ความบันเทิงได้เริ่มแล้ว

  จินตนาการไปก่อน ของจริงค่อยตามมา

 

ๆม่รอด

สงสัยโดนจริง

ไม่พ้นโดนศิลาแน่นอนแบบนี้

 

มีของแปลกให้ลอง

พิมรู้ทางนิวจริงๆ แถมยังทำทางเก่งซะด้วย

เอาแล้วไง ปูทางให้ขนาดนี้ อีกหน่อยมีเสียบกันจริงๆแน่

โดนแน่ จบ

  ชวนจินตนาการแบบนี้ ก็ยาวนะซิ

ความรู้สึกของการเป็น "ส่วนเกิน" มันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ ครับ โดยเฉพาะเมื่อคุณต้องพาแฟนสาวระดับนางฟ้าไปเดินเฉิดฉายในดงของพวกไฮโซ แล้วตัวคุณเองมีแค่เสื้อเชิ้ต Arrow ลดราคา กับรองเท้าหนังที่เริ่มจะถลอกปอกเปิก

วันนี้เป็นวันเกิดของ "ส้ม" เพื่อนสนิทสุดแซ่บของพิม งานจัดที่รูฟท็อปบาร์ย่านทองหล่อ แค่ค่าที่จอดรถก็น่าจะกินค่าข้าวผมไปหลายมื้อแล้ว ผมนั่งมอง "พิม" ที่กำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกในห้องเช่ารูหนูของเรา... และความรู้สึกภาคภูมิใจผสมกับความน้อยเนื้อต่ำใจมันก็ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

วันนี้พิมสวย... เธอเลือกใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีครีมมุก (Cream Pearl) เนื้อผ้ามันวาวทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างสมส่วน ขับผิวขาวโอโม่ของเธอให้ดูสว่างเจิดจ้าเหมือนมีสปอร์ตไลท์ส่วนตัว ช่วงบนเป็นคอถ่วงโชว์เนินอกขาวผ่องรำไรแบบวับๆ แวมๆ ไม่ได้โป๊เปลือยแต่ชวนจินตนาการ ส่วนกระโปรงผ่าข้างสูงโชว์เรียวขายาวสวยที่ผมหลงใหล ยิ่งเวลาเธอไขว่ห้างทาโลชั่น... พระเจ้าช่วย... ผมอยากจะมุดเข้าไปอยู่ใต้กระโปรงนั้นซะเดี๋ยวนี้

"นิว... เสร็จยังเนี่ย มัวแต่มองขาพิมอยู่นั่นแหละ" พิมหันมาแว้ดใส่ผม แต่แววตาพราวระยับเหมือนรู้ทัน "น้ำลายยืดแล้วพ่อคุณ... เก็บอาการหน่อยค่ะ เดี๋ยวไปถึงงานแล้วเพื่อนพิมตกใจ นึกว่าพาคนหื่นกามมาจากไหน"

"ก็พิมสวย..." ผมเดินเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลัง วางคางเกยไหล่นวลเนียน "สวยจนไม่อยากให้ไปเจอใครเลยอะ... กลัวโดนจีบ"

"บ้า! ใครจะมาจีบ... มีผัวเดินคุมหน้ายักษ์ขนาดนี้" พิมหัวเราะคิกคัก เอี้ยวตัวมาจุ๊บแก้มผม "ไปกันเถอะ... ส้มมันไลน์มาตามยิกๆ แล้วเนี่ย บอกว่ารุ่นพี่คนนั้นมาถึงแล้ว... พิมไม่อยากเสียมารยาท"

...

20:30 น. Rooftop Bar ย่านทองหล่อ

บรรยากาศในร้านหรูหราสมคำร่ำลือ แสงไฟสลัวๆ เคล้าเสียงเพลง House เบาๆ ผู้คนแต่งตัวดีชนิดที่ว่าเดินสวนกันแล้วได้กลิ่นเงินลอยออกมา โต๊ะยาวโซน V.I.P. ที่วิวดีที่สุดถูกจับจองโดยแก๊งของส้ม

"กรี๊ดดด! อีพิม! ทางนี้ย่ะ!" ส้มในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนโบกมือเรียกเรา ส้มสวยครับ สวยแบบศัลยกรรมมาครบเครื่อง หน้าเฉี่ยว หุ่นเป๊ะ แต่เทียบกับความสวยธรรมชาติแบบลูกคุณหนูของพิมแล้ว... แฟนผมกินขาด

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะแก... นี่ของขวัญจ้ะ" พิมยื่นถุงของขวัญให้ส้ม แล้วกอดกันกลม ผมยืนยิ้มเจื่อนๆ อยู่ข้างหลัง รู้สึกเหมือนคนขับรถที่เพิ่งส่งเจ้านายเสร็จ

"ขอบใจมากแก... อ้าว นิว หวัดดี มาด้วยเหรอ นึกว่าพิมจะมาคนเดียว" ส้มทักทายผมด้วยน้ำเสียงที่... อืม... จะเรียกว่าไงดี เหมือนทักไม้ประดับในงานน่ะครับ

"หวัดดีครับส้ม"

"มาๆ นั่งเลยแก... วันนี้ฉันมีคนอยากแนะนำให้รู้จัก" ส้มดึงแขนพิมให้เดินเข้าไปกลางวง "คนนี้ไงที่ฉันเล่าให้ฟัง... ป๋าของงานวันนี้!"

ที่หัวโต๊ะ... ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างจิบวิสกี้อยู่อย่างสบายอารมณ์ เขาไม่ได้ดูแก่เฒ่าเหมือนคำว่า "ป๋า" ที่ส้มเรียก แต่ดูภูมิฐานในแบบของผู้ชายวัย 30 ปลายๆ ที่ดูแลตัวเองดีเยี่ยม ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเม็ดบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแน่นๆ ภายใต้เนื้อผ้า ทับด้วยสูทลำลองสีเทา ผมเซ็ตทรงเปิดหน้าผากดูสะอาดสะอ้าน

"พี่ศิลา"... นั่นคือชื่อที่ส้มแนะนำ

ศิลาวางแก้วลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองพวกเรา เขาไม่ได้มองด้วยสายตาหื่นกามหรือโลมเลียแบบผู้ชายทั่วไปที่มองพิม แต่เป็นสายตาที่... "พิจารณา" เหมือนนักสะสมงานศิลปะที่กำลังมองภาพวาดชิ้นเอก

"สวัสดีค่ะพี่ศิลา... น้องพิม เพื่อนสนิทส้มเองค่ะ" ส้มรีบนำเสนอเพื่อนสุดตัว

"สวัสดีครับน้องพิม..." เสียงเขาทุ้ม นุ่ม น่าฟัง "น้องส้มเล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่ามีเพื่อนสวยระดับดาวคณะ... วันนี้พี่เชื่อแล้วครับว่าส้มไม่ได้พูดเกินจริง" เขายิ้ม... รอยยิ้มสุภาพที่ไปไม่ถึงดวงตา แต่มันมีเสน่ห์แบบผู้ชายทรงรวย

"สวัสดีค่ะพี่ศิลา" พิมยกมือไหว้สวยๆ ยิ้มหวานหยดย้อยแบบที่เธอถนัด "พี่ศิลาก็ชมเกินไป พิมเขินแย่เลยค่ะ"

"เชิญนั่งครับ... ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้วันเกิดน้องส้ม พี่ดูแลเต็มที่" เขาผายมือไปที่โซฟาว่าง... ซึ่งมันอยู่ "ตรงข้าม" เขาพอดี

พิมนั่งลง แล้วดึงผมให้นั่งข้างๆ "นี่นิวแฟนพิมค่ะ" เธอแนะนำผม

ศิลาละสายตาจากพิมมามองผมแวบหนึ่ง... แวบเดียวจริงๆ ครับ เหมือนมองบริกรที่เดินผ่านมา "อ๋อ ครับ... สวัสดีครับ" เขาพยักหน้าให้นิดนึง แล้วหันกลับไปคุยกับส้มต่อ โดยมีสายตาเหลือบมองพิมเป็นระยะ

ตลอดทั้งคืน... ผมเหมือนเป็นอากาศธาตุที่หายใจได้ ศิลาไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับพิมจนออกนอกหน้า เขาไม่ได้ตักอาหารให้ ไม่ได้รินเหล้าเอาใจเหมือนพวกเสี่ยหน้าหม้อ เขานั่งนิ่งๆ จิบเหล้า คุยกับส้ม คุยกับเพื่อนคนอื่น... แต่ทุกครั้งที่พิมพูด หรือหัวเราะ... เขาจะหันมามอง และยิ้มมุมปาก

"พี่ศิลาคะ... เพื่อนส้มคนนี้โสด เอ้ย ไม่ใช่... เพื่อนส้มคนนี้งานดีมั้ยคะ?" ส้มเริ่มทำหน้าที่แม่สื่อ (ทั้งที่ผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้) แกล้งถามทีเล่นทีจริง

ศิลาหมุนแก้วเหล้าในมือ มองพิมผ่านแก้วใส "ดีครับ... ดูเป็นคนมีเทสต์... การแต่งตัว การวางตัว... ดูแพงดี" เขาพูดชมลอยๆ ไม่ได้ระบุเจาะจง แต่พิมหน้าแดงซ่าน

"แหม... ชมแต่พิม ส้มงอนนะเนี่ย" ส้มแกล้งแซว

"ฮ่าๆๆ น้องส้มก็สวยครับ... แต่เพื่อนเราคนนี้... เขามีเสน่ห์แบบ... บอกไม่ถูกนะ" ศิลาพูดพลางสบตาพิม "เหมือนผ้าสีขาว... ที่น่าหาอะไรมาแต้มสีสันลงไป"

ประโยคนั้นทำเอาผมคิ้วกระตุก... ผ้าสีขาวเหรอ? จะบอกว่าแฟนกูใสซื่อหรือไง? หรือมึงอยากจะเป็นคนเอาสีมาป้ายวะ?

พิมหัวเราะคิกคัก ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธหรือรังเกียจคำหยอดนั้น "พี่ศิลาก็พูดเป็นปริศนาจังเลยค่ะ... พิมตามไม่ทันหรอก พิมมันคนซื่อๆ" เธอพูดเสียงอ้อน... จริตมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนเริ่มทำงาน

"ซื่อจริงเหรอครับ?" ศิลาเลิกคิ้ว "เห็นสายตาเราตอนมองแก้วไวน์เมื่อกี้... พี่ว่าเราไม่น่าจะซื่อนะ... น่าจะ 'ซน' มากกว่า"

พรืดดด... ผมแทบสำลักน้ำเปล่า ไอ้บ้านี่มันร้าย... มันไม่ได้รุกแบบโจ่งแจ้ง แต่มันใช้คำพูดสองแง่สองง่ามหยั่งเชิง และที่แย่กว่านั้นคือ... พิมเล่นด้วย

"อุ๊ย... พี่ศิลารู้ทัน" พิมแลบลิ้นเล็กๆ เลียริมฝีปากตัวเอง (ท่าไม้ตายของเธอ) "พิมก็ซนบ้างอะไรบ้างแหละค่ะ... ตามประสา"

"ดีครับ... พี่ชอบคนซนๆ" ศิเลยกแก้วขึ้นจิบ "คุยด้วยแล้วไม่เบื่อดี"

บทสนทนาไหลลื่นไปโดยมีส้มคอยชง และพิมคอยรับมุก ส่วนผม... ทำได้แค่นั่งกินถั่วทอดแกล้มน้ำเปล่า คอยมองดูแฟนตัวเองบริหารเสน่ห์ใส่ชายอื่นอย่างสนุกสนาน

จนกระทั่งงานเลิก... "น้องพิมมีไอจีมั้ยครับ?" ศิลาถามขึ้นมาตอนเช็คบิล (ซึ่งแน่นอน เขาจ่ายคนเดียวเกือบแสน) "เอาไว้แท็กรูปน่ะครับ เมื่อกี้เห็นน้องส้มถ่ายรูปรวมไว้เยอะเลย"

ข้ออ้างคลาสสิก... "มีค่ะ... " พิมบอกอย่างว่าง่าย หยิบมือถือขึ้นมาเปิด QR Code ให้สแกน

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทันที Sila_Stone started following you.

"ขอบคุณครับ... ไว้พี่จะส่งรูปให้นะ" ศิลายิ้ม... รอยยิ้มของผู้ชนะที่ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว

...

23:45 น. บนรถแท็กซี่

เรานั่งแท็กซี่กลับคอนโด เพราะผมปฏิเสธที่จะให้ศิลาไปส่ง (แม้ส้มจะพยายามยัดเยียดสุดๆ ก็ตาม) พิมนั่งพิงไหล่ผม หน้าแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์ไวน์ที่ศิลาคะยั้นคะยอให้ดื่ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ติดมากับตัวเธอ... อาจจะเป็นตอนที่ถ่ายรูปรวมแล้วยืนเบียดกัน

"สนุกมั้ย?" ผมถามเสียงแข็ง

"สนุกสิ... อาหารอร่อย เพลงเพราะ... พี่ศิลาใจดีมากเลยเนอะ" พิมตอบเสียงอู้อี้ หลับตาพริ้ม

"ใจดีหรือเจ้าชู้?" ผมสวนกลับ "เห็นมองพิมตาเป็นมัน... แถมส้มก็ชงจังเลยนะ ไม่เห็นหัวนิวบ้างเลย"

พิมลืมตาขึ้นมามองผม หัวเราะคิกคัก "หึงเหรอคะ... โอ๋ๆๆ พ่อคนขี้หึง" เธอเอามือมาลูบหน้าขาผม "พี่เขาไม่ได้เจ้าชู้หรอก... เขาแค่เฟรนด์ลี่... อีกอย่าง เขาก็คุยสุภาพจะตาย ไม่ได้แตะตัวพิมเลยสักนิด"

"ไม่ได้แตะตัว... แต่ใช้สายตาโลมเลียไปทั่วร่างแล้วมั้ง"

"แล้วชอบมั้ยล่ะ?" พิมถามสวนขึ้นมา ยิ้มยั่วยวน "ชอบมั้ย... ที่เห็นผู้ชายระดับนั้น... ผู้ชายที่ใส่ Patek... ขับ Porsche... มานั่งจ้องแฟนตัวเองตาเป็นมัน" เธอขยับตัวเข้ามากระซิบข้างหูผม "พิมเห็นนะ... ตอนที่พี่เขามองหน้าอกพิมอะ... นิวแอบกำมือแน่นเลย... หึงอะดิ"

มือเรียวสวยของเธอลูบไล้ขึ้นมาถึงเป้ากางเกงผมที่เริ่มตุง "ยอมรับมาเถอะ... ว่านิวก็ชอบ... ที่รู้ว่าของที่ตัวเอง 'เอา' อยู่ทุกคืน... เป็นของที่คนรวยๆ เขาอยากได้แต่ไม่ได้..."

คำพูดของเธอมันเหมือนลูกศรอาบยาพิษที่ปักลงกลางใจผม... ทั้งเจ็บ ทั้งชา แต่ก็กระตุ้นอารมณ์ดิบได้อย่างน่าประหลาด

...

00:30 น. คอนโดรูหนู

"พิมไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัว" ทันทีที่ถึงห้อง พิมก็สลัดรองเท้าส้นสูงทิ้ง คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งโทรศัพท์มือถือวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง... โดยที่หน้าจอยังไม่ดับดี

ผมยืนมองประตูห้องน้ำที่ปิดลง ฟังเสียงน้ำฝักบัวไหลซู่... ความอยากรู้อยากเห็นมันทำงานหนักกว่าความซื่อสัตย์ครับ ผมเดินไปหยิบโทรศัพท์พิมขึ้นมา... โชคดีที่เธอเปลี่ยนรหัสผ่านเป็นวันครบรอบของเราเมื่อเดือนก่อน ผมเลยเข้าได้ง่ายดาย

หน้าจอค้างอยู่ที่แอพ Instagram... และกล่องข้อความ Direct Message (DM) ก็เด้งขึ้นมาพอดี

Sila_Stone: [ส่งรูปภาพ]

Sila_Stone: รูปนี้สวยครับ แสงดีมาก

ผมมือสั่น... กดเข้าไปดูแชทนั้นทันที บทสนทนาเพิ่งเริ่มขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา... ตั้งแต่ตอนอยู่บนรถแท็กซี่สินะ

Instagram DM: &

Sila_Stone: ถึงห้องหรือยังครับ?

Sila_Stone: น้องนิวพาซิ่งกลับปลอดภัยดีใช่มั้ย? 555

Pimmy_Pim: ถึงแล้วค่าาา ปลอดภัยหายห่วง 😅

Pimmy_Pim: ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะ อร่อยมากกกก ไวน์ก็ดีมากเลย พิมมึนตึ๊บเลยเนี่ย 🍷🤪

Sila_Stone: ยินดีครับ เพื่อนส้มก็เหมือนน้องสาวพี่

Sila_Stone: แต่พี่ว่าไวน์ขวดนั้นยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่... คราวหน้าเดี๋ยวพี่เปิดตัว Vintage ปี 98 ให้ลอง รสจะนุ่มกว่านี้เยอะ เหมาะกับน้องพิมมากกว่า

Pimmy_Pim: โหหห แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะพี่ศิลา 🙈

Pimmy_Pim: นิวบ่นพิมหูชาเลยเนี่ย ว่าดื่มเยอะ ฮ่าๆๆ

Sila_Stone: แฟนขี้บ่นจังครับ... สงสัยจะหวง

Sila_Stone: แต่ก็เข้าใจนะ... ถ้าพี่มีแฟนสวยขนาดนี้ ใส่ชุดแบบวันนี้... พี่ก็คงหวงเหมือนกัน

Sila_Stone: [Sticker: Smiling Face with Sweat]

Pimmy_Pim: แหม... ปากหวานจังนะคะ

Pimmy_Pim: หวงอะไรล่ะคะ... นิวเขาก็แค่ห่วงสุขภาพเฉยๆ แหละมั้ง 🙄

Sila_Stone: จริงเหรอ?

Sila_Stone: พี่เห็นนะ... ตอนพี่มองเรา... แฟนเราหน้าตึงเชียว

Sila_Stone: ขอโทษด้วยนะที่เสียมารยาทมองบ่อยๆ...

(ผมอ่านมาถึงตรงนี้ เลือดขึ้นหน้า... ไอ้เหี้ยนี่มันรุกแรงกว่าต่อหน้าเยอะเลย! แล้วดูพิมตอบ...)

Pimmy_Pim: อุ๊ย... พี่ศิลาแอบพิมเหรอคะ! 😱

Pimmy_Pim: เขินนะเนี่ย... นึกว่ามองแต่น้องส้มซะอีก

Sila_Stone: ส้มมองจนเบื่อแล้วครับ 555

Sila_Stone: มองของสวยๆ งามๆ แปลกใหม่บ้าง... สดชื่นดี

Sila_Stone: ว่าแต่... แฟนเราทำงานอะไรเหรอครับ?

Pimmy_Pim: นิวเป็นกราฟิกดีไซน์ค่ะ... เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ นี่แหละค่ะพี่

Pimmy_Pim: เขาขี้อายค่ะ ไม่ค่อยกล้าคุยกับผู้ใหญ่... ยิ่งเจอระดับพี่ศิลา นิวคงเกร็งแย่เลย แหะๆ 😅

Sila_Stone: ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ พี่สบายๆ

Sila_Stone: [ส่งรูปภาพ: รูปพิมเผลอตอนหัวเราะ ดูสวยและเซ็กซี่มาก]

Pimmy_Pim: งื้อออ รูปนี้พิมหน้าบานมากกก ลบเลยนะพี่ศิลา! 😫

Sila_Stone: แล้วพิมทำงานอะไร หรือเรียนอยู่คะ

Pimmy_Pim: ทำงานค่าา ทำงานออฟฟิศทั่วไปเลยค่ะ

Sila_Stone: ทำแถวไหนเหรอ

Pimmy_Pim: แถวสาธรค่ะ

Pimmy_Pim: ชีวิตต้องสู้ค่ะ... นั่งรถไฟฟ้าไปทำงานทุกวัน ขาจะลากแล้วเนี่ย 😭

(นั่นไง... เริ่มบ่นชีวิตตัวเองให้มันฟังแล้ว... เปิดช่องให้มันเข้ามาชัดๆ)

Sila_Stone: ลำบากแย่เลย... คนสวยๆ ไม่น่าต้องไปเบียดเสียดแบบนั้น

Sila_Stone: ไว้วันไหนว่างๆ บอกส้มสิ... เดี๋ยวพี่ให้คนรถไปรับมาทานข้าว

Pimmy_Pim: หูยยยย ป๋าเวอร์!

Pimmy_Pim: ไว้โอกาสหน้านะคะ... วันนี้พิมขอตัวไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัวมั่กๆ

Sila_Stone: ครับ... อาบน้ำให้สบายตัวนะ

Sila_Stone: หรือจะให้พี่ไปช่วยถูหลัง? ล้อเล่นนะครับ 555

Sila_Stone: ฝันดีครับน้องพิม... หวังว่าจะได้คุยกันอีกนะ

Pimmy_Pim: บ้า! ทะลึ่งละพี่ศิลา! 😝

Pimmy_Pim: ฝันดีค่าาา

ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่มันไม่ใช่แค่การทำความรู้จักกันแล้ว... นี่มันคือการ "อ่อย" แบบเนียนๆ พี่ศิลามันหยอดคำหวาน หยอดเรื่องรถ เรื่องความสบาย... ส่วนพิมก็รับลูก รับมุก แถมยังบ่นเรื่องความลำบากของตัวเองให้มันฟังอีก

"อาบน้ำเสร็จแล้วจ้า..."

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับร่างของพิมที่เดินออกมา เธอพันผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวรอบอก หยดน้ำเกาะพราวตามผิวขาวเนียน กลิ่นสบู่หอมฟุ้งลอยมาเตะจมูก

พิมเห็นผมถือโทรศัพท์เธออยู่... เธอชะงักไปนิดนึง แววตาไหววูบ แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอก็ปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"แอบดูโทรศัพท์เค้าอีกแล้วนะ... ขี้ระแวงจริงจริ๊งพ่อคุณ" เธอเดินเข้ามาดึงโทรศัพท์ออกจากมือผม แล้วโยนมันลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี ก่อนจะยกแขนคล้องคอผม ดันร่างนุ่มนิ่มที่ชื้นน้ำเข้ามาแนบชิด

"ดูอะไรคะ... ดูแชทพี่ศิลาเหรอ?" พิมถามหน้าตาเฉย "ใช่... อ่านหมดแล้ว" ผมตอบเสียงสั่น "คุยกันสนิทเชียวนะ... "

พิมหัวเราะคิกคัก เอานิ้วจิ้มอกผม "ก็คุยตามมารยาทไง... ผู้ใหญ่ทักมา จะให้พิมด่าเขาเหรอ" เธอเขย่งเท้าขึ้นมากระซิบข้างหูผม "อีกอย่าง... ที่พิมคุยกับเขา... พิมก็คิดถึงนิวตลอดเลยนะ"

"คิดถึงยังไง?"

"ก็..." พิมลูบไล้ไปที่เป้ากางเกงผม "ตอนที่พี่เขาบอกว่าจะมาช่วยถูหลังอะ... พิมก็จินตนาการว่าเป็นมือนิว..." "แล้วตอนที่พี่เขาบอกว่าผิวพิมขาว... พิมก็นึกถึงตอนที่นิว... ฝากรอยแดงๆ ไว้บนตัวพิม..."

เธอดึงผ้าขนหนูที่พันอกออก ปล่อยให้มันร่วงลงไปกองที่พื้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่งดงามราวกับรูปปั้นเทพธิดา ยอดถันสีชมพูชูชันท้าสายตา เนินสวาทไร้ขนที่เปียกชื้น

"หยุดสนใจแชทบ้าบอนั่นเถอะนิว... มาสนใจ 'ของจริง' ที่อยู่ตรงหน้านิวดีกว่า... ทำให้พิมรู้หน่อยสิคะ... ว่าระหว่างคนขับ Porsche... กับคนขับนิว... ใครมันจะ 'เครื่องแรง' กว่ากัน?"

ผ้าขนหนูสีขาวร่วงลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่งดงามราวกับประติมากรรมชั้นเอก ผิวขาวจัดของพิมเมื่อต้องแสงไฟนีออนในห้องนอน มันดูสว่างไสวและยั่วยวนจนผมตาพร่า หยดน้ำเกาะพราวตามเรือนร่าง ทั้งที่ยอดถันสีชมพูระเรื่อ หน้าท้องแบนราบ และเนินสวาทไร้ขนที่เปียกชื้น

พิมยืนเปลือยเปล่าต่อหน้าผม รอยยิ้มมุมปากของเธอเหมือนปีศาจตัวน้อยที่รู้ว่าถือไพ่เหนือกว่า

"ว่าไงคะ... เครื่องยนต์สตาร์ทติดหรือยัง?" เธอก้าวเข้ามาหาผม มือเรียวสวยลูบไล้แผงอกผมผ่านเสื้อเชิ้ตที่ผมยังไม่ได้ถอด "หรือต้องให้พิมช่วย... 'อุ่นเครื่อง' ให้ก่อน?"

ผมมองหน้าเธอ สลับกับมองโทรศัพท์ที่เปิดแชทของไอ้ศิลาทิ้งไว้บนเตียง ความโกรธ ความหึง และความต้องการมันตีกันมั่วไปหมด

"ไม่ต้อง... เครื่องนิวร้อนตั้งแต่อ่านแชทเมื่อกี้แล้ว" ผมตอบเสียงแหบพร่า

ผมกระชากแขนพิม ดึงร่างนุ่มนิ่มที่เย็นเฉียบจากน้ำเย็นเข้ามากอดแนบตัว ความเปียกชื้นซึมผ่านเสื้อผ้าผมเข้ามา แต่นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกถึงสัดส่วนโค้งเว้าของเธอชัดเจนขึ้น ผมก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นสบู่ที่หอมฟุ้ง... แต่ในจินตนาการของผม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจากงานปาร์ตี้มันยังตามหลอกหลอนไม่หาย

"อื้อออ... นิว... ใจเย็นสิ..." พิมครางประท้วงเบาๆ เมื่อผมขบเม้มที่ต้นคอเธอแรงๆ "เดี๋ยวเป็นรอย... พรุ่งนี้พิมต้องไปทำงานนะ"

"เป็นรอยสิดี... ไอ้ศิลามันจะได้เห็น!" ผมคำราม "มันจะได้รู้ว่าคอขาวๆ ที่มันจ้องนักหนา... มีเจ้าของแล้ว!"

"ฮิฮิ... หวงจังเลยนะ" พิมหัวเราะชอบใจในลำคอ เธอแอ่นคอให้ผมทำรอยอย่างเต็มใจ "เอาสิ... ทำรอยเลย... ให้พี่ศิลาเขาเห็นชัดๆ ไปเลย... เผื่อเขาจะอิจฉานิวเล่น"

คำยั่วยุของเธอได้ผลชะงัด ผมผลักพิมลงบนเตียง ร่างขาวผ่องจมลงไปในผ้าปูที่นอนสีเทา ผมตามลงไปคร่อมทับเธอทันที มองดูสายตายั่วยวนที่จ้องมองผมตาแป๋ว

"ถอดเสื้อให้นิวหน่อยสิ..." ผมสั่ง

พิมยิ้มหวาน ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อผมทีละเม็ดอย่างใจเย็น "มือสั่นเชียวนะคะ... ตื่นเต้นเหรอ?" เธอแซว "ดูสิ... เหงื่อซึมหมดแล้ว... ถ้าเป็นพี่ศิลา เขาคงถอดแบบเท่ๆ... ไม่มือสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนิวหรอกมั้ง"

"หยุดพูดถึงมันเดี๋ยวนี้!" ผมกระชากเสื้อตัวเองออกจนกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดกระเด็น "อยากได้ความเท่นักใช่มั้ย... ได้! เดี๋ยวจะจัดให้!"

ผมก้มลงไปครอบครองยอดอกสีชมพูที่ชูชันท้าทาย ลิ้นร้อนตวัดเลียรัวเร็วสลับกับดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม มืออีกข้างบีบขยำหน้าอกนุ่มหยุ่นจนเนื้อล้นง่ามนิ้ว

"อ๊าาา... นิว... เสียว... ซี๊ดดด..." พิมแอ่นอกรับสัมผัส มือขยุมผมผมแน่น "ดูดแรงจัง... อื้อออ... นิวดูดเก่งกว่ากินหอยนางรมอีกนะเนี่ย..."

เธอยังไม่วายเอาเรื่องในงานมาเปรียบเทียบ "หอยนางรมฝรั่งเศสของมัน... จะสู้หอยนางรมไทยของพิมได้มั้ยน้า..." เธอกระซิบเสียงพร่า พลางแยกขาเรียวยาวออกกว้าง "อยากชิมมั้ยคะ... ว่าหวานสู้ของพี่ศิลาได้รึเปล่า?"

ผมเลื่อนตัวลงต่ำทันที แทรกตัวเข้าไประหว่างขาขาวเนียนที่เปิดอ้าต้อนรับ ภาพตรงหน้าทำเอาผมแทบคลั่ง กลีบเนื้อสีสดที่สะอาดสะอ้าน มีน้ำใสๆ ไหลซึมออกมาปะปนกับหยดน้ำจากการอาบน้ำ ผมไม่แน่ใจว่าน้ำใสๆ นั่น... มันไหลออกมาเพราะสัมผัสของผม หรือเพราะบทสนทนาวาบหวิวกับไอ้ศิลาในแชทกันแน่?

"แฉะขนาดนี้..." ผมใช้นิ้วปาดน้ำหวานมาดู "คุยกับมันจนน้ำเดินเลยเหรอพิม?"

พิมบิดตัวเร่า หน้าแดงก่ำ "บ้า... ทะลึ่ง! แฉะเพราะนิวต่างหากเล่า!" เธอเถียงข้างๆ คูๆ "แต่มันก็... อื้อออ... ตื่นเต้นนิดนึง..."

ผมก้มลงไปใช้ลิ้นลากผ่านร่องสวาทของเธอ ตวัดเลียเม็ดเสียวรัวๆ "อ๊าาาา! นิว! เสียว! ลิ้น... ลิ้นนิว... ซี๊ดดด!"

ผมผละออกมามองหน้าเธอที่ตอนนี้แดงก่ำ ตาปรือเยิ้มด้วยแรงอารมณ์ ผมจัดการถอดกางเกงตัวเองออก งัดแก่นกายที่ปวดหนึบออกมาจ่อที่ปากทางรัก

"พิม..." ผมเรียกเธอ "คะ...?" "อยากลองของแปลกมั้ย..." "อะไร...?" "สมมติว่า... ตอนนี้นิวเป็นพี่ศิลา..."

พิมตาโตขึ้นมาทันที แววตาประกายวาววับ "นิว... จะเล่นอะไร..." "ก็พิมชอบมันนักไม่ใช่เหรอ..." ผมกัดฟันพูด "งั้นลองจินตนาการสิ... ว่าคนที่กำลังจะเสียบพิมอยู่ตอนนี้... คือคุณพี่ศิลา เจ้าของรถ Porsche..."

เริ่มแล้ว

จิตรนการเลย