แม้ว่าอากาศในยามค่ำคืนที่ฝนตกจะหนาวเหน็บ แต่มันกลับไม่สามารถทำให้คนสองคนรู้สึกได้เลย ยามนี้มีแต่ความอบอุ่นที่ทั้งสองรู้สึก สองแขนสองร่างโผเข้าโอบกอดกัน ความรักที่เป็นดั่งดอกไม้เริ่มผลิบาน แม้ว่าในห้องจะมืดสนิทแต่ทุกครั้งที่แสงวูบวาบของฟ้าแลบเกิดขึ้น สองสายตาก็ต่างจ่องมองกันและกัน

        "น้ำรักพี่สันต์นะ....รักมากๆ...ต่อจากนี้พี่คือชีวิตของน้ำนะ..." น้ำกล่าวบอกวสันต์ด้วยใจรัก

        "จ๊ะ...พี่ก็รักน้ำนะ...พี่จะเป็นทั้งแฟนและพี่ชายคอยดูแลน้ำนะ..." วสันต์กล่าวตอบด้วยใจรักเช่นกัน

     ในคืนนี้แม้ว่าท้องฟ้าจะร่ำร้องเท่สาดลงมาเป็นห่าฝน แต่มันเปรียบเสมือนการอวยพรให้พี่น้องต่างสายเลือดได้มาสารภาพรักต่อกัน จนเกิดเป็นรักที่เบ่งบานดั่งดอกไม้ในยามรุ่งอรุณ วสันต์โอบกอดน้ำด้วยใจรักถึงอาอากศจะหนาวเหน็บแต่ ณ.เวลานี้ น้ำได้รับแต่ความอบอุ่นจากวสันต์และทั้งสองก็นอนกอดกันจนหลับไป!


      ณ.อีกด้านทางฝั่งสองสาว หลังจากแยกจากวสันต์และน้ำ ทั้งสองคนก็โบกแท็กซี่คันเก่าให้ไปส่งอพาร์ทเมนท์แห่งนึงที่ทั้งสองเช่าอยู่ ระหว่างทางที่นั่งมา เนตร! ก็เอ่ยพูดออกมาหลังขึ้นรถได้ไม่นาน

       "หว๋า...ฝนตกสะแล้ว....ยายน้ำกับพี่สันต์จะเป็นไงบ้างน๋า?..."

        "อื๊มม~นั้นสิ....จะถึงห้องกันรึยังนะ.."บลูกล่าว

     ทั้งสองคนต่างนั่งมองออกไปที่หน้าต่างรถ มองดูเม็ดฝนที่เท่ลงมาอย่างหนักและไม่กี่นาทีต่อมาเนตรก็เอ่ยขึ้นมา?

       "บลู...แกเรียนจบแล้ว...แกจะไปจริงๆหรอ...ชนบทน่ะ...แกไม่กลัวมันจะลำบากเลยหรอ..."เนตรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยพรางออกห่วงๆ

      "อืมม!...ฉันคิดว่าจะไปจริงๆละเนตร...ฉันตั่งใจไว้แล้ว...ว่าฉันจะไปมอบโกกาศให้ผู้คนที่อยู่ที่ชนบท...ส่วนเรื่องความสะดวกสบาย...ฉันคิดว่ามันไม่สำคัญหรอก...อีกอย่าง...มันอาจเป็นประสบการณ์ที่ดีแกตัวฉันด้วย!..."บลูกล่าวอธิบาย
       
        "ฉันว่านะ....ถ้าแกไม่เรียนจนเป็นบ้าก็มุ่งมั่นเกินเยียวยาแน่ๆ...แต่เอาเถอะถ้าแกตั่งใจแล้ว...ฉันก็จะไม่ขัดความต้องการของแก..." เนตรกล่าวกับบลู

           "แสดงว่าเนตร!...จะไปด้วยกันใช่ไหม?.."บลูกล่าวถามหลังเนตรบอกไม่ขัด

          "บ้า!...ฉันไม่ไปกะแกหรอกยายบลู....ฉันไม่ชอบความลำบาก...มีแกคนเดียวแหละที่อยากไปน่ะ.."เนตรกล่าวกับบลู

    "อือ~ก็นึกว่าจะเปลียนใจไปด้วยกันสะอีก..."บลูกล่าวหยอกเนตร

    "เฮออ~แกนะ...ยายบลู...น่าตาก็ออกจะสวย...ดูดีก็ดูดี...อาจจะน้อยกว่าฉันหน่อยก็เถอะ!...แทนที่จะวิ่งหาความสบาย...นี่กลับอยากไปผจญภัยหาความลำบาก...อ๊ายย..อกอีเนตรจะแตก....เพื่อนฉันมันบ้าแน่ๆ" เนตรกล่าวสาธยายยืดยาวถึงบลู

    "ฮ๊า...ฮ๊า...เราไม่ได้บ้านะ....ว่ากันจัง...ฮิฮิ~..." บลูขำคิ๊กๆในคำกล่าวยืดยาวและท่าทางการเบ้ปากของเนตร

   "ฮิฮิ~ก็แกมันบ้าจริงๆยายบลู...คนอื่นวิ่งหาความสบาย....ส่วนแก่วิ่งหาชนบท...บ้าๆจริง..." เนตรกล่าวสาธยายต่อ
   
   "จ้าๆ...เราบ้า...ที่จะพาตัวเองไปลำบาก...แต่เนตรเถอะ...ถ้าเราไปแล้ว...เธอไม่เหงาแน่นะ..." บลูยังขำคิ๊กๆกับการกล่าวของเนตร แต่ก็อดล้อเพื่อนที่รักไม่ได้

   "เหอะ~รู้จักฉันน้อยไปสิแก....นี่เนตรนะจ๊ะ..." เนตรกล่าวติดตลก

   "จ้า...เพื่อนคนสวย....แล้วอย่ามาขอไปกะเรานะ..." บลูกล่าวหยอกเนตร

   "หืมมม!...ไม่มีทางยะหล่อน...ฉันไม่ไปแน่..."เนตรกล่าวบอกบลู

    ระหว่างที่สองสาวคุยกันมาเลื่อยๆขนะนั่งรถกลับมายังอพาร์ทเม้นท์ เมื่อขับมาได้พักใหญ่ๆรถก็มาติดไฟแดงแยกถนนใหญ่  ในขนะนั้นเองเนตรก็เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จากตอนแรกที่เนตรและบลูคุยกันจึงไม่ได้สนใจอย่างอื่นรอบข้าง แต่เมื่อรถจอดติดไฟแดงนานเนตรจึงเริ่มที่จะมองไปมารอบๆข้างของรถที่นั่งและในช่วงนึงที่เธอมองทางกระจกหน้ารถ เนตรก็พึ่งสังเกตว่าคนขับแท็กซี่ที่นั่งมานั้น แอบมองเธอและบลูผ่านกระจกมองหลัง และมีบ้างครั้งที่จะเรียกว่าแอบจ่องมองเลยก็ว่าได้!!

   "แก..แก..ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย...ฉันรู้สึกว่าลุงคนขับเขาแอบมองเราวะแก.." เนตรหันหน้าเข้าชิดบลูพร้อมกับกระซิบบอกให้บลูฟังหลังมองเห็นว่าคนขับแท็กซี่นั้นแอบมองทั้งสองผ่านกระจกมองหลัง

   "อืมม...เราเห็นแล้ว..." บลูกล่าวบอกเนตรด้วยท่าทีเหมือนว่ารู้มานานแล้ว

   "นี่แก...รู้นานแล้วใช่ไหม...ทำไมไม่บอกฉันบางละ..." เนตรกล่าวหลังท่าทีของบลูนั้นแสดงว่ารู้มาก่อนหน้านี้แล้วว่าคนขับแอบมอง

    เมื่อรู้อย่างนั้นเนตรก็เริ่มมองสำรวจรอบๆตนเองและบลู เพียงไม่กี่วิต่อมาเนตรก็เริ่มสงสัยแล้วว่าสิ่งที่คนขับแอบมองอาจจะเป็นสิ่งเดียวกับที่ตนเองเห็น?

    "นี่แก...กระโปรงแกอะ...มันไหลขึ้นจนจะเปิดหวออยู่ละ..." เนตรกล่าวบอกบลูหลังพบว่ากระโปรงพรีทนักศึกษาของบลูมันเลิกขึ้นไปเลยครึ่งขา พร้อมกับเนตรนั้นช่วยดึงให้กระโปรงกลับมาปิดเลยเข่าลงมาเหมือนเดิม

   เนตรเริ่มคิดแล้วว่าหรือเพราะเหตุนี้คนขับแท็กซี่ถึงได้แอบมอง เพราะกระโปรงพรีทของบลูเองมันก็เลิกขึ้นไปสูงพอควร เรียกได้ว่าเลยครึ่งขาขึ้นไปจนเกือบจะเห็นจุดล่อแหลมก็ว่าได้ เหตุนึงก็เป็นเพราะหมอนรองคอที่บลูเอามาทับปิดขานั่นเอง มันคงจะเกาะรั้งกระโปรงของบลูให้เลิกขึ้น!

    "อ๊าาา...ขอบใจจ๊ะ..."บลูกล่าวขอบคุณเพื่อนสาวที่ช่วยดึงกระโปรงลงให้
   
    "ระวังหน่อยสิแก!...ถึงว่าทำไมลุงคนขับถึงแอบมอง..." เนตรกล่าวดุๆบลู

   ระหว่างนั้นคนขับแท็กซี่ก็ยังไม่หยุดแอบมอง เมื่อเป็นดังนั้น เนตรจึงพูดออกไปเสียงดังพอสมควร?

   "นี่ลุงแอบมองพวกหนูหรอ..."เนตรกล่าวออกไปเสียงดังจนคนขับแท็กซี่ตกใจ

    "ลุงป่าวนะหนู...ลุงไม่ได้มอง...เออ~...เออ~....
ลุงแค่ได้ยินที่หนูสองคนคุยกันน๊ะเลยสงสัย.."ลุงคนขับแท๊กซี่แม้จะตกใจที่เนตรร้องถามเสียงดัง แต่ก็ตอบกลับได้ทันควัน

   
   "ฮ๊ะ...แล้วไป...อย่าให้หนูรู้นะว่าลุงแอบมองคุกคามหนูกับเพื่อน...ไม่งั้นหนูแจ้งเรื่องกับตำรวจแน่..." เนตรกล่าวขู่ลุงแท๊กซี่

    "จ๊ะๆ...ลุงไม่ได้แอบมอง...ลุงแค่สนใจเรื่องที่พวกหนูคุยกันแค่นั้นเองจ้า..." ลุงแท๊กซี่กล่าวบอกอธิบายให้เนตรและบลูฟัง

    "อื๊มม~งั้นก็ดี...แล้วลุงสนใจเรื่องที่หนูคุยกันทำไม..." เนตรถามด้วยท่าทีดุๆ


     "อ่อ~เห็นหนูๆบอกจะไปบ้านนอกน๊ะ...เลยส่งสัยว่าสวยๆอย่างพวกหนูเนี้ย...จะไปทำไรบ้านนอกรึ.." ลุงแท๊กซี่กล่าวอธิบายพร้อมกับถาม

 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

แล้วจะมีใครไปบ้างน่ะ สอง หรือสาม หรือไม่ก็ทั้งสี่คนเลยรึเปล่าน่ะ

จะมีใครไปแบ่งเบาภาระครูบลูบ้างนะ แถมสันต์ก็สบายตัวกับน้องน้ำไปแล้วพอไปบ้านนอกจะนอกใจด้วยรึเปล่า

ยัยน้ำเสร็จพี่สันต์ไปแหละต่อไปคิวใครเอ่ย

แค่กอดกันเหรอ

จะโดนลุงหลอกเย็ดหรือเปล่า

หูยขึ้นบนดินเกริ่นเรื่องหลักยาวดีครับ พร้อมสนับสนุน

ชอบเรื่องนี้มากครับ รอตอนใหม่ๆลงเร็วนะครับช่วงนี้โควิดว่าง

ลุงแท็กซี่สนใจเรื่องสองสาวคุยกันจริงๆหรือแค่พูดแก้เกี้ยว

อาจอยากให้บลูไปช่วยบ้านเกิดแกก็ได้

ตกลงน้ำกับสันต์ไปถึงไหนแล้ว

ลุงแท๊กซี่คงไม่แอบมองอย่างเดียวมั้ง

ลุงแท็กซี่ แก้ตัวเก่ง 2สาวจะรอดไหม

สนใจเรื่องของบลูนะ อยากให้ไปชนบทไวๆ

[sell1]

เนื้อเรื่องน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆเเล้วครับ อยากรู้ช่วงไปชนบนเลย

ลองงานกับลุงก่อน