Wayfarer Guardian เพื่อนนักเดินทาง
Chapter 11: ทางเลือกที่น่าสนใจ
By DRACULolitA

"เฮ้อ! เจ้านี่ไม่ไหวเลย   โตป่านนี้แล้วยังฉี่รดที่นอนอยู่อีก"
"เอาน่าที่รัก...นางคงจะรู้สึกแปลกที่ แถมบรรยากาศก็ไม่เหมือนอยู่บ้าน แค่นี้นางก็น่าจะเข้าใจแล้ว  อย่าต่อว่านางอีกเลย"
แม่ของเด็กสาวบ่นอุบ  โดยมีพ่อของพวกนางคอยเกลี่ยกล่อมให้ใจเย็นลง  ข้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับวีรกรรมของนาง  ในขณะที่สองพี่น้องยืนจ๋อยด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน
"ท่านพี่...ยัยโดโรเธียร์ปีนี้ก็ 9 ขวบแล้วนะคะ นางน่าจะโตพอจะรู้เรื่องได้แล้วนี่นา"



โดโรเธียร์ยืนก้มหน้ารับความผิดที่เกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่นางไม่ได้ทำ  ในขณะที่โดโรธีพี่สาวนางก็รู้สึกอายที่ต้องให้น้องสาวมารับผิดแทน  เพราะความผิดครั้งนี้มันน่าอายเกินกว่าที่เด็กสาวจะทนรับไหว
"ท่านแม่คะ...ยัยโดโรเธียร์ก็สำนึกผิดแล้ว  ท่านแม่อย่าโกรธเลยนะ  เดี๋ยวข้าเอาที่นอนไปซักให้เอง"
โดโรธีช่วยแก้ต่างให้น้องสาว ซึ่งอันที่จริงก็คือแก้ต่างให้ตนเอง  ก่อนจะรีบหยิบที่นอนที่นางทำเปียกยกไปซัก  ข้าได้แต่มองนางเดินลับตาไป  รู้สึกสงสารนางบ้างเหมือนกัน  แต่ให้ทำอย่างไรได้ล่ะ  ก็ในตอนนั้นหีของนางเอาแต่ตอดควยข้าถี่ยิบเลย  มันสุดที่ข้าจะยั้งใจได้จริง ๆ  แต่สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจเลยก็คือ  หลังจากนั้น  ทำไมโดโรเธียร์ถึงได้ยอมรับผิดแทนพี่สาวของนางด้วย  ในเมื่อมันใช่เรื่องของนางแท้ ๆ

พ่อของสองสาวขอตัวไปที่ร้านค้าเพื่อติดต่อขอพักเพิ่มอีกหนึ่งคืน  หลังจากที่รู้ว่าต้องซักที่นอนทำให้กำหนดการเดินทางล่าช้าลงไปอีก  สำหรับข้าแล้วถือเป็นเรื่องดี เพราะข้าจะได้มีโอกาสอยู่กับครอบครัวนี้ได้นานขึ้นอีกหน่อย  ฝ่ายโดโรเธียร์ก็เดินเล่นอยู่รอบ ๆ เต้นท์ ดูนางมีความสุขแปลก ๆ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งโดนแม่ของนางดุมาหมาด ๆ ช้าใช้เวลาช่วงที่แม่ของเด็กสาวกำลังเตรียมข้าวเช้า  หันไปถามเจ้าตัวเล็ก ว่าไปทำอะไรกับพี่สาวของนางมากันแน่
"อ๋อ...ข้าแค่...ใช้เวทย์มนตร์ที่ท่านสอน  ดึงเอาพลังเวทย์ของท่านมาร์คัสที่ไหลออกมาจากพี่สาวข้ามากินเท่านั้น  ข้าไม่ได้ดึงออกมาจากหีท่านพี่นะ  มันไหลออกมาเอง"
ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่นางทำที่ข้าเองก็เพิ่งรู้จริง ๆ แต่นี่มันผิดจากที่ข้าสงสัยไปเล็กน้อย  ข้าจึงเปลี่ยนมาถามใหม่ว่าทำไมนางถึงยอมรับผิดแทนพี่สาว

"อ๋อ...ก็...ท่านพี่บอกว่า ไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่รู้ แล้วก็มาขอข้า  ว่าให้ข้าแกล้งทำเป็นคนฉี่เองได้ไหม"
นางเล่าให้ข้าฟังด้วยน้ำเสียงแจ่มใสมีชีวิตชีวาตามแบบฉบับของนาง
"ที่แรกข้าไม่ยอมหรอก  เรื่องอะไรจะต้องยอมรับความผิดที่ข้าไม่ได้ทำด้วยล่ะ"
"แล้วยังไงต่อ"
"ท่านพี่เสนอว่าจะทำดีต่อข้า จะไม่ต่อว่าข้า มันก็ดีหรอกนะ...แต่ข้าชินแล้ว  ข้าอยากได้อย่างอื่นมากกว่า"
"แล้วเจ้าอยากได้อะไรกันแน่"

โดโรเธียร์มองหน้าข้าด้วยรอยยิ้มอันไร้เดียงสาของนาง  ก่อนจะเฉลยความต้องการของนางให้ข้าฟัง
"ท่านพี่ต้องยอมแบ่งพลังเวทย์ของท่านให้ข้ากินบ้าง  ถ้ามันยังเหลือและท่านพี่ไม่อยากได้"
ข้อเสนอฟังดูไม่เลวทีเดียวเมื่อแลกกับความลับที่นางฉี่รดที่นอน  แต่ถ้าขอแบบนั้น  ดูท่าจะมีฉากพี่น้องแย่งกันดูดควยข้าอีกแน่ ๆ อา...แค่คิดก็สนุกแล้ว

"แล้วก็...ต้องยอมให้ข้าดูท่านมาร์คัสถ่ายพลังเวทย์ให้ท่านพี่ด้วย  ห้ามไล่ข้าอีก"
ไม่น่าเชื่อว่าโดโรเธียร์จะมีความอยากรู้อยากเห็นขนาดนี้เชียว แน่นอนว่าข้าสนับสนุนความคิดเห็นนี้เต็มที่  เด็กน้อยกำลังอยู่ในวัยช่างจดช่างจำ จะไปห้ามความอยากรู้อยากเห็นของนางไปทำไมกัน
"แล้วก็อีกอย่าง..."

ยังมีข้อตกลงอื่นที่นางกำลังจะเอ่ยออกมาอีก  แต่ในตอนนั้นแม่ของนางก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน   
"โดโรเธียร์ มาช่วยแม่หน่อยเร็ว"
เด็กน้อยขอตัวไปช่วยแม่ของนาง  นางเดินไปกระโดดไป ราวกับมีเรื่องที่น่าดีใจยิ่งกว่าสองเรื่องที่นางเล่ามา  ทิ้งให้ข้ามัวคิดสงสัยว่านางไปตกลงอะไรไว้อีกกันแน่  เล่นตั้งข้อเสนอจนอีกฝ่ายขาดทุนยับเช่นนี้ ข้าคิดว่าเด็กน้อยไม่น่าจะเหมาะเป็นนักเวทย์แล้วล่ะ เป็นแม่ค้า ไม่ก็นักเจรจา น่าจะเหมาะสมกว่า 
ในเมื่อยังค้างคาใจอยู่เช่นนี้  ดังนั้นข้าจึงแอบปลีกตัวไปหาโดโรธีที่กำลังซักผ้าปูที่นอนอยู่ที่บ่อน้ำ  เพื่อจะได้คลายข้อสงสัยนั้นให้หายคาใจเสียที

ที่บ่อน้ำ  เนื่องจากเป็นเวลาเช้าที่ทุกคนตื่นกันหมดแล้ว  นักผจญภัยหลายคนก็มาใช้บ่อน้ำเช่นกัน  บรรยากาศที่มีคนผ่านไปผ่านมา  ไม่ค่อยเหมาะกับการถามเรื่องส่วนตัวสักเท่าไหร่  แต่เมื่อมาถึงแล้ว  ข้าจึงทำทีเข้าไปช่วยนางซักผ้า เพื่อหาจังหวะดี ๆ ถามนางให้รู้เรื่อง



"อ๊ะ! ท่านมาร์คัส"
บรรยากาศดูแปลก ๆ เด็กสาวเปลี่ยนสีหน้าเขินอายที่เคยทำเป็นปกติ กลายเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวด  ดูเหมือนกำลังงอนข้า  มองมาจากยอดเขายังรู้เลย
"เป็นอะไรไป เจ้าโกรธข้าหรือ"
"ก็ท่าน!...ก็ท่าน...แกล้งข้านี่นา"
นางระเบิดอารมณ์ใส่ข้าเสียงดัง เอามือตีน้ำในกะลามังจนมันแตกกระซ่านเซ็น จนมานึกได้ทีหลังว่าคนรอบข้างหันมามอง  นางถึงได้ลดเสียงลง  จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาซักผ้าต่อ  นางขยี้ผ้าราวกับเห็นมันเป็นใบหน้าข้าหรืออย่างไรไม่ทราบ

"ข้าขอโทษจริง ๆ ก็ข้าอดใจไม่ไหวนี่นา...เจ้าช่างน่ารักจนข้ายั้งใจไม่ได้จริง ๆ"
"พะ...พูดอะไรน่ะท่าน...ดะ...ดะ...เดี๋ยวใครเข้ามาได้ยิน..."
น้ำเสียงนางกลับมาเป็นปกติเวลาคุยกับข้าแล้ว  ก็นางน่ารักขนาดนี้  ไม่ให้แกล้งอย่างไรไหวเล่า
"พูดความจริงไง  เจ้าน่ะ...เวลาร้องครางเรียกชื่อข้า มันน่ารักมากเลยนะ  ข้าอดไม่ได้หรอกที่จะเย็ดเจ้า  ตอบแทนความน่ารักของเจ้า"
ข้าหยอดคำหวานใส่นางจนใบหน้าของโดโรธีกลับมาแดงซ่านอีกครั้ง
"มะ...ไม่จริงหรอก...ข้าไม่เชื่อท่านหรอก  ท่านแค่...แค่..."
ข้ารอคำพูดที่ตะกุกตะกักของนางไม่ไหว มองไปรอบข้างจังหวะกำลังเหมาะ  ข้ารีบยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนางแบบไม่ให้ใครได้เห็น
"อุ๊ย! ท่านมาร์คัส..."

เด็กสาวตกใจรีบหันมองไปรอบข้างใหญ่  เมื่อรู้ว่าไม่มีใครเห็นแล้ว  นางถึงได้ใช้มือที่ยังเปียกชุ่มทุบอกข้าแก้เขิน
"เจ้าทำอะไรน่ะ...เสื้อข้าเปียกหมดแล้ว"
"ดีเลย...เปียกซะได้ก็ดี  ชอบแกล้งข้าดีนัก"
นางเอามือจุ่มน้ำในกะลามังทำท่าจะทุบข้าระบายอารมณ์อีกที  แต่ข้าคว้ามือของนางไว้ได้ทัน  ข้าเอามือของนางมาวางที่อกข้า  โดยไม่กลัวว่ามันจะทำให้เสื้อข้าเปียกยิ่งขึ้น

"ท่านมาร์คัส...ปล่อยมือข้านะ"
"ไม่ปล่อย จนกว่าเจ้าจะหายโกรธข้า"
"ปล่อยสิ...เดี๋ยวคนอื่นก็มองมาหรอก"
"เจ้ายังไม่หายโกรธข้าเลย"
"ข้าไม่ได้โกรธท่าสักหน่อย  ปล่อยข้าเถอะ"
ข้ารอจนกว่านางจะสบตาข้า  แววตาที่นางส่งมาดูอ่อนโยนและไว้ใจในตัวข้ายิ่งนัก  มือที่พยายามจะดึงไปจากข้าบัดนี้สงบลง  และวางทาบกับอกข้าอย่างอ่อนโยน  เพียงเท่านี้ก็เป็นคำตอบที่ข้าพอใจแล้ว  ข้าปล่อยมือให้นางกลับไปซักผ้าต่อ  รู้สึกผิดอยู่บ้างที่ทำให้นางหงุดหงิด  ข้าเสนอตัวช่วยนางซักผ้าด้วยอีกแรง  แม้มันจะดูเกะกะมากกว่าซักคนเดียว  แต่นางก็ยอมให้ข้าช่วยซัก  ข้ารอดูท่าทีของนางจนแน่ใจแล้วว่านางอารมณ์ดีขึ้น  จึงค่อยเอ่ยถามในเรื่องที่สงสัย

"เจ้าไปสัญญาอะไรไว้กับโดโรเธียร์รึ  ทำไมเช้านี้ดูนางร่าเริงผิดปกติ"
"ปะ...เปล่านะท่านมาร์คัส ไม่มีอะไรซักหน่อย"
"ถ้าไม่มีแล้วทำไมนางถึงยอมรับผิดแทนเจ้า...เอ่อ...ข้าหมายถึง ยอมรับว่าฉี่รดที่นอนแทนเจ้าน่ะ"
"ท่านไม่ต้องรู้หรอก  มันไม่ใช่เรื่องของท่านนี่นา"
ดูเหมือนผ้าที่ซักจะเสร็จพอดี  นางทำท่าจะลุกหนีข้า  ข้าจึงยืนขวางทางของนางไว้  โดโรธีนิ่งเงียบไป  ดูเหมือนข้าจะพูดกดดันนางมากไปหน่อย
"มา...ข้าช่วยถือ"
"ไม่ต้อง...อ๊ะ!"
ข้าไม่จำเป็นต้องรอให้นางตอบรับ รีบคว้ากาละมังที่นางถืออยู่เดินนำเด็กสาวกลับไปยังเต้นท์ของนาง  ระหว่างทางข้าไม่กล้าถามอะไรเพิ่มเติมอีก  ถึงแม้จะรู้สึกอยากรู้มาก ๆ ก็ตามที  หากข้าจี้ถามในตอนนี้อาจทำให้นางไม่พอใจขึ้นมาอีกก็เป็นได้

เนื่องจากข้าไม่จำเป็นต้องใช้รถม้าแล้ว  ข้าจึงใช้หลังคารถม้าเป็นที่ตากผ้าปูที่นอน  ข้าจัดการทุกอย่างเองทั้งหมด  เผื่อว่าเด็กสาวจะอารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้าง  หลังจากตากผ้าเสร็จ  พ่อของเด็กสาวก็กลับมาพอดี
"เรียบร้อยแล้ว ตกลงเย็นนี้เราจะพักกันที่นี่อีกหนึ่งคืนค่อยเดินทางกลับนะ"
"เย้!"
เสียงร้องดีใจของโดโรเธียร์ดังขึ้นเป็นคนแรก ข้าเองก็ดีใจที่เห็นนางมีความสุขเช่นนี้  แต่กลับกันเมื่อข้ามองปฏิกิริยาของโดโรธี ดูนางไม่ค่อยดีใจกับข่าวนี้สักเท่าไหร่  สีหน้าท่าทางของโดโรธีทำเอาข้ารู้สึกผิดเลย  ที่ทำรุนแรงกับนางมากไปเมื่อคืนนี้  หลังจากนี้ข้าคงต้องระวังให้มากขึ้นแล้ว

"อาหารเช้าเสร็จแล้ว  มากินให้เสร็จเถอะ  มีอีกหลายอย่างต้องทำนะ"
แม่ของเด็กสาวร้องเรียก  พวกเราจึงนั่งลงทานมื้อเช้าร่วมกันด้วยบรรยากาศที่เป็นกันเอง  ไก่ป่าย่างรสชาติดีชวนให้ข้ากินอย่างเพลิดเพลิน  รู้ตัวอีกทีก็หมดจานแล้ว



"สงสัยก่อนจะออกเดินทาง  ข้าคงต้องไปล่าไก่ป่ามาเพิ่มอีกสักหน่อย  ดูท่าทางท่านมาร์คัสจะชอบนะ"
"ข้าก็เคยกินไก่ป่ามาแล้วหลายครั้ง  แต่ฝีมือการปรุงของภรรยาท่านช่างเป็นเลิศนัก  ท่านนี่โชคดีจริง ๆ ที่มีภรรยาที่ทำอาหารเก่งเช่นนี้"
"แหม...ท่านมาร์คัสนี่ล่ะก็  ข้าว่าท่านเองก็คงจะหาภรรยาที่ทำอาหารเก่ง ๆ แบบข้าได้ไม่ยากหรอก"
เราสามคนคุยกันตามประสาผู้ใหญ่  ข้าแอบหันไปมองโดโรธีเป็นระยะ ๆ แต่นางก็ไม่ยอมสบตาข้าเลยสักครั้ง  บรรยากาศแบบนี้มันชวนให้อึดอัดยังไงก็ไม่รู้

"ถ้าเช่นนั้น  ข้าขอตัวไปล่าสัตว์สักหน่อย  ข้าจะรีบกลับมาก่อนมื้อเที่ยงนะ"
พ่อของเด็กสาวหลังจากทานอาหารเสร็จก็พร้อมที่จะล่าต่อแล้ว  เราตกลงที่จะออกเดินทางหลังเที่ยงแทน  เพราะช่วงเวลานั้นจะเหมาะแก่การไปชมทุ่งเรดวัลเวตมากกว่า  และนั่นจึงทำให้เราต้องค้างที่นี่อีกหนึ่งคืน  ก่อนจะเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น
   
"งั้นเดี๋ยวข้าพาโดโรเธียร์ไปอาบน้ำดีกว่า  เมื่อคืนฉี่รดที่นอนด้วยคงจะเหนียวตัวแย่แล้ว"
"อ๊ะ! ท่านแม่ เดี๋ยวข้าอาบให้น้องเอง  ท่านจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"
แม่ของเด็กสาวยังคงเข้าใจว่าเป็นโดโรเธียร์ที่ฉี่รดที่นอน โดโรธีคงกลัวความจะแตกเลยอาสาอาบน้ำน้องสาวแทนแม่ของนาง  อันที่จริงคนที่ควรอาบน้ำก็คือโดโรธีนั่นแหละ  ข้าได้แต่มองสองสาวพี่น้องเดินตรงไปยังบ่อน้ำ  จะตามไปดูแลพวกนางก็ใช่ที่  ในตอนนี้จึงเหลือเพียงข้ากับแม่ของพวกนางกันแค่สองคน 

"เอ่อ...ท่านมาร์คัส ข้ามีเรื่องจะปรึกษาหน่อยได้หรือไม่"
ทันทีที่ลูกสาวลับสายตาไป  แม่ของพวกนางก็หันมาถามข้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง  จนข้าอดหวั่นใจไม่ได้ว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่
"ตั้งแต่ยัยโดโรเธียร์เห็นข้ากับสามี...เอ่อ...มีอะไรกัน เมื่อวานนี้น่ะ  นางเอาแต่รบเร้าข้า  จะดูข้าใช้เวทย์มนตร์ให้ได้เลย"
เจ้าตัวเล็กทำเรื่องอีกแล้วสินะ  ข้าได้แต่รับฟังแม่ของนางระบาย ราวกับเป็นครูที่ปรึกษาให้กับนาง
"ท่านช่วยสอนเวทย์มนตร์ให้ข้าสักอย่างได้ไหม ขอแบบง่าย ๆ ก็พอ  ยัยโดโรเธียร์จะได้เลิกสงสัยเสียที"
แทนที่นางจะหาทางบอกความจริงให้ลูกสาวคนเล็กเข้าใจ  นางกลับเลือกตามน้ำไปกับคำโกหกของข้าสุดทาง  ข้าชื่นชอบกับความพยายามของนางจริง ๆ

"ได้สิ...ข้ายินดีช่วยอยู่แล้ว  ท่านเป็นนักธนูที่เก่งกาจ  ข้ามีเวทย์มนตร์ที่เหมาะกับตัวท่านเป็นที่สุด รบกวนท่านไปนำคันธนูกับลูกศรมาร่วมฝึกด้วยได้หรือไม่"
แม่ของสองสาวมีสีหน้ายินดีรีบไปหยิบอาวุธคู่ใจของนางมาราวกับกลัวว่าข้าจะเปลี่ยนใจ  ข้าขอยืมธนูของนางยิงให้ดูเป็นตัวอย่าง  ถึงแม้ข้าจะเคยใช้ธนูมาบ้าง  แต่ต้องยอมรับเลยว่าคันธนูของนางอันนี้ทั้งใหญ่ทั้งหนัก  การจะคุ้นชินกับอาวุธชิ้นนี้ได้  ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย 
"นี่เป็นการยิงธนูตามปกติ"
ข้าเริ่มด้วยการยิงธนูแบบปกติ  เล็งไปที่ต้นไม้ใหญ่ข้างเต้นท์  ลูกศรปักลงไม่กลางลำต้นซะทีเดียวแต่ก็ไม่เสียหน้าแม่ของเด็ก ๆ มากนัก นี่แหละนะ  ข้าถึงเลือกเป็นนักดาบมากกว่านักธนู
"ส่วนนี่...เป็นการยิงเสริมพลังเวทย์"
ข้าสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ขณะที่ง้างศรเตรียมยิงก็ถ่ายพลังเวทย์ลงไปในลูกศรด้วย  ข้าเล็งไปที่ต้นไม้ต้นเดิม  ตั้งใจให้โดนกลางลำต้นให้ได้มากที่สุด  แต่ผลก็คือยังเบี้ยวอยู่ดี  ลูกศรที่สองนี้พุ่งทะลุลำต้นไปปักเข้ากับต้นไม้อีกต้นหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง  เห็นได้ชัดว่าพลังในการยิงนั้นรุนแรงกว่าเดิม
   
"เป็นไงบ้าง  แบบนี้พอจะไหวหรือไม่"
ข้าหันไปถามแม่ของเด็กสาวก็เห็นสีหน้าที่แสดงอาการตกตะลึงของนาง  ดวงตาเป็นประกายไม่ต่างจากลูกสาวทั้งสองของนางตอนที่ข้าฝึกพลังเวทย์ให้ใหม่ ๆ เลย  แม่กับลูกสาวถอดแบบมาได้เป๊ะมาก ๆ
"ได้...ได้...ได้...เอาแบบนี้แหละ  ท่านมาร์คัส รีบสอนข้าที"
เห็นท่าทีสนใจเรียนเวทย์เช่นนี้ทำให้ข้านึกถึงลูกสาวทั้งสองของนาง  พวกนางมีความกระตือรือล้นที่จะเรียนรู้ไม่ต่างกันเลย 

"ก่อนอื่น...มาฝึกรับรู้พลังเวทย์กันก่อน"
ข้าเริ่มสอนพื้นฐานการคุมพลังเวทย์ให้กับนาง  เช่นเดียวกับที่สอนลูก ๆ ของนาง  เริ่มจากถ่ายพลังเวทย์ของข้าผ่านมือข้าหนึ่งไปยังอีกข้าง  ให้นางได้ทำความเข้าใจกับการไหลของพลังเวทย์  จากนั้นลองให้นางรวบรวมพลังเวทย์ในกายของนางเองออกมาบ้าง  นางพยายามได้ดีในระดับหนึ่ง  แต่พลังเวทย์ที่รีดเร้นขึ้นมาได้  มีจำนวนไม่มากเท่าไหร่เมื่อเปรียบเทียบกับลูก ๆ ของนาง
"อา...ท่านมาร์คัส ข้ารู้สึกแล้ว  พลังเวทย์ในกายข้า  อา...พลังเวทย์มันเป็นแบบนี้นี่เอง"
ข้าให้เวลาแม่ของสองสาวในการทำความคุ้นเคยกับพลังเวทย์ของนาง  โดยการปล่อยให้นางเคลื่อนพลังเวทย์ไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายตามใจชอบ  ต่างจากที่ข้าสอนลูกสาวทั้งสองของนางแบบถึงเนื้อถึงตัว  ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะเหตุผลหลายประการ 



"เอาล่ะ...ขั้นตอนต่อไป  เราจะถ่ายพลังเวทย์ลงไปที่ลูกศรของท่าน  พยายามทำสมาธิ คิดว่าลูกศรเองก็เป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของท่าน  จากนั้นก็ถ่ายพลังเวทย์ลงไปในนั้น  ข้าแนะนำว่าให้เริ่มจากปริมาณน้อย ๆ ก่อน"
แม้จะเป็นการยิงธนูที่นางทำเป็นเรื่องปกติธรรมดา  แต่เมื่อต้องตั้งสมาธิกับการถ่ายพลังเวทย์ลงไปในลูกศรด้วย  ก็ทำให้หญิงสาวนักธนูมือสั่นได้เหมือนกัน  ข้าช่วยจับมือนางเอาไว้ให้มั่น  ให้นางเพ่งสมาธิไปกับลูกศรเท่านั้น  และถ้านางพร้อมแล้วก็ยิงได้เลย

...ฉึก...
ลูกศรของนางพุ่งปักกลางลำต้นและจมลึกลงไปพอสมควร  แม้จะไม่ทะลุลำต้นออกไป  แต่ก็รุนแรงกว่าการยิงแบบปกติอย่างแน่นอน
"โห...แรงขึ้นจริง ๆ ด้วย ท่านมาร์คัส...วิเศษไปเลย"
"ความแรงของมันขึ้นอยู่กับพลังเวทย์ที่เจ้าถ่ายลงไปในลูกศร  ยิ่งถ่ายพลังเวทย์เยอะ  พลังก็ยิ่งรุนแรง"
"อา...ถ่ายพลังเวทย์  แบบตรงตามความหมายจริง ๆ เลยสินะ ท่านมาร์คัส"
เราสองคนหัวเราะร่วนกับคำนี้  เพราะมันมีทั้งความหมายที่แท้จริง กับความหมายที่มีแต่คนที่รู้เท่านั้นจึงจะเข้าใจ

"ท่านแม่...ข้าอาบน้ำเสร็จแล้ว"
สองเด็กสาวอาบน้ำเสร็จและกลับมาพอดี  โดโรเธียร์ดูท่าทางร่าเริงเหมือนปกติ  ส่วนโดโรธีดูไม่ค่อยสดใสเอาเสียเลย  ดูเหมือนคนที่อาบน้ำจะมีเพียงน้องสาวเท่านั้น
"ท่านแม่ทำอะไรอยู่ ซ้อมยิงธนูเหรอ"
โดโรเธียร์ช่างสังเกต เห็นแม่ของนางจับธนูทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ออกไปล่าสัตว์ร่วมกับพ่อของนาง  จึงเอ่ยถามตามนิสัยของนาง  แม่ของเด็กน้อยชี้นิ้วไปยังต้นไม้ที่นางเพิ่งยิงลูกศรไป  มันมีทั้งลูกที่ปักตื้น ๆ ของข้า อันที่ปักเข้าไปลึกจนเกือบทะลุของนาง และรูโหว่ที่เกิดจากลูกที่ถ่ายพลังเวทย์ของข้า
"โห...ท่านเป็นคนยิงเองเหรอ ท่านแม่เก่งจังเลย"
"นี่ไง...พลังเวทย์ของแม่  ที่เจ้าอยากเห็นนักหนาน่ะ"
ข้าตามน้ำยอมให้แม่ของนางเหมารวมผลงานทั้งหมดเป็นของนางเอง  เพราะมันน่าจะเป็นประโยชน์กว่า  ในการสร้างความน่าเชื่อถือให้กับลูกสาวของนาง

ดูเหมือนนางจะติดใจอยากที่จะแสดงความสามารถให้ลูกสาวเห็นกับตา  แม่ของเด็กสาวทำท่าง้างธนูเตรียมจะยิงอีกครั้ง  ข้าสัมผัสได้เลยว่าในคราวนี้นางตั้งใจอัดพลังเวทย์เต็มที่
...ฉึก...
หญิงสาวแม้ไม่มีพลังเวทย์มากมายนัก แต่เซ็นส์ในการใช้ธนูของนางเสริมให้พลังทำลายของมันสูงมากกว่าปกติ  ลูกศรของนางคราวนี้พุ่งทะลุกลางลำต้น  ออกไปปักบนก้อนหินที่อยู่หลังต้นไม้นั้นจนเป็นรอยร้าวลึก
"ว้าว! ท่านแม่เก่งที่สุดเลย..."
โดโรเธียร์ปรบมือเป็นกำลังใจให้แม่ของนาง แถมยังชื่นชมอย่างออกหน้าออกตา  ในขณะที่โดโรธีก็มีอาการอึ้งพอสมควรที่เห็นแม่ของนางใช้พลังเวทย์ได้เหมือนกัน

"ท่านมาร์คัสสอนแม่ข้าเหรอ"
โดโรธีแอบหันมาถามข้า  ในจังหวะที่โดโรเธียร์กับแม่ของนางเดินไปดูเป้าที่นางยิงใกล้ ๆ
"ก็นะ...นางบอกว่าน้องสาวเจ้าเอาแต่ตื้อจะให้นางโชว์เวทย์มนตร์ซะให้ได้ เลยมาขอให้ข้าสอนน่ะ"
"ก็เพราะท่านไปโกหกน้องสาวข้าก่อน  เรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้น่ะ"
"อ่อ...นี่โกรธข้าเรื่องนี้เองสินะ"
"ไม่ได้โกรธ..."
โกรธชัด ๆ พอนางพูดจบก็ทำหน้างอหันหลังหนีข้าเลย  ก็อยากจะง้ออยู่หรอกนะ  แต่ติดที่ว่าข้ายังไม่เข้าใจนี่สิ ว่าทำไมนางถึงได้โกรธเรื่องนี้

"ข้าพยายามจะบอกนางว่าท่านโกหก  แต่นางกลับเลือกเชื่อท่านมากกว่าเชื่อข้า"
"งอนน้องสาวแต่เลือกมาลงที่ข้าสินะ"
"ท่านมาร์คัส นี่ข้าจริงจังนะ  ถ้านางเข้าใจผิดแบบนี้ไปจนโตท่านจะรับผิดชอบยังไงล่ะ"
ข้าเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกของนางแล้ว  ในมุมมองของนางการปกป้องดูแลน้องสาวก็ถือเป็นหน้าที่อย่างหนึ่งสินะ  จะว่าไปถึงจะมีเรื่องทะเลาะกันบ่อย ๆ แต่นางก็รักน้องสาวคนนี้มากทีเดียว  เห็นทีข้าคงต้องทำอะไรสักอย่างให้นางสบายใจขึ้นแล้วล่ะ
"ข้าเข้าใจแล้ว  เจ้าไม่ต้องกังวล  ก่อนที่พวกเจ้าจะกลับ  ข้าจะหาวิธีบอกน้องสาวเจ้าให้เข้าใจเอง"
"ท่านพูดจริงเหรอ..."
"จริงทุกคำ  เหมือนกับที่ข้าบอกว่าเจ้าน่ารักที่สุดนั่นแหละ"
โดโรธีกลับมาเป็นเด็กสาวขี้อายของข้าตามเดิมแล้ว  นางพยายามกลั้นยิ้มสุดกำลังเมื่อโดนข้าชมเช่นนั้นนางก็รีบเบือนหน้าหนี  ข้าคว้าแขนนางให้หันกลับมา  นางก็ก้มหน้าไม่ยอมสบตาข้าอีก
"น่ารักอะไรกันล่ะ ท่านก็แค่แกล้งชมข้า"

จังหวะนั้นสองแม่ลูกก็กลับมา  ข้าเลยไม่ทันได้แก้ต่างเรื่องที่นางคิดว่าข้าแกล้งชม
"ท่านมาร์คัส ข้ารู้สึกหน้ามืดแปลก ๆ"
"อาจเป็นเพราะท่านฝืนใช้พลังเวทย์มากเกินไป นั่งพักสักหน่อยอาการก็จะดีขึ้น  แต่ถ้าได้นอนพักก็จะยิ่งฟื้นตัวเร็วขึ้น"
ข้าแนะนำอย่างผู้เชี่ยวชาญ
"อา...ถ้าเช่นนั้น  ข้าขอไปพักผ่อนสักหน่อย  ขอฝากท่านช่วยดูแลลูก ๆ ของข้าหน่อยได้หรือไม่"
ข้าตอบตกลงแบบแทบไม่ต้องคิด  นั่งมองผู้เป็นแม่เดินโซซัดโซเซขึ้นรถม้าข้าไป  ข้ารู้สึกแปลก ๆ เหมือนลืมอะไรบางอย่าง  แต่ในตอนนั้นก็ยังนึกไม่ออก

"ท่านมาร์คัส...ท่านเองก็สอนเวทย์มนตร์ให้โดโรเธียร์ด้วยใช่ไหม"
เมื่อแม่ของนางลับตาไปแล้ว  โดโรธีก็เปิดประเด็นใหม่ทันที  น้ำเสียงนางดุไม่ต่างจากตอนที่ข้าแกล้งทำนางฉี่รดที่นอนเลย ข้าไม่รู้จะตอบยังไงดี  จึงหันไปทางเจ้าตัวน้อยที่ก็ตกใจไม่แพ้ข้า
"อ๊ะ! คือ...ข้าลืมตัวไปหน่อย  เมื่อกี้ข้าอาบน้ำ  เห็นน้ำในถังมันอุ่นดี  ก็เลยเผลอ...ปั้น...เล่น"
โดโรเธียร์สารภาพหมดเปลือกจนข้าได้แต่กลุ้มใจว่านางจะเก็บความลับระหว่างเราได้จริง ๆ สักกี่ข้อกันแน่
"ไม่ต้องไปโทษน้องข้าหรอก  ท่านต้องรับผิดชอบเดี๋ยวนี้เลย  ทำตามที่สัญญากับข้านะ  เข้าใจไหม"
โดโรธีทำเสียงแข็งกร้าวราวกับไปกินรังแตนที่ไหนมา  นางทิ้งน้องสาวให้อยู่กับข้าตามลำพัง  ก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำบ้าง  ข้ามองหน้าโดโรเธียร์อย่างงุนงง กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

"ท่านมาร์คัส...ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ท่านอย่าโกรธข้าเลยนะ"
เด็กน้อยเอ่ยขอโทษข้าด้วยความสำนึกผิดจริง ๆ อา...ข้าก็อยากจะทำโทษนางสักหน่อยหรอกนะ  แต่ทางโดโรธีที่แอบหหนีไปอาบน้ำคนเดียวเนี่ย  อดเป็นห่วงไม่ได้เลยจริง ๆ

"อา...อา...ฮือ..."
ในขณะที่ข้ากำลังลังเลใจกับสองทางเลือกนั้น  อยู่ ๆ แม่ของเด็กสาวก็ร้องครางออกมาจากในรถม้า  ทำให้ข้าระลึกได้แล้วว่าข้าลืมอะไรไป  ใช่แล้ว..ข้าลืมเก็บหญ้าแห่งคู่รัก  มันยังคงอยู่ใต้กองฟางในรถม้า  ซึ่งตอนนี้แม่ของพวกนางกำลังนอนอยู่  เสียงร้องครวญครางเช่นนั้น  ท่าทางนางคงกำลังต่อสู้กับอารมณ์ใคร่อย่างสุดกำลัง

โดโรเธียร์ยืนอยู่ข้างกายข้า รอจะให้ข้าทำโทษนางให้สาสม...

โดโรธีที่แอบหนีไปอาบน้ำคนเดียว  จะอาบสะอาดได้ยังไงถ้าไม่มีข้าคอยช่วย...

แม่ของเด็กสาวที่ป่านนี้สามีของนางยังไม่กลับ  จะผ่านพ้นความใคร่ที่ก่อตัวขึ้นตามลำพังได้อย่างไร

สามทางเลือกที่ผุดขึ้นมาในเวลาเดียวกัน  กับเวลาที่จำกัดคงจะเหมาทั้งหมดไม่ได้  การจะต้องเลือกทางใดทางหนึ่งซึ่งดีทั้งสามทาง  ทำให้ข้าตัดสินใจได้ยากยิ่งนัก

ว่าแต่...พวกท่านคิดว่า  ข้าควรเลือกทางไหนดี?



 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

สามทางเลยละกัน

เหมาหมด

กะเหมาหมดเลยเหรอ เวลามีน้อยนะ

เลือกโดโรธีไว้ก่อน

ลองแม่ด้วย
คนโตไงๆ ก็ได้ชัวร์
คนเล็กคงเย็ดยากด้วนเวลาแค่นี้
แต่ก็ต้องเสี่ยงตัวพ่อจะกลับนะ

ให้น้องไปเฝ้าพี่สาวแล้วเรารีบไปช่วยแม่ของนางที้งสอง

ให้น้องไปเฝ้าพี่สาวอาบน้ำแล้วเราก็รีบไปช่วยท่านแม่ของนางที้งสองก่อนเลยเร็วรีบๆ  

เหมาหมด

เทครัวทั้งสามทาง

ต้องช่วยจัดการสิ

อายุเยอะ ไม่ใช่สเปก ไม่ใช่เหรอ?

เก็บเรียบ

เหมา  

เลือกทางช่วยแม่เด็กก่อน