Thx

ป้านวลติดใจ

ชอบ

จัดหนักป้านวลให้สมกับที่ป้ารอคอยเลย

ป้านวลได้ระบายแน่คืนนี้

ร่องรอยแห่งความลับ - สู่การเดินทาง
เช้าวันใหม่ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครสังเกตเห็นรอยแดงจางๆ ที่ต้นคอของมายด์ หรือหากมีใครเห็น ก็ไม่ได้มีการทักท้วงใดๆ มายด์เองก็พยายามวางตัวให้เป็นปกติ แม้ในใจจะยังคงรู้สึกถึงความว้าวุ่น
วันเดินทางมาถึง พ่อเตรียมกระเป๋าเดินทางอยู่ด้านล่าง รินดากระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวในเมือง ส่วนมายด์ก็ช่วยจัดเตรียมของเล็กๆ น้อยๆ
แม่เดินออกมาส่งที่หน้าบ้านพร้อมกับนัท แม่ดูสบายดีขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีสีหน้าเหนื่อยๆ
"เดินทางปลอดภัยนะลูก ดูแลตัวเองดีๆ" แม่เอ่ยลา พร้อมกับยิ้มให้มายด์และรินดา
"ครับ/ค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ" พ่อตอบ
นัทเพียงแค่ยืนมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้พูดอะไรออกมา
มายด์เหลือบมองนัทเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงความผิดหวังเล็กๆ ที่เขาไม่ได้ไปด้วยกัน
"พร้อมเดินทางกันแล้วใช่ไหมทุกคน?" พ่อเอ่ยขึ้น
รินดาตอบรับอย่างกระตือรือร้น มายด์เองก็พยักหน้า พากันออกจากบ้านขึ้นรถ พ่อเป็นคนขับ มีรินดานั่งข้างหน้า ส่วนมายด์นั่งอยู่เบาะหลัง มองไปยังบ้านที่แม่และนัทกำลังยืนมองตามอยู่หน้าประตู
ระหว่างทาง รินดาชวนคุยเรื่องต่างๆ อย่างสนุกสนาน พ่อก็ตอบบ้างเป็นครั้งคราว บรรยากาศในรถดูผ่อนคลาย แต่ในใจของมายด์กลับมีความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความกังวล ความเหงา และความคิดถึงคนที่อยู่บ้าน
หลังจากรถของพ่อเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา นัทก็หันไปชวนป้านวลเข้าบ้าน
"เข้าบ้านกันเถอะครับป้า" นัทเอ่ยเสียงเรียบ
ป้านวลพยักหน้า เดินตามนัทเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ
ตอนนี้ภายในบ้าน มีแค่ฉันกับนัทเพียงเท่านั้น ป้านวลคิดในใจ ความรู้สึกบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
ป้านวลเดินตรงไปยังอ่างล้างจาน เริ่มเก็บกวาดและทำความสะอาดภาชนะที่ใช้ทานอาหารเช้า นัทเดินตามเข้ามาในห้องครัว ยืนอยู่ด้านหลังของป้านวล
"คุณป้าครับ...." นัทเอ่ยปากขึ้นมา เสียงของเขาแผ่วเบา
ป้านวลชะงักมือที่กำลังล้างจานอยู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
มันเริ่มแล้วสินะ ป้านวลคิดในใจ ความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความตื่นเต้น ความกังวล และความปรารถนา ปะปนกันไป
"ครับ?" ป้านวลตอบรับเสียงเบา พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น
"คือว่า... ผมขออนุญาตไปเที่ยวบ้านม่อนหน่อยนะครับ" นัทเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ
ภายในใจของป้านวลถึงกับรู้สึกผิดหวังอย่างมากกับสิ่งที่ตนเองคิดไว้ก่อนหน้า ใบหน้าของป้านวลร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกประหม่ากับความคิดที่โลดแล่นไปไกลของตนเอง
"อ๋อ... ไปสิ ไปได้เลย" ป้านวลตอบกลับ พยายามซ่อนความรู้สึกผิดหวังนั้นไว้


หลังจากได้รับอนุญาตจากป้านวล นัทก็ขับรถมายังบริเวณชายป่า ใกล้กับภูเขาริมทะเล
"น่าจะใช่ตรงนี้แหละนะ" นัทพึมพำกับตัวเอง
สักพักก็มีเสียงเรียกชื่อของนัทดังขึ้นมา "นัท! นัท! ทางนี้!" เสียงนั้นคือเสียงคุ้นเคยของพี่เมย์
ตอนแรกนัทตั้งใจว่าจะชวนพี่เมย์ไปที่บ้าน แต่เนื่องจากป้านวลไม่ได้เดินทางไปด้วยเพราะดูเหนื่อยและไม่สบาย นัทจึงต้องอธิบายให้พี่เมย์เข้าใจ
"พี่เมย์..." นัทเอ่ยทักทายเมื่อเห็นพี่เมย์เดินออกมาจากร่มไม้ "พอดีว่าวันนี้ป้าไม่ได้ไปเที่ยวด้วย ผมเลยมาหาพี่ที่นี่แทน"
"อ๋อ ไม่เป็นไรเลยนัท แล้วม่อนล่ะ?" นัทถามถึงเพื่อนอีกคน
"ม่อนเล่นเกมอยู่บ้านน่ะ" พี่เมย์ตอบพลางยิ้มให้
แล้วพี่เมย์ก็ชวนนัทเข้าไปเดินเล่นในชายป่าบริเวณนั้น ซึ่งนัทก็ไม่ได้ปฏิเสธ


"วันนี้สนุกมากเลยนะนัท... เหนื่อยจนแทบแรงเลย..." พี่เมย์เอ่ยขึ้นขณะมองไปยังแสงสุดท้ายของวัน
"ครับพี่... ผมก็มีความสุขมาก" นัทตอบ
เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มและม่วง ทั้งสองก็ตัดสินใจแยกย้ายกันกลับบ้าน
"ไว้เจอกันใหม่นะนัท..." พี่เมย์บอกลาด้วยรอยยิ้ม
"ครับพี่เมย์" นัทตอบ ก่อนจะเดินไปยังรถของตัวเอง
หลังจากที่นัทขับรถกลับมาถึงบ้าน แสงตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง นัทดับเครื่องยนต์ เดินลงจากรถด้วยความรู้สึกหลากหลาย
เมื่อเปิดประตูบ้านเข้าไป นัทก็ต้องชะงักเล็กน้อย ป้านวลยืนรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอแต่งตัวสวยเซ็กซี่ด้วยชุดนอนผ้าซาตินสีแดงเข้ม ที่ขับเน้นรูปร่างและผิวพรรณของเธอให้โดดเด่น
"กลับมาแล้วเหรอนัท" ป้านวลเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตาของเธอมองมาที่นัทอย่างมีความหมาย
นัทสบตากับป้านวล ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเขา ความทรงจำเกี่ยวกับสัมผัสและความใกล้ชิดกับพี่เมย์เมื่อช่วงเย็นยังคงแจ่มชัด แต่ภาพตรงหน้าของป้านวลในชุดสีแดงเพลิงก็ดึงดูดสายตาของเขาอย่างไม่อาจละเลยได้
"ครับป้า... เพิ่งถึง" นัทตอบเสียงแผ่ว
ความเงียบปกคลุมห้องนั่งเล่นชั่วครู่ สายตาของทั้งสองยังคงเชื่อมโยงกัน ราวกับกำลังสื่อสารกันด้วยความรู้สึกที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน

เมย์คงจะชอบ เอาท์ดอร์

ป้านวลเปิดแล้ว

จัดแม่ลูกเลย

ป้า คิดถึงนัทใจแทบขาด

ความรู้สึกที่เชื่อมโยง

👍

  ป้าก็รอควยนัทนะ แบ่งป้าบ้าง

ป้าชอบ555

นัทจัดป้าทั้งคืนแน่