มหาวิทยาลัยรัฐ กรุงเทพชั้นใน — เวลา 16:30 น.

เสียงกลองสันทนาการดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงยิมเนเซียมขนาดใหญ่ เสียงเชียร์และเสียงกรี๊ดของเหล่านักศึกษาใหม่และรุ่นพี่ดังก้องสะท้อนไปมา บรรยากาศของงานฟุตบอลประเพณีประจำปีกำลังคุกรุ่นไปด้วยความสนุกสนานและพลังของวัยหนุ่มสาว

"น้องพลอย! เตรียมตัวสแตนด์บายข้างเวทีเลยลูก! อีก 5 นาทีโชว์เริ่มแล้ว!"

เสียงพี่กะเทยชมรมเชียร์ตะโกนแข่งกับเสียงกลอง ทำเอา "พลอย" หรือ นางสาวพลอยไพลิน นักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 2 สะดุ้งเล็กน้อย
เธอรีบวางขวดน้ำลง เช็คความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกบานเล็กที่เพื่อนถือให้

ในกระจกนั้นสะท้อนภาพหญิงสาววัย 20 ปี ที่งดงามราวกับตุ๊กตา
ผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียดที่ยังไม่เคยผ่านประสบการณ์ชีวิตมากมายเท่าไหร่ ดวงตากลมโตสุกใสเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความสดใส ริมฝีปากจิ้มลิ้มทาลิปสติกสีชมพูหวาน
เธออยู่ในชุดลีดเดอร์คณะพยาบาล เสื้อครอปเข้ารูปสีขาวขลิบแดงโชว์เอวคอดกิ่วที่แบนราบ และกระโปรงพลีทสั้นเหนือเข่าที่พลิ้วไหวตามจังหวะการขยับตัว

"ตื่นเต้นเหรอแก?" จอย เพื่อนสนิทถามพลางช่วยจัดทรงผมหางม้าให้

"นิดนึงแก... คนเยอะมากเลยอะ กลัวเต้นผิดจัง" พลอยตอบเสียงใส มือเย็นเฉียบ

"โอ๊ย! ระดับ 'ดาวคณะพยาบาล' อย่างแกจะไปกลัวอะไร! เต้นผิดก็ไม่มีใครสนหรอก ดูพวกผู้ชายสแตนด์ฝั่งตรงข้ามสิ มองแกตาเยิ้มน้ำลายยืดกันหมดแล้ว!" จอยแซวขำๆ

พลอยยิ้มเขินๆ "บ้า... เขาก็ดูทุกคนรวมๆ กัน ไม่ได้ดูฉันคนเดียวสักหน่อย"

พลอยในตอนนั้น... คือนิยามของคำว่า "ผ้าพับไว้" ที่ถูกรีดจนเรียบกริบ
เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวข้าราชการครู ถูกสอนมาให้อยู่ในกรอบ รักนวลสงวนตัว และเชื่อมั่นในความรักที่บริสุทธิ์
เธอใส่กางเกงซับในสีดำขาสั้นไว้ใต้กระโปรงเสมอ และคอยระวังไม่ให้ท่านั่งหรือท่าเต้นดูโป๊เกินงาม
เธอไม่เคยมีแฟน... ไม่ใช่ไม่มีใครจีบ แต่เพราะเธอกำลังรอ "เจ้าชาย" ที่คู่ควรและให้เกียรติเธอจริงๆ

"ไปได้แล้วสาวๆ! ได้เวลาเฉิดฉาย!"

---

การแสดงจบลงด้วยเสียงปรบมือเกรียวกราว
พลอยยืนหอบหายใจอยู่กลางสนาม เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามไรผมและร่องอก แต่รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ส่งไปให้ผู้ชมบนอัฒจันทร์นั้นสะกดสายตาทุกคู่
โดยเฉพาะกลุ่มนักศึกษาแพทย์ที่นั่งอยู่โซนในร่ม...

หลังจบการแสดง พลอยขอตัวแยกออกมาเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา
ทางเดินหลังโรงยิมค่อนข้างเงียบและมืดสลัว ต่างจากความวุ่นวายด้านหน้า
เธอเดินก้มหน้าก้มตาดูรูปในมือถือที่เพื่อนเพิ่งส่งมาให้

ตุบ!

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!"
ด้วยความไม่ระวัง พลอยเดินชนเข้ากับใครบางคนที่เดินสวนมาอย่างจัง จนโทรศัพท์ในมือเธอร่วงลงพื้น

"ไม่เป็นไรครับ... น้องเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
เสียงทุ้ม นุ่มนวล และสุภาพ ดังขึ้นเหนือหัวเธอ

พลอยรีบก้มลงเก็บโทรศัพท์ แต่มีมือหนาที่ขาวสะอาดและเล็บตัดสั้นเกลี้ยงเกลา เอื้อมมาหยิบตัดหน้าเธอไปก่อน
เธอยืดตัวขึ้นเพื่อจะขอบคุณ... และวินาทีนัน โลกทั้งใบของพลอยก็เหมือนจะหยุดหมุน

ชายหนุ่มตรงหน้าสูงโปร่ง ผิวขาวจัดแบบลูกคนจีน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับดาราเกาหลี สวมแว่นตาไร้กรอบที่ขับเน้นความฉลาดเฉลียว
เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวสีขาวที่พับแขนขึ้นอย่างลวกๆ กางเกงสแล็คสีดำ และที่สำคัญ... บนหน้าอกเสื้อด้านซ้ายปักชื่อและตราสัญลักษณ์ที่บ่งบอกสถานะ

นศพ. ธาวิน (Extern)
นักศึกษาแพทย์ปี 6... ว่าที่หมอ

"โทรศัพท์ไม่แตกครับ... โชคดีนะเนี่ย" เขาพูดยิ้มๆ ยื่นโทรศัพท์คืนให้พลอย
รอยยิ้มของเขาอบอุ่น อ่อนโยน และดูใจดีจนหัวใจดวงน้อยของพลอยเต้นผิดจังหวะ

"ข...ขอบคุณค่ะพี่หมอ หนูขอโทษจริงๆ นะคะที่เดินไม่ดูทาง" พลอยยกมือไหว้ปลกๆ ใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู

"ไม่เป็นไรครับ พี่เองก็รีบเดินเหมือนกัน..." สายตาคมภายใต้กรอบแว่นมองสำรวจพลอยแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าสวยหวาน
"เดี๋ยวนะ... เราใช่ น้องพลอย ปี 2 คณะพยาบาล ที่เป็นดาวหรือเปล่า?"

พลอยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พี่... พี่รู้จักชื่อหนูด้วยเหรอคะ?"

ธาวินหัวเราะเบาๆ "รู้จักสิครับ ดังขนาดนี้ ใครในคณะแพทย์จะไม่รู้จัก... เมื่อกี้พี่ดูเราเต้นด้วยนะ เต้นสวยมาก แข็งแรงแต่ก็ดูอ่อนหวาน... เก่งมากครับ"

คำชมจากปากว่าที่หมอหนุ่มหล่อทำเอาพลอยทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่บิดมือไปมาแก้เขิน
"ขอบคุณค่ะ..."

"แล้วนี่จะไปไหนครับ? กลับหอเลยหรือเปล่า? มืดแล้วนะ เดินคนเดียวอันตราย" ธาวินถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

"ค่ะ... กำลังจะเดินไปหน้ามอค่ะ เพื่อนๆ กลับกันไปก่อนแล้ว พอดีหนูเข้าห้องน้ำนานไปหน่อย"

ธาวินก้มมองนาฬิกาข้อมือราคาแพง ก่อนจะเงยหน้าสบตาพลอย
"งั้น... ให้พี่ไปส่งไหม?"

"คะ!?" พลอยรีบปฏิเสธตามมารยาท "มะ... ไม่เป็นไรค่ะพี่หมอ เกรงใจค่ะ หนูเรียกวินมอไซค์ก็ได้"

"ไม่ต้องเกรงใจครับ ทางผ่านพอดี พี่เอารถมา... อีกอย่าง ให้ดาวคณะคนสวยนั่งวินมอไซค์ตอนมืดๆ แบบนี้ ถ้าเป็นอะไรไป หนุ่มๆ ทั้งมอคงโกรธพี่ตายเลย"
เขายิ้มอย่างมีเสน่ห์ เป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจและไร้พิษภัย
"ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่พี่เดินชนเราเมื่อกี้ละกันนะครับ... นะครับน้องพลอย"

สายตาเว้าวอนที่แฝงความสุภาพของเขา ทลายกำแพงความระมัดระวังของพลอยลงอย่างง่ายดาย
แม่สอนว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้า... แต่พี่คนนี้เป็นถึงรุ่นพี่หมอปี 6 ดูมีการศึกษา และสุภาพขนาดนี้... คงไม่ใช่คนไม่ดีหรอกมั้ง?

"งั้น... รบกวนด้วยนะคะพี่หมอ" พลอยตอบรับเสียงเบา

---

ภายในรถ BMW Series 5 สีขาวหรูมีระดับ

แอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงโชยแตะจมูก พลอยนั่งตัวลีบอยู่ที่เบาะข้างคนขับ พยายามจัดกระโปรงพลีทสั้นๆ ของตัวเองให้ปิดขาให้มิดชิดที่สุด
ธาวินขับรถนิ่มมาก เขาชวนคุยเรื่องเรียน เรื่องกิจกรรม ด้วยท่าทีที่เป็นกันเอง ไม่มีการพูดจาแทะโลมหรือสายตาจาบจ้วงเลยแม้แต่น้อย

"เรียนพยาบาลหนักไหมครับ? ปี 2 เริ่มขึ้นวอร์ดหรือยัง?"
"เริ่มแล้วค่ะ... เหนื่อยมากเลย โดนพี่พยาบาลดุประจำเลยค่ะ" พลอยเริ่มผ่อนคลายและเล่าเรื่องตลกๆ ให้เขาฟัง

ธาวินหัวเราะไปกับเธอ คอยรับฟังอย่างตั้งใจ ราวกับว่าเรื่องของเธอเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
"สู้ๆ นะครับ พยาบาลเป็นอาชีพที่มีเกียรติมาก หมออย่างพวกพี่ถ้าขาดพยาบาลไปก็ทำงานไม่ได้หรอก... พี่ชื่นชมเรานะ ตัวแค่นี้แต่รับงานหนักมาก"

คำพูดที่ให้เกียรติวิชาชีพของเธอ ยิ่งทำให้พลอยประทับใจในตัวผู้ชายคนนี้มากขึ้นไปอีก
เขาไม่เหมือนผู้ชายคณะวิศวะที่ชอบแซวเวลาพวกเธอเดินผ่าน หรือคนไข้ ที่ชอบมองหน้าอกเธอ
เขาคือ สุภาพบุรุษ ตัวจริง

รถหรูจอดเทียบหน้าหอพักหญิงของมหาวิทยาลัย
"ถึงแล้วครับ... เจ้าหญิงพยาบาล" ธาวินพูดล้อเลียนนิดๆ อย่างน่ารัก

พลอยหน้าแดง "ขอบคุณมากนะคะพี่... เอ่อ..."
"พี่ชื่อ วิน ครับ... ธาวิน" เขาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

"ขอบคุณค่ะพี่วิน" พลอยยกมือไหว้ "ขับรถกลับดีๆ นะคะ"

"เดี๋ยวครับน้องพลอย..."
ธาวินเรียกไว้ก่อนที่พลอยจะเปิดประตูลงรถ
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา
"พี่ขอไลน์เราไว้ได้ไหม? เผื่อไว้นัดตรวจสุขภาพ... ล้อเล่นครับ เอาไว้คุยกันเฉยๆ พี่อยากรู้จักเราให้มากกว่านี้"

หัวใจพลอยเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก
รุ่นพี่หมอสุดหล่อ... ขอจีบเธอตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ?
ด้วยความเขินอาย เธอหยิบโทรศัพท์เขามากดไอดีไลน์ของตัวเองให้เขาสแกน มือสั่นเล็กน้อย

"ขอบคุณครับ... เดี๋ยวคืนนี้พี่ทักไปนะ" ธาวินส่งยิ้มหวานบาดใจให้เป็นครั้งสุดท้าย

พลอยเดินลงจากรถ เดินเข้าหอพักด้วยอาการเหมือนคนละเมอ ตัวลอยๆ เท้าแทบไม่ติดพื้น
เธอรีบวิ่งขึ้นห้องพัก กระโดดลงบนเตียงกอดหมอนข้างแล้วกรี๊ดเบาๆ กับตัวเอง

"แก... ฉันเจอเจ้าชายแล้ว..." เธอพึมพำกับตุ๊กตาหมีหัวเตียง

ติ๊ง!
เสียงไลน์ดังขึ้นทันทีที่เธออาบน้ำเสร็จ

P'Win (Med): ถึงคอนโดแล้วครับ... ฝันดีนะคับน้องพลอย ขอบคุณที่ทำให้วันนี้พี่หายเหนื่อยนะ :)
P'Win (Med): สติกเกอร์หมีกอดกัน

พลอยอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาเป็นร้อยรอบ รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้า
คืนนั้น พลอยนอนหลับไปพร้อมกับความฝันสีชมพูที่สวยงามที่สุดในชีวิต

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า...
รถ BMW คันหรูนั้น ไม่ได้มุ่งหน้ากลับคอนโดทันทีที่ส่งเธอ
แต่ขับไปรับ "แพทย์หญิง" สาวสวยอีกคนหนึ่งที่หน้าคณะแพทยศาสตร์
และรอยยิ้มอบอุ่นของพี่วิน... ก็เป็นเพียงหน้ากากของนายพรานที่เชี่ยวชาญในการล่าเหยื่อเพียงเท่านั้น

---

เธอกำลังตกเป็นเหยื่อของเสือร้ายเข้าให้แล้ว

หนูพลอย กำลังตกเป็นเหยื่อของว่าที่หมอหนุ่มซะแล้ว

ภายใต้หน้ากากหมอคือเสือร้าย

ทึีมาของพลอยที่ใสๆ คงโดนทำร้ายใจมาก   พอมาภาคแรก ถึงได้ ดูชอบควบคุมบงการ นัก