# Chapter 9: งูในหญ้า

---

สัปดาห์ต่อมา

พิมกับภัทรคบกันอย่างเปิดเผยมากขึ้น ไม่ได้ประกาศให้ทั้งมหาลัยรู้ แต่ก็ไม่ได้ปิดบัง

ใครเห็นก็รู้—สองคนนี้เป็นแฟนกัน

"ดีใจด้วยนะ" แอมพูด ตอนกินข้าวเที่ยงด้วยกัน "ในที่สุดก็สมหวัง"

"ขอบคุณ" พิมยิ้ม

"แต่ระวังตัวด้วยนะ"

"ระวังอะไร"

"ก็...มีคนไม่พอใจ" แอมเหลือบมองไปทางโต๊ะไกลๆ

พิมตามสายตาไป เห็นกลุ่มผู้หญิงกำลังมองมาทางเธอ สายตาไม่เป็นมิตร

"แฟนคลับพี่ภัทร" แอมอธิบาย "เขาเป็นที่หมายปองมานาน พอมีคนมาคว้าไป ก็ต้องมีคนไม่พอใจ"

"หนูไม่ได้ทำอะไรผิด"

"รู้ แต่พวกเธอไม่สน ระวังไว้ก็ดี"

---

บ่ายวันนั้น พิมเดินไปห้องสมุดคนเดียว ภัทรติดคลาส

ระหว่างเดิน มีคนเรียกจากด้านหลัง

"พิมลดา"

พิมหันไป ธีร์ยืนอยู่ไม่ไกล ยิ้มหล่อเหมือนเคย

"พี่ธีร์"

"นานไม่ได้เจอ ไปไหนมา" เขาเดินเข้ามาใกล้

"ก็...ยุ่งๆ ค่ะ"

"ยุ่งกับแฟนใหม่สินะ" ธีร์ยิ้มรู้ทัน "ได้ยินว่าคบกับภัทรวิศวะ"

พิมพยักหน้า ไม่ปฏิเสธ

"ดีใจด้วย" ธีร์พูด แต่น้ำเสียงไม่ได้ฟังดูดีใจ "แต่ถ้าวันไหนเปลี่ยนใจ...บอกพี่นะ"

"พี่ธีร์ หนูมีแฟนแล้ว"

"รู้" เขายักไหล่ "แต่คนเราเปลี่ยนใจได้ โดยเฉพาะถ้ารู้ความจริงบางอย่าง"

พิมขมวดคิ้ว "ความจริงอะไร"

"ยังไม่ถึงเวลา" ธีร์ยิ้มลึกลับ "แต่เดี๋ยวก็รู้เอง"

เขาเดินจากไป ทิ้งพิมไว้กับความสงสัย

---

คืนนั้น พิมเล่าให้ภัทรฟัง

"พี่ธีร์พูดแปลกๆ" เธอบอก "บอกว่ามีความจริงบางอย่าง"

ภัทรเงียบไปครู่ สีหน้าเปลี่ยน

"พี่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรไหม"

"อาจจะ" ภัทรตอบช้าๆ "แต่ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรพูด"

"เรื่องอะไร"

ภัทรหันมามองเธอ "พี่จะเล่าให้ฟัง แต่ขอเวลาหน่อย ยังไม่พร้อม"

"เรื่องพี่มิ้นท์หรอคะ"

"...ส่วนหนึ่ง"

พิมอยากถามต่อ แต่เห็นสีหน้าเขา เธอก็เข้าใจว่าควรรอ

"โอเค" เธอตอบ "พี่พร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอก"

ภัทรยิ้มบางๆ จับมือเธอ "ขอบคุณที่เข้าใจ"

---

วันต่อมา

พิมเดินออกจากตึกเรียน เจอมิ้นท์ยืนรออยู่

"สวัสดี" มิ้นท์ทักก่อน ยิ้มหวาน "พิมใช่ไหม แฟนใหม่ภัทร"

พิมตกใจ "พี่มิ้นท์..."

"รู้จักหรอ ดี" มิ้นท์เดินเข้ามาใกล้ "อยากคุยด้วย"

"เรื่องอะไรคะ"

"เรื่องภัทร" มิ้นท์มองตรงตา "เรื่องที่เธอควรรู้ก่อนจะสายเกินไป"

---

ทั้งคู่ไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ ห่างจากคนอื่น

"ฉันกับภัทรคบกันปีนึง" มิ้นท์เริ่ม "ตอนนั้นคิดว่ารักกันมาก"

พิมเงียบ ฟัง

"แต่ภัทรมีปัญหา" มิ้นท์พูดต่อ "เขาเก็บทุกอย่างไว้ในใจ ไม่ยอมเปิดเผย ไม่ยอมพึ่งพา"

"นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแย่—"

"ฟังก่อน" มิ้นท์ขัด "และเขาหึงมาก หึงโดยไม่มีเหตุผล ควบคุมโดยไม่รู้ตัว"

พิมขมวดคิ้ว นี่ไม่เหมือนภัทรที่เธอรู้จัก

"ตอนเราคบกัน เขาไม่ชอบให้ฉันคุยกับผู้ชายอื่น ไม่ชอบให้ไปไหนมาไหนคนเดียว" มิ้นท์เล่าต่อ "ตอนแรกก็คิดว่าห่วง แต่นานไปมันอึดอัด"

"แล้วทำไมถึงเลิกกันคะ"

"ฉันได้ทุนไปแลกเปลี่ยน ภัทรไม่อยากให้ไป" มิ้นท์ตอบ "บอกว่าถ้าไป ก็จบกัน"

"แล้วพี่ก็เลือกไป"

"ฉันเลือกตัวเอง" มิ้นท์แก้ "ฉันรักเขา แต่ฉันไม่ยอมให้ใครควบคุมชีวิตฉัน"

---

พิมนิ่งไป ไม่รู้จะเชื่อหรือไม่

"ทำไมพี่ถึงมาเล่าให้หนูฟัง"

"เพราะไม่อยากให้เธอเจ็บเหมือนฉัน" มิ้นท์ตอบ "ภัทรเป็นคนดี แต่เขาก็มีด้านมืด ทุกคนมี"

"หนูจะพิจารณาเอง"

"ก็ดี" มิ้นท์ลุกขึ้น "แค่อยากเตือน ก่อนที่เธอจะลึกเกินถอน"

เธอเดินจากไป พิมนั่งมองหลังเธอ หัวใจหนักอึ้ง

*ภัทรเป็นคนแบบนั้นจริงหรือเปล่า?*

---

เย็นวันนั้น พิมเจอภัทรตามปกติ แต่ใจไม่นิ่ง

"เป็นอะไร" ภัทรถาม สังเกตเห็นความผิดปกติ

"ไม่มีอะไร"

"โกหกไม่เก่ง" เขาพูดเหมือนเคย "เล่ามา"

พิมลังเล "วันนี้หนูเจอพี่มิ้นท์"

ภัทรนิ่งไป สีหน้าแข็ง

"เธอเล่าอะไร"

"เรื่องตอนคบกัน" พิมตอบตรงๆ "บอกว่าพี่หึง ควบคุม"

ภัทรถอนหายใจ นั่งลงบนม้านั่ง

"มันจริงบางส่วน" เขายอมรับ

พิมหัวใจหล่น

"ตอนคบมิ้นท์ พี่เป็นคนละคนกับตอนนี้" ภัทรอธิบาย "พี่หึง พี่กลัวสูญเสีย พี่ทำผิดหลายอย่าง"

"แล้วตอนนี้ล่ะ"

"ตอนนี้พี่พยายามเปลี่ยน" เขามองเธอ "ตอนเลิกกับมิ้นท์ พี่ใช้เวลาคิดทบทวน รู้ว่าตัวเองทำผิด และไม่อยากทำแบบนั้นอีก"

"แต่ถ้าพี่ยังเป็นแบบนั้นอยู่..."

"ถ้าพี่ทำให้น้องรู้สึกอึดอัด บอกพี่" ภัทรพูดหนักแน่น "พี่จะฟัง จะปรับ จะไม่ทำเหมือนที่ทำกับมิ้นท์"

---

พิมมองเขานิ่ง เห็นความจริงใจในดวงตา

"โอเค" เธอตอบ "หนูจะบอก ถ้ามีอะไร"

ภัทรยิ้มโล่งใจ จับมือเธอ

"ขอบคุณที่ให้โอกาส"

"พี่บอกว่าจะไม่โกหก" พิมพูด "หนูก็จะไม่ตัดสินจากคำพูดคนอื่น หนูจะดูจากสิ่งที่พี่ทำ"

"ยุติธรรมมาก" ภัทรยกมือเธอขึ้นจูบ "พี่จะพิสูจน์ให้เห็น"

พิมยิ้ม แม้จะยังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอเลือกที่จะเชื่อใจเขา

อย่างน้อยก็ตอนนี้

---

ในขณะเดียวกัน

ธีร์กับมิ้นท์นั่งอยู่ในรถหรูของเขา จอดอยู่ไม่ไกล

"ทำตามที่บอกแล้ว" มิ้นท์พูด "เล่าให้พิมฟังแล้ว"

"ดี" ธีร์ยิ้ม "แล้วเธอว่ายังไง"

"ดูเหมือนจะเชื่อบ้าง แต่ไม่ทั้งหมด"

"ไม่เป็นไร เมล็ดพันธุ์หว่านไว้แล้ว" ธีร์พิงพนักเก้าอี้ "เดี๋ยวมันก็งอก"

"ทำไมนายถึงอยากได้พิมขนาดนั้น" มิ้นท์ถาม "มีผู้หญิงตั้งเยอะ"

"เพราะมันท้าทาย" ธีร์ตอบ "และเพราะนางเป็นของภัทร"

"นายแค่อยากแย่งของคนอื่น"

"อาจจะ" ธีร์ยักไหล่ "แต่มิ้นท์ล่ะ ทำไปเพราะอะไร"

มิ้นท์เงียบไปครู่ "เพราะฉันยังรักเขา"

"รักแต่ทำร้าย?"

"รักจึงไม่อยากให้เป็นของคนอื่น" มิ้นท์ตอบ เสียงเย็น "ถ้าฉันได้เขาคืน ฉันจะเปลี่ยน"

ธีร์หัวเราะ "เราเป็นคนแบบเดียวกัน มิ้นท์"

"ไม่เหมือน ฉันรักจริง นายแค่สนุก"

"อาจจะ" ธีร์สตาร์ทรถ "แต่ผลลัพธ์เหมือนกัน—ภัทรต้องเจ็บ"

---

*จบ Chapter 9*

# Chapter 9: งูในหญ้า

---

สัปดาห์ต่อมา

พิมกับภัทรคบกันอย่างเปิดเผยมากขึ้น ไม่ได้ประกาศให้ทั้งมหาลัยรู้ แต่ก็ไม่ได้ปิดบัง

ใครเห็นก็รู้—สองคนนี้เป็นแฟนกัน

"ดีใจด้วยนะ" แอมพูด ตอนกินข้าวเที่ยงด้วยกัน "ในที่สุดก็สมหวัง"

"ขอบคุณ" พิมยิ้ม

"แต่ระวังตัวด้วยนะ"

"ระวังอะไร"

"ก็...มีคนไม่พอใจ" แอมเหลือบมองไปทางโต๊ะไกลๆ

พิมตามสายตาไป เห็นกลุ่มผู้หญิงกำลังมองมาทางเธอ สายตาไม่เป็นมิตร

"แฟนคลับพี่ภัทร" แอมอธิบาย "เขาเป็นที่หมายปองมานาน พอมีคนมาคว้าไป ก็ต้องมีคนไม่พอใจ"

"หนูไม่ได้ทำอะไรผิด"

"รู้ แต่พวกเธอไม่สน ระวังไว้ก็ดี"

---

บ่ายวันนั้น พิมเดินไปห้องสมุดคนเดียว ภัทรติดคลาส

ระหว่างเดิน มีคนเรียกจากด้านหลัง

"พิมลดา"

พิมหันไป ธีร์ยืนอยู่ไม่ไกล ยิ้มหล่อเหมือนเคย

"พี่ธีร์"

"นานไม่ได้เจอ ไปไหนมา" เขาเดินเข้ามาใกล้

"ก็...ยุ่งๆ ค่ะ"

"ยุ่งกับแฟนใหม่สินะ" ธีร์ยิ้มรู้ทัน "ได้ยินว่าคบกับภัทรวิศวะ"

พิมพยักหน้า ไม่ปฏิเสธ

"ดีใจด้วย" ธีร์พูด แต่น้ำเสียงไม่ได้ฟังดูดีใจ "แต่ถ้าวันไหนเปลี่ยนใจ...บอกพี่นะ"

"พี่ธีร์ หนูมีแฟนแล้ว"

"รู้" เขายักไหล่ "แต่คนเราเปลี่ยนใจได้ โดยเฉพาะถ้ารู้ความจริงบางอย่าง"

พิมขมวดคิ้ว "ความจริงอะไร"

"ยังไม่ถึงเวลา" ธีร์ยิ้มลึกลับ "แต่เดี๋ยวก็รู้เอง"

เขาเดินจากไป ทิ้งพิมไว้กับความสงสัย

---

คืนนั้น พิมเล่าให้ภัทรฟัง

"พี่ธีร์พูดแปลกๆ" เธอบอก "บอกว่ามีความจริงบางอย่าง"

ภัทรเงียบไปครู่ สีหน้าเปลี่ยน

"พี่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรไหม"

"อาจจะ" ภัทรตอบช้าๆ "แต่ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรพูด"

"เรื่องอะไร"

ภัทรหันมามองเธอ "พี่จะเล่าให้ฟัง แต่ขอเวลาหน่อย ยังไม่พร้อม"

"เรื่องพี่มิ้นท์หรอคะ"

"...ส่วนหนึ่ง"

พิมอยากถามต่อ แต่เห็นสีหน้าเขา เธอก็เข้าใจว่าควรรอ

"โอเค" เธอตอบ "พี่พร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอก"

ภัทรยิ้มบางๆ จับมือเธอ "ขอบคุณที่เข้าใจ"

---

วันต่อมา

พิมเดินออกจากตึกเรียน เจอมิ้นท์ยืนรออยู่

"สวัสดี" มิ้นท์ทักก่อน ยิ้มหวาน "พิมใช่ไหม แฟนใหม่ภัทร"

พิมตกใจ "พี่มิ้นท์..."

"รู้จักหรอ ดี" มิ้นท์เดินเข้ามาใกล้ "อยากคุยด้วย"

"เรื่องอะไรคะ"

"เรื่องภัทร" มิ้นท์มองตรงตา "เรื่องที่เธอควรรู้ก่อนจะสายเกินไป"

---

ทั้งคู่ไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ ห่างจากคนอื่น

"ฉันกับภัทรคบกันปีนึง" มิ้นท์เริ่ม "ตอนนั้นคิดว่ารักกันมาก"

พิมเงียบ ฟัง

"แต่ภัทรมีปัญหา" มิ้นท์พูดต่อ "เขาเก็บทุกอย่างไว้ในใจ ไม่ยอมเปิดเผย ไม่ยอมพึ่งพา"

"นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแย่—"

"ฟังก่อน" มิ้นท์ขัด "และเขาหึงมาก หึงโดยไม่มีเหตุผล ควบคุมโดยไม่รู้ตัว"

พิมขมวดคิ้ว นี่ไม่เหมือนภัทรที่เธอรู้จัก

"ตอนเราคบกัน เขาไม่ชอบให้ฉันคุยกับผู้ชายอื่น ไม่ชอบให้ไปไหนมาไหนคนเดียว" มิ้นท์เล่าต่อ "ตอนแรกก็คิดว่าห่วง แต่นานไปมันอึดอัด"

"แล้วทำไมถึงเลิกกันคะ"

"ฉันได้ทุนไปแลกเปลี่ยน ภัทรไม่อยากให้ไป" มิ้นท์ตอบ "บอกว่าถ้าไป ก็จบกัน"

"แล้วพี่ก็เลือกไป"

"ฉันเลือกตัวเอง" มิ้นท์แก้ "ฉันรักเขา แต่ฉันไม่ยอมให้ใครควบคุมชีวิตฉัน"

---

พิมนิ่งไป ไม่รู้จะเชื่อหรือไม่

"ทำไมพี่ถึงมาเล่าให้หนูฟัง"

"เพราะไม่อยากให้เธอเจ็บเหมือนฉัน" มิ้นท์ตอบ "ภัทรเป็นคนดี แต่เขาก็มีด้านมืด ทุกคนมี"

"หนูจะพิจารณาเอง"

"ก็ดี" มิ้นท์ลุกขึ้น "แค่อยากเตือน ก่อนที่เธอจะลึกเกินถอน"

เธอเดินจากไป พิมนั่งมองหลังเธอ หัวใจหนักอึ้ง

*ภัทรเป็นคนแบบนั้นจริงหรือเปล่า?*

---

เย็นวันนั้น พิมเจอภัทรตามปกติ แต่ใจไม่นิ่ง

"เป็นอะไร" ภัทรถาม สังเกตเห็นความผิดปกติ

"ไม่มีอะไร"

"โกหกไม่เก่ง" เขาพูดเหมือนเคย "เล่ามา"

พิมลังเล "วันนี้หนูเจอพี่มิ้นท์"

ภัทรนิ่งไป สีหน้าแข็ง

"เธอเล่าอะไร"

"เรื่องตอนคบกัน" พิมตอบตรงๆ "บอกว่าพี่หึง ควบคุม"

ภัทรถอนหายใจ นั่งลงบนม้านั่ง

"มันจริงบางส่วน" เขายอมรับ

พิมหัวใจหล่น

"ตอนคบมิ้นท์ พี่เป็นคนละคนกับตอนนี้" ภัทรอธิบาย "พี่หึง พี่กลัวสูญเสีย พี่ทำผิดหลายอย่าง"

"แล้วตอนนี้ล่ะ"

"ตอนนี้พี่พยายามเปลี่ยน" เขามองเธอ "ตอนเลิกกับมิ้นท์ พี่ใช้เวลาคิดทบทวน รู้ว่าตัวเองทำผิด และไม่อยากทำแบบนั้นอีก"

"แต่ถ้าพี่ยังเป็นแบบนั้นอยู่..."

"ถ้าพี่ทำให้น้องรู้สึกอึดอัด บอกพี่" ภัทรพูดหนักแน่น "พี่จะฟัง จะปรับ จะไม่ทำเหมือนที่ทำกับมิ้นท์"

---

พิมมองเขานิ่ง เห็นความจริงใจในดวงตา

"โอเค" เธอตอบ "หนูจะบอก ถ้ามีอะไร"

ภัทรยิ้มโล่งใจ จับมือเธอ

"ขอบคุณที่ให้โอกาส"

"พี่บอกว่าจะไม่โกหก" พิมพูด "หนูก็จะไม่ตัดสินจากคำพูดคนอื่น หนูจะดูจากสิ่งที่พี่ทำ"

"ยุติธรรมมาก" ภัทรยกมือเธอขึ้นจูบ "พี่จะพิสูจน์ให้เห็น"

พิมยิ้ม แม้จะยังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอเลือกที่จะเชื่อใจเขา

อย่างน้อยก็ตอนนี้

---

ในขณะเดียวกัน

ธีร์กับมิ้นท์นั่งอยู่ในรถหรูของเขา จอดอยู่ไม่ไกล

"ทำตามที่บอกแล้ว" มิ้นท์พูด "เล่าให้พิมฟังแล้ว"

"ดี" ธีร์ยิ้ม "แล้วเธอว่ายังไง"

"ดูเหมือนจะเชื่อบ้าง แต่ไม่ทั้งหมด"

"ไม่เป็นไร เมล็ดพันธุ์หว่านไว้แล้ว" ธีร์พิงพนักเก้าอี้ "เดี๋ยวมันก็งอก"

"ทำไมนายถึงอยากได้พิมขนาดนั้น" มิ้นท์ถาม "มีผู้หญิงตั้งเยอะ"

"เพราะมันท้าทาย" ธีร์ตอบ "และเพราะนางเป็นของภัทร"

"นายแค่อยากแย่งของคนอื่น"

"อาจจะ" ธีร์ยักไหล่ "แต่มิ้นท์ล่ะ ทำไปเพราะอะไร"

มิ้นท์เงียบไปครู่ "เพราะฉันยังรักเขา"

"รักแต่ทำร้าย?"

"รักจึงไม่อยากให้เป็นของคนอื่น" มิ้นท์ตอบ เสียงเย็น "ถ้าฉันได้เขาคืน ฉันจะเปลี่ยน"

ธีร์หัวเราะ "เราเป็นคนแบบเดียวกัน มิ้นท์"

"ไม่เหมือน ฉันรักจริง นายแค่สนุก"

"อาจจะ" ธีร์สตาร์ทรถ "แต่ผลลัพธ์เหมือนกัน—ภัทรต้องเจ็บ"

---

*จบ Chapter 9*