รสรักในรอยแค้น

ท่ามกลางความสงบของคฤหาสน์ตระกูลก๊วย กลับมีพายุอารมณ์คุกรุ่นอยู่เงียบๆตลอดมา ระหว่าง ก๊วยพู้ บุตรสาวผู้สง่างาม และ เอี้ยก้วย เด็กหนุ่มกำพร้าผู้มีแววตาดื้อรั้นไม่ยอมคน
       ก๊วยพู้เติบโตมาดุจไข่มุกในพานทอง นางมีพร้อมทั้งรูปโฉมและชาติตระกูล ทว่าลึกลงไปกลับมีความริษยาฝังรากลึก นางเฝ้ามอง ก๊วยเจ๋ง ผู้เป็นบิดาที่มักมอบความเอ็นดูให้เอี้ยก้วยเสมอ ขณะที่ อึ้งย้ง มารดาผู้ปราดเปรื่องก็มักชื่นชมความเฉลียวฉลาดของเด็กหนุ่มคนนี้ มากกว่านางที่เป็นลูกในไส้
       แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับความลับในใจ... ก๊วยพู้แอบพึงใจในตัวเอี้ยก้วย นางปรารถนาให้เขาคอยเอาอกเอาใจและสยบยอมต่อเสน่ห์ของนางเหมือนชายอื่น ทว่าเขากลับตอบโต้ความหยิ่งยโสของนาง ด้วยความเฉยเมยและวาจาเชือดเฉือน ยิ่งนางโหยหาความสนใจจากเขามากเท่าไร นางก็ยิ่งแสดงความดุร้ายออกมา เพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ของหัวใจตนเองเท่านั้น

ในเย็นวันนั้น ณ ลานฝึกวรยุทธ์ บรรยากาศหนักอึ้งด้วยแรงทิฐิ พวกเขามีเรื่องวิวาท และกล่าววาจาทิ่มแทงกันเช่นเคย ทว่าวันนี้เอี้ยก้วยยืนเผชิญหน้านางด้วยสภาพบอบช้ำ ร่างกายซูบซีดสั่นเทาด้วยฤทธิ์ "พิษดอกรัก" ที่กัดกินจากภายในจนเรี่ยวแรงเหือดหาย การเคลื่อนไหวที่เคยปราดเปรียวกลับเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าแม้กายจะอ่อนแอ ฝีปากเขากลับยังคงแสยะยิ้มเย้ยหยัน และกล่าวคำที่แทงใจดำนางที่สุด
      "ก๊วยพู้... ต่อให้เจ้ามีโฉมงามปานล่มเมือง แต่มันก็เป็นเพียงเปลือกนอกที่ไว้ซ่อนความเน่าเฟะ เจ้าไม่มีวันได้สิ่งที่ปรารถนาหรอก เพราะแท้จริงแล้วเจ้าก็แค่คนไร้ค่า ที่ดีแต่อาศัยบารมีพ่อแม่มาข่มขู่ผู้อื่นเพื่อกลบเกลื่อนความอับปัญญาของตัวเอง!"
       คำพูดนั้นไม่ต่างจากคบไฟที่โยนลงบนกองน้ำมัน ความอิจฉาริษยาที่สะสมมานานบวกกับความแค้นที่ถูกชายที่นางแอบพึงใจประณามอย่างไร้เยื่อใย ทำให้ก๊วยพู้ขาดสติโดยสิ้นเชิง นางชักกระบี่วาดวงโค้งสีเงินยวงเข้าใส่ด้วยโทสะทั้งหมดที่มี โดยหวังจะสั่งสอนให้เขาหลบหนีไปอย่างผู้แพ้
       ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เอี้ยก้วยพยายามเบี่ยงกายหลบแต่พิษร้ายกลับกำเริบฉับพลันจนร่างกายแข็งทื่อไม่ฟังคำสั่ง เขาทำได้เพียงเบิกตามองคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามาอย่างเย็นชา
      "ฉับ!"
      เสียงโลหะตัดผ่านเนื้อและกระดูกดังเสียดหู แขนขวาของเอี้ยก้วยขาดสะบั้นออกจากไหล่ในพริบตา เลือดพุ่งกระฉูดอาบชโลมอาภรณ์สีขาวของก๊วยพู้จนแดงฉาน เขาหน้าซีดเผือด ร่างโงนเงนสั่นสะท้าน แต่กลับกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ไม่ยอมให้เสียงครางเล็ดลอดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ
       ก๊วยพู้ยืนเบิกตาค้าง กระบี่ในมือนางร่วงหล่นลงพื้น สติที่ขาดผึงกลับคืนมาพร้อมความตระหนกสุดขีด นางจ้องมองแขนที่ขาดตกลงบนพื้นสลับกับใบหน้าที่นิ่งสงบอย่างน่ากลัวของเขา
       "เจ้า... เหตุใดเจ้าไม่หลบ!" นางละล่ำละลัก เสียงสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ "ข้าไม่ได้ตั้งใจ... เจ้ามีวิชาตัวเบาสูงส่งเพียงนั้น เหตุใดจึงยืนรับกระบี่ข้าดื้อๆ เช่นนี้!"
       ความผิดบาปที่ทำลายอนาคตของชายที่นางแอบพึงใจ กลายเป็นแผลเป็นที่ใหญ่ยิ่งกว่าแขนของเขาเสียอีก เอี้ยก้วยจ้องมองนางด้วยสายตาอาฆาตที่เย็นเยียบก่อนจะทิ้งคำสาปแช่งไว้เป็นครั้งสุดท้าย
      "ก๊วยพู้... วันนี้เจ้าตัดแขนข้า วันหน้าข้าจะกลับมาทำลายเจ้า ให้ย่อยยับยิ่งกว่าแขนข้างนี้!"
      เขาทะยานร่างหายลับไปในเงามืด ทิ้งให้ก๊วยพู้ทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางกองเลือด นางเพิ่งตระหนักว่าได้ทำลายทุกอย่างลงด้วยมือตนเอง ทั้งความหวังในรักและความภาคภูมิใจในฐานะลูกสาววีรบุรุษ... นรกในใจของนางได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วินาทีนั้นเอง

กาลเวลาหมุนผ่านไปหลายปี ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นที่ไม่เคยจางหาย ทั้งบนร่างกายของชายคนหนึ่งและในจิตใจของหญิงสาวคนหนึ่ง
       เอี้ยก้วย ในวันนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป เขากลายเป็น "จอมยุทธ์อินทรีแขนเดียว" ผู้มีชื่อเสียงระบือลือลั่น วรยุทธ์ของเขาก้าวล้ำสู่ขั้นปาฏิหาริย์ จากการเคี่ยวกรำกระบี่เหล็กนิลท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยว แขนขวาที่ขาดสะบั้นถูกชดเชยด้วยกำลังภายในอันมหาศาล และความรวดเร็วที่เหนือมนุษย์ ทว่าสิ่งที่เติบโตเคียงคู่กับพลังฝีมือ คือความพยาบาทที่สลักลึกเข้าถึงกระดูกดำ
      ทุกค่ำคืนยามมองเงาตนเองในกระจก เห็นแขนเสื้อข้างขวาที่ว่างเปล่าปลิวไสว ใบหน้าจองหองของก๊วยพู้จะผุดขึ้นมาเสมอ เขาจำรสชาติความเจ็บปวดในวันนั้นได้แม่นยำ และปฏิญาณกับตนเองว่า นางจะต้องชดใช้ด้วยสิ่งที่ล้ำค่ากว่าแขนข้างหนึ่ง... นั่นคือเกียรติยศและศักดิ์ศรีที่นางรักนักหนา
     ในขณะเดียวกัน ก๊วยพู้ออกเรือนไปกับ เย่ลู่ฉี จอมยุทธ์หนุ่มผู้เพียบพร้อม นางใช้ชีวิตหรูหราในจวนเจ้าเมือง ท่ามกลางคำสรรเสริญและบารมีของบิดามารดา ทว่าลึกในใจกลับมีความว่างเปล่าที่ถมไม่เต็ม นางยังคงเป็นก๊วยพู้คนเดิม หยิ่งยโส ปากร้าย และชอบข่มขู่บริวารเพียงเพื่อปกปิดความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมาตลอดหลายปี
      "เจ้าพวกขี้ข้า! ทำงานภาษาอะไรถึงปล่อยให้ฝุ่นจับแจกัน!" เสียงแผดลั่นของนางดังมาจากห้องนอนส่วนตัว ขณะกำลังระบายอารมณ์ใส่สาวใช้ดั่งเช่นทุกวัน โดยไม่รู้เลยว่าเหนือหลังคาจวนขึ้นไป มีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่ท่ามกลางความมืด
      เอี้ยก้วยหมอบนิ่งอยู่บนขื่อคา ลมหายใจแผ่วเบาจนเป็นหนึ่งเดียวกับราตรี เขาเฝ้าสังเกตการณ์จนรู้ว่าคืนนี้เย่ลู่ฉีต้องออกไปตรวจเวรยามตามคำสั่งก๊วยเจ๋ง ทิ้งให้ก๊วยพู้อยู่เพียงลำพัง เขาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังนั่งส่องกระจกทองเหลือง ลูบไล้ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยกของตนอย่างหลงใหล นางดูมีความสุขในชีวิตหรูหรา เอี้ยก้วยสะกดกลั้นอารมณ์พลางแสยะยิ้มเยีอกเย็น แขนซ้ายที่ทรงพลังกำด้ามกระบี่เหล็กนิลแน่น
      "ก๊วยพู้... เจ้าเสวยสุขมานานพอแล้ว" เขาพึมพำกับสายลม "คืนนี้ข้าจะสอนให้เจ้ารู้ว่า การถูกพรากทุกอย่างไปจากชีวิต...และการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี รสชาติมันเป็นอย่างไร"
      เขารอจนแสงเทียนเริ่มริบหรี่และเสียงข้ารับใช้ถอยห่างออกไป เอี้ยก้วยจึงพลิกตัวลงจากหลังคาอย่างเงียบเชียบราวกับวิญญาณร้ายที่มาทวงหนี้เลือด เขาแฝงกายเข้าสู่ห้องนอนหรูหรา กลิ่นแป้งและเครื่องหอมที่คุ้นเคยในวัยเยาว์ลอยมาแตะจมูก แต่บัดนี้มันกลับปลุกเร้าเพียงความแค้นและความกระหายที่จะย่ำยีนางให้จมธรณี

ภายในห้องนอนหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานละมุน ก๊วยพู้ ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวบางเบากำลังนั่งส่องกระจกทองเหลืองพลางลูบไล้เส้นผมดำขลับอย่างเพลิดเพลิน นางยังคงลุ่มหลงในรูปโฉมที่ไม่มีสตรีใดในจวนเทียบเทียมได้ ทว่าในจังหวะที่กำลังจะดับเทียนเล่มสุดท้าย เงาสีดำทะมึนสายหนึ่งก็พาดผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว
      "ใครกัน!" ก๊วยพู้ตวาดลั่นพลางขยับกายจะคว้ากระบี่ข้างเตียง
      "ฟุ่บ!"
      ความเร็วที่เหนือมนุษย์ทำให้เอี้ยก้วยเข้าถึงตัวนางในพริบตา แขนซ้ายที่ทรงพลังประดุจคีมเหล็กคว้ามวยผมนางจากด้านหลังแล้วกระชากให้ใบหน้าสวยคมแหงนหงายขึ้นสบตากับเขา ก๊วยพู้เบิกตาโพลงด้วยความตระหนก เมื่อเห็นใบหน้าที่แฝงไปด้วยความอำมหิต และแววตาที่เย็นเยือกยิ่งกว่าคืนเดือนมืด
      "เอี้ย... เอี้ยก้วย! เจ้าคนสารเลวแขนเดียว! เจ้ากล้าบุกรุกห้องนอนข้าเชียวหรือ!" แม้จะตกเป็นรอง แต่นางยังคงใช้ปากเก่งดุด่าดั่งเช่นทุกครั้ง
      "ปากดีเหมือนเดิมนะแม่นางก๊วย" เอี้ยก้วยแสยะยิ้ม แววตาคมกริบจดจ้องไปที่ริมฝีปากที่กำลังสบประมาทเขา "ข้าไม่ได้มาเพื่อฟังเจ้าเห่าหอน แต่มาเพื่อทวงหนี้ ที่เจ้าติดค้างข้าไว้หลายปี"
        ก๊วยพู้พยายามดิ้นรนและซัดฝ่ามือใส่หน้าอกเขา แต่วรยุทธ์ของนางบัดนี้เปรียบเสมือนเด็กทารกเมื่ออยู่ต่อหน้าจอมยุทธ์อินทรี เอี้ยก้วยขยับกายเพียงนิดก็สยบนางได้ในหมัดเดียว เขาเหวี่ยงร่างอ้อนแอ้นลงบนเตียงหนานุ่ม ก่อนจะกดเข่าลงบนแผ่นหลังจนก๊วยพู้หน้าทิ่มลงกับหมอน
      "ปล่อยข้า! เจ้าคนถ่อย! ถ้าท่านพ่อรู้เข้า เจ้าจะไม่ได้ตายดี!" นางยังคงร้องด่าอู้อี้อยู่ในหมอน
      "ท่านพ่อเจ้าไม่อยู่ และเย่ลู่ฉีสามีรักของเจ้าก็กำลังตรวจเวรยามอย่างขยันขันแข็ง" เอี้ยก้วยกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย "เจ้าตัดแขนขวาข้าไป... คืนนี้ข้าจะใช้ท่อนลำที่แข็งแกร่งกว่าแขนข้า... สั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึก"
      เอี้ยก้วยใช้มือซ้ายเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของนางไว้เหนือศีรษะแล้วพันธนาการด้วยสายรัดเอวผ้าไหมอย่างแน่นหนา เขาจงใจจัดท่าทางให้นางคุกเข่าคว่ำหน้าลงใน "ท่าสุนัข" บั้นท้ายขาวนวลอวบอัดถูกยกขึ้นสูงเด่นท้าทายสายตา ก๊วยพู้สั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความอับยศและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
      "เจ้า... เจ้าจะทำอะไร! อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!"
      "ข้าจะทำสิ่งที่เจ้าควรจะโดนมานานแล้ว" เอี้ยก้วยกระชากอาภรณ์สีขาวบางของนางจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวพรรณผุดผ่องที่สั่นระริกใต้แสงเทียนริบหรี่ "คืนนี้เกียรติยศของตระกูลก๊วยจะถูกข้าเหยียบย่ำลงที่ตรงนี้... ด้วยร่างกายของเจ้าเอง!"

แสงเทียนริบหรี่วูบไหวพาดเงาชายร่างกำยำแขนเดียว ทาบทับลงบนแผ่นหลังเนียนละเอียดของ ก๊วยพู้ นางบิดกายเร่าพยายามจะดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการ ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับทำได้เพียงเสียดสีผิวพรรณกับเตียงนุ่ม ยิ่งกระตุ้นให้ลมหายใจของเอี้ยก้วยรุนแรงและร้อนระอุขึ้น
      "ปล่อยข้า! เจ้าคนชั้นต่ำ! เจ้าคนถ่อยสถุล!" ก๊วยพู้ยังคงแผดเสียงด่าทอด้วยคำหยาบคาย ปากที่เคยใช้ข่มขู่บริวารบัดนี้สั่นระริกด้วยความกลัวที่ไม่อาจซ่อนเร้น
      "เพียะ!"
      ฝ่ามือซ้ายของเอี้ยก้วยฟาดลงบนบั้นท้ายขาวผ่องจนขึ้นรอยนิ้วมือแดงก่ำ ก๊วยพู้สะดุ้งสุดตัว เสียงด่าทอขาดห้วงกลายเป็นเสียงอุทานด้วยความตระหนก นางเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ที่แม้แต่สามีผู้แสนดีอย่างเย่ลู่ฉี ยังมิเคยกล้าล่วงเกินรุนแรงเช่นนี้ บัดนี้กลับถูกชายที่นางทั้งเกลียดทั้งชังตบตีราวกับทาสชั้นต่ำ
       เอี้ยก้วยไม่ปล่อยให้นางได้ตั้งสติ เขาใช้มือซ้ายเชยคางนางขึ้นบีบแน่นจนนางต้องเผยอปากด้วยความเจ็บ ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนแต่เป็นจูบที่มุ่งหวังจะทำลายล้างและตีตราจองจำ ลิ้นร้อนสอดแทรกรุกล้ำเข้าไปพัวพันลิ้นของนางอย่างช่ำชองและดุดัน
      ในคราแรกก๊วยพู้พยายามดิ้นรนขัดขืน ทว่ารสจูบที่เต็มไปด้วยไอราคะอันเข้มข้นและกลิ่นอายบุรุษเพศที่ดิบเถื่อน กลับปลุกเร้ากามตัณหาเร่าร้อน ที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกที่แสนเย็นชาของนาง รสสัมผัสที่แปลกใหม่และรุนแรงนี้กระชากสติสัมปชัญญะนางให้ขาดผึงจนพร่าเลื่อน หลงลืมฐานะของตนเอง ร่างกายที่เคยแข็งทื่อเริ่มสั่นสะท้านและอ่อนระทวยลงอย่างไม่อาจต้านทาน ความอัดอั้นจากความเงียบเหงาในชีวิตคู่ที่จืดชืดก็ระเบิดออก นางเผลอไผลส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ และเปลี่ยนจากการดิ้นรนเป็นการเกี่ยวกระหวัดตอบโต้รสจูบของเขาอย่างลืมตัว ราวกับร่างกายพ่ายแพ้ต่อตัณหาไปก่อนที่ใจจะยอมรับเสียอีก
      ในขณะที่สติสัมปชัญญะของก๊วยพู้พร่าเลือนด้วยรสจูบ เอี้ยก้วยฉวยโอกาสปลดอาภรณ์ส่วนล่างเผยให้เห็น "มังกรยักษ์" ที่ขยายตัวแข็งกร้าวปานแท่งเหล็ก ก๊วยพู้ตะลึงงัน นางพยายามจะเค้นคำด่าทอออกมาอีกระลอก ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นนั้น เอี้ยก้วยกลับรีบขยับมาประชิดใบหน้า แล้วกระแทกท่อนเนื้อยักษ์เข้าอุดปากนางไว้ในพริบตา!
      "อึก! อ็อก...!"
      ก๊วยพู้เบิกตาโพลงด้วยความตื่นกลัว ขนาดที่ใหญ่โตอัดแน่นลึกเข้าไปถึงลำคอจนแทบหายใจไม่ออก นางสำลักจนน้ำตาไหลพราก เอี้ยก้วยโน้มตัวลงมากระซิบเย้ยหยันข้างหูด้วยน้ำเสียงอำมหิต
      "ปากที่เจ้าใช้พ่นคำด่าทอคนมาทั้งชีวิต... บัดนี้จงใช้มันให้เกิดประโยชน์เสียหน่อยเป็นไร ดูซิว่าระหว่างลิ้นที่พลิ้วไหวกับท่อนเนื้อของข้า สิ่งใดจะแน่กว่ากัน!"
      เขาใช้มือซ้ายตรึงศีรษะนางไว้มั่น แล้วเริ่มขยับซอยท่อนเนื้อเข้าออกในอุ้งปากนางอย่างดุดัน ก๊วยพู้พยายามดิ้นรนขัดขืนในคราแรก ทว่าความร้อนระอุที่สอดแทรกเข้ามาลึกถึงลำคอ กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน แรงกระแทกกระทั้นอย่างไม่ปรานีบังคับให้ปากที่เคยหยิ่งโส ต้องรองรับอารมณ์ใคร่จนน้ำลายไหลเยิ้มเปรอะเปื้อนคาง บ่งบอกถึงการพ่ายแพ้ต่อราคะอันป่าเถื่อนที่นางไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป
       เอี้ยก้วยถอนกายออกจากปากนาง ท่อนลำชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำลาย เขาเอามันถูไถไปทั่วริมฝีปากและใบหน้าของนาง สาสมใจกับการชำเราปากสตรีผู้หยิ่งยโส เขาพลิกร่างอ้อนแอ้นให้คว่ำลงในท่าสุนัขทันที ใช้เข่ากดแผ่นหลังนางไว้จนบั้นท้ายอวบอัดลอยเด่น เรียวขาทั้งสองถูกจับแหกออกกว้างจนเผยให้เห็นร่องสวาทสีแดงระเรื่อที่ขมิบเกร็งอวดความชุ่มฉ่ำ
      "เจ้าตัดแขนขวาข้า... คืนนี้ข้าจะแทงทะลวงหัวใจเจ้าจากทางนี้!"
      เขาจ่อหัวเห็ดที่บานฉ่ำลงบนรอยแยกที่คับแน่น ก่อนจะกดสะโพกส่งท่อนเนื้อขนาดยักษ์มุดตัวเข้าสู่ร่องเสียวนางพรวดเดียวจนมิดลำ! "สวบ...!" ก๊วยพู้หวีดร้องลั่น ความใหญ่โตเบียดแทรกผนังเนื้อนุ่มจนชนเข้ากับปากมดลูกอย่างจัง ทว่าท่าทางที่แสนลามกราวสัตว์ตัวเมียที่กำลังถูกขย้ำ กลับกระตุ้นสัญชาตญาณมากราคะที่นางเก็บกดมานานปี
      เอี้ยก้วยเริ่มระดมซอยสะโพกกระแทกกระทั้นอย่างเป็นจังหวะ "ตับ! ตับ! ตับ!" จนเตียงไม้สั่นสะเทือน แทนที่จะขัดขืน ก๊วยพู้กลับแอ่นบั้นท้ายสู้รับแรงกระแทกอย่างลืมตัว นางบิดส่ายสะโพกเบียดรัดความใหญ่โตของเขาให้ลึกที่สุด ความเจ็บแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่รุนแรงจนสติหลุดลอย รสสัมผัสที่ป่าเถื่อนนี้คือสิ่งที่นางโหยหามาตลอดชีวิต ซึ่งสามีผู้แสนดีของนางไม่เคยปรนเปรอให้ได้ถึงเพียงนี้
      "ดีมากก๊วยพู้! แอ่นก้นของเจ้าสู้... ให้สมกับความหยิ่งยโสของเจ้า!"
      ก๊วยพู้หมอบราบไปกับหมอนพลางครางกระเส่าไม่เป็นภาษา บัดนี้นางกลายเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะที่ยอมจำนนต่อราคะอันป่าเถื่อนของเอี้ยก้วยอย่างสมบูรณ์แบบ

เสียงหอบหายใจถี่รัวดังก้องประสานกับเสียงกระแทกกระทั้น "ตับ! ตับ! ตับ!" ที่รุกรานอย่างไม่ลดละ ก๊วยพู้ ในยามนี้ร่างกายอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงดุจขี้ผึ้งลนไฟ แม้นางจะพยายามเปล่งเสียงด่าทอเพื่อรักษาทิฐิ แต่สิ่งที่หลุดรอดจากริมฝีปากกลับกลายเป็นเสียงครางระเส่าที่น่าอับอาย
      "อา... อ๊ะ... เอี้ยก้วย... หยุด... ข้าไม่ไหว..." นางครางปนสะอื้น ทว่าสะโพกอวบอัดกลับแอ่นรับแรงกระแทกจากท่อนเนื้อของเขาอย่างลืมตัว
      เอี้ยก้วยแสยะยิ้มด้วยความสะใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของร่างกายนาง เขากระแทกนางจนหัวสั่นหัวคลอน แล้วใช้มือซ้ายขยุ้มผมของนาง ให้ใบหน้าแหงนเงยขึ้นสบตา "ไหนล่ะความจองหองของเจ้า? ไหนล่ะบุตรีวีรบุรุษผู้สูงส่ง? บัดนี้เจ้าก็เป็นเพียงสตรีร่านๆ ที่พ่ายแพ้ต่อความแข็งแกร่งของข้า!"
      คำถากถางนั้นแทงใจดำ แต่นางกลับรู้สึกเสียวซ่านจนท้องน้อยปั่นป่วน ร่องสวาทของนางขมิบตอดรัดท่อนเนื้อยักษ์ของเอี้ยก้วยถี่รัวเป็นจังหวะกระชั้น ความดิบเถื่อนที่เขาหยิบยื่นให้กลับปลุกปั่นความต้องการส่วนลึก ที่สามีผู้จืดชืดไม่เคยสัมผัสถึง ก๊วยพู้เพิ่งค้นพบว่าลึกๆ แล้วนางโหยหาการถูกย่ำยี จากชายผู้นี้มาตลอดหลายปี
      "สวบ! สวบ! สวบ!"
      เอี้ยก้วยเร่งจังหวะสะโพกซอยถี่รัวจนร่างก๊วยพู้สั่นคลอนประดุจกิ่งไม้ต้องพายุ เขาพลิกนางหงายขึ้นแล้วจับขาเรียวพาดบ่า เปิดเปลือยร่องสวาทที่แดงช้ำและชุ่มโชกให้ประจักษ์แก่สายตา
      "ดูสภาพเจ้าซะ!" เขาคำรามพลางกระแทกมิดโคนเน้นๆ "มดลูกของเจ้ากำลังจะรับน้ำเชื้อจากคนที่เจ้าเคยดูถูก!"
      ก๊วยพู้หลับตาพริ้ม รู้สึกอับอายแต่ร่างกายกลับทรยศความรู้สึก นางอ้าขาออกกว้างกว่าเดิมตามสัญชาตญาณ แม้ในใจจะพยายามรักษาศักดิ์ศรีแต่กลับจิกไหล่เขาแน่นพลางหอบกระเส่า
      "รีบ... รีบทำให้จบซะ!" นางเค้นเสียงสั่นพร่าเพื่อรักษาหน้า "ทิ้งน้ำกามชั่วร้ายของเจ้าไว้ในตัวข้า... แล้วไสหัวไปให้พ้น!"
      ทว่าคำพูดผลักไสนั้นกลับสวนทางกับสะโพกที่แอ่นรับท่อนเนื้อใหญ่โตของเขาอย่างหิวกระหาย
      ทันใดนั้น เอี้ยก้วยเกร็งร่างจนเส้นเลือดปูดโปน เขาโหมสะโพกกระแทกถี่รัวเป็นชุดสุดท้ายก่อนจะกดท่อนเนื้อจมลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งมดลูก แล้วกระตุกฉีดพ่นน้ำกามแห่งความแค้นที่ร้อนฉ่าพุ่งทะลักเข้าสู่ภายในของก๊วยพู้ระลอกแล้วระลอกเล่า
      น้ำรักสีขาวขุ่นอัดฉีดเข้าสู่ตัวนางจนก๊วยพู้กระตุกเกร็งตัวลอย นางเสร็จสมอย่างรุนแรงจนตาลอย อ้าปากค้าง ร่างสั่นสะท้านอยู่ใต้อกของเขาครู่ใหญ่ เอี้ยก้วยแช่ค้างคาไว้ให้นางรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ล้นปรี่ออกมา
      "คืนนี้ข้าประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ในตัวเจ้าแล้ว" เอี้ยก้วยกระซิบเย็นชา "วันหน้า... ยามสามีกอดเจ้า เจ้าจะนึกถึงแต่รสชาติของข้า และไม่มีวันหนีพ้นนรกที่ข้าสร้างไว้นี้ได้เลย"
      เมื่อพายุราคะสงบลง เอี้ยก้วยถอนกายออกอย่างแช่มช้า ปล่อยให้น้ำรักขุ่นข้นไหลย้อนออกจากร่างที่บอบช้ำ เขาสวมอาภรณ์คืนพลางจ้องมองร่างที่นอนหมดสภาพด้วยสายตาผู้ชนะ ก่อนจะทิ้งเสียงคำรามตอกย้ำ
      "จำไว้ก๊วยพู้... หากข้าได้ยินว่าเจ้ายังกำแหงจองหองอีก ข้าจะกลับมาลงทัณฑ์เจ้าให้หนักกว่าเดิม และคราวนี้ข้าจะป่าวประกาศความร่านราคะของเจ้าให้คนทั้งแผ่นดินได้อัปยศไปพร้อมกัน!"
      สิ้นคำขู่ เอี้ยก้วยก็ทะยานร่างหายลับไปในเงามืด ทิ้งให้ก๊วยพู้นอนสั่นเทาอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัดและคราบคาวกามที่ย้ำเตือนถึงความพ่ายแพ้ของนาง
      ...ทว่าในความมืดนั้น ก๊วยพู้กลับไม่ได้สะอื้นไห้อย่างที่เขาคาดคิด...
      นางยันกายที่สั่นระริกขึ้นมาช้าๆ ปล่อยให้น้ำกามของชายที่นางเคยเกลียดไหลรินผ่านหน้าขา แววตาที่เคยหยิ่งโสบัดนี้กลับวาววับด้วยความต้องการที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม สัมผัสที่ดุดันและคราบราคะที่เปรอะเปื้อนเตียงหรู กลับกลายเป็นความหฤหรรษ์ที่นางไม่เคยได้รับจากชายใด
      ก๊วยพู้ลูบไล้รอยบวมช้ำบนผิวพรรณด้วยมืออันสั่นเทา พลางจ้องมองหน้าต่างที่ว่างเปล่าด้วยรอยยิ้มลึกลับ... เอี้ยก้วยอาจคิดว่าเขาได้ชำระแค้นและสยบนางเป็นทาสกาม แต่ความจริงมีเพียงนางที่รู้ว่า บัดนี้นางได้ค้นพบรสชาติที่แท้จริงของชีวิตแล้ว

นางไม่ได้หวาดกลัวการกลับมาของเขา แต่กลับหวังและเฝ้ารอคอย... รอคอยให้ "จอมยุทธ์อินทรี" ผู้นี้กลับมาลงทัณฑ์นางด้วยรสสวาทที่ป่าเถื่อนอีกครั้งและตลอดไป...

ขอบคุณครับ

รวบรัดตัดความ  สมใจทีเดียว​ แต่ตอนจบหักมุมเฉย​ จอมยุทธ​อินทรีจะรู้มั้ยว่า​ ได้สร้างนางร้ายที่จะหาเรื่องคนอื่นทำให้ต้องกลับมา​ "สั่งสอน" นางให้ถึงใจ

รวบรัดตัดความ  สมใจทีเดียว แต่ตอนจบหักมุมเฉย จอมยุทธอินทรีจะรู้มั้ยว่า ได้สร้างนางร้ายที่จะหาเรื่องคนอื่นทำให้ต้องกลับมา "สั่งสอน" นางให้ถึงใจ

ตอนผมอ่านนิยาย ดูจากอารมณ์และพฤติกรรม ผมก็แอบคิดในใจว่านางชอบแบบนี้แน่ๆ555

มาปลุกด้านมืดให้อยากแล้วจากไป

เอี้ยก๋วยกับก้วยพู้ รวมอึ้งย้งด้วย จะดีงามมากเลยนะครับ