พูดยากมากเลย มันคือเรื่องที่ซับซ้อนพอสมควร ต้องคิดหนักพอสมควร
เรา และ แฟน (แฟนไม่รู้)  / เพื่อนสาว และ แฟน (แฟนไม่รู้)

เป็นกำลังใจให้นะครับ

ผมว่าบอกดีกว่าครับ เรื่องมันจะได้เครียดทีเดียว ครั่งเดียวจบ

ผมก็เป็นพ่อคนได้ไม่นานเหมือนกัน เป็นผม ผมบอกนะ คุยกะแฟนปัจจุบันเลยว่าเรากับผู้หญิงคนนั้นจบแล้ว เหลือสถานะของ คนเป็นพ่อที่อย่างน้อย ขอช่วยเหลือลูกสาวแค่นั้น

ชั่งน้ำหนักว่า อันไหนมันโอเคที่สุด บอกหรือไม่บอก มีผลดีผลเสียอย่างไร การบอกก็เป็นข้อดี บาปในใจอาจจะหมด แต่ปัญหาที่เกิดขึ้น คือ อะไรที่ตามมา เด็กจะโดนเพื่อนๆล้อไหม จะมีปมในชีวิตไหม แต่ถ้าไม่บอกอาจจะทำให้เรารู้สึกไม่ดีอะไรในใจ เมื่อไม่บอกเรื่องจะจบไหม ถ้าจบและไม่มีอะไรเกิด การเงียบ ก็น่าจะดีที่สุด แต่ถ้าไม่บอกแล้วปัญหาจะตามมาก็ชั่งใจคิด ถึงผลที่เราจะทำต่อ มันจะเป็นตราบาปไปยังเด็กไหม ถ้าไม่คิดไรมาก ก็ช่างมันครับ

ไม่บอกดีกว่าครับ ถ้าบอกอาจจะสบายใจเรา แต่ครอบครัวอาจแตกได้

ผมว่ายังไงก็ต้องรอเวลาที่เหมาะสมแหละครับ(ถึงแม้ว่าเวลานั้นอาจมาไม่ถึงในชั่วชีวิตของG.A.ก็ต้องเก็บมันไว้ เพราะต้นเหตุส่วนนึงก็เกิดมาจากท่านเอง) ถ้าจะไปบอกแฟนคนปัจจุบัน ผมว่าเค้าคงรับไม่ได้แน่นอนในช่วงนี้(แม่ลูกอ่อนนะครับ อารมณ์แปรปรวนได้ง่าย) แฟนท่านคงจะเสียใจมากๆ แล้วถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ G.A.นั่นแหละครับที่จะเสียใจที่สุด ยอมเจ็บสักทาง เพื่อเหลือทางให้มีความสุขในชีวิตบ้าง ไม่งั้นท่านอาจไม่เหลืออะไรเลย(ปล่อยวางครับ เรื่องมันเกิดมาแล้ว อย่าจมอยู่กับมันนานๆ เดี๋ยวท่านจะเป็นโรคซึมเศร้าซะเปล่าๆ) อีกเรื่องครับ เตรียมใจเผื่อมีปัญหาในอนาคตไว้เนิ่นๆครับ ไม่งั้นพอเวลานั้นมาถึงท่านก็จะเครียดแบบนี้อีก

เป็นกำลังใจให้ท่านเสมอครับ

ส่วนตัวคิดว่า สักวันก็คงต้องบอกครับ
ตอนนี้สิ่งที่อยากให้เช็ค คือเด็กคนนั้น ใช่ลูกจริงๆ
ถ้าพิสูจน์ได้ว่าใช่แน่ๆ จะมีคำตอบเองครับ


ผมว่าการบอกเสี่ยงบ้านแตก
ถ้ายื้อไปเรื่อยๆ แล้วเรื่องไม่แตก คนลำบากใจคืเรา
ส่วนถ้าบอกให้แฟนรู้ คนลำบากใจคือแฟน แต่ถ้าแฟนเข้าใจ ก็หาทางออกร่วมกัน ถ้าโชคดีออกตรงแฟนเข้าใจก็จบครับ
ถ้าโชคไม่ดีคือซวย สุดท้าย ซวยสุด คือไม่บอก แล้วโดนจับได้เองครับ

เอาใจช่วยครับท่าน ไม่มีใครคิดแทนได้ เพราะผลลัพธ์ อยู่ที่เจ้าตัวตัดสินใจ ขอให้หาทางออกที่ตัวเองพอใจที่สุดได้เร็วๆครับ

ไม่ต้องบอกครับ
ถ้าแม่เด็กเขาพอใจจะให้ไปในทิศทางนั้น
ก็แปลว่าเขาคิดแล้วว่าอะไรดีสำหรับเขา
เอาจริงๆ ลูกคุณรึเปล่าก็ยังไม่ได้พิสูจน์ครับ
ที่รัก ที่ห่วง มันเกิดจากความรู้สึกหลอนส่วนหนึ่ง

ถ้าบอกไปแล้วคุณก็เลี้ยงไม่ได้ ช่วยเหลือ
อะไรเขาไม่ได้ มันมีแต่เสีย
ถ้าอยากช่วยจริง ๆ ก็ดูห่างๆ เก็บตังไว้
ให้ลูกครับ จะเป็นทุนการศึกษา
เป็นเงินก้อนตอนที่เขาเดือดร้อนก็ว่าไป
คุณก็จะได้เลิกฟุ้งซ่านด้วย เพราะอย่าง
น้อยก็ได้ รู้สึกว่าได้เตรียมอะไรไว้ให้ลูกบ้างครับ

ถ้าถึงที่สุดแล้ว วันหนึ่งก็คงต้องบอกครับ

อย่าบอกเป็นดีที่สุด ถึงแม้ว่าฝ่ายหญิงจะมีลูกและเลี้ยงลูก แต่เราก็สามารถไปมาหาสู่ช่วยเลี้ยงหรือช่วยออกค่าเลี้ยงดูได้ เพราะถ้าบอกแล้วรับได้ก็ดีไป แต่ถ้ารับไม่ได้แล้วผลลัพธ์ออกมาอย่างเลวร้ายที่สุด คือเลิกกัน คุณจะทำให้คนสองคนเสียใจ ถ้าถูกจับได้คุณยังสามารถแก้ตัวได้ว่าช่วยเลี้ยงดูลูกเพียงอย่างเดียว ส่วนเรื่องของคุณกับเธอเป็นเรื่องในอดีต ยืนยันได้จากอายุลูกของคุณว่าเป็นเรื่องในอดีตจริงๆ

เก็บไว้อาจดีกับครอบครัวมากกว่านะครับ  แต่ถ้ารู้สึกผิดก็อาจไปหาไปดูแลลูกบ้างก็น่าจะดี

ยอมรับความจริงดีกว่าครับ ยังงัยก้อลูกของเรา 

ตกลงกับแม่เด็กแล้วบอกความจริงกับคนของเรา

  เป็นเรื่องราวที่ควรบอกต่ออย่างยิ่งครับ เผื่อจะเตือนใจหลายๆ คนว่าแค่แตกในครั้งเดียวมันก็เกิดเรื่องแบบนี้ได้ มันคือชีวิตจริงครับ ควรป้องกันทุกครั้งถ้าคุณยังไม่พร้อมจะเลี้ยงดูอีกชีวิตนึงครับ