เคสนี้น่าจะแอดมิทนาน เปลี่ยนเสื้อล้างแผล อิ่มๆ

สุดยอด

คนไข้ถูกใจ

เรื่องนี้ วางโครงเรื่องเอง แล้วให้ ChatGPT แต่ง มี 12 ตอน


บทที่ 2 — คนไข้ตอนตีสาม

แสงไฟในห้องฉุกเฉินสว่างจ้าเกินความเคยชินของร่างกายที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการช่วยตัวเองไปไม่ถึงยี่สิบนาที "แป้ง" ยกหลังมือซับเหงื่อที่หน้าผากเมื่อเสียงฝีเท้าวิ่งพาคนเจ็บมาถึง เตียงเข็นพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงแพทย์เวรตะโกนรัว

"ชาย! อายุประมาณสามสิบ ถูกชนขณะข้ามถนน! กระดูกไหปลาร้าหัก! ขาซ้ายร้าว! ต้องเตรียมเข้าห้องผ่าตัดด่วน!"

แป้งก้าวเข้ามาประจำที่อย่างมืออาชีพ เตรียมอุปกรณ์ทันที แต่สายตาเธอกลับสะดุดในวินาทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนไข้เต็มๆ

หล่อ...หล่อฉิบหาย

ผิวเข้มแบบชายใต้ รูปร่างสูงใหญ่แม้ตอนนอนอยู่ สีหน้าแม้จะซีดเซียวเพราะเสียเลือด แต่โครงหน้าเป็นเหลี่ยมเข้มคมจนน่าหลงใหล ปากหนาเป็นเส้นสวย มีหนวดสั้นๆที่คาง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแต่ยังเผยกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อยืดที่ถูกตัดออก

"ช่วยถอดกางเกงคนไข้ด้วยครับ จะล้างแผลที่ต้นขาและเตรียมผ่าตัด!" แพทย์สั่ง

"ค่ะ..." แป้งตอบเสียงแผ่ว มือรีบจัดการปลดตะขอกางเกงยีนส์เลอะเลือดออกอย่างคล่องแคล่ว

แต่เมื่อรูดซิปลง...

เธอกลืนน้ำลายดัง อึก

เนื้อผ้าบ็อกเซอร์ที่เปื้อนเลือดซึมบางๆ ตึงแน่นปูดออกมาจากกลางลำตัวคนไข้จนเห็นได้ชัด—แม้จะอยู่ในภาวะบาดเจ็บแต่ไอ้นั่น...กระดอเขาใหญ่มาก

ผ้าปูดขึ้นราวกับลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ แน่นจนแทบทะลุเนื้อผ้าออกมาได้ทุกเมื่อ กล้ามท้องล่างที่ตัดกับแผงลอนแน่นๆนำสายตาเธอพุ่งตรงไปที่กลางลำตัวโดยไม่รู้ตัว

เธอแทบหายใจไม่ออก...หัวใจเต้นตึกตัก มือสั่นตอนดึงบ็อกเซอร์ลงเพื่อเช็ดทำความสะอาด

แล้วมันก็หลุดออกมา...

"อึ่ก..." เธอเสียงสะอื้นในลำคอเบาๆ ท่อนลำแข็งครึ่งๆกลางๆ แม้จะไม่ได้ตื่นเต็มที่แต่ก็ยาว หนา ดำแดง ปลายบานเงาวับ หัวเงี่ยงโผล่พ้นหนังหุ้มแค่ครึ่ง มองแล้วทั้งอยากกลืนทั้งอยากลูบด้วยมือเปล่า

เธอกัดฟันแน่น รีบก้มลงใช้ผ้าชุบน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดตามซอกขา เบี่ยงมือเลี่ยงหัวลำอย่างตั้งใจ...แต่ยิ่งเลี่ยงยิ่งรู้สึกอยากสัมผัส

กลิ่นสบู่ น้ำยาฆ่าเชื้อ และเหงื่ออ่อนๆของร่างชายแปลกหน้ารวมกันจนเกิดกลิ่นฟีโรโมนที่ทำให้ขาทั้งสองข้างของแป้งสั่นระริก หัวนมภายใต้บราเต้นตุ้บๆ ท้องน้อยปวดหนึบอีกครั้ง

"ใจเย็นๆ แค่คนไข้...แค่ล้างแผล..." เธอพึมพำกับตัวเองแต่เสียงสั่นหนักขึ้นทุกวินาที

เมื่อเสร็จขั้นตอน เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งลำตัวเขาอย่างเร็ว สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง พยายามดึงสติกลับมา

แต่มันไม่ทันแล้ว...

ความร้อนซัดพุ่งขึ้นสมอง ความหื่นพวยพุ่งจนลืมอาการเมื่อครู่ไปหมด เธอเดินเร็วกลับไปที่ห้องพักพยาบาล กดล็อกประตูทันทีที่ปิดสนิท


"แค่เห็น...ยังเงี่ยนขนาดนี้..." เธอพูดกับตัวเองเบาๆ หลับตาแน่น รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก

เธอเริ่มคิดแล้วว่า...

ถ้าเขาฟื้น...แล้วมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น...

จะยอมให้ดูแลแบบ "พิเศษ" ไหม?

คืนนี้รู้เรื่องแน่นอน

ได้ตัวช่วยแล้ว

จัดหนักเลย

เรื่องนี้ วางโครงเรื่องเอง แล้วให้ ChatGPT แต่ง มี 12 ตอน


บทที่ 2 — คนไข้ตอนตีสาม

แสงไฟในห้องฉุกเฉินสว่างจ้าเกินความเคยชินของร่างกายที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการช่วยตัวเองไปไม่ถึงยี่สิบนาที "แป้ง" ยกหลังมือซับเหงื่อที่หน้าผากเมื่อเสียงฝีเท้าวิ่งพาคนเจ็บมาถึง เตียงเข็นพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงแพทย์เวรตะโกนรัว

"ชาย! อายุประมาณสามสิบ ถูกชนขณะข้ามถนน! กระดูกไหปลาร้าหัก! ขาซ้ายร้าว! ต้องเตรียมเข้าห้องผ่าตัดด่วน!"

แป้งก้าวเข้ามาประจำที่อย่างมืออาชีพ เตรียมอุปกรณ์ทันที แต่สายตาเธอกลับสะดุดในวินาทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนไข้เต็มๆ

หล่อ...หล่อฉิบหาย

ผิวเข้มแบบชายใต้ รูปร่างสูงใหญ่แม้ตอนนอนอยู่ สีหน้าแม้จะซีดเซียวเพราะเสียเลือด แต่โครงหน้าเป็นเหลี่ยมเข้มคมจนน่าหลงใหล ปากหนาเป็นเส้นสวย มีหนวดสั้นๆที่คาง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแต่ยังเผยกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อยืดที่ถูกตัดออก

"ช่วยถอดกางเกงคนไข้ด้วยครับ จะล้างแผลที่ต้นขาและเตรียมผ่าตัด!" แพทย์สั่ง

"ค่ะ..." แป้งตอบเสียงแผ่ว มือรีบจัดการปลดตะขอกางเกงยีนส์เลอะเลือดออกอย่างคล่องแคล่ว

แต่เมื่อรูดซิปลง...

เธอกลืนน้ำลายดัง อึก

เนื้อผ้าบ็อกเซอร์ที่เปื้อนเลือดซึมบางๆ ตึงแน่นปูดออกมาจากกลางลำตัวคนไข้จนเห็นได้ชัด—แม้จะอยู่ในภาวะบาดเจ็บแต่ไอ้นั่น...กระดอเขาใหญ่มาก

ผ้าปูดขึ้นราวกับลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ แน่นจนแทบทะลุเนื้อผ้าออกมาได้ทุกเมื่อ กล้ามท้องล่างที่ตัดกับแผงลอนแน่นๆนำสายตาเธอพุ่งตรงไปที่กลางลำตัวโดยไม่รู้ตัว

เธอแทบหายใจไม่ออก...หัวใจเต้นตึกตัก มือสั่นตอนดึงบ็อกเซอร์ลงเพื่อเช็ดทำความสะอาด

แล้วมันก็หลุดออกมา...

"อึ่ก..." เธอเสียงสะอื้นในลำคอเบาๆ ท่อนลำแข็งครึ่งๆกลางๆ แม้จะไม่ได้ตื่นเต็มที่แต่ก็ยาว หนา ดำแดง ปลายบานเงาวับ หัวเงี่ยงโผล่พ้นหนังหุ้มแค่ครึ่ง มองแล้วทั้งอยากกลืนทั้งอยากลูบด้วยมือเปล่า

เธอกัดฟันแน่น รีบก้มลงใช้ผ้าชุบน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดตามซอกขา เบี่ยงมือเลี่ยงหัวลำอย่างตั้งใจ...แต่ยิ่งเลี่ยงยิ่งรู้สึกอยากสัมผัส

กลิ่นสบู่ น้ำยาฆ่าเชื้อ และเหงื่ออ่อนๆของร่างชายแปลกหน้ารวมกันจนเกิดกลิ่นฟีโรโมนที่ทำให้ขาทั้งสองข้างของแป้งสั่นระริก หัวนมภายใต้บราเต้นตุ้บๆ ท้องน้อยปวดหนึบอีกครั้ง

"ใจเย็นๆ แค่คนไข้...แค่ล้างแผล..." เธอพึมพำกับตัวเองแต่เสียงสั่นหนักขึ้นทุกวินาที

เมื่อเสร็จขั้นตอน เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งลำตัวเขาอย่างเร็ว สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง พยายามดึงสติกลับมา

แต่มันไม่ทันแล้ว...

ความร้อนซัดพุ่งขึ้นสมอง ความหื่นพวยพุ่งจนลืมอาการเมื่อครู่ไปหมด เธอเดินเร็วกลับไปที่ห้องพักพยาบาล กดล็อกประตูทันทีที่ปิดสนิท


"แค่เห็น...ยังเงี่ยนขนาดนี้..." เธอพูดกับตัวเองเบาๆ หลับตาแน่น รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก

เธอเริ่มคิดแล้วว่า...

ถ้าเขาฟื้น...แล้วมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น...

จะยอมให้ดูแลแบบ "พิเศษ" ไหม?

น่าลอง

เรื่องนี้ วางโครงเรื่องเอง แล้วให้ ChatGPT แต่ง มี 12 ตอน
ดี

บทที่ 2 — คนไข้ตอนตีสาม

แสงไฟในห้องฉุกเฉินสว่างจ้าเกินความเคยชินของร่างกายที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการช่วยตัวเองไปไม่ถึงยี่สิบนาที "แป้ง" ยกหลังมือซับเหงื่อที่หน้าผากเมื่อเสียงฝีเท้าวิ่งพาคนเจ็บมาถึง เตียงเข็นพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงแพทย์เวรตะโกนรัว

"ชาย! อายุประมาณสามสิบ ถูกชนขณะข้ามถนน! กระดูกไหปลาร้าหัก! ขาซ้ายร้าว! ต้องเตรียมเข้าห้องผ่าตัดด่วน!"

แป้งก้าวเข้ามาประจำที่อย่างมืออาชีพ เตรียมอุปกรณ์ทันที แต่สายตาเธอกลับสะดุดในวินาทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนไข้เต็มๆ

หล่อ...หล่อฉิบหาย

ผิวเข้มแบบชายใต้ รูปร่างสูงใหญ่แม้ตอนนอนอยู่ สีหน้าแม้จะซีดเซียวเพราะเสียเลือด แต่โครงหน้าเป็นเหลี่ยมเข้มคมจนน่าหลงใหล ปากหนาเป็นเส้นสวย มีหนวดสั้นๆที่คาง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแต่ยังเผยกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อยืดที่ถูกตัดออก

"ช่วยถอดกางเกงคนไข้ด้วยครับ จะล้างแผลที่ต้นขาและเตรียมผ่าตัด!" แพทย์สั่ง

"ค่ะ..." แป้งตอบเสียงแผ่ว มือรีบจัดการปลดตะขอกางเกงยีนส์เลอะเลือดออกอย่างคล่องแคล่ว

แต่เมื่อรูดซิปลง...

เธอกลืนน้ำลายดัง อึก

เนื้อผ้าบ็อกเซอร์ที่เปื้อนเลือดซึมบางๆ ตึงแน่นปูดออกมาจากกลางลำตัวคนไข้จนเห็นได้ชัด—แม้จะอยู่ในภาวะบาดเจ็บแต่ไอ้นั่น...กระดอเขาใหญ่มาก

ผ้าปูดขึ้นราวกับลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ แน่นจนแทบทะลุเนื้อผ้าออกมาได้ทุกเมื่อ กล้ามท้องล่างที่ตัดกับแผงลอนแน่นๆนำสายตาเธอพุ่งตรงไปที่กลางลำตัวโดยไม่รู้ตัว

เธอแทบหายใจไม่ออก...หัวใจเต้นตึกตัก มือสั่นตอนดึงบ็อกเซอร์ลงเพื่อเช็ดทำความสะอาด

แล้วมันก็หลุดออกมา...

"อึ่ก..." เธอเสียงสะอื้นในลำคอเบาๆ ท่อนลำแข็งครึ่งๆกลางๆ แม้จะไม่ได้ตื่นเต็มที่แต่ก็ยาว หนา ดำแดง ปลายบานเงาวับ หัวเงี่ยงโผล่พ้นหนังหุ้มแค่ครึ่ง มองแล้วทั้งอยากกลืนทั้งอยากลูบด้วยมือเปล่า

เธอกัดฟันแน่น รีบก้มลงใช้ผ้าชุบน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดตามซอกขา เบี่ยงมือเลี่ยงหัวลำอย่างตั้งใจ...แต่ยิ่งเลี่ยงยิ่งรู้สึกอยากสัมผัส

กลิ่นสบู่ น้ำยาฆ่าเชื้อ และเหงื่ออ่อนๆของร่างชายแปลกหน้ารวมกันจนเกิดกลิ่นฟีโรโมนที่ทำให้ขาทั้งสองข้างของแป้งสั่นระริก หัวนมภายใต้บราเต้นตุ้บๆ ท้องน้อยปวดหนึบอีกครั้ง

"ใจเย็นๆ แค่คนไข้...แค่ล้างแผล..." เธอพึมพำกับตัวเองแต่เสียงสั่นหนักขึ้นทุกวินาที

เมื่อเสร็จขั้นตอน เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งลำตัวเขาอย่างเร็ว สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง พยายามดึงสติกลับมา

แต่มันไม่ทันแล้ว...

ความร้อนซัดพุ่งขึ้นสมอง ความหื่นพวยพุ่งจนลืมอาการเมื่อครู่ไปหมด เธอเดินเร็วกลับไปที่ห้องพักพยาบาล กดล็อกประตูทันทีที่ปิดสนิท


"แค่เห็น...ยังเงี่ยนขนาดนี้..." เธอพูดกับตัวเองเบาๆ หลับตาแน่น รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก

เธอเริ่มคิดแล้วว่า...

ถ้าเขาฟื้น...แล้วมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น...

จะยอมให้ดูแลแบบ "พิเศษ" ไหม?

 

   ดีมาก

กำลังอยาก

 

เรื่องนี้ วางโครงเรื่องเอง แล้วให้ ChatGPT แต่ง มี 12 ตอน


บทที่ 2 — คนไข้ตอนตีสาม

แสงไฟในห้องฉุกเฉินสว่างจ้าเกินความเคยชินของร่างกายที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการช่วยตัวเองไปไม่ถึงยี่สิบนาที "แป้ง" ยกหลังมือซับเหงื่อที่หน้าผากเมื่อเสียงฝีเท้าวิ่งพาคนเจ็บมาถึง เตียงเข็นพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงแพทย์เวรตะโกนรัว

"ชาย! อายุประมาณสามสิบ ถูกชนขณะข้ามถนน! กระดูกไหปลาร้าหัก! ขาซ้ายร้าว! ต้องเตรียมเข้าห้องผ่าตัดด่วน!"

แป้งก้าวเข้ามาประจำที่อย่างมืออาชีพ เตรียมอุปกรณ์ทันที แต่สายตาเธอกลับสะดุดในวินาทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนไข้เต็มๆ

หล่อ...หล่อฉิบหาย

ผิวเข้มแบบชายใต้ รูปร่างสูงใหญ่แม้ตอนนอนอยู่ สีหน้าแม้จะซีดเซียวเพราะเสียเลือด แต่โครงหน้าเป็นเหลี่ยมเข้มคมจนน่าหลงใหล ปากหนาเป็นเส้นสวย มีหนวดสั้นๆที่คาง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแต่ยังเผยกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อยืดที่ถูกตัดออก

"ช่วยถอดกางเกงคนไข้ด้วยครับ จะล้างแผลที่ต้นขาและเตรียมผ่าตัด!" แพทย์สั่ง

"ค่ะ..." แป้งตอบเสียงแผ่ว มือรีบจัดการปลดตะขอกางเกงยีนส์เลอะเลือดออกอย่างคล่องแคล่ว

แต่เมื่อรูดซิปลง...

เธอกลืนน้ำลายดัง อึก

เนื้อผ้าบ็อกเซอร์ที่เปื้อนเลือดซึมบางๆ ตึงแน่นปูดออกมาจากกลางลำตัวคนไข้จนเห็นได้ชัด—แม้จะอยู่ในภาวะบาดเจ็บแต่ไอ้นั่น...กระดอเขาใหญ่มาก

ผ้าปูดขึ้นราวกับลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ แน่นจนแทบทะลุเนื้อผ้าออกมาได้ทุกเมื่อ กล้ามท้องล่างที่ตัดกับแผงลอนแน่นๆนำสายตาเธอพุ่งตรงไปที่กลางลำตัวโดยไม่รู้ตัว

เธอแทบหายใจไม่ออก...หัวใจเต้นตึกตัก มือสั่นตอนดึงบ็อกเซอร์ลงเพื่อเช็ดทำความสะอาด

แล้วมันก็หลุดออกมา...

"อึ่ก..." เธอเสียงสะอื้นในลำคอเบาๆ ท่อนลำแข็งครึ่งๆกลางๆ แม้จะไม่ได้ตื่นเต็มที่แต่ก็ยาว หนา ดำแดง ปลายบานเงาวับ หัวเงี่ยงโผล่พ้นหนังหุ้มแค่ครึ่ง มองแล้วทั้งอยากกลืนทั้งอยากลูบด้วยมือเปล่า

เธอกัดฟันแน่น รีบก้มลงใช้ผ้าชุบน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดตามซอกขา เบี่ยงมือเลี่ยงหัวลำอย่างตั้งใจ...แต่ยิ่งเลี่ยงยิ่งรู้สึกอยากสัมผัส

กลิ่นสบู่ น้ำยาฆ่าเชื้อ และเหงื่ออ่อนๆของร่างชายแปลกหน้ารวมกันจนเกิดกลิ่นฟีโรโมนที่ทำให้ขาทั้งสองข้างของแป้งสั่นระริก หัวนมภายใต้บราเต้นตุ้บๆ ท้องน้อยปวดหนึบอีกครั้ง

"ใจเย็นๆ แค่คนไข้...แค่ล้างแผล..." เธอพึมพำกับตัวเองแต่เสียงสั่นหนักขึ้นทุกวินาที

เมื่อเสร็จขั้นตอน เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งลำตัวเขาอย่างเร็ว สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง พยายามดึงสติกลับมา

แต่มันไม่ทันแล้ว...

ความร้อนซัดพุ่งขึ้นสมอง ความหื่นพวยพุ่งจนลืมอาการเมื่อครู่ไปหมด เธอเดินเร็วกลับไปที่ห้องพักพยาบาล กดล็อกประตูทันทีที่ปิดสนิท


"แค่เห็น...ยังเงี่ยนขนาดนี้..." เธอพูดกับตัวเองเบาๆ หลับตาแน่น รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก

เธอเริ่มคิดแล้วว่า...

ถ้าเขาฟื้น...แล้วมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น...

จะยอมให้ดูแลแบบ "พิเศษ" ไหม?

ตามลุ้น

เรื่องนี้ วางโครงเรื่องเอง แล้วให้ ChatGPT แต่ง มี 12 ตอน


บทที่ 2 — คนไข้ตอนตีสาม

แสงไฟในห้องฉุกเฉินสว่างจ้าเกินความเคยชินของร่างกายที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการช่วยตัวเองไปไม่ถึงยี่สิบนาที "แป้ง" ยกหลังมือซับเหงื่อที่หน้าผากเมื่อเสียงฝีเท้าวิ่งพาคนเจ็บมาถึง เตียงเข็นพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงแพทย์เวรตะโกนรัว

"ชาย! อายุประมาณสามสิบ ถูกชนขณะข้ามถนน! กระดูกไหปลาร้าหัก! ขาซ้ายร้าว! ต้องเตรียมเข้าห้องผ่าตัดด่วน!"

แป้งก้าวเข้ามาประจำที่อย่างมืออาชีพ เตรียมอุปกรณ์ทันที แต่สายตาเธอกลับสะดุดในวินาทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนไข้เต็มๆ

หล่อ...หล่อฉิบหาย

ผิวเข้มแบบชายใต้ รูปร่างสูงใหญ่แม้ตอนนอนอยู่ สีหน้าแม้จะซีดเซียวเพราะเสียเลือด แต่โครงหน้าเป็นเหลี่ยมเข้มคมจนน่าหลงใหล ปากหนาเป็นเส้นสวย มีหนวดสั้นๆที่คาง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแต่ยังเผยกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อยืดที่ถูกตัดออก

"ช่วยถอดกางเกงคนไข้ด้วยครับ จะล้างแผลที่ต้นขาและเตรียมผ่าตัด!" แพทย์สั่ง

"ค่ะ..." แป้งตอบเสียงแผ่ว มือรีบจัดการปลดตะขอกางเกงยีนส์เลอะเลือดออกอย่างคล่องแคล่ว

แต่เมื่อรูดซิปลง...

เธอกลืนน้ำลายดัง อึก

เนื้อผ้าบ็อกเซอร์ที่เปื้อนเลือดซึมบางๆ ตึงแน่นปูดออกมาจากกลางลำตัวคนไข้จนเห็นได้ชัด—แม้จะอยู่ในภาวะบาดเจ็บแต่ไอ้นั่น...กระดอเขาใหญ่มาก

ผ้าปูดขึ้นราวกับลูกมะม่วงน้ำดอกไม้ แน่นจนแทบทะลุเนื้อผ้าออกมาได้ทุกเมื่อ กล้ามท้องล่างที่ตัดกับแผงลอนแน่นๆนำสายตาเธอพุ่งตรงไปที่กลางลำตัวโดยไม่รู้ตัว

เธอแทบหายใจไม่ออก...หัวใจเต้นตึกตัก มือสั่นตอนดึงบ็อกเซอร์ลงเพื่อเช็ดทำความสะอาด

แล้วมันก็หลุดออกมา...

"อึ่ก..." เธอเสียงสะอื้นในลำคอเบาๆ ท่อนลำแข็งครึ่งๆกลางๆ แม้จะไม่ได้ตื่นเต็มที่แต่ก็ยาว หนา ดำแดง ปลายบานเงาวับ หัวเงี่ยงโผล่พ้นหนังหุ้มแค่ครึ่ง มองแล้วทั้งอยากกลืนทั้งอยากลูบด้วยมือเปล่า

เธอกัดฟันแน่น รีบก้มลงใช้ผ้าชุบน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดตามซอกขา เบี่ยงมือเลี่ยงหัวลำอย่างตั้งใจ...แต่ยิ่งเลี่ยงยิ่งรู้สึกอยากสัมผัส

กลิ่นสบู่ น้ำยาฆ่าเชื้อ และเหงื่ออ่อนๆของร่างชายแปลกหน้ารวมกันจนเกิดกลิ่นฟีโรโมนที่ทำให้ขาทั้งสองข้างของแป้งสั่นระริก หัวนมภายใต้บราเต้นตุ้บๆ ท้องน้อยปวดหนึบอีกครั้ง

"ใจเย็นๆ แค่คนไข้...แค่ล้างแผล..." เธอพึมพำกับตัวเองแต่เสียงสั่นหนักขึ้นทุกวินาที

เมื่อเสร็จขั้นตอน เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งลำตัวเขาอย่างเร็ว สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง พยายามดึงสติกลับมา

แต่มันไม่ทันแล้ว...

ความร้อนซัดพุ่งขึ้นสมอง ความหื่นพวยพุ่งจนลืมอาการเมื่อครู่ไปหมด เธอเดินเร็วกลับไปที่ห้องพักพยาบาล กดล็อกประตูทันทีที่ปิดสนิท


"แค่เห็น...ยังเงี่ยนขนาดนี้..." เธอพูดกับตัวเองเบาๆ หลับตาแน่น รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก

เธอเริ่มคิดแล้วว่า...

ถ้าเขาฟื้น...แล้วมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น...

จะยอมให้ดูแลแบบ "พิเศษ" ไหม?

เอาสิ