ต่อจากตอนที่แล้ว กำลังจะทานข้าวในครอบครัว พี่แมนบอกว่าน้องโทนไปอยู่ฟู๊ดคอร์ต เพราะจะให้ร่วมโต๊ะก็คงดูไม่เหมาะ




เรานั่งทานข้าวกับครอบครัวไปด้วยคุยกันไปด้วย วันนั้นพ่อกับแม่ปิดโทรศัพท์เลย ท่านบอกว่าเสร็จงานแล้วอยากพักผ่อน


อบอุ่นจังเนอะ ตอนเด็กๆเราเคยคิดว่าพ่อแม่ไม่รัก พ่อแม่ไม่สนใจเรา พอโตมาถึงรู้ว่าท่านเองก็ต้องเหนื่อย ต้องอดทนแค่ไหนกว่าจะสร้างธุรกิจมาขนาดนี้ได้



ครอบครัวเราพูดคุยกันหลายอย่างเลย ทั้งเรื่องเรียน เรื่องทำงาน แต่สิ่งหนึ่งที่พ่อกับแม่ไม่เคยพูด ไม่เคยถามก็คือ อยากทำงานกับพ่อแม่มั้ย



จริงๆนะท่านไม่เคยถามเลย มีแต่พี่แมนนั่นแหละ บอกว่าเราจะต้องมาช่วยเขาบริหารงาน กิจการของบ้าน แต่พี่แมนเองก็ไม่ได้พูดจริงจังนะ



เขารู้ว่าเราเป็นคนแบบไหน นิสัยยังไง นั่นเลยทำให้พี่แมน รู้ใจเราหลายอย่างเลยล่ะ หลังจากที่มื้อเที่ยงผ่านไป พ่อก็พูดว่าไปซื้อของเขาบ้านหน่อยดีกว่า



แล้วพอเราเดินออกมานอกร้านกัน น้องโทนก็ยืนรออยู่แล้วมเขาดูนิ่ง ดูสงบ ดูเท่มากเลยล่ะ แต่ตอนนี้เราเริ่มสงสัยแล้วนะ



ว่าเขานิ่งๆเพราะเขามีสมาธิหรือกำลังอึน กำลังมึน อยู่กันแน่ น่าหมั่นเขี้ยวชะมัดคนอะไร มึนขนาดจำวันผิด พี่ชายเราก็เดินไปใช้ศอกเกยไหล่น้องโทนเลยล่ะ



ท่าทางเขาดูสนิทกันจังนะ พี่แมนพูดเห้ยไอ้โทนซื้อของเข้าบ้านกัน ไปซุปเปอร์ แล้วน้องโทนก็เดินหายไปเลยไวเป็นลิงอีกแล้ว



พี่แมนเดินมาหาแล้วบอกว่าป่ะ ไปกัน ซึ่งพอมาถึงหน้าซุปเปอร์มาเกตแล้ว  น้องโทนก็ยืนรออยู่อีกแล้ว แถมยังมีรถเข็น สองคันรออยู่ด้วย



พี่ชายเราก็บอก ไอ้โทนเดี๋ยวเอ็งเดินไปซื้อของกับพ่อแม่พี่นะ เราหันมองหน้าพี่แมนเลย นี่คิดยังไงถึงให้น้องโทนไปกับพ่อแม่เนี่ย แบบนี้ก็กดดันสิ่


คือคิดตามเรานะทุกคน โทนทำงานได้ 8 วัน แต่ต้องไปเดินซื้อของกับเจ้าของบริษัท แบบนี้มีหวังแย่แน่ๆเลย เราจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว พี่แมนจับมือเราไปจับบาร์รถเข็นแล้วบอกเข็นตามพี่มา


เราร้อง โหยพี่แมนใช้น้อง พี่แมนก็บอกเอ๊า ไม่ใช้แกแล้วจะไปใช้ใครล่ะ แล้วเขาก็เดินซื้อของไปเรื่อยโดยที่เราเข็นรถตาม


พอได้โอกาส เราก็ถามทันที พี่แมนยังไม่บอกน้องเลยนะ พี่แมนถามหืมอะไรล่ะไอ้หมิว แน่ะทำมางง สงสัยพี่แม่นติดอาการหน้ามึนมาจากน้องโทนแน่ๆ


เราบอกเขาว่าก็เรื่องเอาน้องโทนมาทำงานด้วยไง ทำไมไม่บอกเราเลย พี่ชายเราก็หัวเราะ hahaha แล้วพูดว่า ไม่เห็นต้องบอกเลยพี่จ้างไอ้โทนมันก็ไม่เห็นแปลกนี่


อันนี้ขอนอกประเด็นนิดนึง การที่พี่แมนเรียกน้องโทนว่าไอ้โทน ไม่ใช่ว่าเขาเห็นเป็นแค่ลูกน้องนะ แต่การที่เรียก  " ไอ้ " ในเหมือนกับเขาไว้ใจระดับนึงเลยนะ


นี่แสดงว่าสนิทกันระดับนึงเลยล่ะ เพราะปกติแล้วพี่แมนจะเรียกไอ้กับคนสนิทเท่านั้นแหละ ขอวนกลับมาเข้าเรื่องต่อ พี่แมนบอกว่าที่เขาจ้างน้องโทนเพราะอยากจ้างก็แค่นั้น


เรามองค้อนเลยทีนี้ พี่แมนก็ทำหน้าเหมือนสงสารเรา แล้วบอกว่า ที่ต้องเรียกมาทำงาน เพราะไอ้โทนน่ะมันติดอยู่ในคอมฟอร์ตโซนมากเกินไป เดี๋ยวจะสบายเกินเหตุ พี่เลยตั้งใจเคาะให้มันหลุดสักหน่อย เราก็ถามพี่ชายเรานะ ว่าตรงไหนเนี่ยที่สบาย



น้องโทนอะนะสบาย ค่าใช้จ่ายเยอะแยะ พี่ชายเรามองหน้าเลยแล้วบอกเอ้อ ไอ้หมิวนี่แกรู้ด้วยเหรอว่าไอ้โทนมันมีภาระน่ะ เราก็อึกอักเลย แล้วบอก ก็ ก็ ก็รู้แหละน่าเตยบอกมา



พี่แมนก็บอกอื้มๆ ที่พี่บอกว่ามันสบายก็เพราะเคยชินกับความไม่มีไง ถ้าปล่อยไว้มันก็จะไม่มีต่อไปหรือพูดตรงๆคือไอ้โทนมันลำบากจนเคยชิน เอ่อ เรายิ่ง งงเลยคราวนี้


เราก็บอกพี่แมนตามตรงว่าน้องไม่เข้าใจ พี่แมนเขกหัวก๊อกๆ แล้วพูดว่าเฮ้ย นี่แกน้องสาวพี่จริงๆป่ะเนี่ยเรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ เราจับตรงหัวที่โดนเขกแล้วบอก ก็น้องไม่รู้อ่ะบอกหน่อยดิ้


พี่แมนหัวเราะ haha แล้วบอกว่า ตัวไอ้โทนน่ะมันเคยชินกับความลำบากและขัดสน เพราะตั้งแต่ขึ้นมหาวิทยาลัยมันก็หาเงินเองมาตลอด


เราถามนะว่าแล้วไม่ดีเหรอ พี่แมนบอกดีสิ่ดีมากๆ แต่นั่นแหละที่น่าห่วง พี่แมนบอกอีกว่า ยิ่งไอ้โทนเคยชินกับความลำบากเท่าไร มันก็จะยิ่งโตได้ยาก มันจะไม่กล้าออกไปเสี่ยงอะไรใหม่ๆ


เพราะพอถึงช่วงนึงที่ไม่มีเงิน มันก็จะบอกตัวเองทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวขายเงินเกมส์ได้ก็สบายแล้ว พอหาเงินมาได้ก็ใช้ตามปกติ วนไปแบบนี้เรื่อยๆ


และพอจะมาถึงจุดนึงตัวไอ้โทนเองก็จะมีความคิดฝังหัว ว่าแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ลำบากนิดๆหน่อยๆ พอถึงเวลาก็มีเงินใช้เอง ไม่เห็นต้องกระตือรือร้นอะไรมากมาย ไม่ต้องพยายามให้มากกว่าเดิม นั่นแหละคอมฟอร์ตโซนของมัน



ยิ่งมันติดอยู่นานเท่าไร มันก็จะไม่กล้าทำอะไรที่ยาก ที่หนักกว่าเดิม เห้อออ เราภูมิใจในตัวพี่ชายมากเลยนะพูดตรงๆ คือตั้งแต่บ้านเราฟื้นตัวจากปี 40 พี่แมนดูเปลี่ยนไปเยอะมาก จากหนุ่มเจ้าสำราญกลายเป็นพี่ชายที่เราภูมิใจที่สุด



เราถามต่อนะว่าเพราะงั้นเลยรับโทนมาทำงานเหรอคะพี่แมน พี่แมนบอกอื้ม เราก็พูดต่อนะ อ๋อออ ยื่นคันเบ็ดให้ ดีกว่ายื่นปลาใช่มั้ยพี่แมน



พี่แมนตอบหึ ไม่อ่ะ พี่ไม่ได้ให้เบ็ดพี่สอนมันทำเบ็ด เอ้า เราเลยถามโหย อะไรจะซับซ้อนแบบนั้นเนี่ย พี่ชายเราแจกมะเหงกเขกใส่หัวเราอีกทีแล้วบอกว่า



ยื่นเบ็ดให้มันก็เหมือนยื่นโอกาส โอกาสที่จะโต โอกาสที่จะเจริญก้าวหน้า แต่แล้วถ้าวันนึงไม่มีใครยื่นโอกาสมาให้มันล่ะมันจะทำยังไง แบบนั้นสู้พี่สอนให้มันหาไม้ไผ่มาทำเบ็ดดีกว่า ต่อให้วันนึงคันเบ็ดหักมันก็ยังทำใหม่ได้ หาปลากินต่อไปได้



เราเข้าใจความหมายของพี่แมนชัดเลยล่ะ พี่แมนหมายความว่า อย่างน้อยถ้าโทนทำงานเป็น พัฒนาตัวเองได้ สักวันก็จะมีโอกาสใหม่ๆ จะมีคนเห็นความสามารถเอง แต่ถ้ารอคนยื่นโอกาสมาให้อย่างเดี่ยว สักวันก็คงอดตาย


พี่แมนพูดอีกว่า แต่มันก็ทำได้ดีกว่าที่คิดนะ ทำงานแค่ 4 วันก็รู้เรื่องละไปไวดี เราก็ถามนะว่าพี่ใช้น้องโทนทำอะไรบ้าง เพราะค่าแรง 500 มันไม่ใช่น้อยๆเลยนะ



แต่พอพี่แมนพูดมาเท่านั้นแหละ โหยนี่ทำไปได้ยังไง ให้ไปทำงานที่เหมือนไม่ใช่งานของเด็กปี 2 พี่แมนก็บอกนะว่าถ้าอยากให้มันโตก็ต้องให้ลงสนามจริง



เราก็พูดว่าแบบนี้คนที่บริษัทไม่เขม่นแย่เหรอพี่แมนเพราะน้องโทนก็เหมือนเด็กเส้นอ่ะดิ่ พี่ชายเราบอก หึ ไม่มีใครเขม่นหรอก เพราะเวลามันทำงานไม่ดี ก็โดนด่า



เราตกใจว่า ห๊ะ !!! จริงเหรอ พี่แมนก็ว่าบอกเอ้า ก็มันทำงานไม่ดีจะให้ทำไงล่ะ ก็ต้องด่าต้องเตือนสิ่ ยิ่งมันเป็นคนใกล้ชิดก็ต้องเด็ดขาดเข้าไว้  จะให้ไอ้โทนคิดว่าตัวเองเป็นเด็กเส้นไม่ได้หรอก


เราก็พูดไปนะว่า ไม่หรอกน้องโทนออกจะเรียบร้อย พี่ชายเราพูดสวนขึ้นมาว่าไอ้หมิว จริงอยู่ไอ้โทนน่ะช่วยแก แต่ก็ต้องมองกันยาวๆ เพราะคนเรามันมักจะสร้างด้านสวยงามให้คนอื่นมองอยู่แล้ว



สำหรับไอ้โทนก็กินเวลาเกือบ 2 อาทิตย์น่ะนะ เราก็พูดว่าแหม 2 อาทิตย์ก็แค่ 4 วันป้ะ พี่ชายเราก็พูดขึ้นมานะว่า ใช่ เข้างานน่ะ อาทิตย์ละ 2 วัน แต่พี่ก็โทรหามันตลอดนะ ไอ้นี่ก็ปรับตัวไวเกินคาดแหะ ไม่รู้ว่าเพราะเก่งหรือมึนกันแน่ hahahaha ด่าเท่าไรก็ไม่ซึม



เราก็พูดเลยนะ คงเพราะหน้ามึนอ่ะแหละ คนอะไรไม่รู้ซื่อบื้อมากอ่ะ หึ้ยยยย พี่แมนเราก็ถามว่าเอ้า ทำไมไปว่ามันแบบนั้นล่ะ เราก็นะด้วยความที่ขี้ฟ้อง


ก็เลยบอกไปว่า พี่คิดดูดิ่ วันที่ให้มารับน้อง น้องบอกหิวข้าวๆๆๆๆ แล้วรู้มั้ยเขาบอกว่าอะไร ได้ครับเดี๋ยวผมรีบขับรถกลับบ้านนะครับ


พอพูดจบพี่ชายเราหัวเราะแบบหลุดเลย หลุดมาดเลยอ่ะ พี่เราบอกเอ้อไอ้นี่มึนดีว่ะชอบๆ แล้วเป็นไงอึ้งมะ แต่งตัวแบบนั้น เราเงียบไม่พูดเลยล่ะ  พี่แมนก็ยังถามๆๆๆไม่เลิก


เราจึงต้องแถไถไปว่านี่ตกลงจะรับน้องโทนฝึกงานตอนปี 3 ใช่มะ พี่แมนตอบกลับมาว่าไม่ เราก็งงว่าเอ้าทำไมล่ะ พี่ชายเราก็บอกว่ามันจะสบายเกินไป


แนะให้แล้วสอนให้แล้ว ที่เหลือต้องลงมือทำเอง เราถามนะว่าถ้าน้องโทนทำไม่ได้ล่ะ พี่ชายตอบง่ายๆเลยว่า เรื่องของมัน



เอ้า อะไรเนี่ยพี่แมน เราแบบเหวอเลย พี่ชายเราก็บอกว่าแค่การหาที่ฝึกงานถ้ายังต้องยื่นมือไปช่วย ชาตินี้ไม่ต้องทำอะไรกินแล้ว ซึ่งในตอนที่เรากำลึงมึนๆอยู่นั้น พี่แมนก็เอ่อ แต่พี่ว่าสำหรับไอ้โทนแล้วไม่น่าห่วงเท่าไรนะ



เราก็แบบหืมอะไรเหรอ ซึ่งพอเรามองไปตามที่พี่แมนมองเนี่ย โอโห น้องโทนนี่เดินถือของอยู่กับพ่อแม่เราเต็มสองมือเลย พ่อเราชี้อันไหนน้องโทนก็เดินไปหยิบอย่างรวดเร็ว แม่เราหยิบสมุดจดขึ้นชี้ๆๆ น้องโทนก็เดินไปหยิบเลย แล้วหยิบถูกด้วย


แล้วน้องโทนรู้ได้ไงเนี่ย ว่าแม่ของเราชอบชาตรานี้ แถมยังหยิบกาแฟอิมพอร์ต ให้พ่อเราถูกยี่ห้อด้วย พี่เราบอกว่าเอ่อ ถ้ามันตีเนียนกับเจ้าของบริษัทเหมือนลูกชายเขาได้ขนาดนี้ มันคงไม่กลัวอะไรแล้วล่ะมั้ง



 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

งึ๊ย เจ้หมิวมาลงแบบเงียบๆดึกๆ   
ต้อนนี้ พี่แมนสอนได้้ลึกซึ้งดี สมกับเป็นผู้บริหาร    ส่วนเจ๊เริ่มจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว  คิดว่าพี่แมนต้องรู้ใจเจ้หมิวแน่ๆ กว่าตัวเจ้หมิวอีก  คนแบบพี่แมนคิดอะไร มองออกไป 3,4  step   จริงๆ 
edit  เอิ่ม ชูป้ายไฟชมแต่พี่แมน  และ แสงฉายไปที่คุณพ่อคุณแม่ ของเจ้หมิวเลย  เจ้หมิวมีแอบตะลึง คำพูดของแม่ด้วย
เอ๊ะนี่มันเรื่องของเจ้หมิว โทน เต้ย นี่ หว่า

เอาจริงๆนะ น่าฝึกไว้เป็นพ่อบ้าน -*-



อย่าทำร้ายมนุษย์ป้าครับ เดี๋ยวท่านเอากระบังผมด้านหน้า เฉาะหัวแตก

โทนไม่ได้มึน เขาเก่งนะ

รู้ใจพ่อกับแม่ของพี่แมนรับเป็นลูกเห้อะมาทำงานให้แค่เสาร์อาทิตย์นี่ใช้งานคล่องซ่ะขนาดนั้น

คล่องเหมือนคนในครอบครัวเลยฮะ

เขียนได้สื่อถึงอารมณ์ตัวละครมาก

สาระล้วนๆ

คำชื่นชมของลูกพี่ทั้ง 2 ช่างน่ายินดียิ่งนัก

เจ้หมิวเหมือนเก็บอาการไม่เก่งเลยอ่ะ
เริ่มสงสัยแล้วนิคิดไงกับน้องโทนกันแน่

ฮ่าๆๆตลกดีตอนนี้ พักผ่อนบ้างเน้อ

555555 ไม่รู้เรื่องอยู่เดียว

ความคิดพี่แมนนี่.. สุดยอดเลยอ่ะ​ ชอบความคิดแบบนี้จังครับ... ขอบคุณ​มาก​ครับ​

พีีแมนโตครฉลาดเลย

พี่แมนโคตรเท่เลยครับ กลายเป็นfcพี่แมนแล้ว