นิยายเรื่องนี้สามารถอ่านฟรี จนจบเรื่องครับ อัพเดททุกวันจันทร์

สุขสันต์วันตรุษจีนครับนักอ่านทุกท่าน

หลักจากอ่านกันไปกว่า 30 ตอนเนื้อหาส่วนของฉาก NC น้อยไปรึเปล่า?

หรืออยากให้เพิ่มส่วนไหนมากกว่านี้ คอมเม้นบอกกันได้นะครับ

ขอให้สนุกกับนิยายครับ


============================================


ในช่วงบ่ายที่อากาศยังคงร้อนระอุ รัฐแวะเข้าไปที่โรงเรียนเพื่อส่งแบบ ปพ. ของนักเรียนให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมประกาศผลสอบในอีกสิบวันที่จะถึง แม้จะเป็นช่วงเริ่มต้นของการปิดภาคเรียน แต่งานเอกสารเหล่านี้ไม่ได้เป็นภาระหนักสำหรับเขาเลย เพราะรัฐเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับรายละเอียดและเพียรเจียดเวลาในทุกวันเพื่อเติมเต็มช่องต่าง ๆ ของแบบฟอร์มสำหรับนักเรียนทุกคนอย่างสม่ำเสมอ สะท้อนให้เห็นว่าในแง่ของวิชาชีพ เขานับว่าเป็นครูที่รับผิดชอบและปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมคนหนึ่ง เขามุ่งหน้าไปยังห้องวิชาการเพื่อส่งแบบ ปพ. ของนักเรียนทุกคน
"ครูรัฐคะ ปิดเทอมแล้วยังเนี้ยบไม่เปลี่ยนเลยนะคะเนี่ย แอบมีนัดที่ไหนต่อหรือเปล่า?" ครูสาวคนหนึ่งในห้องวิชาการเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม
รัฐขยับยิ้มบางที่มุมปาก แววตาหลังกรอบแว่นดูนุ่มนวลและทรงเสน่ห์ขณะที่เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ  "ไม่มีหรอกครับ ผมแค่ไม่อยากให้งานเอกสารมันค้างคาจนเสียนิสัยน่ะครับ เดี๋ยวเด็ก ๆ จะรอผลสอบนานเกินไป"
เสียงหัวเราะเบา ๆ ในห้องวิชาการช่วยให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย รัฐปฏิเสธคำชวนดื่มกาแฟอย่างสุภาพก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูห้อง เขาก็พบกับ ครูปัด ที่เดินสวนมาพอดี ในอ้อมแขนของเธอมีกองสมุดวาดเขียนของลูกสาว ใบหน้าของเธอที่ดูผ่อนคลายลงในตอนแรกพลันเปลี่ยนเป็นความประหม่าขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อสบตาเขา
"ครูรัฐ... มาทำงานวันหยุดเหมือนกันเหรอคะ?" ปัดทักทายด้วยน้ำเสียงที่ยังมีความเกรงใจแฝงอยู่
"ครับ พอดีผมมาส่ง ปพ. น่ะครับ" รัฐหยุดยืนในระยะที่พอเหมาะ ไม่รุกรานแต่ก็ดูมั่นคง เขากวาดสายตามองสมุดในมือเธอแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ "แล้ว... ลูกสาวมาด้วยเหรอครับ"
คำถามที่ดูจริงใจทำให้ปัดเผลอยิ้มออกมา "มาค่ะ ตอนนี้ไปวิ่งเล่นอยู่แถวสนามหญ้ากับลูกครูคนอื่น ขอบคุณครูรัฐอีกครั้งนะคะที่ช่วยเราไว้ในวันนั้น... แล้วก็เรื่องที่ครูบอกว่ารอให้สอบเสร็จก่อนค่อยไปทานข้าวกัน ลืมไปรึยังคะ?"
รัฐพยักหน้าช้า ๆ สายตาที่จ้องมองเธอในความสงบของโรงเรียนช่วงปิดเทอมนั้นดูเข้มขลังจนปัดต้องหลบตา "แน่นอนครับ ผมไม่ลืมสัญญาหรอก แค่อยากให้เราทั้งคู่ว่างที่สุดเวลาได้คุยกันจริง ๆ"
เขาลดระยะห่างลงเพียงครึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวโชยเข้ากระทบประสาทสัมผัสของหญิงสาว รัฐจงใจทอดเสียงให้ทุ้มต่ำและนุ่มนวลกว่าปกติขณะที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมนี่รอวันที่เราจะได้ไปกินข้าวด้วยกันเลยนะครับ"
ปัดรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ผุดขึ้นบนใบหน้า แววตาที่ดูอบอุ่นและมั่นคงของชายตรงหน้ากำลังทำให้กำแพงในใจเธอเริ่มสั่นคลอน รัฐยิ้มบางที่มุมปากก่อนจะเอ่ยตบท้ายด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ "แต่ช่วงนี้ผมอาจจะยุ่งอยู่นิดหน่อยครับ พอดีที่บ้านกำลังต่อเติมห้องข้างในใหม่ เลยต้องคอยดูพวกชุดช่างเขาซักหน่อย"
เขาสังเกตปฏิกิริยาของเธออย่างใจเย็นก่อนจะยื่นข้อเสนอที่ดูผ่อนคลาย "ถ้าซักอาทิตย์หน้าครูปัดสะดวก หรือพอจะมีเวลาว่างบ้าง... ไว้เราไปหาอะไรทานด้วยกันตามสัญญาดีไหมครับ?"
ปัดพยักหน้าตอบรับด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความหวั่นไหวที่ปนเปกัน "ค่ะ... อาทิตย์หน้าฉันน่าจะว่าง ไว้เจอกันนะคะครูรัฐ"
รัฐส่งยิ้มสุภาพให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินเลี่ยงออกมามุ่งหน้าไปยังรถสีดำที่จอดรออยู่ เขาตรวจเช็กเวลาบนขนาฬิกาข้อมืออย่างรัดกุม เพราะหมากตัวต่อไปที่ศาลาหน้าซุ้มวัดในเวลาหกโมงเย็นกำลังรอเขาอยู่
รัฐขับรถกลับมาถึงบ้านพักในเวลาที่ยังเหลืออีกพอสมควร ภายในบ้านยังคงคึกคักด้วยเสียงทำงานของชุดช่างที่เขาจ้างมาเป็นพิเศษเพื่อปรับปรุงพื้นที่ส่วนตัว ทันทีที่เขาเดินก้าวพ้นธรณีประตู หัวหน้าช่างที่เนื้อตัวเปื้อนคราบปูนก็รีบเดินเข้ามารายงานความคืบหน้าของงานในวันนี้
"วันนี้งานคืบหน้าไปเยอะครับครู กระจกเงาบานใหญ่ติดตั้งเข้าที่เรียบร้อยตามตำแหน่งที่ครูสั่งเป๊ะ ๆ เลยครับ" หัวหน้าช่างเอ่ยพลางปาดเหงื่อ "ตอนนี้เหลือแค่เก็บรายละเอียดงานฉาบกับทาสีอีกนิดหน่อย อีกสองวันก็น่าจะจบงานส่งมอบได้แล้วครับ"
รัฐพยักหน้าพลางกวาดสายตาสำรวจรอบห้องอย่างละเอียด "งานฉาบตรงมุมห้องนั่นขอให้เรียบกริบหน่อยนะพี่ ผมอยากให้แสงที่สะท้อนจากกระจกมันดูนิ่งที่สุด"
"ได้ครับครู เดี๋ยวผมเน้นให้เป็นพิเศษเลย" หัวหน้าช่างตอบรับอย่างกระตือรือร้น
"อ้อ... พี่ครับ วันนี้ผมต้องรบกวนให้พวกพี่ช่วยกลับกันไวหน่อยได้ไหมครับ" รัฐเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "พอดีผมมีธุระสำคัญต้องออกไปข้างนอกช่วงเย็น กลัวว่าจะกลับมาส่งพวกพี่ไม่ทันห้าโมง"
หัวหน้าช่างนิ่งคิดครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้ทัดทานอะไร เพราะงานนี้เป็นงานเหมาที่ตกลงราคากันไว้แล้ว หากงานล่าช้ากว่ากำหนด คนที่จะต้องเสียเงินเพิ่มคือตัวรัฐเองไม่ใช่ช่าง "ได้ครับครู ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมให้พวกมันรีบเก็บของกันตอนนี้เลย"
"ขอบคุณมากครับพี่" รัฐขยับยิ้มบาง
หัวหน้าช่างหันไปตะโกนบอกพรรคพวกที่กำลังทำงานอยู่ "เฮ้ย! พวกเรา เก็บของได้แล้ว วันนี้ครูมีธุระ"
ระหว่างที่กลุ่มช่างเริ่มลำเลียงเครื่องมือออกไป รัฐก็ค่อย ๆ เดินลึกเข้าไปตรวจงานด้านในห้องที่เพิ่งติดตั้งกระจกเงาบานยักษ์เสร็จสิ้น เขาหยุดยืนอยู่กลางห้องใหญ่ที่ถูกปรับโฉมใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านรอยแยกของม่านส่องกระทบให้เห็นฝุ่นละอองที่ปลิวว่อนในอากาศ ห้องนี้กว้างขวางและดูโอ่โถงทั่วไป แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือผนังด้านหนึ่งที่ถูกเปลี่ยนเป็นกระจกเงาบานยักษ์ที่สูงจรดเพดาน
มันไม่ใช่กระจกเงาธรรมดา แต่เป็นกระจกสองด้านที่ฝั่งห้องโถงจะสะท้อนภาพทุกอย่างให้เห็นเป็นเพียงกระจกเงาบานใหญ่ที่สวยงามและเยือกเย็น ทว่าอีกด้านหนึ่งของมันกลับเป็นหน้าต่างใสที่สามารถมองทะลุเห็นทุกความเคลื่อนไหวในห้องได้อย่างชัดเจนโดยที่คนข้างนอกไม่มีวันรู้ตัว
เขากวาดสายตามองความอลังการของมันครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องใหญ่ ก้าวข้ามกองไม้ อุปกรณ์ช่าง และกระป๋องสีที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้นเนื่องจากงานยังไม่เสร็จสิ้นดี  รัฐเดินเลี่ยงไปยังห้องเก็บของเล็ก ๆ ที่อยู่มุมลึกสุดของตัวบ้าน ท่ามกลางชั้นวางของเก่าและกล่องลังที่วางซ้อนกันจนดูเหมือนห้องเก็บของทั่วไป เขากลับตรงไปยังมุมมืดด้านหนึ่งที่มีบานประตูไม้สีเรียบเนียนกลืนไปกับผนัง
เขาเอื้อมมือไปบิดลูกบิดเปิดออกอย่างเบามือ แล้วก้าวเข้าไปสู่ห้องที่ถูกซ่อนไว้หลังบานกระจกยักษ์ใบนั้น
ภายในเป็นห้องขนาดกะทัดรัดที่ผนังทุกด้านถูกบุด้วยแผ่นเก็บเสียงเกรดพรีเมียมอย่างหนาแน่นเพื่อกันเสียงเล็ดลอดออกไปสู่ภายนอก ห้องนี้เสร็จสมบูรณ์ไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว เหลือเพียงงานเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ และการจัดวางเฟอร์นิเจอร์บางชิ้นเท่านั้น จากมุมนี้ รัฐสามารถมองผ่านกระจกออกไปเห็นห้องโถงใหญ่ที่ว่างเปล่าได้ทั้งหมด แสงไฟสลัวจากด้านในห้องซ่อนทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของพื้นที่ที่คอยจ้องมองเหยื่อจากเงามืด
เขาเดินออกจากห้องและตรงไปยังตู้ควบคุมอุณหภูมิส่วนตัวที่ซ่อนอยู่อีกมุมหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเปิดประตูตู้ที่ส่งไอเย็นจาง ๆ ออกมา รัฐหยิบหลอดยาขนาดเล็กขึ้นมาพินิจดู แสงไฟสลัวสะท้อนกับตัวยาเหลวใสภายในหลอดแก้ว ขณะที่ภาพเหตุการณ์ครั้งก่อนที่เขาใช้มันกับ 'เด็กดี' อีกคนแวบเข้ามาในห้วงความคิด ร่องรอยความสำเร็จจากรางวัลที่เขามอบให้คนในอดีตยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ  เขาค่อย ๆ วางหลอดยานั้นลงบนโต๊ะเตรียมการอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังจัดวางชิ้นส่วนสุดท้ายของแผนการ
ฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนสีเป็นส้มหม่นก่อนจะจมหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว บรรยากาศปลายฝนต้นหนาวทำให้ลมเริ่มครางหวิวผ่านใบไม้รอบบ้านพักครูที่เงียบสงัด รัฐมองผ่านหน้าต่างออกไป เห็นรถของคนงานเคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้านพักไปจนลับสายตา แสงแดดสุดท้ายโรยตัวลงทิ้งไว้เพียงความเงียบและเงาทอดตัวยาวบนพื้นดิน
เมื่อเข็มนาฬิกาขยับเข้าใกล้เวลาที่กำหนด รัฐจัดการตรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าเป็นครั้งสุดท้าย เขาเดินออกจากบ้าน ก้าวขึ้นรเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบที่ศาลาหน้าซุ้มวัดตามที่ได้ตกลงไว้กับเด็กสาวผู้ลำพองใจ
รัฐขับรถมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบที่ศาลาหน้าซุ้มวัดตามเวลาที่นัดหมายไว้อย่างแม่นยำ เขาไม่ได้หักรถเข้าจอดในทันที แต่เลือกที่จะจอดห่างออกมาครู่หนึ่งเพื่อกวาดสายตาสำรวจความเคลื่อนไหวรอบบริเวณเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครจ้องมองอยู่ เมื่อเห็นว่าถนนยามค่ำคืนเงียบสงัดไร้เงาผู้คน เขาจึงเคลื่อนรถเข้าไปรับเด็กสาวที่ยืนรออยู่ในเงามืดของศาลา
ยิมก้าวออกมาด้วยท่าทางลิงโลดอย่างปิดไม่มิด ค่ำคืนนี้เธอแต่งตัวดูดีกว่าเมื่อตอนกลางวันและแต่งหน้ามาอย่างประณีต จนดูโดดเด่นสะดุดตาภายใต้แสงไฟสลัว รัฐขยับยิ้มบางพลางเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ขณะเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ
"คืนนี้ยิมสวยมากนะ ดูโดดเด่นกว่าใครอย่างที่ครูบอกจริง ๆ"
ยิมขยับยิ้มกว้างขณะก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะหนัง กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ ของรัฐโอบล้อมตัวเธอไว้ทันที รัฐออกรถอย่างเนิบนาบมุ่งหน้ากลับสู่บ้านพักครู ระหว่างทางเขาแสร้งถามเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยของแผนการ
"ตกลงว่าพ่อแม่ไปต่างจังหวัดกันนานไหมครับ?"
"ไปเที่ยวทะเลกันค่ะ พาน้องไปกันหมดเลย เห็นว่าไปสี่วัน... คืนนี้ก็คืนที่สองแล้วค่ะ" ยิมตอบพลางยักไหล่ ทว่าแววตาของเธอกลับวูบไหวไปครู่หนึ่งเมื่อเอ่ยถึงการไปเที่ยวของครอบครัว "ที่บ้านน่ะ ถ้าหนูไม่หายตัวไปเขาก็คงไม่รู้หรอกค่ะว่าหนูอยู่หรือเปล่า ยิ่งพาน้องไปด้วยแบบนี้... เขาก็คงลืมไปแล้วมั้งว่ามีหนูอีกคน"
รัฐนิ่งฟัง น้ำเสียงที่ดูเหมือนการตัดพ้อแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจนั้นบอกให้เขารู้ว่า "ความโดดเด่น" ที่เธอโหยหานั้นมีที่มาที่ลึกซึ้งกว่าแค่ความซุกซนของวัยรุ่น เขาไม่ได้ซักไซร้ต่อ แต่กลับขยับรอยยิ้มละเมียดละไมที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาดในสายตาของเด็กสาว
"ไม่เป็นไรนะ... อย่างน้อยคืนนี้ ครูไม่ได้ลืมยิมแน่นอน"
รถเคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วบ้านพักครูที่มืดสลัว รัฐดับเครื่องยนต์ทิ้งไว้เพียงความเงียบและลมหนาวที่พัดผ่านใบไม้รอบบ้าน เขาหันมามองยิมด้วยแววตาที่เตรียมพร้อมสำหรับการเริ่ม "บทเรียน" ส่วนตัวสำหรับเธอโดยเฉพาะ
รัฐก้าวลงจากรถก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ยิมอย่างนิ่มนวล ทันทีที่เท้าเรียวของเด็กสาวเหยียบลงบนพื้นดิน เธอขยับยิ้มกว้างพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้านด้วยความตื่นเต้นแบบที่พยายามปกปิดไว้ไม่มิด
"บ้านครูดูเงียบจังเลยนะคะ แต่ก็น่าอยู่... ดูเป็นระเบียบสมกับเป็นบ้านครูจริง ๆ" ยิมเอ่ยด้วยท่าทางแก่แดดพลางบิดสะโพกเดินนำเข้าบ้านไปอย่างถือวิสาสะตามประสาเด็กที่อยากรู้อยากเห็น
รัฐเดินตามเข้าไปข้างในพร้อมกับกดสวิตช์ไฟ แสงสีนวลจากเพดานสว่างขึ้นเผยให้เห็นห้องโถงกลางที่กว้างขวาง ทว่าตามพื้นกลับมีเศษฝุ่นและกองอุปกรณ์บางส่วนที่ช่างวางระเกะระกะไว้เนื่องจากยังทำงานไม่เสร็จสิ้นดี
"ขอโทษทีนะยิม วันนี้บ้านอาจจะสกปรกไปหน่อย พอดีช่างเพิ่งเข้ามาต่อเติมโซนห้องด้านหลังน่ะ" รัฐเอ่ยพลางบุ้ยปากไปทางด้านหลังบ้านที่มืดสลัวและถูกกั้นไว้  "เรานั่งคุยกันตรงห้องโถงนี้ก่อนแล้วกัน
"ห้องด้านหลังเหรอคะ? ต่อเติมเป็นห้องอะไรล่ะครู อย่าบอกนะว่าทำห้องลับไว้ขังใคร" ยิมแกล้งหยอกด้วยน้ำเสียงทะเล้นขณะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวพลางกางแขนออกอย่างผ่อนคลาย
รัฐขยับยิ้มบางที่มุมปาก ไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรง ๆ แต่กลับเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวแทน "หิวหรือยังครับ? อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม ครูพอจะทำอะไรกินง่าย ๆ ได้อยู่นะ"
"อืม... หนูอยากกินอะไรที่ครูตั้งใจทำมาให้ค่ะ" ยิมเอียงคอส่งสายตาเย้ายวน
"ได้ครับ งั้นรอก่อนนะ เดี๋ยวครูไปจัดการให้" รัฐตอบด้วยน้ำเสียงละเมียดละไม เขาเริ่มขยับตัวจัดการเตรียมอาหารและเครื่องดื่มในครัว ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะสบาย ๆ แต่ในหัวของเขากลับกำลังไล่ลำดับแผนการอย่างรัดกุม ยิมยังคงนั่งฮัมเพลงพลางมองสำรวจข้าวของในบ้านอย่างเพลิดเพลิน
ในโซนครัวเล็ก ๆ ที่เชื่อมต่อกับห้องโถง กลิ่นเนยและเนื้อย่างเริ่มส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ เขาเลือกทำสเต็กเพราะเป็นเมนูที่จัดการง่ายและมีวัตถุดิบติดตู้เย็นอยู่เสมอ  ท่วงท่าของเขาขณะใช้คีมพลิกเนื้อในกระทะดูคล่องแคล่วและนิ่งสงบ ราวกับทุกอย่างถูกคำนวณไว้แล้วแม้กระทั่งระดับความสุก
ยิมนั่งมองแผ่นหลังกว้างของรัฐจากโซฟา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในฝันที่ความปรารถนากำลังกลายเป็นจริง
เมื่อเนื้อได้ที่ รัฐจัดจานอย่างประณีตก่อนจะหันกลับมาหาเด็กสาวที่จ้องมองเขาไม่วางตา เขาหยิบกระป๋องเบียร์เย็นจัดออกมาจากตู้เย็นแล้วชูขึ้นเล็กน้อยพลางเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มหยัน
"ขออนุญาตยิมหน่อยนะครับ ครูขอดื่มกระป๋องนี้หน่อยได้ไหม?"
ยิมแกล้งทำหน้าดุใส่เขาตามประสาเด็กแก่แดด "โหครู... เป็นครูภาษาอะไรคะเนี่ย กินเบียร์ต่อหน้าเด็กนักเรียนแบบนี้ ไม่ดีเลยนะคะ"
รัฐหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะอาหารที่ยิมนั่งอยู่ แล้วโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของคนฟังแทบหยุดเต้น "ครูไม่ได้ดื่มต่อหน้าเด็กนักเรียนหรอกครับ... ครูดื่มต่อหน้า 'แฟน' ต่างหาก และแฟนครูคนนี้ก็คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ?"
คำว่า 'แฟน' ที่หลุดออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาความกร่างของยิมพังทลายลงทันที ใบหน้าสวยคมแดงซ่านไปถึงใบหู เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมกริบด้วยความเขินอายอย่างหนัก รัฐขยับยิ้มพึงใจเมื่อเห็นเหยื่อสาวเริ่มสูญเสียการควบคุมสถานการณ์
เขายกจานสเต็กมาเสิร์ฟตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมของอาหารชวนน้ำลายสอ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำแข็งมาวางและเปิดขวดน้ำอัดลมรินให้เธออย่างสุภาพบุรุษ
"ทานเยอะ ๆ นะครับ" กลิ่นหอมของเนื้อที่ผ่านการย่างอย่างพอเหมาะช่วยเสริมบรรยากาศให้ดูเป็นมิตรและผ่อนคลายขึ้น
"แล้ว... พ่อแม่พาน้องไปเที่ยวทะเลแบบนี้ ยิมไม่น้อยใจเหรอครับที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว?" รัฐชวนคุยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
ยิมชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อถูกถามถึงเรื่องครอบครัว แววตาของเธอวูบไหวเพียงนิดก่อนจะยักไหล่ทำทีเป็นไม่สนใจ "ก็นิดหน่อยค่ะ แต่หนูก็ชินแล้ว... อยู่คนเดียวก็อิสระดีออก"
"นั่นสินะครับ" รัฐขยับยิ้มบางพลางยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบเล็กน้อย "ว่าแต่... คืนนี้ยิมตั้งใจจะกลับกี่ทุ่มครับ ครูจะได้กะเวลาถูก เผื่อว่าอยากจะไปส่งให้ถึงหน้าบ้าน"
ยิมเริ่มอ้ำอึ้ง ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีดูประหม่าขึ้นมาทันที เธอหลบสายตาพลางหมุนแก้วน้ำอัดลมไปมา "อืม... คือ... เอาเป็นว่ากลับเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ หนูไม่ได้รีบ พ่อแม่ก็ไม่อยู่ด้วย"
รัฐจ้องมองท่าทางนั้นครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมและรังสีความคุกคามที่ฉาบด้วยเสน่ห์แผ่ซ่านเข้าหาเธอ "กลับเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอครับ... ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ก็นอนที่นี่เลยแล้วกันนะ"
ยิมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่ปฏิกิริยาของเธอกลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด ใบหน้าสวยคมแดงซ่านลามไปถึงลำคอ เธอเขินจนแทบจะมุดลงใต้โต๊ะ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก รัฐเฝ้ามองอาการ "สูญเสียการควบคุม" ของเด็กสาวด้วยความพึงใจอยู่ลึก ๆ  ก่อนจะรีบคลี่ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีเพื่อลดแรงกดดัน
"ครูล้อเล่นครับ... ทานเถอะ เดี๋ยวเสต็กจะเย็นหมด"
เขายกแก้วเบียร์ขึ้นเป็นเชิงชนแก้วกับเธอ ยิมรีบยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นจิบแก้เขินโดยที่ไม่รู้เลยว่า ความยินยอมที่จะ "กลับเมื่อไหร่ก็ได้" ของเธอนั้น คือสัญญาณไฟเขียวที่รัฐรอคอยเพื่อเริ่มเดินหมากขั้นถัดไปอย่างเต็มรูปแบบ
บรรยากาศภายในห้องโถงเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อบทสนทนาขยับเข้าสู่เรื่องสัพเพเหระทั่วไป ยิมขยับตัวนั่งในท่าที่ดูมั่นใจขึ้นตามประสาเด็กที่อยากแสดงออกว่าโตเกินวัย  เธอชำเลืองมองกระป๋องเบียร์ในมือรัฐก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอวดดีเล็ก ๆ
"จริง ๆ หนูนาดื่มเบียร์ได้แล้วนะคะครูรัฐ หนูอายุ 18 แล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ ที่ครูจะต้องมาคอยรินน้ำอัดลมให้หรอกค่ะ"
รัฐขยับยิ้มบางที่มุมปาก แววตาดูมีเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาวูบหนึ่ง "อย่างนั้นเหรอครับ... ถ้าอย่างนั้นครูคงต้องขอโทษที่มองยิมเด็กไปหน่อย" เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัวช้า ๆ หยิบแก้วเปล่าใบใหม่ติดมือมาพร้อมกับเบียร์อีกกระป๋องที่แช่เย็นจัด
เขารินเบียร์สีเหลืองทองลงในแก้วให้เธออย่างใจเย็น ยิมรับแก้วไปถือไว้ด้วยท่าทางลำพองใจก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วเพื่อโชว์ความ 'เหนือ' ของเธอ  รัฐเฝ้ามองภาพนั้นด้วยสายตาที่นิ่งสงบ เขาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้เธออีกนิด ทิ้งจังหวะให้ความเงียบทำงานครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มตะล่อมถามถึงสิ่งที่เขาต้องการรู้จริง ๆ
"ยิม... ที่เธอบอกว่าเห็นครูในโรงยิมคืนนั้นน่ะ" รัฐลดเสียงลงจนทุ้มต่ำและดูจริงจังขึ้น "เธอบอกว่าเห็นชัดมาก... เเห็นอะไรบ้างครับ?" เขาสังเกตปฏิกิริยาของยิมอย่างถี่ถ้วน แววตาของเธอเริ่มสว่างวาบด้วยความรู้สึกเป็นต่อ
ยิมเทและยกเบียร์ขึ้นจิบอีกอึกใหญ่ ความเย็นของเครื่องดื่มดูเหมือนจะช่วยดับความประหม่า เธอเริ่มขยับตัวไปมาบนเก้าอี้พลางเล่าถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา
"จริง ๆ วันนั้นหนูตั้งใจจะมาหาครูค่ะ..." ยิมเปรยขึ้น เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อย "หนูรู้ว่าคืนนั้นครูต้องเข้าเวรนอนที่โรงเรียน แต่พอมาถึงหนูดันเจอครูอิ๋มแวะมาเอาเอกสารที่ห้องพักครูซะก่อน หนูเลยเซ็ง... กะว่าจะกลับบ้านแล้วแท้ ๆ"
เธอเว้นจังหวะพลางจ้องหน้าหน้าชายหนุ่มตรง ๆ "แต่ตอนเดินผ่านทางโรงยิม หนูบังเอิญได้ยินเสียง... เสียงยัยแพรมันครางดังออกมา หนูเลยอดไม่ได้ที่จะแวะไปดู แล้วหนูก็เห็น... เห็นครูกับยัยเด็กนั่นกำลัง 'ทำ' อะไรกันอยู่บนเบาะที่วางทิ้งไว้ตรงมุมห้อง"
รัฐนิ่งฟังอย่างใจเย็น เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกกับคำสารภาพนั้น แต่กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น แววตาหลังกรอบแว่นดูเข้มขลังจนน่าใจหาย "แล้วตอนที่เห็น... ยิมรู้สึกยังไงครับ?"
ยิมเม้มปากแน่น หัวใจเธอเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความร้อนวูบวาบเริ่มจู่โจมร่างกายเธออย่างรุนแรงจนผิวขาวเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อ
"ก็... ก็ไม่ยังไงค่ะ" เธอตอบเสียงพร่า พยายามรักษาท่าทีอวดดีไว้ทั้งที่ร่างกายเริ่มปั่นป่วน "หนูแค่คิดว่า... ยัยนั่นมันดียังไง คนอย่างหนูมันคู่ควรกว่ายัยเด็ก ม.5 นั่นเป็นไหน ๆ"
รัฐขยับยิ้มพึงใจเมื่อเห็นว่ายาสูตรพิเศษเริ่มออกฤทธิ์ได้ตามเวลาที่เขาคำนวณไว้พอดี  เขาเฝ้ามองหยาดเหงื่อเม็ดเล็กที่เริ่มผุดพรายตามไรผมของเด็กสาวด้วยสายตาของนักล่าที่กำลังเห็นเหยื่อติดกับดักอย่างสมบูรณ์แบบ
ก่อนหน้านี้ รัฐลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารเดินกลับเข้าไปในครัวด้วยท่าทีที่ดูเหมือนการไปหยิบเบียร์กระป๋อง ทว่าในจังหวะที่แผ่นหลังกว้างบังสายตาของยิมอยู่นั้น เขาหยิบหลอดยาขนาดเล็กที่เตรียมไว้ออกมา แล้วจัดการหยดของเหลวใสลงไปในกระป๋องเบียร์ของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินกลับมาเสิร์ฟให้เธอพร้อมรอยยิ้มละเมียดละไมที่ดูอบอุ่น
และตอนนี้เมื่อยิมรับแก้วไปดื่มจนพร่องไปกว่าครึ่งกระป่อง รัฐก็เริ่มกลยุทธ์หว่านล้อมเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและรอให้ "ส่วนผสมพิเศษ" เริ่มออกฤทธิ์อย่างเต็มที่
"ยิมฟังครูนะ... ถึงครูจะชอบยิมมากขนาดไหน และยิมก็โดดเด่นกว่าใครอย่างที่ครูเคยบอก" รัฐลดเสียงลงจนทุ้มต่ำพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่ครูก็ยังทิ้งแพรทันทีไม่ได้จริง ๆ มันคงดูไม่ดีเท่าไหร่ถ้าใครจะมองว่าครูได้ใหม่แล้วลืมเก่า... ที่สำคัญ ยิมก็น่าจะรู้ว่าถ้าแพรโกรธจนไปบอกเรื่องนี้กับคนอื่น ครูคงโดนจัดการจนไม่มีโอกาสได้อยู่ดูแลยิมแบบนี้อีก"
ในขณะที่รัฐพูด น้ำเสียงของเขาดูเหมือนชายหนุ่มที่จนปัญญาและต้องการความเห็นใจ ทว่าสายตากลับจดจ้องไปที่การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของเด็กสาวอย่างไม่วางตา ยิมเริ่มรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ผิวขาวเนียนตรงลำคอและใบหน้าเริ่มขึ้นสีระระเรื่อจัดราวกับมีไข้
ยิมพยายามจะเอ่ยปากเถียงแต่กลับพบว่าลมหายใจของเธอเริ่มหอบกระชั้นขึ้นมาดื้อ ๆ ความร้อนวูบวาบในท้องน้อยทำให้เธอต้องขยับขาเบียดเข้าหากันเพื่อระงับความปั่นป่วนที่ควบคุมไม่ได้ มือที่ถือแก้วเบียร์เริ่มสั่นน้อย ๆ ขณะที่สายตาของเธอเริ่มพร่ามัวและฉ่ำเยิ้มจ้องมองใบหน้าของรัฐด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
"ครู... ทำไมแอร์บ้านครูมันร้อนจังเลยคะ" ยิมพึมพำเสียงพร่าพลางใช้มือลูบไล้ไปตามแขนเสื้อของตัวเองเพื่อระบายความร้อนที่สุมรุมอยู่ภายใน
รัฐวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น เขาจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำและหยาดเหงื่อที่เริ่มผุดซึมตามไรผมของเด็กสาวด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะห่วงใย แต่ลึก ๆ กลับแฝงไปด้วยความสมเพชในความประมาทของเธอ เขาขยับรอยยิ้มละเมียดละไมพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ครูว่า... ยิมน่าจะเริ่มเมาแล้วล่ะครับ" รัฐขยับลุกขึ้นยืนทำท่าจะหยิบกุญแจรถ "กลับบ้านดีกว่านะ เดี๋ยวครูไปส่ง คืนนี้ยิมคงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
"หนู... หนูไม่ได้เมา!" ยิมสวนกลับทันควัน เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือและแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อพิสูจน์ความมั่นใจแต่ร่างกายกลับโงนเงนจนต้องยึดขอบโต๊ะไว้แน่น "หนูเคยดื่มมากกว่านี้ตั้งเยอะ เพื่อนยังชมเลยว่าหนูคอแข็ง... "
รัฐไม่ได้โต้ตอบเรื่องแอร์ เขาค่อย ๆ เดินอ้อมโต๊ะเข้าไปหาเธอช้า ๆ ระยะห่างที่ลดลงทำให้ยิมได้รับกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นอายความเย็นชาของเขาจนสมองยิ่งพร่าเลือน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงไปเล็กน้อยจนระดับสายตาอยู่เท่ากัน
"ถ้าไม่ได้เมา... แล้วทำไมตัวยิมถึงร้อนขนาดนี้ล่ะครับ?" รัฐเอื้อมมือไปสัมผัสที่ต้นแขนเนียนของเธอเบา ๆ เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ยิมก็สะดุ้งสุดตัว ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างรุนแรงจนผิวหนังขึ้นรอยแดงจาง ๆ ตามทางที่นิ้วเขาลากผ่าน
"ครู... อย่า..." ยิมพึมพำ แต่ร่างกายกลับแอ่นเข้าหาโดยไม่รู้ตัว
"เป็นอะไรครับ เกิดอะไรขึ้น" รัฐเค้นเสียงทุ้มต่ำบีบคั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านของเด็กสาว "ถ้าไม่ใช่เพราะฤทธิ์เบียร์... งั้นสิ่งที่ทำให้ยิมสั่นไปทั้งตัวแบบนี้มันคืออะไรกันแน่? ความโกรธที่ครูไม่ยอมทิ้งแพรเหรอ?"
เขาลากปลายนิ้วจากต้นแขนขึ้นมาจนถึงลำคอที่เต้นตุบ ๆ ตามจังหวะหัวใจที่บ้าคลั่ง ยิมหลับตาแน่น ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ฤทธิ์ยาผสมกับคำพูดชี้นำของรัฐกำลังพังทลายกำแพงสุดท้ายในใจเธอ
"ไม่สบายรึเปล่า...ให้ครูช่วยอะไรได้บ้าง?"
ยิมเม้มปากแน่น ความหยิ่งทะนงที่เคยมีหายวับไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าจนกู่ไม่กลับ เธอเงยหน้าที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปรารถนาขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอตอนนี้ไม่ใช่เด็กสาวผู้ถือไพ่เหนือกว่าอีกต่อไป แต่เป็นเพียงเหยื่อที่กำลังร้องขอความเมตตาจากนักล่าที่เธอเลือกเดินเข้าหาเอง
รัฐมองภาพความพ่ายแพ้ที่สะท้อนผ่านดวงตาฉ่ำปรือของยิมด้วยความลำพองใจที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิด เขาจงใจถอยห่างออกมาเพียงก้าวเดียวเพื่อสร้างระยะห่างที่บีบคั้นอารมณ์ของเธอให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด
"ยิม...ตัวเธอร้อนมากนะ หน้าเธอก็แดงไปหมด ครูว่ายิมอย่าฝืนเลย" รัฐเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางหยิบกุญแจรถขึ้นมาถือไว้ "กลับบ้านเถอะครับ ครูจะไปส่งตอนนี้เลย ครูไม่อยากให้ใครมองว่าครูพาเธอมาทำอะไรไม่ดีที่นี่"
เขาก้าวเท้าทำท่าจะเดินนำไปที่ประตู แต่ยิมกลับถลาเข้ามารั้งแขนเขาไว้ มือที่สั่นเทาของเด็กสาวสัมผัสผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตที่เรียบกริบ เธอรับรู้ได้ถึงไอเย็นจากตัวเขาที่ตรงข้ามกับไฟตัณหาที่กำลังเผาผลาญร่างเธอจนแทบละลาย ฤทธิ์ยาผสมกับความโหยหาที่จะเป็น "คนที่ต้องการ" บีบให้เธอทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดลงแทบเท้าเขา
"ไม่...หนูไม่กลับ!" ยิมร้องเสียงหลง ลมหายใจหอบถี่พ่นรดแผ่นหลังของรัฐ "ครูรัฐ...หนูขอโทษ หนูจะไม่ขู่ครูเรื่องยัยแพรอีกแล้ว ครูจะคบกับใคร จะมีใครอีกกี่คนหนูไม่สน...แต่ตอนนี้...ตอนนี้ครูช่วยหนูที หนูทนไม่ไหวแล้ว"
รัฐนิ่งสงบ เขาค่อย ๆ หันกลับมามองเธอ สายตาราวกับนักล่าที่เห็นเหยื่อติดกับดักอย่างสมบูรณ์แบบ เขาลากปลายนิ้วผ่านพวงแก้มที่ร้อนจัดของเธออย่างเนิบนาบ
"พูดอะไรออกมาน่ะครับยิม...รู้ตัวหรือเปล่า?" รัฐถามย้ำ น้ำเสียงเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยแรงกระตุ้น "เมื่อกี้เธอยังบอกว่าจะให้ครูเขี่ยยัยแพรทิ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงยอมให้ครูมีคนอื่นได้ล่ะ...ยิมยอมได้จริง ๆ น่ะเหรอ?"
"หนูยอม...หนูยอมทุกอย่าง!" ยิมละล่ำละลักบอก แววตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหายจนน่าเวทนา ร่างกายของเธอเริ่มบดเบียดเข้าหาเขาอย่างไม่มียางอาย "ขอแค่ตอนนี้...ครูทำอะไรหนูก็ได้ หนูจะเป็นของครูคนเดียว จะให้หนูทำอะไรหนูก็ยอม"
"ทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?"
รัฐทวนคำพลางหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูนิ่งลึกและกดดันอย่างประหลาด เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับจมูกที่รั้นเชิดของเด็กสาว สายตาคมกริบที่ปราศจากแว่นสายตาบดบังในเวลานี้วาวโรจน์ราวกับมีกองไฟที่มองไม่เห็นลุกโชนอยู่ข้างใน มันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำปรือของยิมจนเธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าออกต่อหน้าเขา
"คำว่า 'ทำอะไรก็ได้' ของยิม... คืออะไร บอกครูมาตรง ๆ ได้รึเปล่า?"
ยิมสะท้านไปทั้งร่าง ร่างกายที่รุ่มร้อนด้วยฤทธิ์ยาผสมกับตัณหาที่พุ่งพล่านทำให้เธอเลิกสนใจทุกอย่างรอบกาย มือเรียวทั้งสองข้างเอื้อมไปขยุ้มสาบเสื้อเชิ้ตของรัฐไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มพับลงไปกับพื้นโถงบ้าน
"หนู... หนูอยากให้ครู..." เธอเว้นจังหวะ ลมหายใจหอบถี่พ่นรดแผงอกของชายหนุ่ม ก่อนจะโพล่งคำขอแบบหน้าไม่อายออกมาอย่างเหลืออด "ครูรัฐ... หนูอยากให้ครูเย็ดหนู... ช่วยเย็ดหนูที หนูทนไม่ไหวแล้ว!"
รัฐนิ่งไปครู่หนึ่ง ทิ้งช่วงให้คำพูดที่หยาบโลนนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบของบ้านพักครูที่มืดสลัว เขาแสยะยิ้มดิบที่มุมปาก มือแกร่งเชยคางมนขึ้นมาบีบเน้นจนเนื้อนิ่มขึ้นรอยนิ้ว
"แน่ใจรึเปล่ายิม? ถ้าครูเริ่มแล้ว... ครูจะไม่หยุดจนกว่าครูจะพอใจนะ แล้วเธอจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้"
"หนูไม่เสียใจ... หนูขอร้อง... อึก... ครูทำหนูเถอะ" ยิมละล่ำละลักอ้อนวอน แววตาที่เคยถือดีบัดนี้อัดแน่นไปด้วยความใคร่จนแทบคลั่ง ร่างกายของเธอเบียดกระแซะเข้าหาเป้ากางเกงของเขาอย่างจงใจ สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าสั่งให้เธอทำทุกอย่างเพื่อให้ได้รับสัมผัสจากคนตรงหน้า
หมากทุกตัวในคืนนี้ถูกจัดวางไว้อย่างไร้ที่ติ แผนการที่รัฐวางไว้เข้าล็อคอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งเรื่องพ่อแม่ไม่อยู่ ความลับของยิมที่ถูกกุมไว้ และความยินยอมพร้อมใจที่เธอพ่นออกมาเองจากปาก
"ถ้าเธอต้องการขนาดนั้น..."
สิ้นคำ รัฐก็รุกเข้าหายิมทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว เขาโถมกายเข้าหาแล้วบดจูบที่ดุดันกระแทกกระทั้นลงบนริมฝีปากบางอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเบียร์จาง ๆ ผสมกับกลิ่นอายความร้ายกาจของเขามอมเมาเธอจนสมองขาวโพลน มือข้างหนึ่งของเขารวบผมยาวของเธอขึ้นแล้วกระชากให้แหงนรับแรงอารมณ์ ขณะที่มืออีกข้างกระชากเสื้อรัดรูปของเธอจนตะเข็บแทบปริขาดอย่างป่าเถื่อน
เขาพาร่างที่อ่อนปรกเปียกของยิมล้มลงบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องโถงกลางบ้าน แสงไฟสลัวจากในครัวส่องให้เห็นเงาที่พัวพันกันอย่างโหยหา รัฐจัดการปลดเข็มขัดและกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดร่างเล็กไว้ใต้พันธนาการของเขา บทเรียนที่รุนแรงและดิบเถื่อนที่ยิมเป็นคนร้องขอ... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในนาทีนี้เอง

=====================================================

ยังซิงมัํยน้องยิม

เห็นด้วยครับ ผมว่าฉากNCน้อยไปหน่อยครับ

ได้เหยื่ออีกคนแล้ว  

สมันน้อยคิดจะข่มขู่เสือร้ายเลยโดนขย้ำ

'หลังจากอ่านกันไปกว่า 30 ตอนเนื้อหาส่วนของฉาก NC น้อยไปรึเปล่า?'

ได้อีกหน่อยก็ดีเลยครับ

ขนาดยิมที่ว่าแน่ยังไงก็เสร็จครูรัฐ

สำหรับยิมควต้องมอมยาซินะ ถึงจะควบคุมได้  แต่ สำหรับพลอยและแพรที่มีใจให้รัฐไม่นามอมยาเลย  ไม่ใช้ยาก็ได้อยู่แล้ว   ที่นี้แหละ 3 สาว นร. ได้แน่ๆ   ต่อไปครูปัด ครูสาวน่าสงสาร

จบได้เร้าใจดีมาก

บทนี้เยี่ยมมากเลย

เยี่ยมเลย