วันนี้ฝนตกอารมณ์ดี จากตอนที่แล้วไปบ้านเจ้าโทนแล้วกลับมานอนบ้าน


จำไม่ได้ว่าวันนั้นนอนกี่โมง แต่ก็นอนไม่ดึกมาก เราเพลียจากแดดบ้านน้องลิงทั้งวันเลยวันนั้น ทำการบ้านได้แปปเดียวก็หลับ แต่ตื่นมาอีกทีเพราะเสียงรถนี่แหละ แต่เคยป่ะได้ยินแค่เสียงรถก็รู้แล้วว่าใครมาก็พี่แมนนั่นแหละ มาทำอะไรเนี่ย 6 โมงเช้า


เราก็งึมๆงำๆเดินออกมา ห้องนอนเรากับพี่แมนอยู่ใกล้ๆกัน คือจะมีห้องคั่นกลางอ่ะเป็นห้องเก็บของ ไม่รู้สิ่พอโตขึ้นเราก็อยากได้พื้นที่ส่วนตัวน่ะพอนอนห้องติดกับพี่ชายมันก็เลยรู้สึกไม่ส่วนตัวพี่แมนก็ขำๆแล้วบอกว่าเอ้อเอาสิ่


พอเดินออกมา เราก็เห็นพี่แมนกับคนของเขาเดินขึ้นมานะ พอพี่แมนเห็นเราเขามองไปที่คนของเขาก่อน ซึ่งก็เหมือนว่าแค่มองตาก็รู้ใจนะ คนของพี่เราลงไปรอข้างล่างเลย ไอ้หมิวจะเดินจะอะไรก็ใส่เสื้อผ้าให้มันเรียบร้อยหน่อยสิ่ แกไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ


เราก็บอกงืออ น้องรู้แล้วขอโทษก็ได้ พี่แมนบอกไปนอนต่อไป เราก็ถามว่าทำไมกลับมาเช้าจังง่ะ พี่แมนตอบมาเอาชุด เราถามชุดไรอ่ะพี่แมน พี่แมนชุดไปงานแต่ง แถวบ้านไอ้โทนมีงานแต่งวันนี้เลยจะไปเป็นแขก


งานแต่งเหรอ ? เรานึกภาพไม่ออกอ่ะ คือจะพูดยังไงดีปกติเคยไปแต่งานโรงแรม งานแต่งชายหาด จริงๆกลัวนะถ้าเล่าตรงนี้จะมีคนแอบด่าเราหรือเปล่าแต่ช่างเถอะ เพราะมันก็เป็นตัวของเราตอนนั้นจริงๆ เราถามพี่แมนว่าแถวบ้านโทนมีโรงแรมเหรอ


พี่แมนบอกหึ ไปแต่งที่บ้านเจ้าบ่าว เราก็อ่ออื้ม ๆ ๆ  แล้วทำไมไม่ไปที่บ้านเจ้าสาวเลยล่ะไปบ้านโทนทำไมเหรอ พี่แมนบอกเอ้าไอ้นี่ เขาจะนั่งเรือหางยาวไป ห๊ะ! เรือหางยาว นั่งเรือหางยาวไปงานแต่งเนี่ยนะ บ้าทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ เราถามว่าทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอพี่แมน


พี่แมนบอกก็อืมก็แบบนั้นแหละ จะแห่ขบวนขันหมากเจ้าบ่าวไปทางเรือหางยาว โอ๊ยยิ่งพูดยิ่งงงอะไรกันเนี่ย มีวิธีแห่ขันหมากแบบนี้ด้วยเหรอ หรือว่าเรามัวอยู่แต่ในสังคมของเราโดยที่ไม่ได้เปิดหูเปิดตาอะไรเลย แล้วพี่แมนก็หยิบชุดไม่กี่ชุดแล้วเดินลงไปทันที


เราก็ถามว่าแล้วลิง ผิดๆไม่ใช่ๆๆเราถามว่าแล้วโทนล่ะจะไปด้วยไหม พี่แมนบอกเอ้า ! ก็ไปสิ่ก็มันตีกลองยาวขบวนแห่ขันหมาก โอ๊ยอะไรอีกเนี่ยตกลงทำเป็นกี่อย่างเนี่ย เดี๋ยวเล่นกีฬา เดี๋ยวแสดงละคร ปีนต้นไม้ ดูแลสวน นี่ยังตีกลองยาวเป็นอีกเหรอ


ก็แน่นอนแหละเราตาสว่างเลยตอนนั้น น้องไปด้วยดิ่เราบอกพี่ชายไปแบบนั้นพี่แมนบอกแกอ่ะนอนไปเลยวันนี้วันหยุด เราบอกไม่เอาอยากไปด้วยอยากไปนั่งเรือหางยาว พี่แมนก็บอกว่าไว้นั่งวันหลังแล้วกันวันนี้พี่รีบ รอแกแต่งหน้าไม่ไหวหรอก เราบอกแปปเดียวทาแป้งก็พอ


พี่แมนมองหน้าแล้วบอกเออๆเร็วๆ ซึ่งบอกได้เลยว่าวันนั้นเป็น 1 ในวันที่เราแต่งหน้าแต่งตัวเร็วที่สุดในชีวิต หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพภายในเวลา 20 นาที แต่จะมาลำบากตอนเปลี่ยนชุดนี่สิ่ฮืออ เราไม่มีชุดใส่เลยทำไงดี ปกติก็มีแต่ชุดเที่ยว ชุดแต่งงานแบบชาวบ้านทั่วไปเขาใส่แบบไหนกันนะ


คือทุกคนเข้าใจไหมว่างานแต่งแทบจะทุกงานเราจะไปกับพ่อแม่และพี่แมน ก็เป็นพวกงานสังคมของพวกคนวงการธุรกิจ แล้วแบบคนรุ่นเราเพื่อนเรา เพื่อนที่เรียนหนังสือด้วยกันมันยังไม่มีแต่งงานสักนางเลย หัวหมุนเลยว่าจะแต่งชุดไหนไปดี


พี่แมนก็เคาะประตูบอกไอ้หมิวเสร็จยังเนี่ย เราบอกเดี๋ยวก่อนดิ่น้องไม่มีเสื้อผ้าใส่ รู้ไหมพี่ชายเราบอกกลับมาว่าไง เขาบอกว่าโอยเสือผ้าจะท่วมหัวบอกไม่มีเสื้อผ้า เนี่ยดูพี่ชายเราปากร้ายได้ลูกน้องมาแน่เลยเนี่ย เราก็บอกไปว่าน้องไม่รู้นี่จะใส่ชุดแบบไหน ไม่เคยไปงานแบบนี้นี่ ให้ใส่เดรสไปมันก็ยังไงอยู่อ่ะ


พี่แมนบอกอะไรก็ได้กางเกงยีน กับเสื้อผ้าที่ดูเรียบร้อยๆเหมือนเข้าวัดน่ะ เราก็หยิบเสื้อโปโลสีชมพูเลยล่ะตอนนั้นพอ บอกได้เลยว่านั่นเป็นครั้งแรกที่แต่งหน้าเบาๆแบบนั้น ก็มันไม่มีเวลากรีดตานี่นา ยังไม่ได้เขียนตา เขียนคิ้ว กรีดอายไลน์เนอร์เลย พอเปิดประตูออกมาพี่แมนก็บอกเออเร็วๆ


ตอนเช้ารถไม่ค่อยมี แถมพี่แมนก็เปิดกระจกด้วย เราถามว่าไม่เปิดแอร์อ่ะพี่แมน พี่แมนบอกเช้าๆอากาศดีจะตาย ถึงจะดีสู้ที่บ้านไอ้โทนไม่ได้ก็เถอะ เรานั่งไปเรื่อยๆ แค่ขึ้นสะพานซังฮี้เราก็รู้สึกนะว่าอากาศมันโล่งมาก สบายๆเลย แต่พอเลยช่วงห้างตั้งฮั่วเส็งมาก็ต้องปิดกระจกอ่ะ


ควันรถเริ่มเยอะ เราก็ถามพี่แมนว่าโทนตีกลองยาวเป็นเหรอ พี่แมนบอกว่าก็พึ่งรู้นี่แหละว่ามันตีกลองยาวได้ เราถามว่าเอ้าแล้วรู้เรื่องเมื่อไรเนี่ย ว่าต้องไปตีกลองยาว พี่แมนบอกเมื่อคืน เมื่อคืนมีคนมาหาไอ้โทนที่บ้านแล้วบอกให้ไปช่วยน้องโรงเรียนเก่าตีกลองยาวหน่อย



พอดีว่าจะมีงานแต่งของคนแถวๆนั้นพอดี แล้วเจ้าลิงก็รับปากไปทันที เราก็ถามว่าแล้วพี่แมนจะไปงานแต่งอ่ะรู้จักเขาเหรอ พี่แมนบอกว่าหึไม่รู้จักอ่ะ แต่เดี๋ยวก็รู้จักเองแหละ เราก็งงว่ามันยังไงกันล่ะเนี่ย แล้วพอไปถึงบ้านเจ้าโทน ตอนนี้บ้านก็ดูวุ่นๆเลยนะ เหมือนว่าแม่ของโทน



จะมีคนมาจ้างให้ทำของหวานรับแขกด้วย ก็วิ่งวุ่นตั้งแต่ตี 5 เลย เราไปถึงก็เรียกแม่  แฮ่เขินอ่ะเรียกแม่ด้วย เราถามแม่มีอะไรให้หมิวช่วยไหม แม่ก็บอกไม่เป็นไร ๆ ๆ เรามองซ้ายมองขวาถาม... เอ่อโทนล่ะคะ แม่บอกว่าแต่งตัวอยู่บนห้องมั้ง แล้วตอนนั้นก็ลงมาเลย


คือเคยเห็นลิงตกน้ำป่ะ หัวเปียกๆแบบนั้นเลย คือลงมาใส่เสื้อผ้าอะไรพร้อมนะแต่หัวยังไม่เช็ดเลย ลิงตกน้ำกิ๊ว ๆ ๆ  พอลงมาถึงโทนก็ทำท่างงๆ แล้วก็เดินผ่านไปเลย แล้วเดินไวอย่างกับลิง พี่แมนก็บอกเฮ้ยโทนทางนี้ ๆ ๆ ๆ  แล้วพอหันไปอีกที โอ้โห พี่แมนเปลี่ยนชุดตอนไหน



คือชุดพี่แมนดูเรียบง่ายมาก เขาใส่กางเกงยีน เสื้อม่อฮ่อมสีขาวเหมือนพวกอาจารย์ศิลปะ กางเกงยีน ส่วนคนของพี่เราก็ใส่ชุดสารพัดลายดอกเลย แล้วพอลิงเดินไปหาพี่แมนแล้วคุยๆอะไรกันไม่รู้ก็หันควั่บ คือควั่บเลยนะ หันมามองเราแล้วทำท่าเหมือนตกใจ


คือตอนนั้นรู้เลยว่านินทาอะไรเราแน่ๆ เราเดินไปหาท้าวเอวแล้วพูดว่านินทาอะไรกันห๊ะ แล้วด้วยความลืมตัวเราก็หยิกไปที่ท้องของน้องลิงแล้วถามว่าเมื่อกี้เห็นพี่ทำไมไม่ทัก ทำไมไม่สวัสดี น้องโทนบอกโอ๊ย เจ็บครับ ก็พอพี่ไม่แต่งหน้าผมจำไม่ได้นี่ครับ โอ๊ยยิ่งฟังยิ่งโมโห พี่แมนก็หัวเราะใหญ่เลย โอ๊ยเจ้านายกับลูกน้องจะเข้าขากันมากเกินไปแล้ว


พี่แมนบอกโอ๊ยไอ้โทนซื้อ ๆ ๆ มุขนี้พี่ขอซื้อ พี่แมนบอกปล่อยมันได้แล้วไอ้หมิว พอเราปล่อยน้องโทนก็โอย ๆ ๆ อยู่พักหนึ่งจนสักพักมีกลุ่มคนเดินเข้ามา โทนก็เข้าไปสวัสดีแล้วก็มีเด็กๆ ก็น่าจะอายุ 16-17 นี่แหละ ถ้าให้เดาก็คงเป็นรุ่นน้องโรงเรียนเก่าแหละมั้ง


เจ้าโทนก็บอกว่าไงพวกเอ็งไม่ค่อยซ้อมกันเลยเหรอ น้องเขาก็บอกก็สอบนี่ครับพี่ แต่พี่ย้อมผมโคตรเท่ส์เลย อ่ะนี่ครับ แล้วน้องผู้ชายคนนั้นก็ยื่นอะไรมาให้มันเป็นหวีกำแป้งฝุ่น ถ้าจำไม่ผิดนะมันน่าจะเป็นยี่ห้อสปริงซองนะ คือพอจะจำได้เพราะกระป๋องคือสะดุดตามาก


เราก็งง เอามาทำอะไร แล้วน้องโทนก็เทแป้งใส่มือ แล้วเอาน้ำอบเหยาะใส่ บี้ๆๆ แล้วเอาหวีไปแตะ ๆ ๆ ๆ ที่ฝ่ามือ แล้วเอาหวีมาแปะหน้า ทำไรอ่ะนั่น พี่แมนบอกก็แต่งหน้าตาประสาคนตีกลองยาวนั่นแหละ  โหมีแบบนี้ด้วยเหรอ แล้วน้องโทนก็แปะ ๆ ๆ จนมันเป็น 8 แฉกอ่ะ อธิบายไม่ถูก



แล้วทุกคนก็ทำตามกันหมด แล้วหลังจากนั้นอาจารย์และผู้หลักผู้ใหญ่ก็มา พอมาถึงก็ยกมือไหว้สวัสดีพี่แมนบอกว่าขอบคุณที่สนับสนุนค่าน้ำมัน เอ้า ! เอาอีกแล้วเหรอพี่แมน นี่พี่ชายเราไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ย โอ๊ย แล้วคนๆนั้นก็เดินมาตบไหลน้องโทนบอกป่ะ ๆ ๆ  แล้วทั้งหมดก็เดินไปที่ท่าน้ำ


เราพี่แมน ก็ตามไปนะ จนถึงท่าน้ำก็เห็นแล้วมีคนที่เตรียมตัวรออยู่แล้วเกือบ 20 คน มีเรือหางยาว 2 ลำ พวกคณะกลองยาว น่าจะประมาณ 12 คนนะ พอมาถึงน้องโทนก็ยกมือไหว้รอบวงเลย แล้วก็เข้าไปไหว้ผู้ชายคนนึงก็ดูมีอายุ โทนบอกสวัสดีครับครู


เรียกว่าครูจริงๆนะไม่ใช่อาจารย์ ครูคนนั้นตบไหล่โทนบอกขอบใจ ๆ ๆ  โทนก็บอกครับยินดีเลยครับครูไม่ได้ตีกลางยาวมานานได้ตีแบบนี้ก็ดีครับ แล้วครูก็หันไปบอกกับนักดนตรีที่เหลือว่านี่เป็นรุ่นพี่นะ น้องที่เหลือก็ไหว้กันทุกคน ครูบอกอ่ะวอร์มสักรอบ


คือตอนนั้นกลุ่มคนบางกลุ่มก็ขึ้นไปรอบนเรือหางยาวแล้วนะ อีกลำน่าจะเป็นของคณะกลองยาว เจ้าลิงเข้าไปหยิบกลองยาวมาสะพายบ่า คนอื่นก็เหมือนกันเริ่มหยิบเครื่องดนตรีของแต่ละคนขึ้นมา มันก็แปลกๆนะสำหรับเรานะบอกตรงๆ


พี่เอาดิ่ พี่เอาเลย พี่นำดิ่ พี่แก่สุดพี่นำดิ่ เสียงของน้องๆบ่นกันงึมงำ เหมือนจะโยนภาระให้เจ้าลิง แล้วคือไม่หือไม่อือไม่บ่นเลยนะเจ้าโทนน่ะอยู่ดีๆก็โห่ ฮิ๊วว โห่ ขึ้นมาวนไป 3 รอบแล้ว เสียงโหม่ง ๆ ๆ ก็ดังขึ้นมา เสียงดังมากจนเราต้องปิดหู จังหวะกลองก็ตีขึ้นมา เสียงดังตึ้มๆๆๆๆ


พอตีไปสักพักเจ้าโทนก็พูดมาละเหวย พวกน้องๆที่เหลือก็มาละวา เจ้าโทนร้องก็มาละเหวย น้องๆก็ตอบก็มาล่ะวา เจ้าโทนร้องมาแต่ของเขา  น้องๆก็รับ ของเราไม่มา ตาละลา คือ ณ ตอนนั้นเราไม่ได้ยินนะแต่ไม่ชัดไม่รู้ว่ามันคืออะไร ก็เลยมาหาข้อมูลในGOOGLEทีหลังก็เลยรู้ว่าเขาร้องอะไรกัน


มาละเวย
มาล่ะวา
เอ้า มาละเหวย
เอ้า มาละวา
มาแต่ของเขา
ของเราไม่มา ตะละลา


ก็ประมาณนี้แหละนะ แล้วก็มีใครมีมะกรูดมาแลกมานะนาว ใครมีลูกสาวมาแลกลูกเขย เอาวะเอาเหวย ลูกเขยกลองยาว โอ๊ยย เก่งอ่ะ แล้วเหมือนไอ้เจ้าลิงจะเป็นคนนำจังหวะหมดเลยอ่ะ แล้วตอนนั้นลุงๆป้าๆบางคนก็ฟ้อนก็รำคือสวยมาก คนสมัยก่อนรำเก่งจัง


จนจบเพลง จบจังหวะกลอง ครูของโทนก็บอกเยี่ยม ๆ ๆ เอาแบบนี้เลยนะหน้างาน พอวางกลองแล้วเจ้าลิงก็เดินมาหาพี่แมน พี่แมนบอกโอ้โหไอ้นี่เป็นกี่อย่างวะ กลองยาวก็เป็นไอ้นี่ คนของพี่แมนบอกแบบนี้มีคนตีกลองยาวงานแต่งประจำทีมละ แล้วก็หัวเราะกันลั่นเลย


น้องโทนบอกว่าแล้วพี่แมนจะนั่งรถตามไปไหมครับ พี่แมนบอกเฮ้ยนั่งเรือไปด้วยกันนี่แหละมีที่ว่างไหมล่ะ โทนก็บอกมีครับแต่จะไปได้เหรอครับเรือมันโคลงเคลงนะ ผมกลัวพี่หมิวจะไปไม่ได้ โอ้โห พูดแบบนี้หยามชัดๆเราเดินไปใกล้ๆเลยแล้วถามว่าจะไปมีปัญหาป่ะ


แล้วเราก็ได้ไปทางเรือจริงๆ แต่.... กลัวตกน้ำจังเลย มันโคลงเคลงกว่าที่คิดอีกอ่ะ แล้วพอนั่งแล้ว เรือมันปลิ่มน้ำ กลัวน้ำทะลักเข้ามามากเลย ฮืออออ ไม่น่าเลยเรา พวกคณะกลองยาวลงไปก่อนเลยนะ คือเรือหางยาวลำใหญ่นะ เหมือนเรือหางยาวที่เคยเห็นว่าเอาไว้รับส่งนักท่องเที่ยวที่ตลาดน้ำ แต่เราก็กลัวตกอ่ะ มันไม่เหมือนพวกเรือลำใหญ่ๆหรือเรือข้ามฟากอ่ะ แล้วเป็นไงรู้ไหม ในขณะที่เรากลัวเรือมันโคลงเคลง แต่ไอ้เจ้าลิงของทุกคนอ่ะไปนั่งกาบเรือสบายๆเลย ลิง ลิงชัดๆบอกเลยว่าลิงแน่ๆ



 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

เจ๊หมิวแต่งหน้าอ่อนๆก็คงจะดูดีไปอีกแบบ แต่น้องโทนไม่เคยเห็นก็คงจะจำไม่ได้เป็นธรรมดา แต่พี่แมนกับน้องโทนนี่ก็เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย โทนเป็นคนที่สนุกสนานแล้วก็อยู่แบบชาวบ้านๆก็เลยมีความสามารถในหลายๆด้าน งานคราวนี้โทนแสดงความเป็นผู้นำสมกับที่คุณครูไว้ใจเลย....อิอิ
     555....นานๆคุณแม่จะเห็นลูกสาวแต่งตัวแบบเรียบๆก็คงจะแปลกใจเลยทักมา เลยเข้าทางคุณพ่อกับพี่แมนหัวเราะชอบใจเลย....อิอิ

พูเถึงตอนที่แล้วนี่ เนอะเจ๊น่าหมั่นไส้อิโทนเนอะ บังอาจถอดเสื้อโชว์ซิกแพ็คให้เจ๊ดู Fc. หมั่นไส้555

ซุปเปอร์โทนแล้วแบบนี้เก่งรอบตัว แพ้อย่างเดียว"โทน ไม่รักเจ๊แล้วเหรอ"
5555

พี่หมิวหยามไม่ได้ แบบนายโทนตั้งใจหรือเปล่านะ

   เจ้หมิว รมณ์ดี  รีบปั่นงานให้ เทพโทน งานงอกเพิ่มอีก   ให้รีบลงให้ทันเจ้ 555  น่ารักในความแสบ ในความโก๊ะของเจ้หมิวจริงๆ
ดีกว่ากว่าในภาคเกะ อันนั้น โหดจัด 
   แต่อยากรู้ ถ้าอารมณ์ไม่ดี แล้วปั่นงานเขียนนี้ โมเมนต์จะกลายเป็นนางพญาลีม๊กโซ๊ะ เลยหรือเปล่า   
ปล.บรรยายยังไง รำพึงความรู้สึกถึงความชอบ ในตัวเทพโทน แต่ ไม่มีคำว่าชอบออกมา  Getsunova มาก เจ้หมิว

พอไปบ้านน้องโทนเจ๊ถึงกับยอมไม่แต่งหน้านานเลยนะ ถ้าเป็นปกติถ้าไม่ได้แต่งหน้าจะไม่ยอมออดจากบ้านแท้ๆ

ขบวนขันหมากทางเรือสมัยนี้ไม่ค่อยเห็นแล้วครับ

เจ๊หมิว รักนายโทนนานแล้ว 

ถึงขั้นจำกันไม่ได้นี่ยังไงเจ้าโทน ชักอยากรู้ รีแอคชั่นของเจ้าโทนซะแล้วซิ ตอนเห็นเจ๊หมิวทำหน้ายังไง

น้องโทนโชว์อีกแล้ว น่าทึ่ง
สมัยนี้ขบวนแห่แบบนี้เหลือน้อยแล้ว

ไม่แต่งหน้าตำกันไม่ได้เว้ยขำดีครับ

เล่าได้เห็นบรรยากาศเหมือนจริง  คิดถึงจัง ไม่ได้เห็นบรรยากาศแบบนี้มานานมากแล้วจัง

ฮ่า ๆ ลิงของเจ้หมิวคนสวยเก่งหลาย ๆ อย่าง ขอบคุณเจ้หมิวที่นำมาเล่าให้ฟัง สำนวนมีความอ่อนช้อย ต่างจากของเทพโทนบาง สนุกไปคนละแบบ ผม FC เจ้หมิวครับ 

5555 จำไม่ได้ ชอบๆ