คุยกันก่อนเริ่ม
ตอนนี้ไม่มีซ่อน ด้วยความที่เป็นเศษตอนเล็กๆที่ตกค้างจากตอนที่สอง จะเขียนให้จบก็ไม่มีแรง จึงเขียนแค่เฉลยว่าทำไมอุ้มปวดเหมื่อยตอนเช้านัก ตอนนี้ฉากเสียวไม่มีนะครับ ใครสนใจฉากเสียวผ่านยาวเลยครับ

สามวันสองคืนที่กระบี่ของผู้เฝ้ามอง
สองวันก่อนเกิดเหตุ
"ไอ้อ๊อฟ กูจ้างมือดีทดสอบแฮ็กระบบเมิงแล้วนะ"
"เออดี กูกำลังจะหาคนมาทดสอบเลย"
"กล้องทั่วไปกูไม่ค่อยแคร์ เดี๋ยวกูอ่อยให้เข้า network ไปเลย กูอยากรู้ว่า Ultrasonic cam กูมันเวิร์คขนาดไหน คนนอกจะเจาะได้จริงหรือเปล่า"
"อืม เดี๋ยวรู้แหละน่า"
"ว่าแต่สัปดาห์ก่อน ได้ป่าวรูป แก๊งดาราไปพัก เมิงได้รูปไหม"
"สบายๆ อ่ะกูแชร์ให้ เอาไว้ดูได้แค่เรานะเว้ย ไม่ต้องส่งต่อแชร์ต่อ เสร็จแล้วลบทิ้งด้วย"
"เออ กูรู้แล้วน่า"
ผมเป็นคนพัฒนาระบบกล้องและเครือข่ายที่เพื่อนผมเป็นผู้จัดการ โจทย์มันค่อนข้างยากคือบันทึกภาพได้แต่รักษาความเป็นส่วนตัว แถมห้องนั้นห้ามมีกล้อง ห้ามให้คนเห็น ผมคิดค้นอยู่นานจนสามารถพัฒนาเจ้ากล้อง Ultrasonic อัจฉริยะ มนุษย์โลกไม่เคยไว้ใจได้อยู่แล้ว มีอารมณ์มีความคิดชอบแหกกฏ ต่างจากเครื่องจักรเรียนรู้ มันไม่เคยมีอารมณ์ใดๆ ไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อนเหมือนเหล่ามนุษย์ มันจึงเป็นทาสที่ซื่อสัตย์และมีความตรงไปตรงมา ความลับลูกค้าไม่มีทางรั่วไหลเหมือนที่ผมแชร์ให้เจ้าแทนนี่แหละ เหอๆๆ

คงเป็นเพราะบริษัทผมเป็นเพียงสตาร์ทอัพ กล้องดักสัญญาณไม่สามารถจดสิทธิบัตรได้เพราะมันมีปัญหาตามมาเยอะมา ไม่ว่าพวกโลกสวยละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ไม่ว่าพวกจ้องจะเลียนแบบ ไม่ว่าพวกบริษัทใหญ่เตรียมมาเทคโอเวอร์ มันไม่ใช่แนวทางของผมจริงๆ เมื่อเปิดเผยเทคนิคอย่างละเอียดไม่ได้  ใครๆก็ไม่ค่อยมั่นใจในศักยภาพเท่าไหร่ การติดตั้งระบบตัวนี้ให้กับโรงแรมดังย่านนี้น่าจะทำให้บริษัทมีชื่อเสียงระดับหนึ่ง ผมจึงเดิมพันความแข็งแกร่งและเสถียรของระบบเครือข่ายและความปลอดภัยด้วยการหาแฮกเกอร์มือดีมาทดสอบจู่โจมความปลอดภัยนี้ ดีที่ไอ้แทนเพื่อนผมมันสนับสนุนเต็มที่และจัดหาอาจารย์สายเครือข่ายชื่อดัง เคยได้ยินเกียรติศักดิ์เขามานานแล้วมาเป็นเกียรติในการทดสอบระบบแบบมีแรงพลักดันลึกๆ ไม่ใช่ทำโดยหน้าที่เหมือนพวกเช้าชามเย็นชามที่เราเห็นในระบบราชการไทย ก็ต้องลองดูเพราะนี่ไม่ใช่การแฮกเครือข่ายเพื่อขโมยภาพทั่วไป แต่เป็นการแฮกเคลื่อนสัญญาณเพื่อหาภาพอะไรสักอย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีในระบบ 
...

ผมเฝ้ามองพฤติกรรมของเขาอยู่สองวันหนึ่งคืนแล้ว ความสามารถในการเจาะระบบเข้ามาอย่างไร้ร่องรอย หากให้อุปกรณ์ firewall ตรวจจับคงไม่เจอ เท่าที่สังเกตุความผิดปกติ พอจะรู้ได้ว่าเขามีพฤติกรรมแปลกๆ แถมแอบฝังสคริปบางอย่างเพื่อตรวจจับใบหน้าหญิงสาวอกใหญ่ หน้าหวานปานกับเนตไอดอลยอดติดตามหลักล้าน ไอ้แทนบอกว่าลูกค้าคนนี้ชื่อคุณอุ้มสาวพักอยู่ห้องชุดชั้น 11  เขาอาจจะเป็นนักสืบรับจ้างมาตามดูเด็กเสี่ย หรือแค่เป็น stalker ทั่วไป หรือจะเป็นสาวที่เขาแอบหลงรัก อันนั้นไม่ใช่เรื่องที่ผมอยากจะสนใจใคร่รู้ แต่ที่แน่ๆ ผมรู้ว่าเขาตรวจจับในห้องนั้นไม่ได้ จนผมแอบยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เขาไม่รู้จักกล้อง Ultrasonic นี่นา

ทุกอย่างมันดำเนินไปด้วยดีตามบทบาทของผู้เฝ้ามองแล้วล่ะ จนกระทั่งคืนวันเสาร์เป็นคืนที่สองของการเฝ้ามอง สามทุ่มเศษระบบแจ้งเตือนไปในมือถือของผมปรากฏพฤติกรรมเสี่ยงในห้องชุดของคุณอุ้มคนสวยที่อาจารย์หนุ่มแฮกเกอร์ ไอ้หนุ่มฝรั่งเสือไบสามคนห้องข้างๆ เสือกวางยาเหยื่อสาวข้างห้อง ผมจึงเรียกไอ้แทนมาดูที่ห้องสังเกตการณ์ เรานั่งดูอีกไม่ถึงสิบห้านาทีจนคุณอุ้มเดินโซเซเข้าห้องนอนไป ไม่นานสองฝรั่งเดินตามเข้าไป ปล่อยให้ข้างนอกเริ่มสงครามฟันกระบี่กระบอง กับลักหลับสาวใหญ่อีกคน

"ไอ้แทน เอาไงดีวะ คุณอุ้มล่อนจ้อนแล้ว รีบโทรแจ้งตำรวจสิวะ"
"อือ แป๊บดิ แบบนี้จะเป็นหลักฐานอะไรได้" เหมือนมันทิ้งโอกาสทองในการสร้างชื่อของโปรเจคผมยังไงไม่รู้ แต่นี่คือพื้นที่ของมัน จะหยิบโทรศัพท์โทรแจ้งเองก็คงมาไม่ถึงห้องสักที จนเจ้าหัวทองมันเริ่มลงลิ้น
"เร็วๆสิวะ"ผมเร่งเร้ามันอีกรอบ
"เออ โทรเดี๋ยวนี้แหละ" มันกดโทรทันที แต่มันเหมือนรออะไรบางอย่างทำให้ผมกังขาในเจตนาของมันเหลือเกิน
ระหว่างรอตำรวจผมก็แอบหลืบลุ้นตามไปด้วยว่า ควยกระป๋องโค๊กจะรุกล้ำคุณอุ้มได้ไหม ส่วนลุงผิวคล้ำผู้ชายซอยพี่สาวอีกคนอย่างเมามัน ส่วนไอ้คู่เกย์นั่นเอากันที่ประตูกระจกริมระเบียง
ตอนตำรวจมาถึงแทนที่มันจะดิ่งไปที่ห้องนั้น มันแสร้งทำเหมือนไม่รู้จักสถานที่ เดินพาตำรวจวนไปวนมาไม่พาเข้าห้องที่ถูกต้องสักที ผมเดาเจตนามันไม่ออกจริงๆ จนผมต้องกระซิบสะกิดมันเบาๆ
"เหี้ย มันเอาควยจ่อแล้ว ช่วยคุณอุ้มไม่ทันนะเว้ย"
"อื้อ" เบาๆแบบรำคาญ มันพาตำรวจมาหน้าห้อง 1012 ห้องนี้ทำไม มันจะท่วงเวลาหาอะไรกันแน่ ผมก็บอกมันแต่แรกแล้วว่าอยู่ว่า 1102
"เปิดให้หน่อยดิอ๊อฟ" ผมทำตามที่ขออย่างแคลงใจอยู่ แต่ยิ่งสงสัยไปใหญ่ว่า มันจะใช้ให้ผมเปิดให้ทำไมในเมื่อมันมีมาสเตอร์คีย์อยู่แล้ว
"มึงมาทำอะไรห้องนี้วะ" ผมกระซิบข้างหูมันเบาๆ เกรงตำรวจได้ยิน มันหลืบมองเล็กน้อยแต่ไม่สนใจจะตอบ ยืนดูตำรวจผลักประตูห้องเข้าไป
"ห้องว่างเปล่า ไม่เห็นมีอะไรนิคุณ"
"อ้อ โทษทีครับ คุณตำรวจ ผมเดินผิดชั้นครับ"
เห้อ นี่คือเหตุผลที่ทำไมเหตุการณ์มันจึงเป็นตามที่นายพีรพัทร จำกัดเพชร แขกที่เป็นเพื่อนร่วมห้องมันเล่าให้การกับร้อยเวรนั่นแหละ(ย้อนไปตอนที่แล้ว) แต่ผมขอข้ามไปส่วนนี้ไปเลยล่ะกัน

หลังจากที่ตำรวจคุมตัวหนุ่มแท้ หนุ่มเทียม หนุ่มไบ เหล่านั้นไปสอบสวน
เวลาสักห้าทุ่มเศษ
"พี่พลอยทำเหมือนเคยนะครับ" แทนหันไปคุยกับพี่แม่บ้าน พี่แม่บ้านไม่ถามรายละเอียดสักคำ ประคองเหยื่อสาวไปห้องพักอีกห้อง โดยไอ้แมนเดินตามไป แล้วโบกมือเรียกผมให้ตามมา
"ขอบคุณครับพี่พลอย เดี๋ยวเสร็จแล้วผมเรียกนะครับ" มันยื่นใบพันให้เธอ แล้วพี่แม่บ้านก็ออกไป
"เชี่ยพวกนั้นแม่งเลวว่ะ" ผมบ่นให้ฟัง ขณะยืนดูเหยื่อสาวในชุดนอนสีชมพู
"อือ พวกนั้นรับผลกรรมไปล่ะ"
"ไอ้แทน มึงจะทำอะไรวะ" ผมถามมันเมื่อมันนั่งขอบเตียงค่อยๆ เอามือลูบเรือนร่างของสาวที่ยังหลับไหลไม่ได้สติ
"มึงโง่ใช่ไหมไอ้อ๊อฟ สาวสวยอยู่ตรงหน้า มึงจะทำอะไรล่ะ" ปากมันด่าแต่มือมันแกะกระดุมชุดนอนของเธอทีละเม็ด
"เชี่ย มันไม่ดีนะเว้ย"ผมกำลังสับสนกับสิ่งที่มันทำอยู่ตรงหน้า
มันไม่ตอบแต่มัน เปลือยร่างเหยื่อสาว แสดงผิวขาวผ่อง เผยให้เห็นร่องเนื้อแดงช้ำเล็กน้อย ที่ปากทางมีแผลแดงก่ำเกือบฉีกเพราะโดนขนาดกระป๋องโค๊กกระหน่ำไปพอสมควร หากโดนตำจนน้ำแตกคงฉีกแน่นอน
"โถสาวน้อย ที่น่าสงสารจัง" มันไม่พูดอย่างเดียว แต่มันเอื้อมมือไปที่ของสงวนของเหยื่อที่ยังหลับไม่ได้สติ แต่พฤติกรรมสวนทาง
"เห้ย พอเถอะ" จิตฝั่งดีส่งมือผมไปรั้งมือของไอ้แมนเอาไว้ก่อนมันจะถลำทำผิดไปมากกว่านี้
"ไอ้คนดี หากไม่ใช่ทางอย่ามาขวางกู ออกไปบวชเป็นพระไป๊" มันสะบัดแขนผมออก แล้วยืนขึ้นปลดกางเกงโชว์ของลับขนาดเกินมาตรฐานชายไทยนิดหนึ่ง เดินชี้เด่ไปทางเหยื่อสาวไร้สติตรงหน้า ส่ายหัวหงึกๆพร้อมสู้รบ โดยไม่แคร์ว่าผมจะอยู่หรือไป
นั่นเป็นภาพสุดท้ายที่ผมเห็น ก่อนที่ผมหันหลังออกมา ยากจะทำใจแข็งทนดูภาพนั้นได้ ผมออกมาที่ห้องโถง เห็นชายชราท่าทางภูมิฐาน น่าจะเป็นรองประธานกรรมการบริษัท รองประธานคนนี้แหละน่าจะตรวจรับงานของผม ผมยกมือไหว้ แต่พอจะเดาได้ว่านับจากนี้เขาจะทำอะไร
"อ้าว ไปแล้วเหรอ ไม่สนุกด้วยกันต่อรึ"
"งานยังค้างอยู่ครับ ขอบคุณครับ"
ผมกลับไปนั่งที่ห้องสังเกตุการณ์ เฝ้ามองระบบไฮเทคตรวจจับสัญญาณความเคลื่อนไหวนั้นได้นานกว่าห้าชั่วโมง มีห้องนั้นมีการเข้าออกอย่างน้อยสี่คน มีการแจ้งเตือนความเสี่ยงการข่มขืน/ลักหลับกับลูกค้า แจ้งเตือนมีความเสี่ยงลักษณะรุมโทรม ในบางครั้งมีคนอยู่ในห้องนั้นอย่างน้อยสามคนพร้อมกัน สัญญาณเหล่านั้นผมมีมันอยู่ในมือ เหลือแค่ถอดรหัสเป็นไฟล์คลิปภาพ เป็นคุณจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ หากคุณรู้ว่าผู้ร้ายในคดีนี้มีมากกว่าที่ตำรวจจับกุมไป ตำรวจสามารถคดีปิดได้ มีเจ้าทุกข์ มีผู้ต้องหา มีหลักฐาน และไม่น่าจะมีใครระแคะระคายว่ามีผู้ต้องหาเพิ่ม
มันติดแค่ความยุติธรรม มันแฟร์เหรอที่สองฝรั่งนั้นโดนลงโทษและอีกอย่างน้อยสองคนที่ผมเห็นกับตาว่ามีความผิดเช่นเดียวกับหนุ่มฝรั่งๆเมื่อค่ำ แต่ยังลอยนวลอยู่ ซึ่งคนกลุ่มนี้น่าจะเป็นคนที่ทำมากกว่าพวกนั้นเสียอีก ถ้าคุณเป็นผม

1. คุณจะเลือกจรรยาบรรณที่กินไม่ได้แต่รู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้ช่วยมนุษย์โลกร่วมกัน เป็นผู้ผดุงความยุติธรรม แล้วโปรเจ็คสร้างนับปีอาจจะมีความเสี่ยงไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว
2. คุณจะเลือกปล่อยผ่าน คนนับล้านก็โดนวางยาข่มขืน เราก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ แล้วจะมาสนใจเป็นคนดีอะไรตอนนี้ สนใจเงินที่กำลังจะเข้ากระเป๋าเราดีกว่า จะเอาความรู้สึกนี้มาขวางไม่ได้
3. ในเมื่อเราช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เราก็เลือกกลมกลืนกับพวกเขาไปเลยดีกว่า ร่วมสนุกกับเขาไปเลย  ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งเย ยังไงหลักฐานก็สาวมาถึงเราไม่ได้อยู่แล้ว ความยุติธรรมมีแค่หนังฮีโรหลอกเด็กเท่านั้นแหละ
4. คิดทำไมให้เปลืองสมอง

ทั้งหมดนี้มันมีข้อขัดแย้งบางอย่าง AI ผมไม่น่าผิดพลาดแจ้งการลักหลับเพียงแค่ครั้งเดียว แต่มันขัดกับข้อมูลที่แจ้งว่ามีการร่วมเพศกันเกินกว่า 10 ครั้ง มันเกิดอะไรขึ้น หรือเธอสมยอม หรือเช้าวันนั้นมันเป็นแค่การแสดง

คุยท้ายเรื่อง
ตอนนี้แค่บทเฉลยคืนที่สองเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ขออภัยที่รวบรัดตัดจบแบบหักดิบ โอกาสหน้าหากมีไฟจะกลับมาเขียนต่อเพื่อลงรายละเอียดในบางห้วงเวลาที่ขาดหายแบบรายนาทีเลยครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามถึงตอนนี้ครับ

ตอนที่เกี่ยวข้อง

ไอ้พวกนี้ต้องจับ เข้าคุก
พวกแอบกิน

น่าจะโดนมิใช่น้อย

สรุปคืออุ้มโชคร้ายที่สุดที่มาพักโรงแรมนี้ และคนโรงแรมนี้ก็หน้าเนื้อใจเสือ ซ้ำเติมคนอื่นเข้าไปอีก เป็นผม ผมเลือกไม่ถูกเลยว่าจะไปทิศทางใหนเลยไม่เลือกซักข้อ

คนวางยาว่าเลวแล้ว ไอ้คนที่สวมรอยต่อมันเลวยิ่งกว่าอีก ไม่ต้องเสียเวลาคิดว่าจะเลือกข้อไหน?

อุ้มโชคร้ายสุดๆ ดวงซยมาก สงสาร

Plot twist มาก เดาแทบไม่ถูก หักมุมสุดๆ
สรุป อุ้ม คือบุคคลดวงซวยแห่งปีนินะ

เป็นเพื่อนเราที่เลวเอง หรือเพราะมาทำงานที่นี่ก็เลยติดวัฒนธรรมความเลว ถ้าอยู่กับพวกนี้อีกสักพัก คงลงเอยเหมือนกันครับ ไม่รู้จะเลือกข้อไหน แต่อย่าไปคบกับพวกนี้เลยครับ

ขอบคุณครับ จบแบบเมาๆ เทาๆ 

ต้องมาตามอ่านตอนจบครับ ว่าจะเป็นยังไง

 เป็นผมเลือกโหวต เป็นพลเมืองดีส่งหลักฐานให้ตำรวจครับ  ใจเขาใจเรา ถ้าคนรัก หรือญาติพ่อแม่ลูกของเราโดนแบบนี้จะทำไง
คือ กระเทยกับฝรั้งว่า เลว เเล้ว  เจอ ทางโรงแรม โคตรเลวกว่า     
แบบว่าชีว้ตจริง ส่วนตัว  เคยเจอประสบการณ์เลว ร้ายที่ โรงแรม ดัง แถว พัทยา   โดน ลักทรัพย์ขณะ ต้อนเราอาบน้ำ ในห้องของโรงแรม ระดับ 4ดาว เลย ทั้ง คอม โน๊ตบุ๊ค  มือถือ   กล้องถ่ายวีดีโอ  และสร้อยพระเกลี่ยมทอง    หายหมด แค่ในช่วงเวลา เช้า 6โมงถึง 6โมง20เท่านั้น        พวกมิจฉาชีะ ยังเข้ามาในห้องขโมยได้ เลย แถม โรงแรม ไม่รับผิดชอบ บอกแค่ว่า ถ้าเป็นของมีค่า ก็ควรนำมาฝากไว้ ที่ตู้เชฟ  ในห้องเจ้าหน้่าที่โรงแรมเท่านั้น   โมโหมาก  มันบอกช่วยได้ แค่พาไปแจ้งความฟรี สาด 555 เลยมีความแค้นฝั้งใจกับพวกโรงแรม ใหญ่ๆดังๆ ที่พัทยามาก 55

งานนี้ซับซ้อนกว่าที่คิดไว้เยอะเลย
ขอบคุณครับ

ก็เลวนะที่มำผู้หญิงไม่มีทางสู้ มันจะไปสนุกอะไร มันต้องบิ้วให้ผู้หญิงยอมแล้วมีอารมณ์ร่วมด้วยสิ

อุ้มนี่โคตรซวยเลย

ซับซ้อนจริงๆ