ข่าว:

🎉🎉🎉 XONLY เปิดรับลงทะเบียนสมาชิกใหม่อีกครั้ง จำกัดวันละ 50 คน จนกว่าแอดมินจะขี้เกียจรับ😀

Main Menu
avatar_ฟัก อยู่แม้น

แค้นวิปริต จิตสั่งกาม (โทรจิตคุง) ตอนที่ 35 บทส่งท้าย (อวสาน)

เริ่มโดย ฟัก อยู่แม้น, พฤศจิกายน 04, 2015, 09:27:26 หลังเที่ยง

หัวข้อก่อนหน้า - หัวข้อถัดไป

0 สมาชิก และ 1 ผู้มาเยือน กำลังดูหัวข้อนี้

พิมพ์
ลง หน้า1
การกระทำของผู้ใช้

ฟัก อยู่แม้น

พฤศจิกายน 04, 2015, 09:27:26 หลังเที่ยง
[backcolor=#ffffff]
























บทส่งท้าย : ลมหายใจที่ยังมีอยู่
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]ผ่านไปราวสามปีเศษหลังปรากฏการณ์เทเลพาธิคดิสออร์เดอร์กลางเมือง[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]นักคิด นักวิชาการ นักวิทยาศาสตร์ ตลอดจนผู้นำความเชื่อแขนงต่าง ๆ พยายามหางมหาคำอธิบายล้างมลทินให้กับบ้านเมืองซึ่งกลายเป็นจำเลยสังคมโลก อย่างไรก็ตามในมุมมองของผู้ทราบลึกตื้นหนาบางในเรื่องนี้ซึ่งมีจำนวนเพียงหยิบมือ ย่อมเข้าใจสภาพความจริงว่าความพยายามในเรื่องดังกล่าว ไม่ต่างกับงมเข็มในมหาสมุทรซึ่งยากต่อการพิสูจน์ยอมรับ หรือหากทำได้คงไม่ใช่ในปรัตยุบันนี้[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]อย่างไรก็ตาม เมืองที่เคยถูกทำให้แปดเปื้อน ขณะนี้กำลังเยียวยาด้วยวิถีของมันเองตามธรรมชาติ แม้เจ็บปวดอับอายแทบสิ้นใจ. . .จมกับห้วงอดีตอันขมขื่น. . .เงาฝังใจคอยหลอกหลอน. . .ทุกคนยังมีอาวุธที่จะต่อกรกับความรู้สึกเหล่านี้ นั่นคือชีวิตและลมหายใจที่ยังสัมผัสได้ [/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]วีหนีออกจากบ้านด้วยไม่อาจสู้หน้าคนในครอบครัวที่มีแผลบาดฝังลึก เขาย้ายไปอาศัยกับแจ็คในห้องเช่าแห่งหนึ่ง ยังชีพตนเองโดยเปิดร้านขายเสื้อผ้าในตลาดนัดด้วยกัน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"พ่อครับ ๆ! ดูนี่หน่อยครับ" น้องเก่งเด็กผู้เปี่ยมพรสวรรค์ในวัยแปดขวบเศษตื่นเต้นเมื่อรื้อค้นกล่องของเล่นตัวต่อที่เก็บไว้นานจนลืม [/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"นึกว่าแม่ทิ้งไปแล้วซะอีกเนี่ย" เก่งเปิดกล่องนำชิ้นส่วนกลับมาต่อเล่นใหม่ "อาคนที่ซื้อให้เก่ง. . .ไปไหนแล้วครับ"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]ภูมิแอบถอนหายใจเมื่อได้ฟังคำถาม[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]". . .อ๋อ อาคนนั้น. . .เค้าไปทำงานที่ไกลมากน่ะครับลูกเก่ง. . .คงไม่เจอกันแล้ว. . .ถ้าคิดถึงอาเขาก็เล่นแล้วเก็บดี ๆ รักษาของด้วยนะครับ" ภูมิลูบศีรษะลูกชาย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ภูมิ ๆ ! มาดูนี่เร็ว!" พลอยตาลีตาลานเข้าดึงตัวภูมิท่าทางราวกับโลกกำลังจะแตก[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"อะไรน่ะพลอย?" ภูมิเกาศีรษะแกรก ๆ อย่างสนเท่ห์[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"โอ๊ตไง! อีโอ๊ตเพื่อนเรา! ใช่ไหม ๆ ดูสิ" พลอยชี้จอโทรทัศน์ เป็นภาพโอ๊ตเพื่อนร่วมรุ่นชูเหรียญทองประกาศชัยชนะจากงานแข่งกรีฑานานาชาติ เขาหันหลังให้ความพยายามตะเกียกตะกายเข้าวงการมายา ซึ่งได้รู้ซึ้งแล้วว่าไม่เหมาะกับตัวเอง เขาจึงหันมาเอาดีกับสิ่งที่ถนัดและมีความสุข โอ๊ตส่งยิ้มผ่านจอโทรทัศน์ดุจขอแบ่งปันความภาคภูมิใจนี้สู่คนไทยที่ชมอยู่ทางบ้าน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ใช่ ๆ! โอ๊ตจริงด้วย! โอ๊ตเก่งมาก! " ภูมิปรบมือร่วมแสดงความยินดี เฮฮากับพลอยอยู่สองคน น้องเก่งได้แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งคู่ต้องดีใจออกนอกหน้าถึงเพียงนั้น เด็กชายจึงก้มหน้าง่วนกับการต่อปราสาทของเล่นต่อไป[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]สามปีที่ดารินทร์ลี้คำพิพากษาจากสังคมมาอยู่ในประเทศเพื่อนบ้านกับลูกสาว แม้จะไม่สะดวกสบายเท่าแผ่นดินมาตุภูมิแต่ก็เริ่มคุ้นชิน ที่นี่เธอไม่ได้อยู่ในฐานะ สส. ดารินทร์ หรือท่านดารินทร์ ชาวบ้านทั่วไปคุ้นในนาม "ครูดา" ในชนบทไกลปืนเที่ยงไม่มีใครสนใจขุดคุ้ยประวัติส่วนตัวของเธอ ชาวบ้านรับรู้เพียงว่าตั้งแต่ครูดาย้ายมาอยู่ที่นี่ ความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้านก็ดีขึ้น จากเดิมที่แร้นแค้นไม่มีแม้เพียงความหวัง บัดนี้ครูดาเนรมิตโครงการส่งเสริมรายได้คนในท้องถิ่น วางแผนให้แม่บ้านออกแบบสิ่งทอที่สอดคล้องกับความต้องการของตลาด[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]งานสำคัญอีกอย่างของเธอคือเป็นครูอาสาสอนหนังสือให้เด็ก ๆ โดยมีเกรซเป็นผู้ช่วย ดูเหมือนเธอปรับตัวได้ดีจนคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม อยู่ที่นี่ดารินทร์ได้สังคายนาอุดมการณ์ใหม่ของเธอจนเป็นอย่างที่เห็น วันนี้หลังลงจากแท่นบัลลังก์ผู้บริหาร หย่ากับสามี เธอมีความสุขตามอัตถภาพที่ได้ทำงานที่ตนเองรักอย่างใกล้ชิดกับลูกสาว ทุกอย่างลงมือเองทุกขั้นตอนจึงพึงใจในผลลัพธ์ [/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"แม่คะ. . .มีคนมาหาค่ะ" เกรซหน้าตื่นเมื่อทราบว่ามีหญิงแปลกหน้าแต่งตัวแบบคนเมืองต้องการขอพบแม่ [/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]ดารินทร์หน้าถอดสีเมื่อพบว่าเป็น "กรแก้ว" ลูกน้องเก่าผู้ศรัทธาในตัวดารินทร์นั่นเอง. . .เธอสังหรณ์ใจว่าไม่ใช่ข่าวดี กระนั้นก็ใจดีสู้เสือเชิญแขกเข้าบ้านหาน้ำท่าต้อนรับ หลังจากถามสารทุกข์สุขดิบพอเป็นกระสัยจึงเข้าสู่ประเด็น[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"คุณดาค่ะ. . .ดิฉันยังต้องการเรียนรู้จากคุณดาต่อไปค่ะ" กรแก้วกล่าว พ่อแม่ของเธอเป็นผู้เคราะห์ร้ายในปรากฏการณ์เทเลพาธิค ดิสออร์เดอร์ เธอจึงรู้ซึ้งว่าดารินทร์รู้สึกอย่างไร หากไม่โดนกับตัวเองคงไม่มีวันเข้าใจ [/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"อยู่ที่นี่ไม่มีเงินเดือนให้นะ มีแต่ข้าวให้กินกับที่ให้นอน" ดารินทร์ออกตัว[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ไม่เป็นไรค่ะ คุณดากับน้องเกรซยังอยู่ได้ ทำไมดิฉันจะอยู่ไม่ได้ล่ะคะ" กรแก้วตอบเสียงร่า[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]และดารินทร์คิดว่าไม่มีการร้องไห้ครั้งใดที่ทำให้เธอรู้สึกว่าน้ำตาของเธอมีคุณค่าเท่าครั้งนี้[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ลงมา! นังเหมียว!" แม่บ้านบัวเดินไปอุ้มแมวขาวจอมซนที่กระโดดขึ้นหลังโทรทัศน์ เป็นการขัดจังหวะละครโปรดของเธอและคุณนายอย่างไม่น่าให้อภัย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"แหม กำลังมันส์เลย นอนดี ๆ ห้ามซนนะลูก" เธอวางแมวตัวโปรดลงพื้นแล้วจดจ่อกับละครยอดนิยมต่อไป เพลินเพลิดไปกับรอยยิ้มฉ่ำเยิ้มของพระเอกเงินล้านซึ่งยังเรียกเรตติ้งได้คงเส้นคงวา[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ตาคิธหน้ายังเด็กไม่เปลี่ยนเลย มีแต่เราเหี่ยวลง ๆ เฮ้อ. . .สาวคนไหนเป็นแฟนคงโชคดีเนอะคุณ" เธอหันไปวิพากษ์วิจารณ์กับคุณนายเจ้าของบ้านอย่างสนุกสนาน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff])))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"มึงว่าพี่ต๊ะเป็นไงวะ" นักเรียนช่างกลคนหนึ่งจุดประเด็น[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เป็นไงของมึงนี่มันยังไง กูงง" เพื่อนนักเรียนอีกคนถามกลับ[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"กูว่าพี่ต๊ะ. . .แม่งเกย์ป่าวว่ะ. . .ไม่เคยเห็นจีบสาวที่ไหนเลย ซีเรียสนะเว้ย" ผู้ถามให้เหตุผลสนับสนุน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"อ้าวมึงนี่. . .ปาก. . .กูก็ได้ยินมาเหมือนกัน แต่กูไม่แคร์ว่ะ. . .ในเมื่อเค้าคุมอยู่ทั้งโรงเรียนและไม่มีใครทำได้เท่าพี่ต๊ะ. . .เขาบอกกันว่าใจดีกว่าหัวหอกคนก่อน ๆ อีก. . ." อีกฝ่ายปกป้องออกหน้าออกตา[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เฮ้ย!. . .คุยไรกันวะ" ต๊ะโผล่มาไม่ให้ซุ่มเสี่ยงจนรุ่นน้องสะดุ้งโหย่ง ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้น ปวส. และรับตำแหน่งแม่ทัพนักเรียนช่างกลรุ่นปัจจุบัน [/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ไม่มีไรครับพี่ต๊ะ แหะ ๆ" ลิงทโมนทั้งสองส่ายหัวกลบเกลื่อนร่องรอย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เย็นนี้กูไปหัวหินกับเพื่อน ค้างคืนนึง อยากได้ไรเดี๋ยวเอามาฝาก ห้ามตอบกวนตีน"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"อะไรก็ได้ครับพี่ แหะ ๆ แล้วแต่พี่เลยคร้าบบ" รุ่นน้องแบ่งรับแบ่งสู้[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"อืม ตอบไม่ค่อยโลภอย่างนี้ เอาของกินไปแกล้มเหล้าแล้วกันไอ้ห่า" ต๊ะตบไหล่เด็กในอาณัติทั้งสองอย่างเป็นกันเอง ก่อนออกจากวงสนทนาและเดินทางยังจุดนัดพบ[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"พร้อมรึยังครับ สุดหล่อพ่อทุกสถาบัน?" คิธดาราหนุ่มแซวต๊ะ เขาสวมแว่นดำจอดรถรอพร้อมแล้ว ทั้งสองผูกพันกันหลังผ่านวิกฤตการณ์ห่าลงเมืองและตกลงคบเป็นแฟนกันอย่างลับ ๆ ด้วยหัวโขนของทั้งคู่อาจไม่เป็นการดีนักหากแสดงตนประเจิดประเจ้อ[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]บนรถ คิธเปิดเพลงจังหวะเครื้นเครงและฮัมตามอย่างสบายอารมณ์ นาน ๆ ทีกว่าจะได้เวลาหาความสำราญใส่ตัวเหมือนรอฝนกลางทะเลทราย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เดี๋ยวหรี่เสียงแป๊ปนะพี่ ขอผมโทรศัพท์แป๊ปเดียว" ต๊ะเอื้อมมือไปหรี่ลำโพง เขานึกถึงแทนขึ้นมาพอดีและจะโทรไปถามว่าอยากให้เอาอะไรมาฝากจากหัวหินไหม[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"โหลพี่แทน คุยได้ไหมพี่. . .เหรอครับ. . .จริงดิ. . .โคตรคิดถึงพี่เลย"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff])))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เออ. . . มึงไม่ต้องห่วงกูหรอก จะไปตีกะหรี่หรือเมาหัวจุ่มส้วมก็เรื่องของมึง ขับรถราระวัง ๆ แล้วกัน. . . เออ ๆ แค่นี้นะ"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"พี่แทนพูดกับเพื่อนเพราะ ๆ หน่อยสิคะ" แคทซึ่งฟังอยู่แสดงความเห็น[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เพื่อน ๆ พี่มันก็พูดแบบนี้ทั้งนั้นแหละไม่คิดไรหรอกน่า"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]แทนวางสายและดูแลร้านต่อ หลังจบ ปวส. เขาเปิดอู่ซ่อมรถเป็นของตัวเอง เวลานี้ถอดเขี้ยวเล็บเก็บเข้าฝักหมดแล้ว เขาคบกับแคท เด็กสาวผู้รอดจากภัยโทรจิตครองเมือง ตอนนี้อยู่ในช่วงสร้างเนื้อตัวเพิ่มเครดิตให้ตนเองเพื่อเอาชนะใจแม่ยายสุดเฮี้ยบ[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ขอบคุณมากเลยนะคะที่สร้างสรรค์หนังสือดี ๆ เช่นนี้ ดิฉันเคยทำเรื่องน่าอาย แต่ต้องขออภัยที่ไม่สะดวกจะเล่าให้คุณฟัง มันน่าอายจริง ๆ ค่ะ คือมันเล่าให้ฟังไม่ได้แม้จะอยากเล่าก็ตาม เอาเป็นว่าขอไม่เล่านะคะ"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"/เอิ่ม. . เจออีกแล้วสำนวนแนวนี้ ชี"เยอะ"ชัวร์/"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ดิฉันคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง เป็นโรคซึมเศร้า แต่พอได้อ่านหนังสือ "ลมหายใจที่ยังมีอยู่" ของคุณแล้วดิฉันจึงพบทางสว่างค่ะ จริง ๆ นะคะคุณ. . .ได้ยินว่าในคำนำว่าคุณขออุทิตย์. . ."[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"/อุทิศใช้ศอศาลาต่างหาก ให้ตายสิแค่นี้ก็สะกดผิด/"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]". . .ความดีของหนังสือเล่มนี้ให้ผู้หญิงที่คุณรักที่สุดในชีวิต ฟังดูโรแมนติกมากเลยค่ะ ดิฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมีอิทธิพลกับชีวิตคุณยังไง. . "[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"./ เอิ่ม บอกไปชีจะรู้จักกับกูไหมเนี่ย/ "[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"แล้วนามปากกา "ผีพ่นควัน" ของคุณมีที่มายังไงคะ ดิฉันอยากทราบจริง ๆ ฟังดูบ๊องส์ ๆ แต่งานเขียนมีความทรงพลัง ให้กำลังใจผู้คนได้อย่างน่ามหัศจันทน์จริง ๆ ค่ะ"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"/มหัศจรรย์สะกดแบบนั้นได้ไงวะเนี่ย. . .แล้วไอ้ที่มานามปากกาก็บอกไว้ในหน้าคำนำนั่นแหละ เล่มอื่นก็มีบอก ย้ำจนปากฉีกถึงหูแล้วว่าสาวที่แอบชอบให้ฉายานี้มา นี่ตกลงชีได้ตั้งใจอ่านคำนำจริง ๆ รึเปล่าวะ/"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ขอเป็นแฟนคลับคุณผีพ่นควันต่อไปค่ะ ดิฉันยินดีอุดหนุนงานของคุณทุกเล่มเลยค่ะ ปล่อยเล่ม 3 ไว ๆ นะคะ แล้วดิฉันจะรอค่ะ. . .ด้วยความนับถือ. . .ปรียา"[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]อ้นยุติการอ่านเมลแฟนคลับและตอบเองเออเองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ใกล้ตัวเป็นที่เขี่ยบุหรี่ที่อัดแน่นจนล้น ว่าแล้วก็เข้าอีหรอบเดิม จุดขึ้นสูบอีกสักมวน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"วันนี้โคตรขี้เกียจเลย. . .ไว้ว่าง ๆ จะตอบเมลให้นะจ๊ะน้องปรียา" อ้นลงชื่อออกจากอีเมล เขาถูกปลดออกจากงานประจำ ผันตัวเป็นนักเขียนอิสระโดยใช้นามแฝง เนื่องจากตัวตนและชื่อสกุลของเขาป่นปี้สูญเสียความน่าเชื่อถือไปแล้ว อย่างไรก็แล้วแต่ ดูเหมือนสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับอ้นนั้นไม่สะท้อนผลรุนแรงเท่าเหยื่อโทรจิตรายอื่น ประสบการณ์อาชีพนักข่าวเสี่ยงตายหล่อหลอมเขามีภูมิคุ้มกันในชีวิตค่อนข้างเข้มแข็ง มีสิ่งเดียวที่ต้องสยบยอมคืออาการเสี้ยนบุหรี่[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]. [/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เมื่อไหร่มะเร็งจะลงปอดตายซะทีวะ จะได้เจอแกเร็ว ๆ " อ้นหยิบรูปมีนมองด้วยอาลัย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]หลังจบปริญญาไม่กี่ปี ไม้และดาวก็ตกลงปลงใจร่วมชีวิตคู่กัน งานแต่งของทั้งสองจัดขึ้นตามขนบพิธีไทย ไม่เอิกเกริกเท่าไหร่เพราะเจ้าบ่าวและเจ้าสาวชอบความสันโดษเรียบง่าย มีเพียงญาติและเพื่อนคนสำคัญร่วมเป็นสักขีพยาน รวมแล้วเพียงยี่สิบกว่าคน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เป็นอะไรไปไม้. . .ยิ้มหน่อยสิ. . .ทำหน้าแบบนี้ไม่หล่อเลย" ดาวติงเจ้าบ่าวที่กำลังยืนครุ่นคิดบางอย่างจนดวงหน้าออกอาการซึมเล็กน้อย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ช่างเถอะ" ไม้ปั้นยิ้มเอาใจเจ้าสาวทันที เขาเพิ่งนึกได้ว่าแท้จริงแล้วลืมเชิญแขกสำคัญคนหนึ่ง เป็นบุคคลที่ยังอยู่แฟ้มภาพแห่งความทรงจำของไม้ไม่เสื่อมคลาย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ป่านนี้มึงจะเป็นยังไงนะเต๋อ. . . .กูเป็นห่วงมึงจริง ๆ. . .ตอนนี้ชีวิตกูมีความสุขมาก หวังว่ามึงก็คงเหมือนกัน" ชายหนุ่มรำพันในใจเพื่อรำลึกถึงเพื่อนเก่า ก่อนผันความนึกคิดกลับสู่ปัจจุบันและเข้าร่วมพิธีด้วยใบหน้าแจ่มใส[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff])))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]บ่ายแก่วันหนึ่ง เต๋อลางานกลับบ้านเร็วกว่าทุกวัน วันนี้มีนัดสำคัญที่เขาจะไม่ยอมพลาดเด็ดขาด[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]เขาถอดชุดออฟฟิศและเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง หลังสำเร็จการศึกษา เต๋อใช้ทุนที่มีอยู่ต่อยอดทางธุรกิจ ใช้เงินต่อเงินจนทรัพย์สินเพิ่มพูนเป็นทวีคูณ เขาตั้งองค์กรการกุศลขึ้นและบริหารจัดการเองเพื่อเป็นการไถ่บาปต่อผู้คน และสานต่อปณิธานบางส่วนแด่ผู้มีพลังพิเศษที่ล่วงลับทั้งหลาย[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]ชาสมุนไพรหอมกรุ่นรินสู่ถ้วยอย่างปราณีต เต๋อยกถ้วยขึ้นจิบพลางนึกถึงเหตุการณ์เก่า ๆ ฆ่าเวลารอใครบางคน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]มีภาพเหตุการณ์หนึ่งที่เขายังจดจำได้ดี[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
หลังจากปรากฏการณ์เทเลพาธิค ดิสออร์เดอร์สงบลงไม่กี่วัน เต๋อเดินทางไปร่วมงานศพครูวิไล โดยเลือกวันและเวลาที่ไม่ค่อยมีผู้คนเพื่อลดความเสี่ยงเจอหน้าอดีตเพื่อนร่วมชั้น เขาออกแรงยกข้าวของดูแลน้ำท่าแก่แขกผู้ร่วมงานเท่าที่จะช่วยได้ อ้อยหลานสาวครูวิไลกล่าวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ท่วงทีมั่นคงของเธอบ่งบอกว่าเป็นคนทำใจได้เร็ว หรือไม่ก็เข้าใจความไม่แน่นอนในโลกได้ยืดหยุ่นกว่าคนทั่วไปโดยเฉลี่ย
.
.
จุดประสงค์ของเต๋อไม่ได้มาเพื่อแสดงความอาดรูเสียทีเดียว ว่ากันตามตรง มันก็มีราคาที่ครูวิไลต้องจ่ายให้กับการกระทำของตนเอง แต่สิ่งที่ติดใจเต๋อคืออ้อย อย่างน้อยขอให้ผ่อนปรนความรู้สึกผิดต่อหญิงผู้สูญเสียป้า ด้วยตัวเขาซึ่งเป็นลูกของหญิงที่เป็นเหตุให้พี่สาวของเธอฆ่าตัวตาย หากกล่าวว่าทั้งเต๋อและแม่มีส่วนต้องรู้สึกผิดชอบกับอ้อยผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็ไม่เกินความพอเหมาะพอสมเลย
.
.
ในความอึดอัด เต๋อรวบรวมพลังจากภายในเพื่อที่จะพูดสิ่งที่ค้างคาออกมา
.
.
"ผมยังไม่เคยบอกคุณอ้อยเรื่องหนึ่ง คือ. . . ผมเป็นลูกของคุณทิพย์ครับ คุณอ้อยน่าจะรู้จักดี" หลังจากเกริ่นนำแล้ว เพียงเต๋อให้รายละเอียดอีกสองสามประโยค อ้อยก็เข้าใจว่าใครเป็นใครโดยไม่ต้องว่ากันให้มากความ
.
.
"ก่อนแม่สิ้นลม เขาบอกผมว่าเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้พี่สาวคุณ. . .ทำแบบนั้น" เต๋อบิดเบือนข้อเท็จจริงเล็กน้อยเพื่อให้เหมาะแก่กาลเทศะของเรื่อง ซึ่งควรหลีกเลี่ยงศัพท์แสงบางคำ เป็นต้นว่า ไซโคเมทรี่
.
.
อ้อยสำรวมท่าทีและฟังทุกถ้อยอย่างตั้งใจ จนกระทั่งเต๋อกล่าวเสร็จจึงไหว้ขอขมาต่อเธอในนามลูกชายของทิพย์
.
.
"ช่างมันเถอะ มันผ่านไปแล้ว ใครก็คงไม่อยากให้เกิดขึ้น. . ." อ้อยยกมือรับไหว้ น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับว่าปลงได้นานแล้ว
.
.
"คุณเคยนึกแค้นจนอยากทำอะไรสักอย่างกับแม่ผมไหมครับ" แม้ไม่เป็นการสมควร แต่เต๋อก็กล้ายิงคำถามตรง ๆ เขาอยากทราบเป็นการส่วนตัวว่าเธอจะรู้สึกต่างหรือเหมือนกับครูวิไลหรือไม่ อย่างไร
.
.
"เคยสิ ฉันก็เป็นคนนะ ยังมีรัก โลภ โกรธ หลง ยังไม่สิ้นอารมณ์แบบคนหรอก" เธอตอบเสียงเรียบ
.
.
"แต่ฉันไม่รู้จะทำไปทำไม. . .ในเมื่อมีเรื่องอีกมากมายที่ฉันควรทำ"
.
.
"คุณหมายถึงการให้อภัยเหรอครับ"
.
.
"ไม่ใช่หรอก ฉันมีภาระมากมายที่ต้องคิดต้องทำ สู้เอาเวลาเผาพริกเผาเกลือไปทุ่มกับเรื่องพวกนั้นไม่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตฉันมากกว่าหรือ" อ้อยยกน้ำขึ้นจิบคั่นความคิด
.
.
"พอเวลาผ่านไป มันก็เป็นเพียงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น เท่านั้นเอง ใครจะปล่อยให้อดีตมามีอิทธิพลจนไม่ต้องเป็นอันทำอะไร แต่ใครจะมองว่าเป็นการให้อภัยก็สุดแล้วแต่"
.
.
"มีบางคนว่าฉันซื่อเกินไป มีแขนขาไม่รู้จักสู้ ทำดีแล้วได้อะไร. . . ไม่ว่าใครบอกว่าเป็นคนดีด้วยเยินยอหรือกระแนะกระแหน ฉันไม่ใส่ใจ แล้วจะได้หรือไม่ได้อะไร ฉันก็ไม่เคยเก็บมานั่งคิดให้หนักหัว. . .
.
.
.
. . .เพราะฉันมั่นใจว่า ทางที่ฉันเลือกไม่ใช่ทางของคนโง่แน่นอน"
.
.
ไม่ทราบว่าโดยความบังเอิญหรือเหตุผลกลใด จึงเกิดดลใจให้ทั้งสองหันมองกรอบรูปครูวิไลพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]เต๋อจิบชาอึกสุดท้ายจนเกลี้ยงถ้วย กลิ่นรสของสมุนไพรช่วยกล่อมเกลาให้อารมณ์นุ่มขรึม[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นแหวกกลางบรรยากาศแห่งการตรึกตรอง เต๋อสลัดอารมณ์นึกคิดให้กลับสู่โลกแห่งความจริง[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"รออยู่หน้าบ้านแล้วคร้าบบบ ไปมอไซค์ผมเถอะ แมตซ์นี้หาที่จอดรถลำบากแน่พี่" น้ำเสียงคึกคักของเอฟทั้งชวนรำคาญและน่าเอ็นดูในคราเดียวกัน[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ได้ครับ เดี๋ยวเจอกัน" [/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff],[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]ในห้องเก็บตัวนักกีฬา ณัฐนั่งหลับตาเพ่งนิมิตไปเรื่อยฆ่าเวลาก่อนลงสนาม เขาและแบงค์เข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยโควต้านักกีฬาและทำงานควบคู่ไปด้วยโดยเป็นนักฟุตบอลอาชีพสังกัดสโมสรแห่งหนึ่ง ยามนี้กิตติศัพท์ทั้งสองระบือในวงการฟุตบอลไทยด้วยสมญาที่สื่อมวลชนขนานนาม "ณัฐหัตถ์เทพ" และ "แบงค์แข้งเพชร" ในฐานะได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้รักษาประตูมือทอง ณัฐค่อย ๆ ลดการใช้นิมิตอ่านทิศทางลูกฟุตบอลลงเพื่อให้ตนได้ฝึกใช้ความสามารถแท้จริงอย่างสมศักดิ์ศรี[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"ไอ้ณัฐ ทำสมาธิอีกแล้วมึง เตรียมตัวได้แล้ว" แบงค์ทักหลังจากเห็นณัฐขลุกอยู่ในโลกหลังเปลือกตาอยู่ร่วมสิบนาที[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]"พี่นิก พี่มีน เอาใจช่วยผมด้วยนะครับ" ณัฐเปิดตา ดวงเนตรทอประกายแห่งความแน่วแน่ สามปีที่ผ่านมา การฝึกตนอยู่กับสังคมนักฟุตบอลเจียระไนให้เขาขับฉายความสง่างามทั้งภายในและภายนอก ตัวสูงขึ้น ล่ำสันขึ้น พูดจาลื่นไหล และควบคุมการแสดงอารมณ์ได้เหมาะสม ไม่เพียงแค่นั้น พลังจิตของณัฐแข็งกล้าจนถึงขั้นอ่านนิมิตได้ล่วงหน้าได้เป็นปี ๆ.[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]ขณะนักฟุตบอลทยอยเดินเรียงแถวออกจากห้องเก็บตัว ณัฐพลางนึกถึงนิมิตที่ตนเห็นเมื่อครู่[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]หลังปรากฏการณ์เทเลพาธิค ดิสออร์เดอร์ ณัฐเคยเข้าใจว่าตนคือผู้มีพลังพิเศษคนสุดท้ายที่เหลืออยู่บนโลก[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]ในวันนี้ความเป็นจริงกลับหาเป็นเช่นนั้น นิมิตบอกทุกอย่างกับณัฐ[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]หญิงที่มีเพศสัมพันธ์กับธนิกก่อนตาย เธอตั้งครรภ์โดยไม่พึงประสงค์ ให้กำเนิดบุตรแฝดเพศชาย ปัจจุบันมีอายุราวสองขวบ[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff].[/backcolor]
[backcolor=#ffffff]จะด้วยว่าเป็นความซุกซนของยีนพันธุกรรม หรือเจตนารมณ์สุดท้ายของธนิกถูกถ่ายทอดส
พิมพ์
ขึ้น หน้า1
การกระทำของผู้ใช้


/index.php?topic=230582.90  two-hitchhikers.ru ลูกพลอยของพ่อ  /index.php?topic=293520.0  ตะลุยรักสาวงาม site:two-hitchhikers.ru  /index.php?topic=269364.585  วัน(ไม่)ธรรมดาของแฟนผม  /index.php?topic=218494.60  /index.php?topic=260848.0  /index.php?topic=133430.0  /index.php?topic=246029.300  /index.php?topic=295256.0  เมียโดนเด็กหนุ่มที่บริษัท  /index.php?topic=283757.150  /index.php?topic=155840.0  /index.php?topic=288507.0  /index.php?topic=240435.540  ครั้งหนึ่ง ณ.ร้านคาราโอเกะ ตอนที่23  /index.php?topic=270385.60  /index.php?topic=176102.180  /index.php?topic=145471.0  /index.php?topic=231332.420  /index.php?topic=195002.60  เรื่องเสียวอาถรรพ์ปลัดขิก  /index.php?topic=262496.0 /index.php?topic=285895.45  /index.php?topic=199950.30  /index.php?topic=254982.420  /index.php?action=profile;u=31438;area=showposts;start=45  /index.php?topic=258858.105  /index.php?topic=233939.225  นางแบบไทยวีรนุช ทวีไกรพฤษ์   /index.php?topic=264043.180  /index.php?topic=271526.0  /index.php?topic=195302.0  /index.php?topic=196600.120  หีแม่ใหญ่มากผมเลยขอเย็ด  /index.php?topic=275673.315  /index.php?topic=245227.90  /index.php?topic=220618.135  /index.php?topic=237776.285  /index.php?topic=259421.120  /index.php?topic=199404.420  /index.php?topic=255155.210  วีเจขนุน นม  /index.php?topic=190773.15  /index.php?topic=252862.705  /index.php?topic=253425.195  /index.php?topic=80794.0  /index.php?topic=289668.30  Two-hitchhikers.ru โลกก็เป็นแบบนี้ ตอนที่ 8  /index.php?topic=255933.15  /index.php?topic=172262.0  /index.php?topic=247732.0  /index.php?topic=254067.165  /index.php?topic=211222.15  /index.php?topic=174512.45  จอย คุณหนูร่านสวาท ลุงหนาน site:two-hitchhikers.ru  /index.php?topic=288507.0  สงสารพุดเดิ้ลที่บ้านโดนเจ้าตองข่มขืน ตอนที่ 4  /index.php?topic=233565.195  /index.php?topic=234716.90  /index.php?topic=120006.0  /index.php?topic=255396.195  ตะลุยรักสาวงาม  /index.php?topic=256079.30  /index.php?topic=276149.15  /index.php?topic=155626.0  /index.php?topic=185520.255  Two-hitchHikers.ru แคสติ่ง  /index.php?topic=249092.345  /index.php?topic=294189.330  /index.php?topic=227367.60  /index.php?topic=288056.60  /index.php?topic=260045.0  ไร้เดียงสา 17  /index.php?topic=253115.150  two-hitchhikers.ru  /index.php?board=48.7250  /index.php?action=profile;u=289209;area=showposts;start=165  /index.php?topic=249240.450  แปดปียี่สิบสี่คน  /index.php?topic=174436.300  /index.php?topic=265646.15  /index.php?topic=249534.420  /index.php?topic=222214.435  /index.php?topic=206370.150  /index.php?topic=234518.0  /index.php?topic=287359.45  /index.php?topic=259761.0  /index.php?topic=243939.30  /index.php?topic=174436.300  /index.php?topic=262829.75  /index.php?topic=216547.15  เล่าเสียวลักหลับแม่  วงเวียนชีวิต...ตอนที่ 2 เรื่องเสียว  /index.php?topic=209548.30  /index.php?topic=220804.0