"อู้ยยยย ซี๊ดดดด พี่ชุ่มจ้ะ ทำเถอะชั้นไม่ไหวแล้วน้ะพี่จ๋าาา ซี๊ดดด" นางรุ่งที่ถูกกระตุ้นอารมณ์จนทนไม่ไหวร้องขอจากผัวรัก นายชุ่มจึงกระตุกเอาผ้าขาวม้าที่พันรอบเอวออกไปกองไว้ข้างๆ จากนั้นเค้าก็ขยับเข้าแทรกกลางหว่างนอนทาบทับลงบนร่างของเธอ "อู้ยยย เบาๆน้ะพี่ชุ่มค่อยๆก่อนน้ะพี่ อ้าาา ซี๊ดดด" ขนาดของนายชุ่มนั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากนักกำลังพอดีๆนั่นแหละแต่ด้วยนายชุ่มนั้นก็ไม่ได้ช่ำชองมีประสบการณ์มากมายกับเรื่องแบบนี้นัก เมื่อมีอารมณ์ก็เขี่ยๆถูๆแยงๆดูดๆ พอมีน้ำหน่อยก็ขึ้นคร่อมสอดเข้าได้ก็ซอยยิกๆๆๆ ไม่นานก็ "อ้าาาา อู้ยยยย ซี๊ดดด อื้มมมม" เสียงร้องครางจากนายชุ่มที่รีบซอยรีบเสร็จแล้วก็ลงไปนอนแผ่หราถ่างขากระดอห้อยอยู่แบบนั้นแล้วก็หลับไป ซึ่งก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทำให้นางรุ่งนั้นต้องนอนตาเบิกโพรงอารมณ์เงี่ยนค้างมาอยู่ทุกครั้งไป แต่ด้วยความรักที่มีต่อนายชุ่มที่เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เธอจึงได้แต่อดทนนอนตาค้างด้วยพยายามให้อารมณ์กระสันค่อยๆดับลงช้าๆและคิดเอาว่าผู้หญิงทุกๆคนคงเป็นแบบเธอละมั้งน้ะ แต่ก็มีอีกคนที่ยังนอนอยู่ด้านนอกห้องรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวภายในแต่ไม่นานก็เงียบลง เป็นลุงคำนั่นเองแกไม่ได้คิดจะมาถ้ำมองหรือแอบฟังอะไรหรอก แต่แกก็อยู่ตัวคนเดียวมานานตั้งแต่เมียแกตายจากไปหลายสิบปี แกก็ไม่คิดที่จะมีเมียใหม่ทนอยู่ตัวคนเดียวมาจนถึงทุกวันนี้ คืนนี้ที่แกกำลังนอนหลับเพลินๆก็ให้รู้สึกสั่นไหวของบ้านแต่เพียงไม่นานก็หยุดลง แกเองเคยมีครอบครัวมาแล้วก็เข้าใจเรื่องของผัวหนุ่มเมียสาวมันก็เป็นเรื่องธรรมดานั่นแหละ แต่ที่แกติดใจอยู่นิดนึงคือว่าทำไมมันจบแบบรวดเร็วเหลือเกิน หรือว่าแกจะคิดมากสอดรู้สอดเห็นไม่เข้าเรื่องว้ะเนี่ย "เฮ้ออ นอนดีกว่ากู"

เช้าขึ้นของอีกวันที่นายชุ่มและนางรุ่งเข้าบ้านของตัวเองเพื่อจัดการปัดกวาดเช็ดถูฝุ่นในบ้านที่ขาดคนอยู่อาศัยมานานเกือบสองปี "เฮ้ยไอ้ชุ่มโว้ยยย ถ้าเอ็งมีอะไรขาดเหลือก็บอกลุงน้ะ ไปเอาที่บ้านลุงได้เลยไม่ต้องเกรงใจน้ะโว้ย ลุงไปสวนก่อนเน้อ" ลุงคำกำลังจะไปสวนเมื่อเดินผ่านบ้านของนายชุ่มจึงตะโกนบอกกับเค้า "จ้าลุง ชั้นขอบคุณน้ะจ้ะ เดี๋ยวยังไงถ้ามีอะไรชั้นจะไปหาลุงน้ะจ้ะ" นายชุ่มออกมาหน้าบ้านแล้วร้องบอกกลับไป ลุงคำแกจึงเดินออกไปทำงานที่สวนของแกในเช้าวันนั้น "เป็นไงบ้างจ้ะรุ่ง บ้านพี่พออยู่ได้ไหมจ้ะ" นายชุ่มถามเมียสาวด้วยความห่วงใยเธอ "ไม่เป็นไรจ้ะพี่ชั้นอยู่ได้จ้ะ ที่ชั้นเคยอยู่เคยนอนแคบกว่านี้เยอะเลยน้ะพี่ บ้านพี่นี่ถือว่ากว้างขวางกว่าเยอะเลยล่ะจ้ะ" นางรุ่งกล่าวตอบผัวด้วยความรู้สึกดีใจที่จะได้มีครอบครัวมีบ้านของตัวเองซักที ต่อไปนี้ชีวิตของเธอกับผัวน่าจะค่อยๆดีขึ้นแล้วน้ะ เมื่อทั้งสองช่วยกันทำความสะอาดบ้านปัดกวาดเช็ดถูจนเกือบจะเสร็จแล้ว แต่ก็ยังมีหน้าต่างบานหนึ่งที่แน่นจนเปิดไม่ได้นางรุ่งจึงเรียกผัวให้มาช่วยเปิดให้หน่อย "พี่ชุ่มมาช่วยชั้นหน่อยซิ หน้าต่างบานนี้มันแน่นเหลือเกินจ้ะ ชั้นเปิดไม่ไหว" นายชุ่มจึงพยายามออกแรงผลักหนักๆมันก็เหมือนจะออกแต่ก็ดีดเข้ามาเหมือนเดิม จนนายชุ่มก็พยายามดูแล้วก็ไม่ได้ติดกลอนประตูอะไรนี่หว่ามันอะไรกันว้ะ เค้าจึงเดินลงมาด้านล่างที่มีป่าหญ้าขึ้นจนรกไปหมดที่เค้าเองก็เตรียมที่จะถากถางให้เตียนในวันถัดไป เค้าค่อยๆแหวกป่าหญ้าเข้าไปจนถึงด้านข้างบ้านที่หน้าต่างมันเปิดไม่ออก ที่แท้มันก็มีกิ่งไม้กิ่งใหญ่ยื่นออกไปดันหน้าต่างบานนั้นไว้นี่เอง เค้าจึงเดินไปหยิบมีดอีโต้ในบ้านออกมาแล้วปีนขึ้นต้นไม้นั้นเพื่อจะตัดกิ่งออก ตอนที่ปีนขึ้นไปตัดกิ่งไม้ก็ไม่มีอะไรหรอกแต่พอตัดเสร็จแล้วกำลังจะปีนลงนี่ซิตีนดันพลาดเหยียบกิ่งที่มันเปราะหักแล้วนายชุ่มก็ร่วงลงมาที่พื้นดังแอ้ก เค้าจุกจนร้องแทบไม่ออกดีที่มันไม่สูงมากเท่าไหร่นัก นางรุ่งได้ยินเสียงเหมือนอะไรหักและเสียงหล่นดังตุ้บจึงวิ่งออกมาดูก็เห็นผัวนอนจุกงอตัวอยู่อย่างนั้นก็ตกใจรีบวิ่งไปที่บ้านลุงคำ "ลุงคำจ้ะ ลุงคำ ช่วยหนูด้วย พี่ชุ่มตกต้นไม้จ้ะลุง ลุงอยู่ไหมจ้ะลุง" เธอตะโกนเรียกลุงคำอยู่หน้าบ้านของแก ที่แกเพิ่งกลับมาถึงบ้านได้ซักพักแล้วเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกก็รีบเดินออกมาหน้าบ้านทันที "เอ้าว่าไงว้ะนังรุ่งมีอะไรเหรอเอ็ง" ลุงคำร้องถามกลับไป "ลุงช่วยไปดูพี่ชุ่มหน่อยจ้ะลุง เค้าตกต้นไม้จ้ะ หนูอยู่ในบ้านได้ยินเสียงหล่นดังตุ้บเลยออกมาดูก็เจอพี่ชุ่มนอนกองอยู่กับพื้นแล้วจ้ะ ลุงช่วยไปดูผัวหนูหน่อยน้ะจ้ะลุง" เมื่อลุงคำได้ยินว่าไอ้ชุ่มตกต้นไม้ก็รีบลงจากบ้านวิ่งไปที่บ้านของมันทันที "ไอ้ชุ่มเอ็งทำไรว้ะเนี่ย ไอ้นี่ เอ้อออ เป็นไงบ้างมาๆค่อยๆลุกขึ้นน้ะเอ็ง ช้าๆๆ เจ็บตรงไหนบ้างบอกลุงซิว้ะ" ลุงคำเข้ามาก็เจอนายชุ่มนอนตัวงอด้วยความจุกเสียดอยู่กับพื้นดินจึงรีบเข้าไปช่วยพยุงร่างของเค้าขึ้นมาช้าๆ เมื่อลุงคำลองตรวจดูอาการแล้วก็พบว่านายชุ่มมีอาการขาแพลงและฟกช้ำตามตัวแต่ที่หนักหน่อยคือข้างลำตัวที่น่าจะตกลงมากระแทกพื้นเต็มๆแต่ดูแล้วซี่โครงไม่หักแต่ก็เจ็บหนักอยู่ ลุงคำเองนั้นพื้นฐานแกก็พอมีความรู้เรื่องยาเรื่องสมุนไพรอยู่บ้างจึงเอาสมุนไพรที่แกมีมาบดแล้วต้มกับน้ำเพื่อแก้ช้ำในให้นายชุ่มดื่ม แล้วมีบางตัวที่ต้องใช้พอกในจุดที่ฟกช้ำซึ่งคงต้องไปหามาเพิ่มเพราะที่แกเก็บไว้มันมีไม่มากนัก "เอ้อ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าป่าไปดูสมุนไพรให้เอ็งเพิ่มหน่อยแล้วกันน้ะไอ้ชุ่มเอ้ย ที่ข้ามีอยู่มันไม่มากว่ะ รอหน่อยแล้วกันน้ะ แต่ที่มีอยู่ตอนนี้ก็พอให้กินให้ใช้ได้อยู่ไม่กี่วัน ต้องรีบหาเพิ่มว่ะ แล้ววันนี้เอ็งกินข้าวกินน้ำอะไรกันหรือยังเนี่ย ไปเอาที่บ้านลุงก่อนน้ะรุ่งเอ้ย เดี๋ยวผัวเอ็งจะได้กินข้าวกินยาซ้ะจะได้นอน" ลุงคำบอกกับสองผัวเมียด้วยความห่วงใยแล้วแกก็กลับบ้านไปพร้อมนางรุ่งเพื่อไปเอาข้าวของที่บ้านของแก

ลุงใจดีต้องมีอะไรตอบแทน

ลุงคำช่วยได้ทุกเรื่อง

ได้บรรยากาศทุ่งนาเย็นๆ สงสัยจะได้ช่วยกันนานเเหละเนอะมาเเนวนี้