เช้าวันอังคารที่โรงพยาบาล ดร.ศิรินทร์ หรือหมอริน เดินผ่านโถงทางเดินด้วยความมั่นใจ ชุดกาวน์สีขาวที่รัดรอบเอวเน้นให้เห็นส่วนโค้งของร่างกายที่สมบูรณ์แบบ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นมวยหลวมๆ เผยให้เห็นต้นคอระหงและใบหน้าที่สวยงามราวกับนางแบบ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะ "ดาวโรงพยาบาล" ไม่เพียงเพราะฝีมือการรักษาที่เก่งกาจ แต่ยังเพราะเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน แพทย์และพยาบาลหนุ่มๆ มักจะหาโอกาสเดินผ่านห้องพักแพทย์เพื่อแอบมองเธอ หรือบางครั้งก็แกล้งถามคำถามเกี่ยวกับคนไข้เพียงเพื่อได้คุยกับเธอสักสองสามคำ

วันนี้ หมอรินกำลังตรวจคนไข้ในห้องฉุกเฉิน เธอก้มลงเพื่อฟังเสียงหัวใจของชายหนุ่มที่บ่นว่าใจสั่น สายตาของคนไข้จับจ้องไปที่รอยยิ้มอ่อนโยนของเธอและร่องอกที่เผยให้เห็นเล็กน้อยเมื่อกาวน์เลื่อนลง เธอรู้ตัวถึงสายตานั้น แต่เลือกที่จะยิ้มและทำหน้าที่ต่อไปอย่างมืออาชีพ "คุณต้องพักผ่อนเยอะๆ นะคะ แล้วอย่าลืมกินยาตามที่สั่ง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทำให้ชายหนุ่มหน้าแดงและพยักหน้าอย่างว่าง่าย



หมอริน



ระหว่างพักเที่ยง หมอรินนั่งในห้องพักแพทย์พร้อมกับกาแฟแก้วโปรด เธอไม่รู้เลยว่าสายตาคู่หนึ่งของหมอหนุ่มรุ่นน้องกำลังจ้องมองเธอจากมุมห้อง เขาคือหมอเอก ผู้ที่แอบหลงรักรินมานาน แม้จะรู้ว่าเธอมีคู่หมั้นแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบฝันถึงโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดเธอมากกว่านี้ "หมอริน วันนี้คนไข้เยอะไหมครับ?" เขาเดินเข้ามาถามด้วยรอยยิ้ม รินหันไปตอบด้วยความเป็นมิตร "เยอะเหมือนเดิมเลยค่ะ หมอเอกล่ะ เป็นยังไงบ้าง?" การสนทนาดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติ แต่ในใจของหมอเอกนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เขาเก็บซ่อนไว้

 

ในขณะเดียวกัน ที่มหาวิทยาลัย มิรินทร์ หรือมิว กำลังเดินไปที่ตึกคณะนิเทศศาสตร์ในชุดนักศึกษา กระโปรงทรงเอสีกรมท่ารัดรอบสะโพกเน้นให้เห็นส่วนโค้งที่สมส่วน เสื้อรัดรูปสีขาวเผยให้เห็นหน้าอกที่อวบอิ่มและเอวที่คอดกิ่ว เธอเป็นดาวมหาวิทยาลัยที่เพิ่งได้รับเลือก และทุกย่างก้าวของเธอดึงดูดสายตาจากหนุ่มๆ รอบตัว บางคนถึงกับหยุดเดินเพื่อมองเธอ ขณะที่เพื่อนๆ สาวในกลุ่มแอบซุบซิบถึงความสวยและเสน่ห์ของเธอ

ในห้องเรียน มิวกำลังนำเสนองานกลุ่มต่อหน้าชั้นเรียน เธอยืนอย่างมั่นใจ มือจับไมโครโฟน ขณะที่สายตาของรุ่นพี่และเพื่อนร่วมชั้นจับจ้องไปที่ร่างของเธอ รุ่นพี่ปีสี่ชื่อโจ ซึ่งเป็นแฟนของมิว นั่งอยู่แถวหลังและยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อเห็นแฟนสาวของตัวเองเป็นจุดสนใจ แต่ในใจของเขาก็มีความรู้สึกหวงเล็กๆ เมื่อเห็นหนุ่มๆ คนอื่นจ้องมิวด้วยสายตาหิวกระหาย "มิว วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม?" โจถามหลังจากที่เธอกลับมานั่งข้างเขา มิวยิ้มหวานและตอบว่า "ได้สิคะ แต่เย็นนี้มิวต้องไปช่วยงานที่คลินิกพี่รินก่อนนะ" โจพยักหน้า แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เรียวขาของมิวที่โผล่พ้นจากกระโปรง

 

มิว



เมื่อถึงหกโมงเย็น คลินิกของหมอรินเริ่มคึกคักอีกครั้ง หมอรินอยู่ในห้องตรวจ ขณะที่มิวนั่งหลังเคาน์เตอร์จ่ายยา ลุงชาติและป้าสมจิตมาถึงก่อนเวลาเพื่อเตรียมของ ลุงชาติแอบถือขวดยาปลุกเซ็กซ์ที่เขาขโมยมาเมื่อวาน เขารู้ว่านี่คือโอกาสของเขา วันนี้รินสั่งกาแฟเย็นจากร้านประจำเหมือนทุกวัน และลุงชาติอาสาไปรับกาแฟให้ ป้าสมจิตไม่สงสัยอะไร เพราะลุงชาติเป็นคนขยันและดูน่าไว้ใจ

ที่ร้านกาแฟ ลุงชาติฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครมอง แอบหยดยาสองสามหยดลงในแก้วกาแฟของริน เขาคนเบาๆ เพื่อให้ยาละลายโดยไม่ทิ้งร่องรอย ใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกผิด แต่ความปรารถนาที่พลุ่งพล่านในตัวเขาทำให้เขาไม่หยุด เมื่อกลับมาที่คลินิก เขายื่นกาแฟให้รินด้วยรอยยิ้มสุภาพ "หมอรินครับ กาแฟมาแล้ว" รินยิ้มและกล่าวขอบคุณ "ขอบคุณมากเลยค่ะ ลุงชาติ วันนี้ช่วยเยอะเลยนะคะ" เธอจิบกาแฟโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในแผนร้าย

ผ่านไปสิบนาที รินเริ่มรู้สึกถึงความร้อนในร่างกายที่แปลกประหลาด หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น และความรู้สึกแปลกๆ เริ่มก่อตัวในอก เธอพยายามตั้งสติและตรวจคนไข้ต่อไป แต่สายตาของเธอเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย และทุกครั้งที่เธอสัมผัสแขนของคนไข้เพื่อวัดชีพจร เธอกลับรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ไม่เคยมีมาก่อน ลุงชาติแอบมองจากมุมห้อง สังเกตปฏิกิริยาของเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

ระหว่างที่รินกำลังพักในห้องตรวจ ลุงชาติอาสาเข้ามาช่วยจัดของในห้อง เขาแกล้งทำกล่องยาตกใกล้ๆ ตัวริน และเมื่อเธอก้มลงเพื่อช่วยเก็บ มือของลุงชาติแอบแตะที่ต้นขาของเธอเบาๆ ราวกับเป็นอุบัติเหตุ รินสะดุ้งเล็กน้อย แต่ด้วยฤทธิ์ของยา เธอรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่พุ่งขึ้นในตัวเธอแทนความโกรธ เธอมองหน้าลุงชาติด้วยสายตาที่สับสน แต่ก็ยิ้มออกมา "ระวังหน่อยนะคะ ลุง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย ลุงชาติขอโทษอย่างสุภาพ แต่ในใจของเขากำลังหัวเราะด้วยความพอใจ

เมื่อถึงเวลาเจ็ดโมง ธนัช แฟนของริน เดินทางมาถึงคลินิก เขานั่งคุยกับรินในห้องตรวจ โดยไม่รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตัวเธอ รินพยายามทำตัวปกติ แต่ทุกครั้งที่ธนัชแตะไหล่ของเธอ เธอกลับรู้สึกถึงความต้องการที่รุนแรงเกินกว่าปกติ เธอพยายามกลั้นใจและคุยกับเขาเรื่องงานและแผนการแต่งงาน แต่สายตาของเธอเริ่มเลื่อนไปมองลุงชาติที่กำลังยกกล่องยาในมุมห้อง โดยไม่รู้ตัว

ลุงชาติฉวยโอกาสนี้แอบลวนลามรินอีกครั้ง เมื่อธนัชขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ลุงชาติเดินเข้ามาใกล้รินและแกล้งถามถึงยาตัวหนึ่งในชั้นวาง มือของเขาแอบแตะที่เอวของรินขณะที่เธอกำลังหันไปดูชั้นวาง รินรู้สึกถึงการสัมผัสนั้น แต่แทนที่จะผลักเขาออก เธอกลับรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านในร่างกาย เธอหันมามองลุงชาติด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความปรารถนา ลุงชาติยิ้มเล็กน้อยและถอยออกมา โดยรู้ว่าแผนของเขากำลังได้ผล

ที่เคาน์เตอร์จ่ายยา มิวกำลังยุ่งอยู่กับการจ่ายยาให้คนไข้หนุ่มที่มองเธอด้วยสายตาหลงใหล เธอยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร โดยไม่รู้ว่ากระโปรงของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอก้มลงหยิบยา ทำให้คนไข้หนุ่มหน้าแดงและแทบจะลืมวิธีพูดขอบคุณ ลุงชาติที่เดินผ่านเคาน์เตอร์แอบมองมิว และในใจของเขาก็เริ่มวางแผนที่จะใช้ยานี้กับเธอในอนาคต เขารู้ว่ามิวยังบริสุทธิ์และเป็นเป้าหมายที่ท้าทายยิ่งกว่าริน

เมื่อถึงเวลาสองทุ่ม คลินิกปิดลง ธนัชชวนรินไปกินข้าวเย็น แต่รินปฏิเสธโดยบอกว่าเธอรู้สึกเหนื่อยและอยากพักที่คลินิกก่อน ธนัชไม่สงสัยอะไรและจูบลาเธอก่อนกลับ รินนั่งลงในห้องตรวจคนเดียว รู้สึกถึงความร้อนในร่างกายที่ยังคงไม่จางหาย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้ตัวเองถึงรู้สึกแปลกๆ แต่ความรู้สึกนั้นทำให้เธออยากอยู่ที่คลินิกนานขึ้น

 

ลุงชาติอาสาอยู่ช่วยเก็บของจนถึงดึก โดยบอกป้าสมจิตว่าเขาจะช่วยรินจัดของให้เรียบร้อย ป้าสมจิตขอบคุณสามีและกลับบ้านไปก่อน ลุงชาติแอบมองรินที่กำลังจัดโต๊ะในห้องตรวจ เขาเดินเข้าไปใกล้และพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หมอรินครับ วันนี้หมอดูเหนื่อยๆ นะครับ ผมช่วยนวดไหล่ให้ไหม?" รินลังเล แต่ฤทธิ์ของยาทำให้เธอพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว

ลุงชาติยืนอยู่หลังหมอริน มือหนาที่ยังมีรอยตะไคร่นิดหน่อยค่อยๆ วางลงบนไหล่บางของเธอเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้เธอสะดุ้งตกใจ

"หมอรินครับ... ผมนวดเบาๆ นะครับ ถ้าไม่สบายตัว บอกลุงได้เลย" เสียงเขานุ่มนวล สุภาพเหมือนคนแก่ใจดีทั่วไป แต่ในใจกลับเต้นระรัวราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังจะได้ลองของเล่นชิ้นโปรดเป็นครั้งแรก

รินที่นั่งหลับตาพริ้มบนเก้าอี้หมอ ตัวยังร้อนผ่าวจากฤทธิ์ยาที่ค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในกระแสเลือด เธอพยักหน้านิดๆ โดยไม่ลืมตา

"อืม... ได้ค่ะลุง ขอบคุณนะคะ วันนี้ไหล่ตึงมากเลย"

ลุงชาติยิ้มมุมปาก ก่อนจะเริ่มบีบคลึงไหล่ทั้งสองข้างอย่างช้าๆ มือใหญ่ที่ดูหยาบกร้านกลับนวดได้นุ่มนวลน่าประหลาด เขาใช้แรงพอดี ไม่หนักจนเจ็บ แต่หนักพอที่จะทำให้กล้ามเนื้อคลายตัว รินถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอโดยไม่ตั้งใจ

"อ๊า... ที่ตรงนั้นเลยค่ะ... ดีมากเลย..."

คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟในอกของลุงชาติ เขารู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาทันที แต่ยังฝืนยิ้มสุภาพต่อไป มือเริ่มเลื่อนลงต่ำกว่าปกติเล็กน้อย ไล้ผ่านสะบักลงไปยังกลางหลัง แล้ววนกลับขึ้นมาอีกครั้ง ทุกการเคลื่อนไหวยังอยู่ในขอบเขต "การนวดไหล่" ที่ดูสมเหตุสมผล... แต่ก็ใกล้ชิดจนเกินกว่าที่คนงานทำความสะอาดทั่วไปควรจะทำ

ฤทธิ์ยาทำให้รินไวต่อการสัมผัสมากกว่าปกติ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของลุงชาติถูไถผ่านเนื้อผ้ากาวน์บางๆ เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าช็อตเบาๆ วิ่งจากจุดนั้นไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกที่เริ่มตึงและแข็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เธอขยับตัวเล็กน้อย ราวกับพยายามหาตำแหน่งที่นั่งสบายกว่า แต่การขยับนั้นกลับทำให้กาวน์ร่นลงเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องอกลึกที่ตอนนี้ขึ้นลงถี่ขึ้นตามลมหายใจ

ลุงชาติเห็น... และใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงตัวเอง

เขาอยากมาก... อยากเอื้อมมือไปข้างหน้า อยากบีบเค้นเต้าอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้กาวน์สีขาวนั้น อยากรู้ว่ามันจะนุ่มและอุ่นแค่ไหน อยากได้ยินเสียงครางของหมอรินดังขึ้นอีกเมื่อเขาบีบแรงๆ

แต่เขาไม่ทำ

ยังไม่ทำ

เขายังอยากเล่นเกมนี้ต่ออีกสักพัก อยากดูว่ายานี้จะพาเธอไปได้ไกลแค่ไหนโดยที่เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย

"หมอ... ตรงช่วงเอวล่ะครับ จะได้นวดต่อไหมครับ" เขาถามเสียงแผ่ว ทำเป็นสุภาพ

รินลังเลแวบหนึ่ง แต่ความรู้สึกเสียวซ่านที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้เธอตอบโดยไม่คิดมาก

"...ได้ค่ะลุง นวดต่อเลยนะคะ... เบาๆ ก็พอ"

ลุงชาติกลืนน้ำลายดังอึก มือทั้งสองเลื่อนลงมาที่เอวบางของเธอ นิ้วโป้งวางชิดกับสันหลัง ส่วนนิ้วอื่นๆ ค่อยๆ กดวนเป็นวงกลม ทุกครั้งที่เขากด เธอก็แอ่นหลังเบาๆ โดยไม่รู้ตัว ราวกับร่างกายกำลังขอให้เขากดแรงกว่านี้

เขาก้มลงเล็กน้อย ปลายจมูกเกือบแตะผมหอมกรุ่นของเธอ ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ที่เกิดจากการทำงานทั้งวัน กลิ่นนั้นยิ่งทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดแรงขึ้น

"หมอริน... ตัวหอมจังเลยครับ" เขาพูดเบาๆ ทำเสียงเหมือนชมแบบผู้ใหญ่ที่ไม่คิดอะไร

รินหน้าแดงก่ำ แต่แทนที่จะหงุดหงิด เธอกลับยิ้มเขินๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว

"ลุงก็... พูดเก่งนะคะวันนี้"

ลุงชาติหัวเราะในลำคอเบาๆ มือยังคงนวดต่อไป แต่คราวนี้เริ่มเลื่อนขึ้นมาช้าๆ ไล้ผ่านข้างลำตัว ใกล้จะถึงขอบหน้าอกมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาหยุดแค่นั้น... แค่ให้เธอรู้สึกถึง "เกือบจะแตะ" แต่ยังไม่แตะจริงๆ

รินกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น เธอรู้สึกตัวเองเปียกชื้นลงมาที่หว่างขาอย่างน่าอาย แต่เธอก็ไม่ขยับหนี ไม่ผลักมือเขาออก

ตรงกันข้าม... เธอกลับแอ่นอกนิดๆ ราวกับเชิญชวนโดยไม่รู้ตัว

ลุงชาติยิ้มในใจอย่างสะใจ

'ยานี่มันได้ผลจริงๆ ด้วย... และได้ผลดีกว่าที่คิดอีก'

เขาตัดสินใจในใจว่าจะไม่รีบร้อน คืนนี้แค่นวด แค่สัมผัส แค่ทำให้เธอเริ่ม "อยาก" มากขึ้นเรื่อยๆ

 

สัมผัสให้จดจำ ทำซ้ำเธอต้องการ

ให้หมอรินต้องการเอง ลุงจะได้ชนะในเกมส์นี้

หมอรินเริ่มสบายตัว

ช้าๆได้พร้าเล่มงาม

สุมไฟจนท่ี่สุดก็ยากจะดับลง ร้ายกาจจริง ๆ

จัดต่อเลยลุง จะรออะไรล่ะ

ขอบคุณมากครับ หมอรินเจอเลย ลุงใส่ยาให้กินแบบนี้เลย

หมอจะถูกตรวจภายในซะแล้ว

สบายตัว แต่ต่อไปจะสบายตัวกว่านี้ 

ทำเนียนไปเรื่อยๆ ค่อยๆปลุกเร้า