กลิ่นเขม่าปืนและไอรัก2 บทที่ 2: รอยยิ้มที่เรือนไทย
ติดตามนิยายเรื่องนี้ได้ใน ธัญวลัย และ readAwrite




บนโต๊ะอาหารไม้สักตัวยาวที่เต็มไปด้วยกับข้าวพื้นบ้านส่งกลิ่นหอมฉุย ภาคินทร์นั่งอยู่ท่ามกลางสองสาวที่สวยเด่นไปคนละแบบ ทางด้านซ้ายคือ ลลินท์ หญิงสาวผู้ครอบครองความสวยหวานหยดย้อย ดวงตาคู่สวยทอประกายอ่อนโยนชวนให้รู้สึกอยากปกป้องและทะนุถนอมไว้ในอ้อมกอดชั่วชีวิต ส่วนทางขวาคือ จิน สาวน้อยจากไชยบุรีที่สวยสดใสมีชีวิตชีวา ใบหน้าของเธอจิ้มลิ้มพริ้มเพราเหมือนเด็กประถม แต่ทรวดทรงองค์เอวกลับอวบอัดเย้ายวนในแบบ "หน้าประถมนมมหาลัย" จนน่ารังแกให้หายหมั่นเขี้ยว

ลลินท์คอยตักแกงส้มของโปรดให้ภาคินทร์อย่างเบามือ ขณะที่จินก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบตักน้ำพริกผักจิ้มให้พลางส่งยิ้มกว้างจนตาหยี

"อ้ายภาคกินหลายๆ เด้อจ้า มื้อนี้จินตั้งใจเฮ็ดน้ำพริกสูตรเด็ดจากไชยบุรีเลยนะเนี่ย กินแล้วจะได้มีแฮงไปสู้กับพวกคนพาล" จินเอ่ยด้วยสำเนียงลาวปนไทยที่เป็นเอกลักษณ์

ภาคินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่บริษัท "วันนี้ที่ประชุมเดือดมากเลยครับลลินท์ เสี่ยนัทแกไม่พอใจที่ผมสั่งรื้อถนนสามกิโลเมตรนั่น แกคงกะจะกินส่วนต่างจนพุงกาง พอผมไม่ยอมแกเลยประกาศถอนหุ้นทันที"

"แล้วภาคจัดการยังไงคะ? เขาขู่ฟ่อขนาดนั้น" ลลินท์ถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ผมก็แค่ยื่นใบถอนหุ้นที่เซ็นรอไว้แล้วให้แกไปเลยครับ" ภาคินทร์ตอบยิ้มๆ "แกโกรธจนหน้าเขียวหน้าเหลือง ขู่ว่าบริษัทจะเจ๊งภายในสามเดือนถ้าไม่มีเงินแก"

จินที่กำลังเคี้ยวผักบุ้งอยู่ถึงกับหยุดกึกแล้วโพล่งขึ้นมา "ป้าดติโท้! หน้าเขียวหน้าเหลืองนี่คืออึ่งอ่างพองลมคักๆ เลยอ้ายภาค! จินนึกภาพออกเลยจ้า พุงกางๆ หน้าดำๆ แดงๆ พองลมฟู่ๆ เตรียมจะกระโดดงับหัวคน แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่... อ๊บ! อ๊บ! แล้วก็คลานต้วมเตี้ยมออกไป"

คำเปรียบเทียบของจินทำให้ลลินท์ที่กำลังจิบน้ำถึงกับสำลักออกมาเบาๆ "จินก็พูดซะเห็นภาพเลย อึ่งอ่างพองลมเหรอ?"

"แม่นแล้วจ้าคุณลลินท์ อึ่งอ่างตัวใหญ่ๆ ที่ชอบทำตัวพองๆ ขู่ฟ่อๆ เวลาตกใจนั่นแหละจ้า" จินพูดพลางทำแก้มป่องเลียนแบบท่าทางอึ่งอ่างจนหน้ากลมมนน่ารัก "เสี่ยนัทเพิ่นคงนึกว่าเจ้าของเป็นพญาราชสีห์มั้งจ๊ะ ที่ไหนได้... ก็แค่อึ่งอ่างในกะลาพองลมโชว์สาวไปวันๆ"

ภาคินทร์หัวเราะร่าจนตัวโยน "นั่นสิจิน เสี่ยแกคงไม่คิดว่าผมจะกล้าหักหน้ากลางที่ประชุมแบบนั้น"

"อ้ายภาคเท่ที่สุดในปฐพีเลยจ้า!" จินเสริมมุขพร้อมชูนิ้วโป้งให้ "มื้อหน้าถ้าเสี่ยแกมาอีก อ้ายภาคบอกจินเด้อ จินจะไปจับอึ่งอ่างตัวนั้นมาปิ้งกินกับตำบักหุ่งให้เข็ดเลยจ้า!"

เมื่อมื้ออาหารแสนสนุกจบลง บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นความซาบซึ้ง ภาคินทร์เดินไปส่งลลินท์ที่หน้าเรือนใหญ่ เธอหยุดยืนอยู่ใต้แสงจันทร์นวลตา หันกลับมาหาเขาแล้วเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มชายหนุ่มฟอดใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ จากนวลแก้มของเธอทำให้หัวใจเขาไหวระริก "ขอบคุณนะคะภาคที่ช่วยดูแลบริษัท... และดูแลเรา" ลลินท์เอ่ยเสียงหวานก่อนจะเดินเข้าห้องไป

 
อ่านต่อได้ที่

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

อ่านไหลลื่นดี

ตาม​ครับ​

ต้องเป็นที่พึ่งของครอบครัวให้ได้นะ

เปิดใจยอมรับน้องแฟนแล้วนะ