หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวด้วยความอายและความไม่สบายใจ รายงานที่หมวดกรณ์เขียนขึ้นอย่างกับนิยายนั้นทำให้เธอหงุดหงิด จริงอยู่ว่าเนื้อหาในรายงานช่วยให้เธอไม่เดือดร้อน เพราะถ้าผู้บังคับบัญชารู้ว่าเธอเกือบจะพลาดท่า ก็อาจทำให้เธอถูกออกคำสั่งให้นั่งทำงานอยู่แต่ในสำนักงาน ไม่ได้เป็นหน่วยแนวหน้าในการบุกปราบปรามคนร้ายอย่างที่เธอต้องการ

แต่การที่หมวดกรณ์เขียนรายงานที่ยกยอเธอจนเกินจริงมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนขาดความรับผิดชอบ กลับกลายเป็นว่าเธอถูกสร้างภาพให้เก่งกาจและควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด ความจริงที่ถูกบิดเบือนไปยังทำให้เธอรู้สึกถึงความอ่อนแอของตนเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ ทำไมหมวดกรณ์ถึงต้องทำแบบนี้? เกิดคำถามในใจของหญิงสาว ดังนั้นสิ่งแรกที่เธอคิดว่าต้องทำก็คือพูดคุยกับผู้หมวดกรณ์

ดุจดาวกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของเธออย่างเงียบ ใบหน้าของเธอดูสับสนและไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด หมวดกิตที่นั่งทำงานอยู่ข้าง ชำเลืองมองเธอด้วยความเป็นห่วงผสมความอยากรู้อยากเห็น เพราะเขาเห็นสีหน้าของเธอก็รู้ได้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นหลังจากหมวดสาวได้คุยกับท่านผู้กำกับ

"เป็นยังไงบ้างครับ หมวดดาว" หมวดกิตถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ ดุจดาวส่ายหน้าอย่างอ่อนล้าเล็กน้อย เธอไม่อาจบอกหมวดกิตได้ว่าหมวดกรณ์รายงานการปฏิบัติงานไม่ตรงกับความจริงจนกว่าเธอจะได้พูดคุยกับเจ้าตัวเสียก่อน

"ไม่มีอะไรค่ะ...หมวดกิต...แค่เรื่องรายงานนิดหน่อย ดาวอยากจะคุยกับหมวดกรณ์ก่อนค่ะ" เธอเอ่ย

"หมวดกรณ์เพิ่งออกไปดูพื้นที่กับทีมครับ...น่าจะกลับช่วงเย็นเลย"

หมวดกิตบอกเช่นนั้น นั่นหมายความว่าเธออาจไม่มีโอกาสได้คุยกับหมวดกรณ์ในวันนี้ ดุจดาวทำได้เพียงพยักหน้ารับ เธอเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา ก่อนจะลบรายงานที่เขียนค้างไว้เพราะไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว

ผู้หมวดหนุ่มพอจะคาดเดาถึงสีหน้าที่ดูจะไม่สบายอกสบายใจของเธอได้ หลังกลับจากห้องทำงานของผู้บังคับบัญชาแล้วลบรายงานทิ้งไป คงจะพูดคุยกันถึงเรื่องปฏิบัติงานเมื่อวานนี้ ซึ่งหมวดกิตเองก็ไม่ได้เห็นกับตา แต่ก็พอรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เขาเลือกที่จะเงียบ ไม่ถามอะไรผู้หมวดสาวอีก ต่างคนต่างทำงานต่อไป

เมื่อเวลาล่วงเลยจนถึงช่วงเย็นย่ำ ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มเงียบเหงาของกองบังคับการ หมวดกรณ์ ก็ก้าวเข้ามาในสำนักงานพร้อมกับทีมงาน ดุจดาวที่นั่งรออยู่มาเกือบตลอดทั้งวันแทบจะกระโจนเข้าหาเขาด้วยความหงุดหงิดที่อัดอั้นเต็มอก

"หมวดกรณ์คะ..." ดุจดาวรีบเดินตรงเข้าไปหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันทีที่หมวดกรณ์ว่างจากการพูดคุยงาน เขากำลังจะลุกจากโต๊ะ

"เรื่องรายงานใช่มั้ย" หมวดกรณ์เอ่ยทันที ดุจดาวพยักหน้า

"ทำไมถึงเขียนรายงานแบบนั้นคะ...มันไม่ตรงกับความจริงเลยแม้แต่น้อย" น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามควบคุมให้เป็นไปอย่างสุภาพ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

ผู้หมวดหนุ่มจ้องมองดุจดาวด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาของเขามีแววที่อ่านไม่ออก ก่อนจะพาเธอเดินหลบออกมาจากมุมโต๊ะทำงานที่ผู้คนยังเดินผ่านไปมาเล็กน้อย

"ผมรู้ครับหมวดดาว" หมวดกรณ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นมั่นคง "ผมเขียนให้มันไม่ตรงกับความจริงทั้งหมด"

ดุจดาวจ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจ คิ้วงามของเธอขมวดเล็กน้อย เธอเงยหน้าเล็กน้อยมองหมวดกรณ์ซึ่งรูปร่างสูงใหญ่กว่า

"ดาวรู้ว่าถ้าผู้บังคับบัญชาเห็นว่าดาวเกือบจะพลาดท่าให้คนร้าย ก็อาจจะส่งผลต่อการประเมินการปฏิบัติงานในอนาคต แต่นี่หมวดกรณ์เขียนให้ดาวเป็นเหมือนยอดนักสู้จากหนังแอ็กชัน มันเกินจริงไปมากค่ะ มันทำให้ดาวรู้สึกเหมือนกำลังโกหกคนอื่น"

เธอพูดยาวแบบไม่อ้อมค้อม หมวดกรณ์สอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกง ยืนนิ่งฟังเธอจนจบโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและปราศจากอารมณ์ ทว่าเต็มไปด้วยเหตุผลที่เขาคิดมาอย่างดีแล้ว

"ผมทำไปก็เพื่อให้หมวดดาวยังคงได้ปฏิบัติงานลงพื้นที่แนวหน้าต่อไปได้ครับ" หมวดกรณ์พูดเน้นย้ำ "หมวดก็รู้ดีว่าในหน่วยงานเรา...ยังมีผู้หลักผู้ใหญ่หัวโบราณที่ไม่ชอบให้ผู้หญิงเสี่ยงอันตรายถึงขนาดนั้น โดยเฉพาะเรื่องที่เกือบจะถูกคนร้าย...อืม...เกือบจะถูกคนร้ายทำร้ายร่างกายเอาได้ หากเบื้องบนรู้ความจริงทั้งหมด เขาจะมองว่าหมวดดาวอ่อนแอ และความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเกือบจะกลายเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับกองบังคับการของเรา"

หมวดกรณ์พูดตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำพลางมองลึกเข้าไปในดวงตาของดุจดาวที่เต็มไปด้วยความสับสน

"...ค่ะ..." หมวดดาวตอบรับเสียงเบาลง

"มิเช่นนั้น ถ้าผู้ใหญ่รู้ความจริงทั้งหมด คุณก็จะถูกออกคำสั่งให้ทำงานแต่นั่งโต๊ะยาวไปเลย...ทั้งที่คุณมีความสามารถ มีความมุ่งมั่น และอยากทำงานด้านนี้จริงๆ ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบให้ใครช่วยแบบนี้ แต่บางครั้ง การโกหกเพียงเล็กน้อยก็เป็นเกราะป้องกันชั้นดี เพื่อให้คุณได้ทำในสิ่งที่ต้องการต่อไป" หมวดกรณ์พูดต่อเช่นนั้น

คำอธิบายที่ตรงไปตรงมาของผู้หมวดหนุ่มทำให้ดุจดาวเงียบงันไปในทันที เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดดี ทุกอย่างที่เขากล่าวมาคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด นั่นคือการถูกสั่งให้ทำแต่งานเอกสารในสำนักงานเพียงเพราะเป็นผู้หญิง และเคยเกือบจะพลาดท่าในสนามปฏิบัติงาน

"ผมขอโทษที่บิดเบือนข้อเท็จจริงโดยไม่ปรึกษาคุณก่อน แต่ผมตัดสินใจไปแล้ว...และผมมั่นใจว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับอนาคตในการทำงานภาคสนามของคุณ รวมถึงของทีมเราด้วย" หมวดกรณ์สรุปอย่างเด็ดขาด

ดุจดาวสูดหายใจลึกแล้วถอนหายใจแผ่วเบา พยายามทำความเข้าใจความหวังดีที่มาพร้อมกับการบิดเบือนความจริงครั้งนี้ และยอมรับว่าสิ่งที่เขาทำนั้นได้ช่วยรักษาโอกาสในการเป็นตำรวจภาคสนามที่เธอใฝ่ฝันไว้จริง ๆ

"ขอบคุณค่ะ หมวดกรณ์" เธอเอ่ยเสียงเบา "แต่คราวหน้า...ขอให้ดาวได้รู้เรื่องก่อนได้ไหมคะ"

หมวดกรณ์พยักหน้าเล็กน้อย ท่าทางของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นว่าเธอเข้าใจและยอมรับการตัดสินใจของเขาแล้ว

"ผมรับปากครับ" เขาเอ่ยแล้วยิ้มเล็กน้อย

หมวดดาวกำลังจะหันหลังกลับไปทำงานต่อ แต่แล้วสีหน้าของหมวดกรณ์ก็กลับกลายเป็นจริงงจังอีกครั้ง

"เอาล่ะ...ไหน ๆ ท่านผู้กำกับก็มั่นใจในฝีมือคุณแล้ว ผมก็มีภารกิจใหม่ที่เหมาะกับหมวดดาวครับ" หมวดกรณ์หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่หนาพอสมควรออกมาจากกระเป๋า

"ภารกิจอะไรคะ" เธอถาม

"พรุ่งนี้เช้าทีมเราจะเริ่มปฏิบัติการลับในชื่อรหัสสายรุ้ง"

หมวดกรณ์ตอบ ดุจดาวเลิกคิ้วอย่างสนใจทันที ความตื่นเต้นกับงานใหม่ทำให้ความกังวลเรื่องรายงานมลายหายไปชั่วขณะ

"ภารกิจสายรุ้ง...?" เธอเปรย หมวดกรณ์เปิดซองเอกสารออกมา เขาใช้ปากกาชี้ไปยังแผนผังและรูปถ่ายในนั้น

"เป้าหมายของเราคือนายกานต์ เศรษฐีหนุ่มใหญ่ผู้มีเบื้องหลังฉาวโฉ่ ซึ่งไม่ใช่แค่ผู้ค้ายาเสพติดรายใหญ่ แต่ยังเป็นศูนย์กลางการฟอกเงินระดับประเทศ" หมวดกรณ์พูด

"แล้วแหล่งกบดานของเขาอยู่ที่ไหนคะ" ดุจดาวถาม

หมวดกรณ์วางรูปถ่ายคฤหาสน์หรูขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาสูงริมชายทะเลฝั่งตะวันออก มองเห็นวิวเมืองได้อย่างชัดเจน

"เขาไม่ได้ใช้ผับหรือบาร์ แต่ใช้ศูนย์บำบัดฟื้นฟูและสปาเฉพาะทางระดับวีไอพีแห่งนี้เป็นฐานบัญชาการและแหล่งพบปะกันอย่างลับ ๆ ผู้ที่เข้าออกศูนย์นี้ล้วนเป็นบุคคลระดับสูงที่เราเข้าถึงได้ยาก"

ผู้หมวดหนุ่มเอ่ยพลางชี้ไปที่รูปคฤหาสน์ดังกล่าว ดาวหยุดหายใจชั่วขณะกับความหรูหราของที่พักอาศัยริมชายทะเลตรงหน้า

"ศูนย์บำบัดฟื้นฟูเหรอคะ..." ดาวทวนคำพูด

"ใช่ครับ ศูนย์บำบัดฟื้นฟู และเราไม่สามารถส่งเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบเข้าไปได้ นี่คือภารกิจเฝ้าระวังและเก็บข้อมูลแบบไม่เปิดเผยตัวที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนสูง" หมวดกรณ์เลื่อนรูปถ่ายหญิงสาวในชุดพยาบาลและนักกายภาพบำบัดมาตรงหน้าดุจดาว "นายกานต์มีความเชื่อเรื่องการฟื้นฟูร่างกายแบบองค์รวม และมักจะจ้างผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางให้เข้าไปดูแลแบบอยู่ประจำในคฤหาสน์ของเขา"

"แล้วภารกิจคืออะไรคะ" ดาวถาม หมวดกรณ์พยักหน้าก่อนจะเอ่ยต่อไป

"เราต้องการคนที่มีบุคลิกน่าเชื่อถือ มีไหวพริบ และที่สำคัญที่สุดคือ สามารถแทรกซึมเข้าไปอยู่ในวงล้อมส่วนตัวของเขาได้อย่างแนบเนียนที่สุด" หมวดกรณ์เงยหน้ามองดุจดาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "คุณมีคุณสมบัติเหมาะสมกับบทบาทนี้"

"หมายความว่า...ดาวต้องแฝงตัวเข้าไปเป็นเจ้าหน้าที่ส่วนตัวของนายกานต์คนนี้เหรอคะ" ดุจดาวถามอย่างระมัดระวัง พลางจ้องมองรูปถ่ายของชายหนุ่มผู้ต้องสงสัยซึ่งอยู่ในวัยสี่สิบต้น ๆ ซึ่งมีอายุใกล้เคียงกับพี่ภู สามีของเธอ หมวดกรณ์พยักหน้ารับแล้วพูดต่อ

"ใช่แล้วครับ คุณต้องปลอมตัวเป็นนักกายภาพบำบัดประจำตัว (Live-in Therapist) คนใหม่ เพื่อเข้าถึงห้องทำงานและพื้นที่ส่วนตัวของเขาให้ได้ คุณต้องหาโอกาสเก็บข้อมูลและดักฟังในห้องทำงานลับของเขา ซึ่งแน่นอนว่าการเข้าถึงตัวเขาต้องทำในระดับที่ใกล้ชิดและต้องสร้างความไว้ใจที่สูงมาก" หมวดกรณ์พูด

หัวใจของดุจดาวเต้นแรงขึ้นมา ภารกิจนี้ดูเหมือนจะไม่ยาก แต่ก็เต็มไปด้วยความสุ่มเสี่ยงมหาศาลเลยทีเดียว

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ