กลิ่นเขม่าปืนและไอรัก ภาค1
บทที่ 1: แสงสุดท้ายก่อนรัตติกาล
ผมลงให้อ่านฟรียาวๆอีกเรื่อง เปิดให้ 24 ชม. กดตามวาปได้เลย ไม่ต้องบ่นว่าสั้นหรือข้ามไปข้ามมา 

แสงตะวันยามเช้าทอแสงสีทองอ่อนละมุน ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวนวลที่พลิ้วไหวตามแรงลมเฉื่อยฉิว ละอองแดดเต้นระบำอยู่บนผิวเนียนละเอียดราวกับน้ำนมของ ลลินท์
เธอขยับกายเล็กน้อยอย่างเกียจคร้าน เปลือกตาบางค่อยๆ ปะทะกับแสงสว่างก่อนจะเปิดขึ้นช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือไออุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคย กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมแนววู้ดดี้ผสมกับกลิ่นกายชายหนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของ ภานุวัฒน์ ยังคงเป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยเสมอมา
เขายังไม่ตื่น...
ลลินท์ตะแคงหน้ามองใบหน้าคมคายของสามีที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่นิ้ว ยามหลับใหล ภานุวัฒน์ดูอ่อนโยนและปราศจากเกราะป้องกัน แตกต่างจากตอนที่เขาต้องสวมหัวโขนนักธุรกิจและนายกเทศมนตรีผู้เด็ดขาดและน่าเกรงขาม ลลินท์อดไม่ได้ที่จะไล้ปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามคมชัด ลากผ่านไรหนวดจางๆ ที่สากระคายมือเล็กน้อย ไปจนถึงริมฝีปากหยักลึกที่เคยฝากบทรักอันซาบซึ้งไว้บนร่างเธอเมื่อคืน
"ตื่นแล้วเหรอครับ..."
เสียงทุ้มพร่าต่ำดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับร่างเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน ลลินท์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มหวานเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่บัดนี้เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งปรารถนา
รอยจูบและบทสวาทที่ตราตรึง
บทรักในเช้านี้ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความเร่งร้อนทุรนทุราย แต่กลับเต็มไปด้วยความโหยหาลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในทุกสัมผัส ภานุวัฒน์ประคองใบหน้าสวยหวานของภรรยาไว้ด้วยฝ่ามืออุ่น ก่อนจะมอบจูบที่แผ่วเบาราวกับขนนก ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเร่าร้อนที่พร้อมจะหลอมละลายทุกอย่าง
ลลินท์หลับตาลงรับสัมผัสจากปลายลิ้นร้อนที่แทรกซึมเข้ามาพัวพันหยอกล้อ เธอเผยอปากตอบรับอย่างเต็มใจ มือเรียวเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอหนา ดึงรั้งให้เขาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น
"อื้อ... พี่วัฒน์..."
เสียงครางหวานแผ่วประท้วงในลำคอ เมื่อภานุวัฒน์ถอนริมฝีปากออกมาเพียงเพื่อจะซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอขาวกรุ่น เขาขบเม้มทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้บนผิวบางอย่างอ้อยอิ่ง ฝ่ามือหนาลูบไล้จากสะโพกมนโค้งเว้าขึ้นมาตามแผ่นหลังเนียนลื่น ก่อนจะวนเวียนมาบีบเค้นทรวงอกอิ่มที่ชูชันท้าทายสายตาอยู่ภายใต้อาภรณ์น้อยชิ้น เขาปรนเปรอเธออย่างรู้งาน สลับน้ำหนักหนักเบาจนลลินท์ตัวสั่นระริก
"อ๊ะ... พี่วัฒน์... เบาค่ะ..."
เธอประท้วงเสียงพร่าทว่าร่างกายกลับทรยศคำพูด นิ้วเรียวสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมหนาของเขา แอ่นอกรับสัมผัสเร้าใจที่เขามอบให้ ภานุวัฒน์ไม่ฟังคำทัดทาน เขาพลิกกายขึ้นทาบทับร่างบางไว้ใต้เงาของเขา บรรเลงเพลงรักที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและความโหยหาอย่างประหลาด... ราวกับว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เชยชมดอกไม้งามดอกนี้
"ลลิน... คุณสวยเหลือเกิน สวยจนพี่ไม่อยากไปไหนเลย"
เขาพึมพำชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากจูบเมื่อครู่ สายตาของเขาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายร้อยแปด ก่อนจะนำพาเธอเข้าสู่พายุอารมณ์ที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ ภานุวัฒน์โน้มตัวลงมาครอบครองยอดปทุมถันสีหวานด้วยริมฝีปากร้อนแรง สลับกับการใช้ปลายลิ้นตวัดหยอกเอินจนลลินท์ต้องแอ่นกายขึ้นจากที่นอนด้วยความเสียวซ่าน
"อ๊า... พี่วัฒน์... ลินเสียว... อื้อออ"
เสียงครางกระเส่าของเธอเริ่มดังขึ้นตามจังหวะมือหนาที่เริ่มซุกซนต่ำลงไปใต้ชายผ้าไหมเนื้อดี เขาแยกเรียวขาคู่สวยออกจากกันช้าๆ ก่อนจะกดแทรกความแข็งแกร่งเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำเย็นไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความรัก ลลินท์เบิกตาโพลง ความคับแน่นที่แสนคุ้นเคยทำให้เธอหายใจติดขัด
"อ๊ะ! อ๊ายยย... พี่วัฒน์... ลึกไป... อื้อออ"
จังหวะที่เขาเติมเต็มความเป็นตัวตนเข้าหาเธอนั้นหนักแน่นและลึกซึ้งจนลลินท์ต้องหอบหายใจกระชั้น เธอหยัดกายขึ้นรับแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ผิวพรรณนวลลออเริ่มขึ้นสีระเรื่อสะท้อนกับแสงแดดรำไรที่ทอดผ่านห้องนอน ภานุวัฒน์โถมกายเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง กระแทกกระทั้นเน้นย้ำความรู้สึกในทุกจังหวะที่สอดประสาน
"อื้อออ... พี่วัฒน์... ตรงนั้น... อ๊ะ! แรงอีก... อ๊ายยย"
ลลินท์หลับตาพริ้มส่ายหน้าไปมาบนหมอนหนุน เสียงครางของเธอเริ่มไม่เป็นภาษาเมื่อความซ่านสยิวพุ่งถึงขีดสุด ลลินท์จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างสลักรอยรักไว้บนผิวเนื้อราวกับต้องการเหนี่ยวรั้งช่วงเวลานี้ไว้ตลอดกาล ภานุวัฒน์ก้มลงซุกใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น หอบหายใจรดรินผิวหนังที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อพราย
"ลลิน... พี่รักลลิน... อืมมม" เขาครางเสียงทุ้มต่ำในลำคอพร้อมกับเพิ่มความเร็วในจังหวะสุดท้าย
"อื้อออ... พี่วัฒน์... ลิน... ลินไม่ไหวแล้ว... อ๊ะ! อ๊าาาาา!"
เสียงกรีดร้องด้วยความสุขสมดังระงมไปทั่วห้องนอน เมื่อทั้งคู่แตะขอบสวรรค์พร้อมกัน ร่างบางสั่นระริกจากการบีบรัดอย่างรุนแรง ภานุวัฒน์กดแช่ความอบอุ่นไว้ภายในกายเธอเนิ่นนานราวกับต้องการส่งผ่านวิญญาณทั้งหมดที่มีเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเธอ
เขาจูบซับเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมและรอยน้ำตาแห่งความสุขที่หางตาของเธอด้วยความรักสุดหัวใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้าง โอบกอดร่างม่านที่อ่อนเปลี้ยไว้แนบอก ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไอรักและความร้อนแรงที่เพิ่งมอดดับลงไปอย่างแสนอาลัย
ลางร้ายที่คืบคลาน
หลังจากพายุอารมณ์สงบลง ทิ้งไว้เพียงคราบน้ำตาแห่งความสุขและความทรงจำอันแสนหวานบนเรือนร่างเปลือยเปล่า ภานุวัฒน์ลุกขึ้นจัดการตัวเองเพื่อเตรียมตัวไปทำงานสายตามปกติ ส่วนลลินท์สวมชุดคลุมผ้าไหมสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวจัดของเธอ ยืนสางผมอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดคนหนึ่ง... ดอกไม้งามที่ถูกรดน้ำด้วยความรักจนเบ่งบาน
เธอดึงสติกลับมาแล้วเดินเข้าไปหาเขาเพื่อช่วยจัดการความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายเหมือนที่ทำเป็นประจำทุกวัน ภานุวัฒน์ในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตากำลังติดกระดุมข้อมือ ลลินท์หยิบเนกไทสีน้ำเงินเข้มและเข็มกลัดเงินวาววับขึ้นมาเตรียมจะกลัดให้
ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังกดเข็มกลัดลงบนผ้าเนื้อดี
"โอ๊ย!"
 

กดอ่านตามลิ้งก์เลย อ่านยาวๆ

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

กดอ่านตามลิ้งก์เลย อ่านฟรียาวๆ