รอสักครู่นะคะ..นั่งรอที่เก้าอี้ตรงด้านโน้นได้เลยค่ะ
ชัย ยืนเหม่อขณะมาเบิกอาหารเหลวให้ภรรยา จนพยาบาลต้องเรียกอยู่หลายครั้งกว่าชัยจะหันมาตอบ ชัย นั่งรออยู่ราวๆ2ชั่วโมงเค้าก็ได้อาหารเหลวมา ก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาลไปยังรถ  ในตอนที่เค้ากำลังจะกลับบ้าน ชัยก็นึกอยากซื้อของกินไปฝากป้านี  เค้าจึงแวะรถจอดซื้อของไปฝากป้าณี แต่ทว่าหลังจากได้ของที่ต้องการชัยกำลังจะเดินกลับไปที่รถที่จอดอยู่อีกฝั่งของถนน  เค้าก็เผอิญหันไปเห็นร้านขายขนมที่มิ่งชอบกิน  และในวินาทีนั้นภาพสิ่งที่ยืนยิ้มรอขนมอยู่หน้าร้านก็ปรากฏขึ้น มันทำให้ชัยมองอย่างดีจัย แต่ว่ามันก็เป็นแค่ภาพลวงตา เค้ายืนนึกครูหนึ่งก่อนจะเดินไปซื้อขนมดังกล่าว และเดินเหมือมองขนมในถุงไปยังรถโดยไม่ระวัง ทันทีที่เท้าของเค้าก้าวลงสู้ถนน  ก็มีรถวิ่งมาในระยะที่เกือบจะกระชั้นชิด  เสียงปีบแตรรถดังสนั่น  ชัยได้แต่ตกใจและไม่สามารถขยับหนีรถที่วิ่งตรงมายังเค้าได้   ในวินาทีชีวิตนั้นเองร่างของชัยก็ถูกดึงหลบไปด้านข้าง เลยทำให้เค้ารอดตายมาได้...

"คุณบ้ารึป่าวข้ามถนนไม่ดูรถเลย เดียวก็ได้ตายตรงนี้หรอก
"เออคือ...ขอบคุณ..คุณมากนะ..ผมเห็นขนมที่แฟนผมชอบกินเลยซื้อมา ผมมัวแต่มองขนมในถุงเลยไม่ทันระวัง
"ทีหลังก็ดูรถก่อนนะครับ มันอันตราย ว่าแต่คุณไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม..
"ครับ..ขอบคุณที่ช่วยครับ...
ขัยรอดตายวุดหวิดจากการโดนชน เพราะคนแปลกหน้า หลังจากชายคนนั้นได้ช่วยชีวิตของชัยเอาไว้ ชัยก็ขอบคุณและขอเบอร์เค้าไว้เธอมีโอกาศจะตอบแทนชายคนนั้น ก่อนที่ชายแปลกหน้าจะเดินจากไป  ในตอนเย็นชัยก็มีธุระต้องออกมาข้างนอก เค้าขับรถผ่านทางที่เกิดเหตุเมื่อบ่าย เค้าก็พบกับชายคนเดิมที่ช่วยเค้าเอาไว้ แต่ทว่าชายคนนั้นกับมานั่งที่ป้ายรถเมล์ ชัยที่เห็นดังนั้นก็แวะเข้าไปถาม
"สวัสดีครับคุณ...
"อ่าว..คุณเมื่อกลางวันนิ
"ครับใช่ครับ...ทำคุณมานั่งอยู่ตรงนี้ละ
"ผมไม่มีที่พักนะครับ พึ่งเข้าเมืองมาหางานทำ เงินติดตัวก็หมดเลยคิดว่าจะนอนที่นี่
"อ่าวว...หรอครับ...อืม...งั้นเอาเงินที่ผมละกันผมให้ คุณจะได้มีที่หลับนอน
"โอ๊ย..ไม่เป็นไรครับ..
"เอาน่า..ถือสะว่าตอบแทนที่ช่วยผมไว้..
ชัยก็ควักเงินจำนวลหนึ่งให้ชายคนนั้นไป ก่อนจะขอตัวกลับบ้าน แต่ทันใดนั้นชัยก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้  ต้นไม้ในส่วนมันเริ่มที่จะรกมากแล้ว อีกทั้งคนดูแลส่วนคนก่อนก็ออกไปแล้ว จึงไม่มีคนคอยดูแลคอยตัดกิ่งที่รก ชัยนึกได้ว่าชายที่ช่วยเค้าไว้เข้ามาหางานในเมืองทำ เค้าจึงหันกลับไปถามชายแปลกหน้าคนดั่งกล่าว..??

"คุณชื่ออะไรครับ..
"ผมชื่อทิงครับ
"ครับ..แล้วอายุละครับ
"30ครับ
"งั้นก็อายุมากกว่าผม แล้วพี่ทิงทำส่วนเป็นไหม
"เป็นครับ ถามทำไมหรอครับ??
"คือ..ผมขาดคนคอยดูแลสวนอยู่นะครับ ก็ไม่ใช่สวนทั้งหมดหรอ เป็นต้นไม้สะส่วนใหญ่  กิ่งมันยาวรกแล้ว ไม่มีคนคอยตัด ถ้าพี่ทิงสนใจมาทำได้นะครับ
"แล้วค่าแรงละครับ ให้ผมเท่าไหร่
"ผมให้พี่ทิงวันละ300 ก็ตกเดือน9000 พี่สนใจไหม ผมมีที่พักให้ พี่แค่คอยรดน้ำตัดกิ่งที่มันรกแค่นั้น
"ครับสนใจครับ ขอบคุณมากเลยครับ...คุณ..เออ...
"ชัยครับ..ผมชื่อชัย...
"ครับคุณชัย..ขอบคุณครับ
"งั้นพี่ทิงขึ้นรถผมมาเลย ไปพักที่บ้านผมวันนี้เลยละกัน..

ชัย รับเอาทิงขึ้นรถมายังบ้านของเค้า เพื่อมาเป็นคนดูแลส่วน เนื่องจากชัยมองดูแล้วเห็นว่าทิงดูเป็นคนดีและน่าจะขยัน  เค้าให้ทิงมาพักที่บ้านหลังเล็กในสวนกับป้าณี  ป้าณีเองที่เห็นทิงก็เห็นว่าทิงน่าจะเป็นคนดี เพราะฟังจากที่ชัยเล่าเลยน่าจะไม่มีอะไร...

 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

เรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นมึตัวละครมาเพิ่มรอดูต่อไปครับ

ความเศร้าจะลดลง ถ้ามีคนมาช่วย มีเป้าหมาย ไรท์ช่วยให้ชัย ลุกขึ้นสิ

จากซึมๆเศร้าๆ มีคนเพิ่มมาน่าจะ
เข้มข้นขึ้น

มาละตัวแปรของเรื่อง จะมาพลิกเกมยังงัยนะ

คนดี ๆ ย่อมต้องมีคนดี ๆ เข้ามาหาเป็นสัจธรรม

แต่สำหรับนิยาย อันนี้ตอบไม่ได้ว่า ทิงเป็นคนดีไหม หวังว่าจะเป็นคนดีนะ

ทิงจะเป็นตัวแปรอะไรหรือเปล่านะ

[chatree52]

เริ่มเรื่องเศร้ากลางเรื่องคงมัน

พี่ทิ้ง คงไม่ทิ้งแน่นอนครับ

ทิงน่าจะเป็นตัวละครที่สำคัญที่ทำให้มิ่งตื่นขึ้นมา เดาเอานะ

จากคนแปลกหน้าที่มาช่วยเรากลายมาเป็นคนในครอบครัวของเรา

ทิงน่าจะไม่ธรรมดา ว่าแต่จะมาช่วยยังงัยอ่ะอยากรู้ๆ

ทิงจะมาทำให้อะไรๆเปลี่ยนไปทางไหนน่ะ

ตัวละครใหม่มาแล้ว
นา่จะสนุก
อาจจะเป็นคนช่วยให้หายนิทราก็ได้นะ

ทิงน่าจะช่วยให้ฟื้นกลับมา