เรื่องของมิ้น 16.3

เรื่องของการปกปิด

"ทุกคน รอกันอยู่ใช่ไหม อยากรู้ใช่ไหมครับว่า ใครกันจะเป็นดาวและเดือนประจำค่ำคืนนี้" หนุ่มเริ่มออกลีลาพิธีกรด้วยน้ำเสียงนุ่มน่าฟัง เสียงสาวๆ รุ่นน้องพากันปรบมือให้ไม่ได้ขาด

"เอาละ เรามาดูโฉมหน้าผู้เข้าประกวดของเรากันดีกว่า ตอนนี้ทุกคนเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว เพลงมา" หนุ่มประกาศแล้วผายมือไปทางด้านหลัง แสงไปดรอบลงพร้อมกับฉายภาพดาวที่ถ่ายแบบและตกแต่งเอาไว้ พวกสาวๆ พากันออกมาเดินแบบพร้อมกับเสียงเพลง พวกเธอเดินกันเป็นคู่

"เราเดินไม่เป็น" จ๋ารีบกระซิบให้มิ้นฟัง

"ไม่เป็นไร จับมือกันไว้ เดินตามมา อีกมือนึงโบกมือให้ทุกคน แล้วยิ้มสวยๆ ยิ้มสิ ยิ้มสวยๆ" มิ้นว่าแล้วจิ้มไปบนแก้มของจ๋า อีกฝ่ายรีบยิ้มตามที่ว่า พอถูกแซวนั่นแหละรอยยิ้มสวยๆ ถึงได้โผล่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

"แกล้ง อีกแล้วนะมิ้น" จ๋าทำหน้าบึ้งแก้มป่อง

"ก็ยิ้มยากเหลือเกินนิ เอาละยิ้มแบบเมื่อกี้นะ" มิ้นสรุป แทมกับแต๋มพากันเดินออกไปด้วยกัน ทั้งสองคน ออกลีลาท่าทางเหมือนเป็นนางแบบ เพียงแต่ตัวเล็กไปสักหน่อย พอพวกเธอเดินเสร็จก็พากันไปยืนอยู่ตรงที่ที่กำหนด มิ้นกับจ๋าพากันจับมือกันเดินออกไป มิ้นไม่ปล่อยมือให้จ๋าเดินไปคนเดียว ถึงจะดูงกๆ เงิ่นๆ ในตอนแรก แต่ท่าทางก็เริ่มเป็นธรรมชาติมากขึ้น ใบหน้า ทรงผมและท่าทางจ๋าเหมือนเป็นนางฟ้าแสนสวยที่ปรากฏโฉมขึ้นมากลางเวที เสียงผู้ชายในงานร้องฮือลั่น

เมจจ้องมองใบหน้าสวยนั่นเดินไปมา เขารู้สึกว่าสายตาที่ส่องประกายนั่นคือสายตาที่เขาคุ้นชิน แต่ทำไม..ทำไมขี้แมลงวันถึงอยู่คนละด้านกับที่เขาจำได้ สรุปว่านั่นคือจ๋าหรือส้มกันแน่ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องกังวลเพราะอีกคนที่เขาควรจับตามองก็คือ เทพธิดามารที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ สายตาของเมจเปลี่ยนไปเป็นความชิงชัง จ๋ากวาดตามองเห็นเมจก็ตกใจที่เขาเอาแต่มองมิ้นด้วยสายตาแบบนั้น เธอจับมือมิ้นแน่นจนอีกฝ่ายหันมามอง

"ไม่ต้องเกร็งนะ สบายๆ" มิ้นรีบบอก จ๋าหันไปยิ้มอ่อน คลายมือลง พลันสายตาก็หันไปเจอกับเลิฟที่กำลังยืนอยู่ด้วยกันกับส้ม เลิฟมองขึ้นมาบนเวทีแต่ไม่ได้มองเธอ เขามองไปที่มิ้น ส่วนคนที่กำลังจ้องเธอตาไม่กะพริบคือส้มน้องสาวฝาแฝดที่ตอนนี้กำลังแปลงโฉมเป็นเธอยืนอยู่ใกล้ๆ เลิฟด้วยใบหน้าที่เหมือนกับว่าเธอชนะและจะได้ทุกอย่างสมใจ

ทั้งมิ้นกับจ๋าพากันไปยืนในจุดที่กำหนด พิงค์กับติ๊กก็ออกมาเดินกันจนเสร็จ หลังจากที่บรรดาสาวๆ เปิดตัวกันเป็นที่เรียบร้อย พวกผู้ชายก็พากันเดินขึ้นมาบนเวที แล้วเดินแบบกันตามลำดับ การให้เดินแบบคู่ทำให้ ทุกอย่างเร็วขึ้นไม่นานก็จบลง

มิ้นมองหน้าชัชอยู่บ่อยๆ แต่เขากลับไม่สบตาเธอสักครั้ง รอยช้ำมุมปากนั่นมาได้ยังไงนะทั้งที่เมื่อเช้ายังไม่มีแท้ๆ มิ้นมองกลับลงไปเห็นพวกเพื่อนๆ กำลังโบกไม้โบกมือหาเธอ มิ้นยิ้มกลับ แต่รอยยิ้มของเธอที่โปรยให้กับเพื่อนและคนดูกลับยิ่งทำให้ กาญที่อยู่ชั้นสองแทบจะข่มใจให้สงบไม่ได้

"เดี๋ยวเราจะ มีคำถามสักเล็กน้อยนะคะ รอบนี้เราจะคัดกันที่ทัศนคติ จะมีคะแนนจากคณะกรรมการ ซึ่งก็คือคะแนนจาก อีพวกปีสี่นั่นเอง เอาละแต่คะแนนก็ไม่ใช่ที่สุด เพราะทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้จะมีกันอีกคนละหนึ่งเสียงสำหรับการโหวตให้ดาวที่คุณชอบที่สุด ที่โต๊ะลงคะแนนทุกคนสามารถไปลงชื่อขอโพสอิท ทุกคนจะได้โพสอิทสองสี อันหนึ่งสีเหลือง อีกอันสีชมพู สีเหลืองใช้โหวตเดือน ส่วนสีชมพูก็ต้องดาวนะคะ เขียนหมายเลยของดาวเดือนลงไปให้ถูกกันด้วย สามารถไปลงทะเบียนกันได้ตั้งแต่ตอนนี้เลย จะสิ้นสุดลงคะแนนและประกาศผล หลังจากเดือนคนสุดท้ายตอบคำถามเสร็จนะคะ"

"ทำไมเราต้องตอบคำถามด้วยละครับ" หนุ่มเป็นคนถามแทนผู้ชายทุกคนที่อยากโหวตในแทบขาด

"อย่างที่รู้กันว่า ดาวและเดือนที่ชนะต้องไปประกวดของคณะต่อ ตรงนี้ ค่อนข้างซีเรียสมากเรื่อง ความเก่ง สวยงาม ฉลาด ถ้ามีโอกาสชนะก็จะเป็นการประกวดดาวของมหาลัยต่อไป แต่ละเวทีจะยิ่งข้มข้นมากขึ้นจะมีแค่อย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้นะคะ"

"โอ้ว ทุกคนต้องเชื่อนะครับเพราะดาวคณะมาพูดเองแบบนี้ เอาเป็นว่าน้องๆ ทุกคนก็ทำให้ดีที่สุดจะดีกว่า ประเดี๋ยวจะมาเสียใจกันทีหลัง" หนุ่มสร้างรอยยิ้มบนหน้าสาวๆ ที่บางคนแอบหมดหวังไปแล้วให้มีหวังขึ้นมาอีกครั้ง

"งั้นเรามาเริ่มต้นที่คำถามแรกกันเลยดีกว่า ขอเป็นผู้ชายก่อนแล้วกัน คิดยังไงกับระเบียบการแต่งตัวให้เรียบร้อยของภาควิชาเราบ้างคะ น้องชัช" โฟกัสรีบปรี่เข้าไปหาชัชที่ยืนอยู่ริมขวาสุดของเวทีแล้วยื่นไมค์ใส่ปากเขาดื้อๆ

"เออ...." ชัชสะดุดเล็กน้อย นาทีนั้นเขามองไปฝั่งตรงข้าม มิ้นกำลังมองด้วยตาสดใสเป็นประกาย มีคำพูดลอยออกมาจนเขารู้สึกได้ (ใจเย็นๆ ค่อยๆ ตอบ ชัชทำได้สบายอยู่แล้ว) มันเป็นห้วงนาทีเล็กๆ ที่ชัชยิ้มตอบให้มิ้น นั่นสิเขามัวแต่คิด กังวลกับอะไรอยู่กัน เขาลังเลกับคำพูดของใคร เพื่ออะไร สิ่งที่เขาต้องทำก็คือรักและปกป้องเธอเท่านั้น นั้นคือสิ่งที่เขาต้องทำให้ดีที่สุด

"สำหรับคำถามนี้นะครับ เราทุกคนในภาควิชานี้ คณะนี้ และมหาลัยนี้ ควรฝึกในเรื่องความเป็นระเบียบเอาไว้เป็นสิ่งที่สมควรมากครับ สำหรับอาชีพทนาย เราต้องมีภาพลักษณ์ที่น่าเชื่อถือ มีการใช้คำพูดที่ดี การเรียนด้านกฎหมายก็เป็นไปเพื่อการนั้นผมจึงเห็นสมควรครับ ว่าเราควรอยู่ในระเบียบและรักษาภาพลักษณ์ การแต่งตัวให้เรียบร้อยยังส่งผลให้ คนมองคณะของเรา และ มหาลัยของเราในแง่ที่ดีและมีคุณภาพมากขึ้น สำหรับยุคสมัยที่ผู้คนเริ่มตัดสินกันที่ภายนอก ยังไงพวกเราทุกคนต้องรักษาภาพลักษณ์เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งครับ"

"อื้ม ตอบดีไม่ผิดหวังเลยนะคะ" ท่ามกลางเสียงชื่นชมและปรบมือ มิ้นกับชัชมองหน้าและยิ้มให้กัน เหมือนกับว่าโลกนี้มีกันอยู่แค่สองคน

"ขอเบรก แปปหนึ่งนะคะ ก่อนที่จะไปถึงคนต่อไป" โฟกัสเดินไปที่มุมด้านขวาในสุดของเวที ตรงนั้นมีเชือกและถังน้ำเซ็ทเอาไว้อยู่ ถังถูกซ่อนเอาไว้บนป้ายรูปดาว

"ตรงจุดนี้จะเป็นบริเวณที่เราใช้ประกาศผลผู้ชนะ ผู้ที่ได้รับเลือกจะเดินมาตรงจุดนี้ แล้วจับเชือกที่อยู่ด้านในดึงลงมา กลไกง่ายๆ จะเทกระดาษหลากสีรูปดาวและกลีบดอกไม้ โปรยลงมาใส่ผู้ชนะของคืนนี้ และที่ขาดไม่ได้ขอให้ทุกคนปรบมือให้กับทีมงานที่จัดการเรื่องฉากของเรา พี่ว๊ากสุดโหด พี่โอมนั่นเอง" โฟกัสผายมือขึ้นไปบนชั้นสอง โอมที่ยืนอยู่ถูกดันออกมาจากกลุ่มเพื่อน ยิ้มแหยๆ แบบไม่เต็มใจ

"เชี้ยแล้ว อีกัสเล่นพวกกูแล้วไง ใครใช้ให้แม่งขยี้แบบนี้วะ" ก้านที่วิ่งไปหลบข้างหลังแทบไม่ทันพูดขึ้น

"กูเนียออกหน้า กูเนียคนซวยที่สุด" โอมกัดฟันตอบเสียงขุ่น

"ฉิบหายกันหมดแน่มึง" ก้านใช้มือลูบหัวอารมณ์เสียสุดๆ

"ไอ้เชี้ยแจ็ค เรื่องคลิปมึงพร้อมหรือเปล่า"

"พร้อมพี่ก้าน" แจ็ครีบตอบ เพราะไฟล์ยังอยู่ในกระเป๋าเสื้อ

"มึงเอาไฟล์ไปเตรียมไว้เลย มันประกาศผลเมื่อไหร่ มึงก็เปิดไฟล์ได้เลย ถ้ากูจะฉิบหาย ไอ้เชี้ยเลิฟมันก็ต้องโดนไปกับกูด้วย เรื่องที่กูทำจะได้กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย กูว่าจะเอาไว้ใช้งานอื่นแล้วนะ แต่ในเมื่ออีกัสมันเล่นกูแบบนี้ก็เอามันแบบนี้แหละ"

"เชี้ยพี่ มันเท่ากับประจานหลายคนเลยนะเว้ย" แจ็คถามกลับ

"ถ้ามึงไม่ทำกูจะบอกวีรกรรมมึงกับทุกคน คราวนี้ มึงนั่นแหละ..ที่จะซวย"

"เชี้ยพูดงี้ได้ไงวะ"

"จะให้ไอ้เชี้ยเลิฟรับเคราะห์แทนมึงก็ไปทำซะ หรือจะรับแทนมันละไอ้ควาย"

"เออ เชี้ยพี่ก้านอย่าบิ้วผมเยอะ ผมไปแล้ว ผมไปละ" แจ็ครีบวิ่งลงบันไดหายไปตรงโต๊ะคุมเครื่องเสียง

ระหว่างที่บนเวทีกำลังเริ่มสนุกกับการหยอกล้อตอบคำถาม ตรงด้านล่างเวที ทุกคนก็เริ่มพากันไปลงชื่อรับโพสอิสแล้วหยอดลงกล่องเหมือนเลือกตั้งกลายๆ อั้มได้โอกาสรีบเดินไปใกล้เวที โบกไม้โบกมือให้มิ้น

"มิ้น" อีกฝ่ายยิ้มตอบ เธอทำปากบุ้ยใบ้ "เดี๋ยวเราไปลงคะแนนก่อนนะ" พอมิ้นพยักหน้ารับเธอก็เดินจากไป

ที่มุมโต๊ะแจกโพสอิท กลุ่มของเก๋ก็พากันมาเข้าแถว พวกนั้นเข้าแถวอยู่ก่อนอั้มและต่อจากนั้นก็ยังมีอีกหลายคิว อั้มมองคิวแล้วก็เริ่มถอดใจหรือจะทิ้งเวลาเอาไว้ค่อยมาโหวตดีนะ ขี้เกียจรอชะมัดเลย กำลังอิดออด แจนก็รีบโบกมือเรียก

"อั้ม ทางนี้" คนถูกเรียกเดินตามเสียงแกล้งเดินเข้าไปหาแบบมึนๆ หนุ่มที่อยู่ด้านหลังเหมือนจะเอาเรื่องแต่เพราะข้างหน้าเป็นกลุ่มสาวๆ ทั้งหมดก็อดใจอ่อนไม่ได้ อั้มเลยโปรยเสน่ห์ด้วยรอยยิ้มไปหนึ่งวง เรื่องจึงเงียบ

"ขอบใจมากแกที่ให้แทรก"

"โหวตให้มิ้นด้วยนะ อิอิ" แจนรีบขอคะแนนให้เพื่อน

"แต่ยัยส้มสวยมากเลยนะ แต่งลุคนี้ไม่เหมือนยัยส้มเลย อยากโหวตให้เลยละ" อั้มแกล้งยั่ว

"ไม่เอาสิ อุส่าให้เข้าแถวนะ จะไปโหวตให้ยัยส้มได้ไง ร้ายแบบนั้นแพ้ไปนั่นแหละ" ครีมที่อยู่ด้านหลังรีบเสริม

"จ้าจ๊ะ เราก็กะจะมาลงคะแนนให้มิ้นอยู่"

"นั่นไง ชั้นเคยบอกแล้วว่ายัยอั้มต้องโหวตให้ยัยมิ้น พวกแกก็ไม่เชื่อ" เก๋รีบออกตัว

"อะไรกัน แค่โหวตให้แค่นี้" อั้มพูดพึมพำ

"ไม่ใช่แค่นั้นซะหน่อย" เก๋พูดยิ้มๆ

"อ่าว ไม่ใช่ว่าที่มิ้นอยากให้อั้มเข้ากลุ่มด้วยไม่ใช่หรอ ก็เรื่องภารโรงไง กลุ่มเรามันสาวแซ่มจะขาดคนแซ่บๆ อย่างยัยอั้มได้ไง" เรนโบว์พูดซื่อๆ ทั้งห้าคนหันมองตาเขียว อั้มสะดุ้งใจตกไปอยู่ตาตุ่ม ไอ้ความลับเรื่องภารโรง โดนเปิดเผยแล้วหรอ ตายแล้ว....

"อุ๊ย...ยัยนี่พูดอะไรเนีย" จุ๊บแจงที่อยู่ใกล้สุดรีบยกมือตีแขน

"เนอะ..พูดอะไรเนอะ" อั้มรีบยิ้มแหย่ๆกลบเกลื่อน

พอได้รับโพสอิทเธอก็รีบลงคะแนนแล้วรีบหนีออกมาจากกลุ่มนั้น เพราะเหมือนว่ายิ่งอยู่จะยิ่งบานปลายแปลกๆ แต่เรื่องนี้คงมีเงื่อนงำบางอย่างและมิ้นต้องรู้แน่ว่าพวกนั้นกำลังพูดถึงอะไร และเธอก็มีไพ่ตายถ้าพวกนั้นจะพูดเรื่องเธอ เธอก็ใช้มิ้นปิดปากพวกนั้นซะ

หลังจากลงคะแนนเสร็จก็มองเห็นแจ็คกำลังยืนลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงหลังโต๊ะคุมเครื่องเสียง มันต้องเกี่ยวกับไฟล์ของเลิฟนั่นแน่ๆ พวกนั้นจะเอาไฟล์นั้นมาเปิดในงานจริงหรอ ถ้างั้นคนที่จะเดือดร้อนที่สุดก็คือ ประธาน อั้มมองไปตรงใกล้เวที เลิฟยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ เธอต้องหาทางช่วยประธานรูปหล่อคนนั้นซะแล้ว

"พี่เลิฟ ไปลงคะแนนให้ส้มกันเถอะค่ะ" ส้มที่กำลังสวมบทบาทเป็นจ๋าพูดอ้อนๆ

"พอส้มเค้าทำผมแบบนั้นก็สวยดีเหมือนกันนะ น่ารักเชียว" เลิฟพูดชม แต่คนที่ชมก็ยังคงเป็นจ๋าเหมือนเดิมนั่นแหละ

"ค่ะ" ส้มตอบสั้นๆ แบบไม่สบอารมณ์แล้วรีบเดินหนี เลิฟรีบตามมาคว้าจับมือไว้ ส้มมองมือที่ถูกเลิฟจับก็อดยิ้มไม่ได้ เธอไม่ดิ้นหนีเดินตามเลิฟที่จูงมือไป

"พี่เลิฟจะพาจ๋าไปไหนคะ" ส้มแสร้งถาม

"จะไปรอคิวทำไมกัน เดี๋ยวพี่จัดการให้ จ๋าเป็นคนพิเศษของพี่นะ พี่จะดูแลจ๋าอย่างดีเลย" เขาเดินอ้อมเข้าไปแล้วจัดการลัดคิวให้เธอ เพื่อให้ลงคะแนนโดยที่ไม่ต้องต่อแถวรอใคร เมื่อได้บัตรลงคะแนนจังหวะที่ส้มเดินแยกออกไป เลิฟก็หันไปลงคะแนนเช่นกัน เลิฟเอาบัตรไปใส่กล่อง มือเรียวบางก็โผล่เข้ามาคว้าเลิฟดึงไปตรงใกล้พุ่มไม้ เขาเดินตามคนที่จูงไปก่อนอีกฝ่ายจะหันมาหยุดมอง

ผู้หญิงตรงหน้าทั้งสวยทั้งหุ่นดี แต่ทำไมกันเขาถึงไม่สังเกตเห็นเธอเลย เลิฟยิ้มส่งสายตาเป็นประกาย อีกฝ่ายยิ้มตอบ ยกมือขึ้นจุ๊ตรงปากบอกเขาให้พูดเบาๆ เลิฟเดินตามเข้าปหลังพุ้มไม้ พอได้ทีก็ดันตัวเข้าไปชิดจนแทบจะกอดกัน อั้มรีบใช้มือผลักเลิฟออก

"พี่นี่ชอบแกล้งสาวๆ อยู่เรื่อยเลยนะคะ" อั้มพูดแล้วก็วางมือจับตรงเป้ากางเกงของเลิฟตรงๆ เธอมองจ้องเลิฟด้วยสายตาเย้ายวน

"น้องก็มือไวเหมือนกันนะครับ" เลิฟ เลื่อนมือลงมาคลำหน้าอกเธอเบาๆ

"หนูแค่อยากทำความรู้จักกับพี่ พี่นี่คิวเยอะจังเลยนะ แทบไม่ว่างเลย ถ้าหนูอยากจะลองต่อคิวพี่จะได้คิวที่เท่าไรกันนะ"

"ถ้าเป็นน้อง......" เขาเงียบนิ่งไป รอดูว่าเธอจะบอกชื่อหรือเปล่า

"อั้มค่ะ" อั้มรีบตอบ

"น้องอั้ม พี่ว่าพี่มีที่ว่างให้ตลอดนะ" เลิฟโน้มหน้าลงใกล้ จนจะประกบจูบอั้มรีบใช้นิ้วขวางเอาไว้แล้วดันหน้าเลิฟออก
 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

เลิฟนี่หน้าม่อสุด จะโดนฉีกหน้ากลางธารกำนัลยังไม่รู้ตัว ยังจะมั่วสาวอีก อั้มน่าจะปล่อยให้หน้าแหกไปซะถ้าไม่มีมิ้นอยู่ในคลิปนะครับ
อืม ชิงไหวชิงพริบกันน่าดูนะครับ นักกฎหมายที่ชอบแซงคิว และมีเบื้องหลังที่ต้องปิดบัง แม้จะต้องคอยรักษาภาพลักษณ์ถายนอก

เรื่องทุกเรื่องมีเหตุนะเลิฟ นายทำตัวเอง

เลิฟนายทำตัวเองจริงๆทีเป็นแบบนี้

อั้มจะมาไม้ไหนกันนะ จะดีหรือว่าจะร้าย แต่หวังว่าคงไม่ร้ายหรอกนะ

สงสัยงานนี้พี่เลิฟท่าจะแย่ เหนือฟ้ายังมีฟ้านะ

เข้าตำราคลำไม่มีหางฟันเรียบนะเลิฟ

แล้วงานนี้มันจะลงเอยกันแบบไหนหว่า
ขอบคุณครับ

้ เลิฟเอ็งยังไม่สำนึกอีกอั้มจะข่วยเลิฟหวังผลแน่ๆ แต่อั้มจะยังไงกับมิ่นกันแน่นะ     ส้มคงแกล้งเป็นจ๋าไม่ได้ตลอดหรอก  คิดอะไรตื้นๆ   สุดท้ายมิ้น  เราถอดใจที่มิ้นจะเป็นแฟนและรักเก่งแล้ว  มิ้นยังห่วงชัชอยู่ เลย
    บทพระเอกมาขนาดนี้ แถมยาวด้วย ไหนๆ ไรท์จะให้บทเก่งแทบไม่มี แล้ว แถมโดนด่อยค่าตั้งแต่ต้อนแรกแล้ว  ฆ่าตัวลถครอย่างเก่งออกจากวงจรมิ้นไปเลยดีกว่า   ไใ่อยากลุ้นแล้ว เหมือนพี่คนขับรถสองแถว ได้แล้วจบ
  ปวดใจ มิ้นมีใจให้ชัช แทนผัวคนแรก ที่มิ้นชอบมาแต่เด็ก  เห้ออ  แล้วให้มิ้นไปสุขขีกับชัชไปเลย  ปูบทคนดึ sexเลิศขนาดนี้  หรือสุดก็ไปเอาไอ่ก้านเลย   
แถมในต้นฉบับ ยังเหลือ  ลุงขายเสื้อผ้า กับ คนที่ฝังมุกมาเเจมที่ร้านเสื้อผ้า กับเด็กน้อย ทั้ง3  กับต้อนสุดท้ายต่้อรทำงาน กับฝรั่งกับแท็กซี่ เท่าที่ตามอ่านจากซีรียมิ้น

เออ..เอ็งก็จัดได้ทุกที่ทุกเวลาเกินไปม๊างงง เลิฟเอ๊ยย

จะออกมารูปแบบไหนพี่เลิฟ

เลิฟนี้จัดสาวๆไปหลายคนแล้วนะ ถือว่าสุดๆไปเลย

อั้มมาเข้าพวกด้วยดีเลย มีตัวชนอีกตัว

พี่เลิฟนี่คิวทองตลอด ต้องเจอศึกแทม แต๋มส้ม เข้ามาวันพร้อมกันสิ

แต่ละคนก็มีทังเบ้ืองหน้าและเบื้องหลัง ซึ่งมีตัวเองเท่านั้นที่รู้กันกับคนที่สนิท ใครโชคไม่ดี ไม่พบคนดีก็จะถูกรุมไปแล้วแต่ว่าใครจะรักษาสภาพตัวเองได้