หลง#2
..........
มือของเขารั้งศีรษะเธอขึ้นมาแล้วก็จูบที่ริมฝีปาก มืออีกข้างโอบไหล่นวลเนียนนั้นไว้ .. แม้จะมีอาการตื่นกลัวแต่กมลวรรณก็ตอบสนองจูบที่นุ่มนวลของเขา เธอลูบไล้ใบหน้าของเขาเบาๆก่อนที่เขาจะผละออก แล้วก้มต่ำลงไป ทรวงอกขาวผ่องลอยอยู่ตรงหน้าวงกลมเล็กๆที่อยู่เหนือทรวงขาวผ่องนั้นเป็นสีชมพูระเรื่องามเปล่งปลั่งอย่างถึงที่สุด
"พี่รักหวานเหลือเกิน รักมากจริงๆ" เขาพึมพำแล้วซุกไซร้ลงไป ลิ้นของเขาโลมไล้ไปมาอยู่บนยอดทรวงนั้น
"โอ..อย่า...อย่าค่ะ" แม้จะเตรียมใจมาแล้วแต่เธอก็ร้องห้ามตามสัญชาติญาณ แขนของเธอผลักดันอยู่เบาๆที่อกเขา "พี่ชัย อย่า...ได้โปรด..."
ริมฝีปากของเขาบดบังทรวงอกนั้นไว้จนหมดสิ้นมืออีกข้างลูบไล้ไปมาตามเนื้อตัว สัมผัสความนุ่มนวลละเอียดอ่อนอย่างหลงใหล...ลมหายใจของเธอหอบถี่ เมื่อมือของเขาลูบไล้ต่ำลงไปจนถึงปุยขนดกดำที่ท้องน้อย..และแล้วเธอก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง สะบัดตัวหลุดจากเขา นั่งจับแขนเขาไว้มั่นพยายามผลักไสเขา
"อย่าค่ะ พี่ชัย... อย่า...ได้โปรดเถอะ หวานไม่เคยทำอย่างนี้..หวานทำไม่ได้"เธอร้องเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลออยู่ที่เบ้าแล้วก็เริ่มไหลลงมาที่แก้มนวลใส
แขนของเขายังกอดกุมเธออยู่ตามองลึกไปในดวงตาของเธอด้วยความสงสัย เหมือนจะค้นหาความรู้สึกที่แท้จริงจากภายใน
"ขอโทษค่ะ..." เธอก้มหน้ากระซิบ "หวานทำไม่ได้ หวานรักพี่จริงๆ แต่อย่าทำเลยค่ะ"
เขาปล่อยแขนออกจากเธอช้าๆ
"หวาน..."
"หวานรักพี่ชัยที่สุด..." เธอพูดอย่างเสียใจน้ำตาไหลพรากไม่หยุด "แต่..มัน..."
"ไม่เป็นไรครับ" เขาบอก ผละจากร่างเธอ "แต่งตัวซิ พี่จะไปส่ง"
เธอลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วเขาขยับลุกขึ้นตาม แต่เธอร้องห้าม
"ไม่ต้องส่งหรอกค่ะพี่ หวานกลับเองได้ ...อย่าโกรธหวานเลยนะ"
"ไม่หรอก.. พี่เข้าใจ พี่จะรอจนหวานพร้อม"
"ขอบคุณค่ะ พี่ชัย"
หลังจากเธอกลับออกไปแล้วธวัชชัยก็ทรุดตัวนั่งลงบนเตียง ถอนหายใจอย่างเสียดาย
"โง่จริงๆ เลยว่ะเรา" เขาพึมพำ
จริงๆด้วยสถานการณ์ตอนนั้นเขาจะบังคับเธอก็ได้ แต่ธวัชชัยรักและทะนุถนอมกมลวรรณเกินกว่าที่จะทำให้เธอต้องชอกช้ำเขาต้องการที่จะร่วมรักขณะที่เธอยินยอมมากกว่าการบังคับแข็งขืน ช่างมันเถอะ!ปล่อยไปก่อนซักคน ถึงยังไง เขาก็ยังมีผู้หญิงสวยๆอีกหลายคนให้ระบาย ความใคร่...
ฝนตกหนัก ขณะที่สาวแพมก้าวลงจากรถ หลังจากกดรีโมทล็อคประตูเสร็จก็หันขวับ ขาที่เรียวสวยก้าวไปตามทางเดินพื้นนั้นเจิ่งนองไปด้วยน้ำและหลายแห่งเป็นดินโคลนทำให้เธอต้องบ่นพึมพำขณะที่ก้าวเท้าด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวรองเท้าสวยๆของเธอจะต้องแปดเปื้อน
"เดี๋ยวค่ะพี่แพม"
หญิงสาวคนหนึ่งร้องตะโกนเรียกแพมหันไปมองก็เห็นนักศึกษาสาวรุ่นน้อง ถือร่มวิ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้า
"มีอะไรหรือแนน"
"เรามีเรื่องต้องคุยกันค่ะ"
"เรื่องอะไร ไปคุยข้างในตึกดีกว่ามั๊ง" เธอตอบแล้วหันหลังกลับทำท่าจะเดินต่อแต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เพราะแนนรีบเดินไปขวางทางไว้
"ไม่ค่ะ คุยกันตรงนี้ ต้องคุยให้รู้เรื่อง"
"เรื่องอะไรล่ะ"
"พี่แพมจะแย่งผัวแนนเหรอ"
"อะไรนะ" แพมร้องอย่างตกใจ "แนนพูดอะไร"
"อาจารย์ธวัชชัยไง แนนขอเตือนว่าอย่ายุ่งกับเขา ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"
"แนน..เมื่อครู่แนนบอกว่าอาจารย์เป็น..."
"ใช่ อาจารย์ธวัชชัยเป็นผัวแนน แล้วแนนจะไม่ยอมแบ่งกับใครทั้งนั้นถ้าพี่แพมเข้ามายุ่ง แนนเอาตายแน่"
แพมหน้าร้อนฉ่าด้วยความโกรธหญิงสาวไม่รู้มาก่อนเลยว่าธวัชชัยจะนอกใจเธอแต่เธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับความหยาบคายของแนนจึงพยายามจะเดินเลี่ยงเธอไป
"เดี๋ยวซี่" แนนคว้ามือเธอไว้ "บอกมาซิว่าจะเลิกยุ่งกับอาจารย์"
"ปล่อยนะ" แพมร้องตะโกนแล้วสะบัดมือจนหลุด "จะยุ่งหรือไม่ยุ่งมันก็เป็นสิทธิของพี่ถ้าเธอคิดว่าอาจารย์รักเธอจริงเธอก็ไปสั่งเค้าซิ" แพมพูดอย่างอารมณ์เสียแล้วหันหลังเดินโดยไม่สนใจสาวแนนอีก
และแล้ววินาทีนั้นแพมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างลอยเข้ามากระทบหลังเข้าแต็มแรง
"พลั่ก!"
โคลน!ฝนตกหนักจนพื้นเจิ่งนองไปด้วยน้ำ และด้วยความโกรธอย่างสุดขีดของแนนทำให้เธอก้มลงปั้นโคลนจนเป็นก้อนขนาดพอมือ แล้วขว้างออกไปอย่างไม่ยั้งคิดแล้วมันก็โดนเป้าหมายจริงๆเสียด้วย
ผู้หญิงสวยหยิ่ง และรักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ อย่างแพมพอโดนเอาโคลนขว้างใส่มันน่าอับอายขนาดไหน ทำให้แพมโกรธแค้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนแถมยังเห็นแนนก้มลงปั้นอีกก้อนเตรียมจะขว้างใส่ต่อให้ใจเย็นแค่ไหนก็เกินกว่าจะกลั้น.. แพมทิ้งร่มอย่างไม่ใยดีแล้วเดินกลับมาอย่างจะเอาเรื่อง แต่ก่อนที่จะทำอะไรต่อไปโคลนก้อนที่สองก็ปลิวมาโดนหน้าดังพลั่ก
ไม่ทันป้ายแขนเช็ดร่างของสาวแนนก็โถมเข้าใส่อย่างไม่ยอมให้ตั้งตัวพอมาถึงแนนก็เหวี่ยงสองมือตะกุยจนโบว์สีขาวที่ผูกรวบเรือนผมไว้ถูกดึงหลุดจนผมกระจายยุ่งเหยิงในขณะที่สาวแพมไม่ยอมเสียเปรียบ มืออีกข้างของเธอตอบโต้ด้วยการฉีกกระชากเสื้อนักศึกษาของแนนจนขาดแคว่กเผยให้เห็นสองเต้าขาวผ่องที่ถูกบราเซียร์สีชมพูห่อหุ้มไว้ก็หลุดทะลักออกมาปรากฏแก่สายตาของนักศึกษาทั่วไปที่เริ่มมองดูด้วยความสนใจ ...
ด้วยความอับอายทำให้แนนโถมเข้าปล้ำจนล้มลงไปคลุกโคลนกันทั้งคู่แนนหลับหูหลับตายื่นมือออกมาตะกายบ้างจังหวะหนึ่งที่สามามารถจับขอบกระโปรงสาวเซ็กซี่ได้แนนออกแรงกระชากเต็มเหนี่ยวทันที
มีเสียงดังคว้ากจากนั้นกระโปรงซึ่งเลอะไปด้วยโคลนก็หลุดจากร่างผู้เป็นเจ้าของมาอยู่ในมือของแนนตามด้วยเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจระคนอับอายจากแพมเมื่อเห็นท่อนล่างของตัวเองมีเพียงชั้นในตัวกระจิริดปิดป้องของรักของสงวนอยู่เพียงชิ้นเดียวอยู่ในห้องหับส่วนตัวก็ไม่เป็นไร แต่นี่อยู่กลางถนนในมหาวิทยาลัยมีสายตาหลายสิบคู่กำลังจ้องเขม็ง แล้วสาวเลิศ เชิด หยิ่งอย่างแพมด้วยจะไม่ให้โกรธไม่ให้อับอายขายหน้าได้อย่างไร
คิดได้ดังนั้นก็โถมเข้าหาสาวน้อยตัวแสบปล้ำกระชากจนร่างของสาวแนนเหลือแต่ชั้นในชิ้นล่างเพียงตัวเดียวเป้าหมายต่อไปของเธอก็คืออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายนั่นแหละแถมยังเป็นการโจมตีอย่างแม่นยำเสียด้วย สองมือของแพมคว้าหมับเข้าที่ขอบยืดของมันกระชากเต็มหนี่ยวด้วยความว่องไว... ดังนั้นก่อนที่แนนจะทันปัดป้องมันก็เลยหลุดติดมือแพมออกมาแล้วสองสาวไม่มีฝ่ายไหนหวีดร้องอีกต่อไปเพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาจะห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตายส่วนบรรดาหนุ่มสาวนักศึกษาที่หลบฝนอยู่ที่ตึก พากันโห่ร้องด้วยความชอบใจอึงคะนึงทีเดียว...[size=16][font="][/font][/size]
ขอบใจมากครับ