"ค่ะ..." แอนตอบรับอย่างไม่รู้จะพูดอะไรได้

บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วครู่ พี่เจนก้มหน้าดูหน้าจอคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปของตัวเอง ก่อนที่เธอจะโน้มตัวมาข้างหน้า เอาศอกวางบนโต๊ะ

"เขียนมาจากเรื่องจริงหรือเปล่า" พี่เจนถาม

"คะ?" แอนงุนงง

"เรื่องของนางเอกที่ค้างกับสามีน่ะ...อันนี้เรื่องจริงเลยเหรอ" พี่เจนถามอีก

แอนเงยหน้าขึ้นมองพี่เจนด้วยแววตาเลิ่กลั่ก ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่ก็ชะงัก มือที่วางบนตักเผลอกำเข้าหากันแน่น

"เอ่อ...ก็..." เสียงของแอนเบาจนแทบไม่ได้ยิน พี่เจนเลิกคิ้ว ดวงตาคมกริบยังคงจ้องไม่วางราวกับจะถามว่า 'ใช่รึเปล่าแอน'

เมื่อสบตากับบอกอ.สาวรุ่นพี่ แก้มของแอนก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาอีก ความอายไหลบ่าท่วมอกจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ก้มหน้าลงหลบสายตา ปลายนิ้วคลึงแหวนแต่งงานที่สวมอยู่ราวกับหาคำตอบบางอย่างจากมัน

การที่พี่เจนจะเดาได้ตรงเผงแบบนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกใจอะไร เพราะก่อนหน้านี้ แอนก็เคยเขียนถึงแฟนเก่าที่เคยคบมาทั้งสองคนเป็นเรื่องเล่าแนวอีโรติกไปแล้ว แต่ตอนนั้น บอกอ.สาวรุ่นพี่คงจะไม่ใส่ใจอะไร เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานหลายปี

ทว่า เรื่องของนางเอกที่อารมณ์ค้างกับสามีมันเขียนจากเหตุการณ์จริงที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ พี่เจนก็คงจะสนใจมากกว่าเรื่องที่แล้วมาละมั้ง

"...บางส่วนค่ะ" แอนเอ่ยในที่สุด เสียงตอบนั้นแผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ แต่พี่เจนก็ได้ยินชัดเจน รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของบอกอ.สาว

"พี่ก็ว่าแล้ว..." เธอเอนหลังพิงเก้าอี้อีกครั้ง ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น ราวกับกำลังสนุกกับการได้คำตอบที่อยากรู้

หัวใจของแอนเต้นแรงไม่หยุด ความกระดากอายและความผิดบาปแผ่วพรายในอกเหมือนหมอกหนา แอนไม่กล้าเงยหน้ามองตรง ๆ ได้แต่ฟังเสียงของพี่เจนที่พูดต่อมาอย่างใจสั่น

"มันถึงได้สมจริงขนาดนี้...อ่านแล้วเหมือนกำลังแอบอยู่ในห้องนอนของนางเอกเลยนะ"

พี่เจนหัวเราะเบา ๆ แต่แววตาที่ทอประกายกลับทำให้แอนรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุทุกชั้นความลับ

"ค่ะ" แอนพึมพำ

"ว่าแต่...นนท์เค้าก็หน้าตาดีนี่นะ" เธอเปรยขึ้น แล้วพูดต่อ "ไม่แปลกใจหรอกถ้าแอนจะใช้น้องเค้าเอามาเขียนเป็นเรื่องเล่า"

แอนเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ราวกับหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ปลายเท้า รอยยิ้มแฝงนัยยะของพี่เจนทำให้แอนต้องรีบหรู่หลบสายตาลงอีกครั้ง เพื่อซ่อนสีหน้าไม่ให้เธอเห็นได้ว่าแก้มกำลังร้อนผ่าว

"อืมม แอนก็ไม่รู้จะใช้ตัวละครแบบไหนดี..." แอนพยายามจะพูดเหมือนแก้ต่าง แต่เสียงกลับแผ่วพร่าเหมือนจะติดอยู่ในลำคอ พี่เจนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"ไม่ต้องตกใจไปหรอกน่า พี่ก็แค่พูดตรง ๆ นนท์เขามีเสน่ห์นะ ยิ่งเวลายิ้มเนี่ย...ใครเห็นก็สดชื่นไปหมด"

บอกอ.สาวเอนหลังพิงเก้าอี้ เสมือนพูดอย่างไม่ใส่ใจอะไรมากนัก ดูเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่นักเขียนจะหยิบยกบริบทแวดล้อมขึ้นมาบรรยายถึงตัวละครที่สร้างขึ้น แต่สายตาที่จ้องแอนก็ยังเต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง

แอนเม้มริมฝีปากแน่น ใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน

"ค่ะ...น้องเค้าก็นิสัยดีค่ะ" แอนว่า

"อืม...นิสัยดี หน้าตาดี แถมยังหนุ่มแน่น..." พี่เจนลากเสียงยาวเหมือนกำลังล้อเลียน ดวงตาเป็นประกายวาว "แอนเองก็ดูสดใสขึ้นเวลาคุยกับน้องเขาด้วยนะ รู้ตัวรึเปล่า"

คำพูดนั้นแทงใจดำยังไงชอบกล แอนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางมองหน้าพี่เจน ก่อนหน้านี้ ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเราดูสดใสมากขึ้นตอนที่ได้คุยกับน้องเค้าซึ่งก็ไม่บ่อยครั้งนักหรอก นั่นทำให้เกิดความกระดากและความรู้สึกผิดผสมปนกันจนแทบอยากจะลุกหนีออกจากห้อง

แต่ก่อนที่แอนจะได้เอ่ยอะไร พี่เจนก็ก้มลงเก็บแฟ้มบนโต๊ะแล้วพูดต่อด้วยเสียงราบเรียบเหมือนเปลี่ยนเรื่อง

"ยังไงก็แล้วแต่ พี่อยากให้แอนเขียนต่อไปนะ ให้มันเข้มข้นขึ้นอีก คนอ่านเขาชอบ แล้วก็อย่ากลัวที่จะเอาความจริงบางส่วนมาแต่งเติม มันจะทำให้เรื่องมีพลัง" พี่เจนพูด แอนพยักหน้าเบา ๆ เสียงหัวใจยังดังอยู่ในอก

"ค่ะ...รับทราบค่ะ" แอนเอ่ยตอบรับเบา ๆ แล้วกำลังจะลุกขึ้น แต่พี่เจนก็เปรยขึ้นอก

"ถ้าให้นนท์เป็นมากกว่าแค่ตัวละครในเรื่องล่ะ แอนก็น่าจะเขียนออกมาได้ดีกว่านี้อีกสิ...ใช่มั้ย"

คำพูดของพี่เจนทำเอาแอนต้องชะงักกึกแล้วมองเธอ ดวงตาของเราเผชิญกันตรง ๆ ความหมายจากปากของเธอมันชัดเจนเกินกว่าจะตีความไปทางอื่น ประกายบางอย่างในตาพี่เจนทำให้ใจเต้นโครมครามเลยทีเดียว รู้สึกได้ถึงเหงื่อซึมออกมาที่ฝ่ามือ

"เอ่อ...คือ" แอนไม่รู้จะเอ่ยอะไร พี่เจนหัวเราะเบา ๆ

"พี่พูดเล่นน่ะ...อย่าไปทำอะไรเกินเลยล่ะ เดี๋ยวภพจะมาว่าพี่ได้...เอาล่ะ ไปทำงานต่อได้แล้ว"

พี่เจนพูดอย่างนั้น ทำเอาแอนถอนหายใจอย่างโล่งอก บรรยากาศในห้องทำงานของเธอคลายความกดดันลงไปได้บ้าง

แต่เมื่อเดินออกจากห้องทำงานของพี่เจนมา หัวใจก็ยังเต้นแรงไม่หยุด เสียงถ้อยคำก็ยังดังก้องอยู่ในหัว 'ถ้าให้นนท์เป็นมากกว่าแค่ตัวละครในเรื่องล่ะ...' อืมม มันจะเป็นไปได้ยังไง พี่ภพได้ฉีกอกเราแน่นอนเลย ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้ แอนส่ายหัวอยู่คนเดียวขณะเดินลงมาชั้นล่าง

แอนก้าวพ้นประตูกระจกออกมาจากออฟฟิศ หัวใจยังไม่ทันคลายจากแรงกดดันที่เพิ่งเผชิญมา พอออกไปด้านนอกอาคาร ก็เจอร่างสูงคุ้นตายืนพิงผนังถือโทรศัพท์อยู่

"อ้าว พี่แอนจะกลับแล้วเหรอครับ" นนท์เก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วส่งยิ้มมาให้ รอยยิ้มสดใสนั้นเหมือนสาดแสงเข้ามาในใจแอน เหมือนคำพูดของพี่เจนที่ว่า 'ยิ่งเวลายิ้มเนี่ย ใครเห็นก็สดชื่นไปหมด'

"อื้อ...ว่าจะกลับแล้ว" แอนตอบเสียงเบา เงยหน้าขึ้นสบตาเขาเพียงเสี้ยววินาทีแล้วก็รีบหันไปมองทางอื่น นนท์ยักไหล่พลางหัวเราะเบา ๆ

"ผมก็กำลังจะขี่รถกลับห้อง...แต่จะไปซื้อกาแฟร้านเปิดใหม่นั่นน่ะครับ พี่ไปด้วยกันมั้ยครับ เผื่ออยากได้อะไรเย็น ๆ จิบตอนขับรถกลับบ้าน"

คำชวนที่ปกติคงไม่ได้มีอะไรและไม่ต้องคิดมากคิดมาย แต่ตอนนี้กลับทำให้แอนรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที ภาพตัวอักษรเมื่อคืนที่พิมพ์เรื่องไว้ยาวเหยียดลอยวนเวียนในหัว ประโยคที่เธอบรรยายถึง 'นัท' ในเรื่องสั้น ซึ่งแทบถอดมาจากชายหนุ่มรุ่นน้องที่ชื่อ 'นนท์' ตรงหน้า

"ก็...อืม...ได้สิ ไปกัน" แอนเอ่ย

นนท์เดินนำออกไปทางประตูออฟฟิศ แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาอุ่น ๆ เงาของเขายาวทาบลงบนพื้นปูน แอนเดินตามไปอย่างเงียบงัน หัวใจกลับเต้นแรงเกินเหตุ ทุกย่างก้าวเหมือนถูกขับเคลื่อนด้วยแรงจินตนาการที่เพิ่งเขียนลงไปเมื่อคืน ทั้งที่รู้ว่ามันคือโลกสมมติ แต่ตอนนี้เธอกำลังเดินเคียงข้างตัวต้นแบบจริง ๆ

เสียงพูดของนนท์ดังเป็นระยะเมื่อเขาเอ่ยถึงเมนูกาแฟโปรดของตัวเองดังเคล้าไปกับเสียงรถบนถนน แอนพยายามตั้งใจฟัง แต่ใจกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนัก ความรู้สึกกระอักกระอ่วนปนกับความตื่นเต้นจนไม่แน่ใจว่านี่คือความจริงหรือจินตนาการ ดูเหมือนทั้งสองอย่างกำลังเริ่มกลืนเข้ามาใกล้เกินไป

พอเดินมาถึงหน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ ตรงหัวมุมซอย นนท์ก็เปิดประตูกระจกให้ก่อน

"เชิญครับพี่แอน"

น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความเป็นกันเอง แอนก้าวเข้าไป รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงเกินกว่าที่ควรจะเป็นกับเพียงแค่ท่าทีเล็ก ๆ พนักงานถามออเดอร์ นนท์ยกมือสั่งลาเต้เย็น ส่วนแอนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งอเมริกาโนไม่หวาน

เมื่อถึงตอนจ่ายเงิน แอนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพราะจะสแกนจ่าย แต่ยังไม่ทันเปิดหน้าจอ นนท์ก็ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเช่นกัน

"เดี๋ยวผมเลี้ยงเองครับพี่แอน"

"อ้าว ไม่เป็นไรหรอก นนท์...พี่เลี้ยงเองดีกว่า" แอนรีบยกมือห้าม เพราะจะให้เขาเลี้ยงได้ยังไง เขาเป็นรุ่นน้องตั้งหลายปี

แล้วตอนนั้นเองที่มือของเราทั้งคู่สัมผัสกันขณะกำลังแย่งกันเลี้ยงกาแฟ ร่างกายแอนสะท้านวูบเล็กน้อยเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตอ่อน ๆ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีโดยไม่รู้ตัว นี่แค่แตะกันเพียงชั่ววินาทีเองนะเนี่ย บ้าชะมัดเลย

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

จากโลกแห่งจินตนาการ ถูกกระตุ้นเร้าด้วยคำพูดของเจน
นำพาไปสู่ความหวั่นไหว และ...นำพาไปสู่การข้ามเส้น...