เอาไงดีๆ เสียงคิดในใจของลุงจิตร ดังขึ้นอยู่ภายในหัวของเขาตลอดเวลา มันจะเป็นการตัดสินใจที่อาจเปลี่ยนชีวิตของเขาได้เลย

ลุงจิตร เป็นชายวัย 65 ปีที่เกษียณจากงาน ภรรยาก็ตามจากไปหลายปีแล้ว ลูกก็ติดทำงานที่ต่างจังหวัด ลุงจิตรจึงต้องอยู่เพียงลำพังในบ้านเดี่ยวชานเมือง ที่อยู่มานานแล้ว ตอนนี้ลุงกำลังรู้สึกเครียดจนเหงื่อไหลท่วมตัว ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว เขาจ้องมองไปยังบ้านข้างๆ ที่ปิดไฟมืดสนิท แต่ประตูหลังบ้านยังเปิดไว้ และที่สำคัญเขารู้ดีว่าตอนนี้ในบ้านมีคนอยู่เพียงคนเดียว

"พี่จิตรๆ ฝากดูบ้านหน่อยนะพี่ พอดีมีธุระด่วน แถมยัยมิ้นยังติดเรียนเลยไปด้วยไม่ได้" เจ้าของบ้านข้างๆ เข้ามาฝากฝังให้ช่วยดูแลบ้านตามประสาเพื่อนบ้านที่อยู่ด้วยกันมานาน
"ได้ๆ พี่ดูแลให้" ลุงจิตรตอบรับ

แล้วต่างคนก็ต่างทำงานของตัวเองไปตามประสา จนถึงช่วง 4 ทุ่ม ลุงจิตรกำลังล้างจานข้าวมื้อเย็น เขามองออกไปตรงนอกหน้าต่างเห็น มิ้น ลูกสาวของบ้านข้างๆ เดินออกจากประตูหลังบ้าน ในลักษณะผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันกายเอาไว้

หญิงสาวที่เขาได้เจอมาตั้งแต่ยังเป็นทารก ตอนนี้เติบโตขึ้นมาก ผิวขาวๆ ดูโดดเด่นในความมืด มิ้นตอนนี้อายุน่าจะ 20 กว่า เขาเคยเห็นเธอในชุดนักศึกษา เธอเป็นสาวอวบที่ดูน่าจะแรงพอตัว เพราะหลายชุดที่เธอใส่ตอนอยู่บ้าน เหมือนเป็นเพียงเสื้อชั้นในธรรมดาเลย

ลุงจิตรได้แต่มอง เธอที่ออกมาตากผ้าที่หลังบ้าน เธอคงคิดว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว แต่ปกติพ่อแม่คงจะห้ามเธอ พอวันนี้อิสระเบยใส่ชุดแบบนี้ออกมา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาการมองของลุงจิตรทั้งสิ้น เธอยืนตากผ้าแต่จู่ๆ มีผ้าผืนนึงที่หล่นพื้น ด้วยความไม่ระวังตัวเธอนั่งยองลงไปเก็บ พอจะลุกผ้าที่พันตัวก็หลุดออก แม้จะเป็นเสี้ยววินาที แต่ลุงจิตรก็ได้เห็นในร่มผ้าแล้ว ผิวขาวๆ กับหน้าอกขนาดใหญ่ชวนจับเสียจริง

มิ้นตากผ้าเสร็จก็เดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้ลุงจิตรยืนควยแข็ง เกิดอารมณ์พุ่งพล่านกับเด็กน้อยที่เห็นมาแต่เด็ก เขายืนแข็งทื่ออยู่สักพัก จู่ๆ ประตูหลังบ้านของมิ้นก็เด้งเปิดออก สงสัยเธอจะปิดประตูไม่เรียบร้อย แล้วความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้นในหัว แม้จะไม่มั่นใจแต่ลุงจิตรรีบขึ้นห้องนอนเปลี่ยนเป็นชุดโทนสีดำ แล้วกลับลงมา คว้านหาหมวกไหมพรมก่อนจะเอามาคลุมหัวเหมือนโจรในละคร

เขารู้สึกหัวใจเต้นแรง เลือดในกายสูบฉีด เกิดความรู้สึกลังเลขึ้น จะทำดีไหม ถ้าทำแล้วถูกจับได้ละ จะทำยังไง แต่ถ้าไม่ทำละ จะมีโอกาสดีแบบนี้อีกไหม ลุงจิตรคิดวิตกกลับไปกลับมาเดินวนอยู่ในบ้าน จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เขามองดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว บ้านของมิ้นปิดไฟจนมืด ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลองดูเท่าที่ได้

ลุงจิตรเดินไปหลังบ้าน เรื่องจากเป็นหลังบ้านที่ชนกันจึงไม่มีกล้องวงจรปิดของส่วนกลางมาถึง เขายกเก้าอี้ขึ้นมาวางก่อนจะปีนข้ามไปฝั่งบ้านมิ้น โชคดีที่มีถังน้ำ ช่วยให้ก้าวเดินได้สะดวก ลุงจิตรลงมาด้วยเท้าเปล่า เพราะคิดว่าจะช่วยให้เดินได้เงียบกว่า แต่ถึงยังไงเสียงหัวใจก็เต้นดังจนไม่รู้คนอื่นจะได้ยินหรือเปล่า เขานึกอายุวัย 65 ได้มาเจอสถานการณ์แบบนี้ ไม่น่าเชื่อตัวเองเหมือนกัน ถ้าเกิดใจเต้รเร็วหัวใจวายตายในบ้านคนอื่น คงจะสภาพดูไม่จืดแน่

ลุงค่อยๆ ย่องทีละนิดจนไปถึงประตูหลังบ้านที่เปิดไว้ ก่อนจะค่อยๆ มองเข้าไปในตัวบ้าน ทั้งหมดปิดไฟเงียบ แต่ก็ยังพอมองเห็นทุกสิ่งลางๆ เขาเปิดประตูช้าๆ ก่อนจะมุดตัวย่องเข้าไปในบ้าน และเพราะเป็นบ้านของหมู่บ้านจัดสรร การวางผังต่างๆ จึงเหมือนกัน ลุงจิตรเห็นโต๊ะกินข้าวเต็มไปด้วยข้าวของ รวมถึงจานที่เพิ่งใช้งานวางอยู่ เขาเดินต่อไปทีละนิดๆ ด้านล่างไม่มีห้องนอนอะไร ดังนั่นสิ่งที่เขาหมายตาย่อมอยู่ชั้นบน เขาเดินมาที่บันได ด้านบนบ้านยังปิดไฟมืด เขาค่อยๆ เดินขึ้นทีละก้าว ทีละก้าว เวลาเพียงไม่กี่นาทีดูยาวนานเหลือเกิน

บนบ้านมีห้องย่อยอยู่ 4 ห้อง เขามั่นใจว่ามิ้นน่าจะไม่ได้นอนในห้องใหญ่ ก็เหลืออีก 3 ห้อง ประตูแรกลุงจิตรค่อยๆ หมุนปรากฎว่าล็อค เขาจึงไปห้องต่อไป สัมผัสที่กลอนประตู มันเย็นกว่าปกติ ลุงจิตรค่อยๆ หมุนกลอน ก่อนจะเปิดเข้าไป แล้วใจเขาก็ยิ่งเต้นแรง เมื่อลมเย็นจากแอร์ไหลออกมา เป็นสัญญาณว่ามีคนอยู่และคนเดียวที่อยู่ในบ้านนี้ คือ มิ้น ลุงจิตรค่อยๆ เปิดประตูออกช้าๆ เขาสอดหัวเข้าไปก่อน ก็ได้ยินเสียงกรนออกมา

ลุงจิตรเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ แสงไฟจากเครื่องแอร์ทำให้เขามองเห็นในห้องได้อย่างลางๆ มิ้น นอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียงอันนุ่มของเธอ ลุงจิตรยืนตัวแข็งเพราะว่าผ้าห่มถูกเตะออก ตอนนี้เขาได้เห็นมิ้นแบบชัดๆ เธออยู่ในชุดนอนแบบสายเดี่ยวกระโปรง ที่เสื้อมันสั้นจนเลิกขึ้น เกือบจะถึงหว่างขา เขาแยกไม่ออกว่าเงาดำๆ ตรงจุดนั้น คือ เงาหรือขนกันแน่ ลุงจิตรเดินเข้ามาในห้อง ห้องที่มีทั้งโต๊ะทำงาน และตู้เสื้อผ้า เขามองเห็นบริเวณข้างๆ ตู้เสื้อผ้ามีตะกร้าวางอยู่ เขาเดินไปอย่างช้าๆ แล้วก็เป็นไปตามคาดคิด เมื่อในตะกร้าเป็นเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว เขาค่อยๆ หยิบผ้าที่วางอยู่ชั้นบนสุดขึ้นมา มันเป็นผ้าสีฟ้าชิ้นเล็กๆ ที่มีความเย็นจากแอร์ เขาค่อยๆ ยกมันขึ้นมาสัมผัสกับจมูก กางเกงในที่น่าจะเพิ่งถอดได้ไม่นานเท่าไหร่ กลิ่นเลยยังคงมีอย่างเต็มที่ เสียงกรนของมิ้น กระตุ้นให้ลุงจิตรหัวใจเต้นสุดๆ เพราะคงเป็นโอกาสที่หาได้ยาก ที่จะได้ดมกลิ่นหี โดยที่มีเจ้าตัวอยู่ไม่ห่างเท่าไหร่ ตอนนี้ควยของลุงจิตรแข็งจนเขาต้องควักมันออกมา เขาจับรูดเบาๆ เกิดความเสียวด้วยความตื่นเต้น เสียงหายใจของมิ้นกระตุ้นเป็นอย่างดี เขาจินตนาการว่าเสียงหายใจของมิ้น คือ สถานการณ์ที่เขาได้จับควยเหี่ยวๆ พาเข้าไปในรูหี ไม่รู้เลยว่ามิ้นซิงหรือไม่กันแน่นะ

ซิงหรือไม่? คำถามที่เขาอยากจะได้คำตอบ จะทำได้ไหมนะ แต่โอกาสแบบนี้มันคงไม่ได้มีบ่อยๆ เป็นแน่ เท่าที่ลุงจิตรจำได้ ตั้งแต่เด็กๆ มิ้นเคยมาหลับกลางวันที่บ้าน แล้วก็เป็นเด็กที่หลับลึกเอามากๆ ปลุกยากมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็เป็นเวลาหลายปีแล้ว ที่มิ้นไม่ได้มานอนกลางวันที่บ้าน ไม่รู้ว่าเธอยังมีนิสัยแบบเดิมอยู่หรือเปล่า ลุงจิตรค่อยๆ เดินเข้ามาตรงข้างเตียง มิ้นยังคงหลับตาอยู่ เสียงหายใจยังคงสม่ำเสมอ หน้าอกหายใจขึ้นลง หน้าอกขนาดใหญ่ของมิ้นยังคงกระเพื่อมขึ้นลง ลุงจิตรค่อยๆ ยื่นมือไปจับผ้ากระโปรงของมิ้น ก่อนจะค่อยๆ ดึงขึ้นทีละนิดอย่างช้าๆ แล้วเขาก็ได้มองเห็นขนดำๆ ของมิ้น ใจเขาเต้นแรงราวกับเพิ่งออกกำลังกายมาอย่างหนัก แม้ว่าแอร์ในห้องจะเย็นแต่ภายในกายของลุงจิตรร้อนจนเหงื่อไหลออกทั่วร่างกาย

 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

นาทีนี้ ซิงหรือไม่ลุงไม่สนแล้วล่ะ
จัดไปก่อนค่อยว่ากัน

น่าจะโดน

ถ้าไม่ซิง ลุงจะเดินกลับเหรอ ถามหน่อย 

ลุยโลดเลยลุง โอกาสมาแล้วจัดหนักไปเลย

ซิงไม่ซิงจัดไปเลยลุง

 ::YehYeh::ลุงลุยเต็มที่แน่นอน

นาทีนี้ไม่คุกก็เสียวหละ

อ้าวลุง อยากรู้ไปทำไม

รู้ว่าเสี่ยง ยังงัยก็ต้องลองดูซักครั้ง

จะโดนไหมสาวน้อย

อืม ไอ คุกๆๆเลย ลุงใจกล้ามาก เจอสถานการณ์แบบนี้บ่อยๆ

มีโอกาสแบบนี้ ก็จับทำเมียแล้วครับ

ลุงโดนแล้วมั้งนิ

อยากรู้ว่าซิงมั้ยก็ต้องพิสูจน์เอง