Chapter 11: คืนที่เลวร้ายที่สุด

เวลาผ่านไปอีกเดือนครึ่ง
ชีวิตสามคนของเรายังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความสุข
นิดาเริ่มยิ้มบ่อยขึ้น ดูสดใส ผิวพรรณดีขึ้นเพราะได้พักผ่อนและได้รับความรักจากสองผู้ชาย
ที่สวนแตงโม ผลผลิตดีเป็นพิเศษ เอกช่วยผมจัดการระบบน้ำและโครงสร้างใหม่ ทำให้งานเบาลงมาก
แต่คืนวันศุกร์นั้น... ทุกอย่างพังทลาย
นิดาบอกว่าจะไปซื้อของที่ห้างใหญ่ในตัวเมืองระยองกับเพื่อนเก่าสมัยเรียน
ผมกับเอกเห็นด้วย เพราะเธอต้องการเวลาส่วนตัวบ้าง
"กลับก่อนเที่ยงคืนนะคะ" นิดาจูบผมและจูบเอกก่อนออกจากบ้าน
เธอใส่เดรสยาวสีน้ำเงินเข้ม ผิวขาวตัดกับสีเข้ม ดูเซ็กซี่แต่สุภาพ
ผมกับเอกนั่งดื่มเบียร์คุยกันที่บ้าน
คุยเรื่องอนาคต เรื่องอยากสร้างบ้านหลังเล็กๆ ให้เราสามคนอยู่ด้วยกัน
เวลาผ่านไป... สิบเอ็ดโมงครึ่ง นิดายังไม่กลับ
ผมโทรหา เธอไม่รับ
เอกก็โทร ไม่รับเหมือนกัน
หัวใจผมเริ่มเต้นแรง
เที่ยงคืนกว่า ยังไม่มีวี่แวว
ผมกับเอกเริ่มขับรถออกไปหา
วนไปตามถนนที่เธออาจใช้กลับบ้าน
แล้วโทรศัพท์ผมดังขึ้น
เป็นเบอร์แปลก
เสียงผู้ชายห้วนๆ
"ไอ้ธนาใช่มั้ย? เมียมึงอยู่กับกู"
เสียงนั้นหยาบคาย มีเสียงเพลงดังและเสียงหัวเราะหลายคน
"แกเป็นใคร? นิดาอยู่ไหน!" ผมตะโกน
"เมียมึงร่านดีว่ะ... เดี๋ยวกูส่งคลิปให้ดู"
สายตัด
ไม่ถึงสิบวินาที คลิปวิดีโอส่งเข้ามาในไลน์
ผมเปิดดู... มือสั่น
ภาพนิดาถูกสองสามคนล้อม
เธอถูกผลักลงไปนอนบนโซฟาในห้องมืดๆ ที่ดูเหมือนห้องเช่า
เดรสถูกฉีกขาด หน้าอกคู่โตโผล่ออกมา
ผู้ชายคนหนึ่ง (ตัวดำ ตัวใหญ่) กำลังบีบหน้าอกเธอแรงๆ
นิดาร้องไห้ "ปล่อยฉัน... ฉันมีสามี..."
แต่เสียงเธอสั่นเครือ ดูเหมือนถูกวางยา
อีกคนรูดกางเกง ถือควยใหญ่ยัดเข้าไปในปากนิดา
"อมสิวะ... เมียวิศวกรก็อมควยเก่งเหมือนกัน"
ภาพตัดไป
นิดาถูกเย็ดหีอย่างดุเดือดจากด้านหลัง
ตัวเธอสั่น ใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาไหล
ผู้ชายคนนั้นกระแทกแรงๆ พร้อมหัวเราะ
"หีแน่นดีว่ะ... สามีมึงสองคนยังไม่พออีกเหรอ?"
คลิปยาวเกือบสามนาที
ผมตัวแข็งทื่อ ใจสลาย
ควยไม่แข็ง... แต่เจ็บปวดราวกับถูกมีดแทง
NTR...
นี่คือสิ่งที่ผมเคยแค่จินตนาการใน fantasy
แต่ตอนนี้มันเกิดขึ้นจริง... และไม่ใช่ในแบบที่เรายินยอม
ผมส่งคลิปให้เอกดู
เอกหน้าซีด "ไอ้เหี้ย... พี่ธนา เราต้องไปหาเดี๋ยวนี้"
เราขับรถเร็วสุดชีวิต
ใช้ GPS จากสัญญาณโทรศัพท์ของนิดาที่ยังเปิดอยู่
สถานที่คือห้องเช่าร้างๆ ในซอยลึกแถวหนองบัว
พอถึง เราได้ยินเสียงเพลงดังและเสียงหัวเราะ
ผมกับเอกไม่รอ
ผมเตะประตูเข้าไป
ภาพที่เห็น... ทำให้เลือดในตัวเดือด
นิดานอนเปลือยเปล่าบนพื้น
ตัวเธอเต็มไปด้วยน้ำว่า
ผู้ชายสามคนกำลังล้อมเธอ
คนหนึ่งกำลังจะสอดควยเข้าไปในปากเธออีกครั้ง
นิดาตาแดง บวมช้ำ มีรอยเขียวที่แขนและหน้าอก
เธอเห็นผม
"ธนา... ช่วยฉัน..." เสียงแผ่วเบา ร้องไห้
ผมพุ่งเข้าไปต่อยผู้ชายที่ใกล้ที่สุดจนล้ม
เอกตัวใหญ่กว่า เขาจัดการอีกสองคนอย่างรวดเร็วด้วยหมัดหนักๆ
"ไอ้สัส! กล้าข่มขืนเมียกู!" ผมตะโกน
การต่อสู้เกิดขึ้นสั้นๆ
เอกจัดการได้หมด เพราะเขาแข็งแรงจากงานก่อสร้าง
ผมรีบวิ่งไปกอดนิดา
เธอตัวสั่นเทิ้ม ร้องไห้โฮในอ้อมแขนผม
"ธนา... ฉัน... ฉันถูก... พวกมันให้ฉันดื่มอะไร... แล้ว..."
"ไม่ต้องพูด... ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว" ผมกอดเธอแน่น น้ำตาผมไหล
เอกถอดเสื้อคลุมให้เธอ แล้วช่วยพยุง
"พี่ธนา... พาเธอกลับบ้านก่อน ผมจัดการพวกนี้"
ผมอุ้มนิดาขึ้นรถ
เธอซุกหน้าลงกับอกผม ร้องไห้ไม่หยุด
"ฉันสกปรกแล้ว... ฉันไม่สมควรเป็นเมียคุณอีกต่อไป..."
"อย่าพูดแบบนั้น" ผมเสียงสั่น "ไม่ว่าเกิดอะไร เมียยังเป็นเมียฉัน... เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"
ระหว่างทางกลับบ้าน นิดาเล่าแบบสะอึกสะอื้น
เพื่อนเก่าที่ชวนไปห้าง... จริงๆ แล้วเป็นกับดัก
พวกมันเป็นเพื่อนของเพื่อน กลุ่มอันธพาล
เห็นนิดาสวย ก็วางยาในเครื่องดื่ม แล้วลากเธอไปห้องนั้น
พวกมันรู้ว่านิดาแต่งงานแล้ว แต่ไม่รู้เรื่องเรา
"ฉันสู้... แต่พวกมันมีสามคน... แล้วยาแรงมาก..." นิดาร้องไห้
ผมขับรถด้วยมือที่สั่น น้ำตาไหลพราก
หัวใจผมแตกสลาย
ไม่ใช่เพราะเมียถูกเย็ด... แต่เพราะเธอถูกข่มขืน
ถูกทำร้ายโดยไม่ยินยอม
NTR ที่เกิดขึ้น... มันโหดร้ายและเจ็บปวดเกินกว่าที่ผมเคยจินตนาการ
พอถึงบ้าน ผมพานิดาไปอาบน้ำ
ล้างตัวเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม
นิดายืนตัวสั่นใต้ฝักบัว น้ำตาไหลไม่หยุด
"ธนา... คุณยังรักฉันอยู่มั้ยคะ?"
ผมกอดเธอจากด้านหลัง "รัก... รักมาก... ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"
เอกกลับมาถึงบ้านหลังจากจัดการเรียบร้อย (เขาแจ้งตำรวจและจัดการพวกนั้นเบื้องต้น)
เขามองนิดาด้วยสายตาเศร้าและโกรธ
"นิดา... ผมขอโทษที่ไม่ได้ไปด้วย"
นิดาเพียงส่ายหน้า แล้วกอดทั้งผมและเอก
"ฉัน... อยากลืมคืนนี้... แต่ฉันกลัว... กลัวว่าพวกคุณจะมองฉันต่างไป"
ผมจูบหน้าผากเธอ
"ไม่เคย... เราจะช่วยกันเยียวยา... เราสามคนด้วยกัน"
คืนนั้น นิดานอนตรงกลางระหว่างผมกับเอก
เธอไม่ยอมให้ใครแตะต้องตัวเธอแบบเซ็กส์
แค่กอดกันแน่น
เธอร้องไห้เป็นระยะ
ผมกับเอกนอนตาไม่หลับ
ความเจ็บปวดจาก NTR ที่ไม่ใช่ fantasy
มันทำให้ผมรู้สึกไร้ค่าและทรมาน
แต่ผมรู้ดี...
พรุ่งนี้... เราจะต้องเริ่มต้นใหม่
และผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเมียผมอีก
ไม่ว่าใคร

Chapter 12: การกลับมาและการเยียวยา

คืนนั้นเป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตผม
นิดานอนตัวสั่นระหว่างผมกับเอก
เธอไม่ยอมปล่อยมือเราเลยสักวินาที
ทุกครั้งที่มีเสียงรถผ่านหน้าบ้าน เธอจะสะดุ้งสุดตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้น
"อย่า... อย่าปล่อยฉันนะคะ..." เสียงเธอแหบพร่า
ผมกอดเธอจากด้านหน้า เอกกอดจากด้านหลัง
เราไม่ได้ทำอะไรเกินกว่า การกอดและลูบหลังเบาๆ
"ไม่ปล่อย... เราอยู่ตรงนี้... สามคนด้วยกัน" ผมกระซิบซ้ำๆ
เอกพูดเสียงต่ำ "ผมจัดการพวกมันแล้ว... ตำรวจกำลังดำเนินคดี... พวกมันไม่กล้ากลับมา"
แต่คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดในอกผมลดลง
ภาพคลิปที่ผมเห็นวนเวียนในหัวไม่หยุด
นิดาถูกบังคับ... ถูกเย็ดโดยไม่ยินยอม... ถูกทำร้าย...
NTR ที่ผมเคยแอบฝันในจินตนาการ มันโหดร้ายและเจ็บปวดเกินกว่าที่จะบรรยาย
มันไม่ใช่ความเสียว... มันคือความรู้สึกไร้กำลัง ไร้ค่า และโกรธแค้นตัวเองที่ไม่ได้ปกป้องเมีย
เช้ามืด นิดาเพิ่งหลับไปด้วยน้ำตา
ผมกับเอกลุกไปนั่งคุยกันที่ระเบียง
"พี่ธนา... ผมขอโทษ" เอกพูดเสียงเครือ "ถ้าผมไปด้วยคืนนั้น..."
"ไม่ใช่ความผิดนาย" ผมตบไหล่เขา "เป็นความผิดพวกมัน... และเป็นความผิดฉันที่ไม่ไปส่ง"
เราเงียบกันไปนาน
"เราจะทำยังไงต่อ?" เอกถาม
"เยียวยาเธอ... ทั้งกายและใจ... ช้าๆ ... ไม่เร่ง" ผมตอบ "และฉัน... ยังรักเธอเหมือนเดิม... แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน"
เอกพยักหน้า "ผมก็เช่นกัน... นิดาไม่ใช่ของเล่น... เธอคือคนที่เรา both รัก"
สามวันแรก นิดาแทบไม่ยอมออกจากบ้าน
เธออาบน้ำวันละหลายครั้ง ราวกับอยากล้างสิ่งสกปรกที่ติดตัว
ผมกับเอกผลัดกันอยู่เฝ้า
ทำอาหาร ทำความสะอาด ปลอบโยน
วันที่สี่ นิดาเริ่มพูดมากขึ้น
เธอนั่งกอดเข่าบนโซฟา ระหว่างผมกับเอก
"ฉัน... รู้สึกสกปรกมาก... พวกมัน... พวกมันเย็ดฉันแบบ..." เธอสะอึก "ฉันพยายามสู้... แต่ยาแรงเกินไป..."
ผมจับมือเธอ "ไม่ต้องเล่ารายละเอียด... เรารู้แล้ว... และเราไม่โทษเธอเลยสักนิด"
นิดามองผม น้ำตาคลอ "แต่... คุณเห็นคลิปแล้วใช่มั้ยคะ... ฉัน... ฉันถูก..."
"เห็น... และมันทำให้ฉันเจ็บปวดมาก" ผมยอมรับตรงๆ "แต่ความเจ็บปวดนั้น... มันไม่ได้ทำให้ฉันรักเมียน้อยลง... มันทำให้ฉันอยากปกป้องเมียมากขึ้น"
เอกลูบผมเธอเบาๆ "สำหรับผม... นิดายังเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด... และยังเป็นคนที่ผมรัก"
นิดาร้องไห้อีกครั้ง แต่คราวนี้เธอโผเข้ามากอดเรา
"ขอบคุณ... ที่ยังอยู่ข้างฉัน..."
ช้าๆ ทีละก้าว
สัปดาห์แรกผ่านไป นิดาเริ่มยอมให้เราจูบแก้ม จูบหน้าผาก
แต่ยังไม่ยอมให้สัมผัสลำตัวแบบเซ็กส์
เรายอมรับ... ไม่เร่ง
วันที่สิบห้า
นิดาเดินมาหาผมที่ระเบียงตอนกลางคืน
"ธนา... ฉัน... อยากลอง... กลับมาเป็นเหมือนเดิม"
ผมมองหน้าเธอ "แน่ใจเหรอ? เราไม่ต้องรีบ"
"แน่ใจ... แต่... ฉันกลัว... กลัวว่าจะนึกถึงคืนนั้น"
ผมพาเธอเข้ามาในห้องนอน
เอกนั่งรออยู่แล้ว
เราทั้งสามนอนกอดกันก่อน
เปลือยกายแต่ไม่ทำอะไร
ผมลูบหลังเธอเบาๆ เอกลูบแขน
นิดาค่อยๆ ผ่อนคลาย
"จูบฉัน..." เธอพูด
ผมจูบปากเธอช้าๆ อ่อนโยน
เอกจูบคอและไหล่
นิดาตัวสั่น แต่ไม่ผลักออก
"สัมผัสฉัน... แต่วางมือเบาๆ นะคะ"
มือผมลูบหน้าอกเธอเบาๆ
ไม่บีบแรงเหมือนเคย
นิดาครางเบาๆ ในลำคอ
"ยังเสียว... แต่... ฉันกลัว..."
"ไม่ต้องทำต่อก็ได้" ผมพูด
แต่เธอส่ายหน้า "อยาก... อยากให้คุณสองคนช่วยลบภาพนั้นออกจากหัวฉัน"
ช้าๆ มาก
เอกเลียหัวนมเธอเบาๆ
ผมเลื่อนมือลงไปลูบเนินหีอย่างทะนุถนอม
นิดาหายใจถี่ "อ๊ะ... ดี... แต่ช้าๆ นะ..."
เราไม่สอดนิ้วหรืออะไรหนักๆ
แค่ลูบไล้ ลูบวน จนเธอเริ่มเปียกจากความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่ยา
นิดาหันมามองผม
"ธนา... เย็ดฉัน... ช้าๆ ... ฉันอยากรู้สึกว่า... เป็นการให้ความรัก ไม่ใช่การถูกกระทำ"
ผมสอดควยเข้าไปช้าๆ
หีเธอยังตอดแน่น แต่รู้สึกตึงเครียด
"สบายดีมั้ย?" ผมถาม
นิดาพยักหน้า น้ำตาไหล "สบาย... เพราะเป็นคุณ..."
ผมกระแทกช้าๆ ลึกๆ
ไม่เร็ว ไม่แรง
เอกลูบ หี เธอเบาๆ ข้างๆ
นิดาค่อยๆ คราง
เสียงครางที่เริ่มจากความกลัว ค่อยๆ กลายเป็นความเสียวที่แท้จริง
"อ๊าา... ธนา... ฉัน... เริ่มรู้สึกดีแล้ว..."
หลังจากนั้น ผมถอนออก แล้วให้เอกเข้าแทน
เอกก็ทำแบบเดียวกัน... ช้า อ่อนโยน
นิดากอดคอเขา "เอก... ขอบคุณที่อ่อนโยน..."
เราสลับกันสองรอบ
ไม่ถึงจุดสุดยอดแรงๆ
แค่ให้เธอรู้สึกถึงความรักและความปลอดภัย
เมื่อนิดาถึงจุดเล็กๆ เธอร้องไห้
"ฉัน... กลับมาแล้ว... ฉันยังรู้สึกถึงความรักจากพวกคุณ..."
หลังจากนั้น เรานอนกอดกันสามคน
นิดาซุกหน้าลงกับอกผม
"ธนา... แม้ฉันจะถูกข่มขืน... แต่ฉันยังเป็นเมียของเธอ... และฉันยังรักเอกด้วย... ช่วยฉันลืมมันทีละวันนะคะ"
ผมจูบหัวเธอ
"เราจะลืมด้วยกัน... และเราจะสร้างความทรงจำใหม่ที่ดีกว่า... สามคนนี้"
เอกกอดเราแน่น "ผมสัญญา... จะปกป้องนิดาและพี่ธนาให้ดีที่สุด"
หลายสัปดาห์ต่อมา
นิดาเริ่มยิ้มได้อีกครั้ง
เธอกลับไปทำงานสวน
เราเริ่มมีเซ็กส์กันปกติ แต่นุ่มนวลและโรแมนติกมากขึ้น
ความหื่นยังกลับมา... แต่มาพร้อมกับความรักที่ลึกซึ้งกว่าเดิม
ผมเรียนรู้แล้วว่า
ความปรารถนาในการแบ่งปันภรรยา กับความจริง... มันต่างกัน
แต่ความรักที่แท้จริง... สามารถเยียวยาทุกบาดแผล
และครอบครัวเล็กๆ ของเรา... แม้จะผ่านพ้นความมืดมิดมาแล้ว
ก็ยังคงยืนหยัดด้วยกัน
สามคน... ด้วยหัวใจที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม

นิดาเศร้าเลย.. ]ค่อยๆดูแลกันไป

ถ้ารักจริงย่อมผ่านได้ทุกอุปสรรค

NtRสมยอม กับ ข่มขื น มันห่างไกลกันลิบลับ ตอนนี้แสดงอารมณ์เรื่องนี้ได้ชัดเจน ผญ ไม่ได้อยากร่านกับทุกคน มันจำกัดอยู่ในความพอใจของเธอ