งานเยอะ ปัญหารุมเร้า รถติด ฝนตก เงินหมด เสื้อผ้าขาด หลังคารั่ว สารพันปัญหาประสาการใช้ชีวิตทั่วๆไปทำให้จู่ๆผมก็เกิดหยุดเขียนงานไปดื้อๆ
แรกๆก็เกิดจากความขี้เกียจล้วนๆเนื่องจากเหนื่อยล้าจากหน้าที่การงาน ถึงจะมีแอบเข้ามาส่องแวะเวียนดูคอมเม้นท์ผลงานตัวเองหรือคุยกับเพื่อนนักเขียนบางท่านบ้าง แต่ก็แทบจะไม่ได้อ่านงานเขียนของนักเขียนท่านอื่นเลย แม้กระทั่งการอ่านนิยายแนวทั่วๆไปก็ตาม
หลายครั้งที่อยากจะกลับมาเขียน (นับได้เกิน10) เพราะได้อ่านคอมเม้นต์ดีๆ แต่พอได้จรดปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คราใดก็... ตัน
ใช่ครับ ตัน  ตันทั้งPlot ตันทั้งสำนวน เลยอยากจะมาขอคำแนะนำชี้แนะจากเพื่อนๆนักเขียนนักอ่านดูบ้างครับ เผื่อจะสามารถลองเอาไปปรับใช้แก้ไขให้กลับมาผลิตผลงานให้เพื่อนๆได้อ่านกันต่อโดยไม่หัวหงอกกันไปก่อน

ก็ไม่รู้จะยังมีใครรออ่านหรือจำผมได้อยู่บ้างนะครับ หายไปนานจัด 55555555

วิธีแก้ง่ายๆครับ แค่......แค่ เออ........ก็แค่......

#ใครรู้วิธีบอกผมด้วยละ 5555555555555
#ตันยันวิธีแก้

เอาจริงๆละ ผมใช้วิะ๊เขียนแบบไม่เรียงตอน อารมณ์เข้าพล็อตตอนไหนก็เขียนมาก่อน เช่น ลวง ตอน 20 มีเกือบครบละ แต่ 12 มี 3บรรทัดอะไรแบบนี้อะครับ มันต้องเลี้ยงพลังงานไว้หน่อย ถ้าไม่มีเลยเครื่องดับวูบครับ

ของมันจะมา เดี๋ยวก็มาเองครับ   ทำใจให้สบายๆ ครับ  อันนี้วิธีแก้ของผมครับ

เป็นกองเชียร์คอยให้กำลังใจน่ะพอไหว แต่จะให้แนะนำคงไม่รอด
ยังไงก็ยังติดตามผลงานอยู่นะครับ ได้ก็คือดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
เรามันใจๆอยู่แล้ว
ขอบคุณครับ

สำหรับผม นั่งดูหนังไทย หนังเทศ หนังเกาหลี ญี่ปุ่น แล้วได้พล๊อต แล้วเขียนลง google drive ทิ้งไว้
แล้วก็ดองงงง รอมีไฟค่อยมาเติมสำนวนและการดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆ
==> ผมดันเป็นพวกดำเนินเรื่องห่วยด้วยนี่สิบวกกับนานๆออกที หากสนใจพล๊อต ผมยกเรื่องที่ดองไว้ให้ ท่านไปปรับสำนวน+ดำเนินเรื่องใหม่ แล้วผมจะติดตามเสพฯ
 

ตอบตรงๆ คือ ไม่รู้
เพราะ ตัวเองก็ มุกแป๊ก เหมือนกัน 555

ยังรอติดตามอยู่นะครับ ชอบ plot เรื่อง Lust มาก ชอบตั้งแต่ก่อน rewrite rewrite มาแล้วก็ชอบ จะรออ่านเสมอนะครับ

เอาเรื่องที่ท่านเจอนั่นละมาเขียน เปิดเรื่องใหม่ แต่ผมก็ลืมว่าจะเขียนเรื่องอะไร

สู้ ๆ ครับ นักเขียนแต่ละท่านมีปัญหาต่างกัน ผมไม่รู้จะแนะนำยังไงได้

ผมไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องตัน แต่มีปัญหาเรื่องไม่มีเวลาเขียนมากกว่า 555
ตื่นเช้าออกจากบ้าน 6 โมง กลับถึงบ้านสองทุ่มนอนสลบหมดแรง

ลองดูสือใหม่ๆดูไหมครับแบบว่า เปรี่ยนชีวิตประจำวันไป มันจะมีโลกอีกใบที่เราไม่เคยเจอ

เชื่อผม  รีไรต์ครับ  วางโครงใหม่  ปรับนี่นิดโน่นหน่อยให้อยากเขียนแล้วก็แก้ไอที่ตันๆด้วย  แต่อย่างเชื่อผมมากนะ  ขนาดอักขระวิเศษที่ผมว่าจะรีๆจนตอนนี้ยังไม่ได้รีเลย555555

เอาเป็นว่า แค่เห็นชื่อ พออ่านหัวข้อ ก็อยากเข้ามาตอบแล้วอ่ะค่ะ
จำกันได้ และอยากให้กำลังใจ
ให้ 3 คำ " เป็น เหมือน กัน" 

เห้อ

ตอนเข้ามาอ่านคอมเมนท์ในงานของตัวเอง ก็อยากจะกลับมาเขียนต่ออ่ะนะ
แต่ว่าตอนนี้ใจมันไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ เขียนไปได้สักพักก็เสียสมาธิ
ใจมันดันนึกไปถึงสิ่งอื่นที่ยังทำไม่สำเร็จ มากกว่างานเขียนตรงหน้า

แต่เอ ต้องเข้ามาให้กำลังใจ + เติมไฟสินะ 5555


ให้นึกถึงแฟนคลับที่รออ่านผลงานของท่านละกัน แล้วก็ที่จิ๋วพยายามทำตอนนี้
คือคิดอะไรออก ก็รีบมาเขียนๆ ไว้ ตอนนี้เลยมีเป็นแบบ จิ๊กซอว์ กระจุ๊ก กระจิ๊ก
เต็มไปหมด แต่ยังไม่ได้เอามาปะติดปะต่อกันสักที
ภาระกิจเติมไฟครานี้ จะรอดไหมเนี่ยยยย อิอิ

เอาเป็นว่า ถ้ากายพร้อม ใจพร้อม เวลามีนิดๆ หน่อยๆ ก็ค่อยๆ เขียนไปละกันนะคะ
ถ้าเราตั้งความหวังหรือตั้งใจมากไป มันจะทำเราขี้เกียจแบบว่า รอหาเวลาก่อน
แบบว่า รอพร้อมก่อน มันก็ผลัดไปเรื่อย  นึกอะไรได้ก็จดไว้ จิ้มไว้ ในมือถือก็ได้
แล้วค่อยๆ เอามาต่อๆ กัน เดี๋ยวก็เต็มลำเรือเองแหละ (ม้างงงงง)


เพื่อสีสรรในการใช้ชีวิต จงสู้ต่อไป
อย่าปล่อยให้ไฟหื่นในใจมอดดับลง 

จิ๋วก็เขียนเชียร์ได้อ่ะนะ แต่จิ๋วก็ยังไปไม่ถึงไหนเหมือนกัน 

   ส่วนมากเวลา คิดงานไม่ออก จะออกไปสูดอากาศผ่อนคลาย ไปเที่ยว เพราะ ถ้าหัวสมองยังมีเรื่องเครียดอยู่ นึกอะไรไม่ออกหรอกจ้ะ

อาการ Writer's Block มาจากหลายสาเหตุ

บางคนอาจกังวล กลัวว่าผลงานชิ้นต่อไปจะออกมาห่วยกว่างานเขียนก่อนหน้า ทำให้ไม่สามารถเดินเรื่องต่อไปได้
บ้างก็อาจเสียเซลฟ์จากการเปรียบเทียบ ยอด views ยอด comments สำนวนการเขียนที่ดีกว่าของนักประพันธ์ท่านอื่นแล้วท้อ ฯลฯ
หลายปัจจัยมาก จนผมเองยังไม่อยากด่วนสรุปว่ามีวิธีดีๆหรือเปล่า? เอาเป็นว่าผมเข้าใจเจ้าของกระทู้นะครับ

เพราะตัวผมเองก็เฟลๆเหมือนกันเวลา feedback ไม่เป็นไปตามที่คาด หรือ ยอด view ยอด comment ตกต่ำ

สำหรับผม ถ้ายอด view ไม่ถึง 5,000 ยอด comment ไม่ถึง 100 ผมก็เลิกเขียนละ เหนื่อยเปล่า

ต้องรู้สึกสนุกและมีความสุขที่จะเขียนก่อน แล้วทุกอย่างจะดีเอง ถ้าไม่มีความสุข ก็ไม่รู้จะเขียนไปทำไม นั่นคือเคล็ดลับของผม

และอีกเรื่อง ต้องถามตัวเองก่อนว่ามีรสนิยมแนวไหน อย่างผมก็ชอบแนว ๆ โคแก่กินหญ้าอ่อน ก็เลยเขียนแนวนี้เป็นหลัก ซึ่งผลปรากฏว่ามันเวิร์ค

ก็เขียนจนโดนก๊อบไปขาย แล้วก็ก๊อบไปที่อื่น แต่ผมเริ่มปลง ๆ แล้ว อยากก๊อบก็ก๊อบไปแล้วกัน เพราะผมคิดเสมอว่าคุณอาจจะก๊อบงานผมได้ แต่คุณจะก๊อบความรู้ ความสามารถของผมไม่ได้ ตอนหลังผมเลยเขียนขึ้นบนดินหาเงินซะ ในเมื่อเขียนให้อ่านฟรี ๆ ยังมีคนเห็นแก่ตัวก๊อบงานผม ผมก็เล่นแบบนี้แหละ

แต่ผมก็ยังใจดีอยู่บ้าง คือยังเขียนเกมรักภารโรงเฒ่าฉบับใต้ดิน ปีนี้เป็นปีที่สามแล้ว เหตุผลเพราะยังมีแฟนคลับน้ำดีหลายคนที่ยังติดตามผมอย่างเหนียวแน่น หลาย ๆ คนก็ตามไปอุดหนุนผมบนดิน ก็ต้องขอขอบพระคุณอย่างสูงมา ณ ที่นี้ด้วย

ก็พูดซะยาว ผมสรุปสั้น ๆ เลยก็คือ 1.คุณต้องมีความสุขที่จะได้เขียนก่อน อย่างพึ่งไปหวังยอดวิวมากมายอะไร 2.หารสนิยมของตัวเองให้เจอ เป็นตัวของตัวเอง ว่าชอบแนวไหน แล้วถ่ายทอด กลั่นกรองมันออกมาเป็นงานเขียนครับ