แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 2 ตอนวัยแห่งความรัก 6 ตำตา

แนะนำให้อ่านเรื่องก่อนหน้าก่อนนะคับ
แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 1 THE ORIGINAL

แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 3 เพื่อนคุย

แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 4 โกอินเตอร์

-----------------------------------------------------------------------------------------------

   

ผมตัวเย็นเฉียบ   ไอ้เหี้ยเอ็มนั่นเอง

"ไหนมึงกลับแล้วไง" 
"น้องปานมาจากไหนอ่ะคับ พี่ยืนแถวนี้ตั้งนานไม่เห็นน้องเลย"
   
ปานยิ้ม แต่ไม่ตอบ 
"เฮ้ย เดี๋ยวกูไปส่งน้องเค้า มึงจะไปไหนก็ไป"

ไอ้เอ็มแม่ง ต้องสงสัยในพิรุธบางอย่างของผมแล้วน่าจะซุ่มแอบดู

"คือเจนโทรมาหากูบอกว่าพ่อแม่ไม่ได้มา  เลยเรียกกูไปคอนโด เพราะกลัวว่าพี่แม่งจะหลอกว่าพ่อแม่มา เดี๋ยวกูจะไปอยู่เป็นเพื่อนเนี่ย แล้ว..มึงอ่ะ"
   ผมดูนาฬิกา  เกือบทุ่มแล้ว  ดีที่บ้านปานอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากแถวหัวลำโพง  แต่ก็ต้องอ้อมไปหน่อย
"เออ มึงไปก่อนเลย เดี๋ยวกูส่งปานแล้วตามไป"  ไอ้เอ็มพยักหน้า

สำหรับคอนโดของเจนแล้ว ผมเข้าได้ตลอด เพราะผมเป็นคนเปลี่ยนชุดกุญแจให้เจน  และนอกจากผมที่มีกุญแจแล้ว...ไอ้เอ็มก็มี   เจนกลัวว่าพี่จะเข้ามาแล้ว เวลาที่ผมหรือไอ้เอ็มมาจะเข้าไปช่วยเธอไม่ได้   ผมมาถึงผมก็ไขกุญแจเข้าไป  ได้ยินเสียงคุยกัน

"อย่าทำเจนสิ.... ไอ้เอ็มอ่ะ...อย่าสิวะ.....อื้ออม  นั่งเฉยๆ"

ผมหยุดเดินทันที  ถอดรองเท้าออกและเดินให้เบาที่สุด  สองคนนั้นอยู่ในห้องของเจน  ห้องนอนของเจนมีแค่กระจกกั้น ไม่มีประตู แล้วก็ปิดม่าน   ผมเดินหลบประตูอย่างเบาที่สุด เดินมาที่ช่องว่างของม่านเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น  มันเห็นชัดเลย  ไอ้เจนนั่งที่โซฟาปลายเตียง  ส่วนไอ้เอ็มกำลังจะจูบปากเจน  ทีวีเปิดอยู่เสียงดัง

"เบาๆ เอ็ม  เดี๋ยวก้องมาแล้ว  อย่าทำสิ  น่ารำคาญจัง"
"คิดถึงอ่ะ  ขอจูบหน่อยนะ  ไม่ได้อยู่กันสองคนนานแล้วอ่ะเจน"
"ก็บอกให้มาพร้อมก้อง  แกมาก่อนทำไม"
"จริงๆไอ้ก้องไม่มาเลยยิ่งดี  จะได้มีเวลากะเจนนานๆ"

ผมได้ยินทุกคำพูด  ผมกำลังงงว่าเกิดอะไรขึ้น  ผมเคยจูบกับเจน   ผมชอบไอ้เจน รักไอ้เจน  แล้วนี่...ไอ้เหี้ยเอ็มมาจากไหนวะ... แล้วมึงไปถึงไหนแล้ว  ผมงงไปหมด  แต่ไม่ได้โวยวายโครมครามอะไร  ไอ้เอ็มก้มลงจูบเจนใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้เนิ่นนาน   ไอ้เจนคงรักชอบไอ้เอ็มเหมือนกัน  ไอ้เอ็มเอามือเลื้อยมาจับหน้าอกเจน  แต่ดูเหมือนเจนไม่โอเค  รีบปัดมือของมันทิ้งไป 

"ไม่เอา...อย่านะ  บอกแกแล้วนะห้ามข้ามเขตหวงห้าม"

เสียงเด็ดขาดของเจน  ทำให้มันหยุดมือลง  แต่สิ่งที่มันกำลังทำต่อไปเกิดคาดของผมไปมาก  ไอ้เอ็มจับมือของเจนลงไปที่ส่วนนั้นของมัน

"ถ้างั้น...ช่วยเอ็มนะ"  เจนยื่นมือออกมาจับมันภายนอกกางเกงนักเรียน  ผมเห็นของไอ้เอ็มเริ่มขึ้นเป็นลำ ไอ้เอ็มกดเจนลงเพื่อให้ไปที่ส่วนนั้นของมัน

"ไม่เอา...  ไม่ทำ สกปรก.."
"ไม่เป็นไรน่า นิดเดียว  ลองทำกันนะเจน..."

เฮ้ย แม่ง....ไอ้เหี้ยเอ็ม  แปลว่าไรวะไอ้เหี้ยเอ็ม  มึงทำไรเจน  เจนยังคงปฏิเสธไม่ทำให้ไอ้เอ็ม   เธอกลับมายืนอีกครั้ง

"สกปรก  แกเล่นบอลมาอ่ะ" 

ไอ้เอ็มไม่ฟังเสียง ถอดเข็มขัดรูดซิบออกจนเห็นกางเกงใน แล้วมันก็พยายามกดเจนลงไปอีกครั้ง  สิ่งที่มันกำลังต้องการผมเคยผ่านมากับเจนแล้ว แต่เคยเจนทำให้ไอ้เอ็มด้วยหรือเปล่า  แล้วทำให้ผมก่อนมันหรือหลังจากมัน...และที่สำคัญ ไอ้เอ็มแม่ง ไปถึงขั้นไหนกะเจนแล้วเนี่ย...

ผมนึกขึ้นมาได้  กูมายืนรอดูเหี้ยอะไรวะเนี่ย  ผมต้องเบรคเรื่องนี้ไว้ก่อน  ผมคงทนไม่ได้ที่เจนจะใช้ปากให้ไอ้เอ็มหรือโดนเย็ดต่อหน้าผม    ผมเดินกลับไปที่ประตูแล้วเปิดประตูห้องเจนอย่างแผ่วเบา   ก่อนจะปิดเข้ามาค่อนข้างดัง  แล้วตะโกนมาก่อน

"เฮ้ย ทำไรกันอยู่วะ  อยู่ไหนเนี่ย ไอ้เอ็ม... เจน  ทำไรกันอยู่ว่ะ"

ผมทำทีเป็นถอดรองเท้า เพื่อให้มันจัดการกะตัวเองก่อนที่ผมจะเข้าไป  ผมยังให้เวลามันเพิ่มและช่วยลดความโมโหเร่าร้อนของผมลงไปบ้าง  โดยเดินเลี้ยวไปที่ส่วนครัว  เปิดตู้เย็นหาน้ำกิน

"เฮ้ย เหี้ยเอ็ม มึงอยู่ไหนเนี่ย หลับไปหรือวะ แม่งเงียบชิบหาย"

ผมคิดว่าคงได้เวลาดูหน้าไอ้เพื่อนสองคนแล้ว  ผมเดินโผล่หน้าเข้าไปที่ห้องของเจน  สองคนนั่งที่โซฟาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอ้เอ็มอยู่ในชุดนักเรียนตามปกติของมัน

"เหี้ยยย...ก้อง...แม่ง...โวยวายชิบหาย ดูหนัง.."
"กินไรมายังก้อง" เจนแสดงความห่วงใยซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมต้องการจากสาวๆของผม 
"ยังเลย... ไปกินบะหมี่ข้างล่างกันมั๊ย"
"เมิง...  สองทุ่มแล้ว   ไม่แดก...ก็หิวตายหละ"
"ไป...เจนไปเป็นเพื่อน" เจนแสดงความเอื้ออาทรออกมาซึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ผมต้องการจากสาวๆของผม
"อ้าวเฮ้ย  งั้นกูไปด้วย"

วันนั้นผมกลับบ้านราวสี่ทุ่มกะไอ้เอ็ม  ผมไม่ได้คุยเรื่องนี้กะไอ้เอ็ม   แต่ตอนนี้ผมว่าผมรู้อะไรมากขึ้นแล้ว  คนที่ผมอยากจะคุยด้วยคือเจน   ผมบอกเจนว่าวันศุกร์จะมาส่งเจนที่บ้านหลังจากเรียนพิเศษนะ  เจนโอเค  ใจผมไปถึงวันศุกร์แล้ว  ผมอยากให้มันถึงวันศุกร์เร็วๆก่อนที่ไอ้เอ็มจะลุกลามมากไปกว่านี้  อาทิตย์นั้นผมไม่มีอารมณ์ที่จะให้ความรักกับน้องปานเลย   จนน้องปานผิดสังเกต  ผมบอกปานแค่ว่า "ไม่ค่อยสบาย"

วันศุกร์ เราเรียนพิเศษเสร็จ ผมกลับกะเจนจากสยาม  ส่วนไอ้เอ็มแยกกลับบ้านของมัน  ผมเรียกแท๊กซี่ไปคอนโดของเจน  เราขึ้นแท๊กซี่กันที่เดิมเหมือนวันที่เจนโดนทำร้าย  ทำให้เราสองคนนึกไปถึงวันนั้น 
"ถ้าไม่ได้ก้องวันนั้น เจนคงตายด้วยเหตุการณ์ไหนแล้วก็ได้"
ผมเอามือเจนมาจับแต่เจนกลับไม่ได้ทำอาการอะไรที่ผิดปกติเลย และเป็นการปฏิเสธผมเลย ซึ่งผิดกับที่เธอทำกับไอ้เอ็ม
"ก้องว่า...ดวงเจนยังดีนะ 555  แต่ดวงเราไม่ดี...วันนั้น 555"
เจนเอามือมาลูบหัวผมแนวเอ็นดู 
"จ้า....  ขอบคุณนะ  ไม่เคยลืมและจะไม่ลืม"

เราซื้ออาหารขึ้นไปกินที่ห้องเจน 
"เออ...เจน ถามไรหน่อยดิ    ไอ้เอ็มเป็นแฟนเจนหรือเปล่า"
เจนมองหน้าผม  ยิ้ม แล้วก็ย้อนถามผมว่า
"ทำไมถึงถามงั้นล่ะ  เจนว่า...ก้องน่าจะถามว่า  เจนอยากเป็นแฟนกะก้องมั๊ย"
พูดเสร็จก็หัวเราะ  เจนนี่ไม่เบานะ  อยากให้ถามก็จะถาม
"แล้วเจนอยากเป็นแฟนกะก้องมั๊ย"
เธอหัวเราะเลย 
"ไม่......"

ผมนึกในใจว่า ผมเป็นผู้ชนะ 13 ทิศ ผ่านมาแล้ว 13 สาวซิง  มีคนนี้แหละ ที่ "ไม่" กับผมอย่างชัดเจนที่สุด
"หนึ่ง ก้องมีแฟน...รุ่นน้องไง...ชื่อปาน  ห้ามปฏิเสธ เค้ารู้กันทั้งโรงเรียน    สอง ก้องคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเจน.... เหมือนเอ็ม"

จบมั๊ยทุกท่าน  ก็แปลว่าไอ้เหี้ยเอ็มก็ไม่มีสิทธิมากมายไปกว่าเป็นเพื่อนกับเจน  ทำให้ผมเบาใจว่า มันยังไม่คืบหน้า  เจนเล่าต่อว่า เอ็มดูเหมือนสนิทเป็นแฟนแต่ไม่ได้มากถึงขนาดนั้น  เจนรู้ดีว่าการแสดงออกทำให้บางทีเอ็มก็อยากเป็นแฟนกับเจน....แต่ไม่ใช่  เจนยังไม่อยากเป็นแฟนกะเราทั้งสองคนในตอนนี้   แต่สำหรับผมแล้ว...ทำไมผมอยากเป็นแฟนกะเจนมาก  และที่น่าแปลกใจคือหากผมจะทำอะไรเจนแล้ว  เจนคงไม่มีทางหนี..แต่ผมก็ยังไม่อยากทำไรเจน  เราคุยกันไปเรื่อยๆ จนผมรู้ว่าเจนก็สนใจในตัวผมและเอ็ม  เคยคิดอยากจะเป็นแฟน  แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกใคร  เจนเชื่อว่าอีกคนก็คงเสียใจ  เลยคงสถานะเพื่อนรักตลอดไป (มันนิยายน้ำเน่านี่หว่า)

แต่ยิ่งได้คุย..ผมก็ยิ่งรักเจน 

"เจน...อันนี้ไม่ตอบก็ได้นะ  ก้องถามจริงๆเหอะ  เจนเคยทำกะไอ้เอ็มเหมือนทำกะก้องมั๊ย"
ลูกตาสีดำเข้มของเจนบ่งบอกว่าเพื่อนนอกสายตาของผมงงในคำถาม
"ก้องหมายถึง....เอ่อออม....เรื่องแบบนั้น"
เจนยิ้ม
"ไม่เคย...บ้าเหรอ" คำตอบที่ชัดเจนไม่อ้อมค้อม
"เจนจะให้คนที่จะเป็นสามีเท่านั้นที่จะมีอะไรกับเจนได้  เจนทำให้ก้องวันนั้นเพื่อขอบคุณ.. แต่เจนไม่ใช่ที่ระบายนะ  และอย่างที่บอก....มันจะไม่เกิดขึ้นอีกนะก้อง...."

ผมกล้ำกลืนคำพูดที่จะถามเจนถึงเหตุการณ์ที่ผมเห็นในวันนั้น  ผมขี้เกียจจะไปหาสาเหตุ  แต่อย่างนึงที่ผมชัดเจนคือเจนไม่มีเรื่องนั้นแน่ๆ  จะว่าไป ผมยังนำหน้าไอ้เอ็มอยู่ เพราะผมได้เคย"เจอ" กับเจนมาแล้ว
"เอ็มเคยขอเจนเป็นแฟนมั๊ย"
"เคย......หลายครั้งแล้วด้วย"
"แล้วถ้าก้องจะจริงจัง จะขอเจนเป็นแฟนวันนี้....ได้มั๊ย"
.....
.....
.....
.....
.....
.....
.....
.....
เงียบ.....ยาวๆไป  ผมดึงมือเจนมาจับ 
"ลองคบกันดู  ไอ้เอ็มคงไม่ว่าไรหรอก"
"เรา  อืมมม์...ดูกันไปก่อนแล้วกัน  ก้องไปเคลียร์น้องปานก่อน"

ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้ตอบรับ แปลว่าไงวะ   ผมแม่งช่างหาเรื่องใส่ตัวเองบ่อยครั้งมาก  ผมคิดว่าถ้าผมไม่หน้ามืดไปทำร้ายน้องปาน   เจนคงไม่ติดใจและอาจพร้อมเป็นแฟนหากผมเดินหน้าจีบสู้กะไอ้เอ็ม  แต่นี่เรื่องของผมกะปานหึ่งไปทั้งโรงเรียน  ไอ้เอ็มอาจจะรู้มากกว่านั้นด้วย  ทำไงดีวะเนี่ย...

   ผมกลับจากเจนวันนั้นด้วยความผิดหวังหลายเรื่อง   ไอ้เจนเพื่อนผมไม่ใช่จะง่ายๆ   ที่สำคัญที่สุดคือผมมีคู่แข่ง  แล้วอะไรก็ไม่รู้ทำให้ผมรู้สึกว่า...งานนี้แพ้ไอ้เอ็มไม่ได้   ผมกลับถึงคอนโดเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว   พี่มุทักทายผมเช่นเคยและให้ข้อมูล

   "หวัดดีคุณก้อง มีคนมาหาคุณก้องอ่ะคับ  น่าจะขึ้นไปรอคุณก้องข้างบน"

   ใครวะเนี่ย  ผมนึกเท่าไหร่ก็ไม่ออก ว่าใครควรจะมาหาผมดึกขนาดนี้  แต่ทันทีที่ลิฟท์เปิด  ผมเห็นผู้หญิงนอนกองหมดสภาพอยู่หน้าห้องผม  เสื้อผ้ายับเยิน..

 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดกันละ

ลุ้นมันทุกตอน สนุกมากครับ ขอบคุณครับ

ใครมารอหว่า เจนหรือปาน เจอเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดป่าวหว่า

มีใครมาหาละเนี้ย

 ::Bloody::อยากเห็นเจนโดนหมู่

[feedmillman]

ตำตาขนาดนี้ต้องรีบแล้วพระเอก

แนวโน้มน่าจะเป็นน้องเจนหรือเป่าหน้อ 

เพือนรักหักเลี่ยม

ใครมาสภาพนั้นหน่อ มาให้ช่วยเหลือแน่ๆ

ปานมาหาหรือเปล่า

ปานมาหาหรือเปล่า กลายเป็นอีกคน จัดไป

เพิ่งแยกจากเจนนี่นา หรือจะเป็นปาน แล้วยับมาจากไหน

แพ้ไม่ได้ แต่คนกลางก็ไม่ชัดเจน

จะเป็นเจน ปาน หรือหญิงคนไหน