# Chapter 7: คำตอบที่ไม่อยากได้ยิน

---

สามวันหลังจากจูบแรก

พิมเดินอยู่บนเมฆ—อย่างน้อยก็รู้สึกแบบนั้น

เธอกับภัทรแชทกันทุกวัน เจอกันตอนประชุมค่าย มองตากันแบบที่รู้กันสองคน

ยังไม่ได้ประกาศว่าคบกัน แต่ทุกคนในทีมค่ายก็พอจะเดาออก

"ยิ้มอะไรของมึง ดูน่าหมั่นไส้" แอมแซว ตอนเจอกันที่โรงอาหาร

"เปล่า"

"เปล่าหัวแม่ง ตั้งแต่วันจันทร์มา หน้าบานไม่หุบเลย"

พิมยิ้มกว้างขึ้น ไม่ปฏิเสธ

"จูบแล้วสินะ" แอมสรุป

"!"

"เห็นหน้าก็รู้ โธ่เอ๋ย"

พิมแก้มแดงระเรื่อ ไม่ตอบ แต่ไม่ต้องตอบแอมก็รู้

---

แต่ความสุขก็มาพร้อมกับความกังวล

ปุณณ์หายไป

เธอไม่ได้เจอเขาเลยตั้งแต่วันงานเลี้ยง ไลน์ก็ไม่ตอบ โทรก็ไม่รับ

"เป็นห่วง" พิมบอกแอม

"เข้าใจได้ เขาชอบเธอ แล้วเธอเลือกคนอื่น มันเจ็บ"

"แต่หนูไม่อยากให้มันพังแบบนี้ เขาเป็นเพื่อน"

"บางทีมันก็ต้องใช้เวลา" แอมตอบ "ให้เขาจัดการความรู้สึกก่อน"

พิมถอนหายใจ หวังว่ามันจะง่ายอย่างที่แอมบอก

---

วันศุกร์บ่าย

พิมเรียนเสร็จ กำลังจะเดินกลับ โทรศัพท์สั่น

**"ปุณณ์: มาหน่อย ต้นจามจุรีหน้าตึกกลาง"**

หัวใจพิมเต้นแรง ในที่สุดเขาก็ติดต่อมา

เธอรีบเดินไป

---

ปุณณ์ยืนอยู่ใต้ต้นจามจุรี ที่ที่ภัทรเคยกอดเธอ

เขาดูซูบลง หน้าตาเหนื่อยล้า ราวกับนอนไม่หลับมาหลายคืน

"ปุณณ์..." พิมเดินเข้าไป "เป็นอะไร หายไปหลายวัน"

"ไม่มีอะไร" เขาตอบ เสียงแห้ง "แค่ต้องจัดการบางอย่าง"

"จัดการอะไร"

ปุณณ์เงียบไปครู่ แล้วหันมามองเธอตรงๆ

"ความรู้สึก"

---

พิมนิ่งไป รู้ว่าสิ่งที่กลัวกำลังจะเกิดขึ้น

"พิม" ปุณณ์เอ่ย "ฉันรู้ว่าเธอกับพี่ภัทร..."

"ปุณณ์—"

"ให้ฉันพูดก่อน" เขาขัด "ฉันซ้อมมาหลายวันแล้ว"

พิมเงียบ

ปุณณ์หายใจลึก "ฉันชอบเธอมาตั้งแต่ ม.ปลาย ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน"

"..."

"ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้มองฉันแบบนั้น รู้มาตลอด แต่ก็หวังว่าสักวัน..." เขาหยุด กลืนน้ำลาย "สักวันเธอจะหันมา"

"ปุณณ์ หนู..."

"แต่มันไม่มีทางเกิดขึ้นใช่ไหม" เขาถาม เสียงสั่น "เพราะมีพี่ภัทร"

พิมไม่ตอบ แต่ความเงียบก็เป็นคำตอบ

---

ปุณณ์หัวเราะแห้งๆ น้ำตาคลอ

"ฉันรู้ ฉันเห็นตั้งแต่วันแรกที่เขากลับมาหาเธอ สายตาเธอตอนมองเขา...ไม่เคยมองฉันแบบนั้น"

"ปุณณ์ หนูขอโทษ..."

"ไม่ต้องขอโทษ" เขาส่ายหัว "เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันต่างหากที่โง่ ที่หวังสิ่งที่ไม่มีทาง"

เขาเดินเข้ามาใกล้ พิมยืนนิ่ง

"ขอถามตรงๆ ได้ไหม" ปุณณ์พูด "ให้ฉันได้ยินจากปากเธอ"

"ถามอะไร"

"เธอชอบพี่ภัทรใช่ไหม"

---

พิมมองเพื่อนสนิทตรงหน้า เห็นความเจ็บปวดในดวงตา

เธออยากโกหก อยากบอกว่าไม่รู้ อยากหนี

แต่ปุณณ์สมควรได้รับความจริง

"ใช่" เธอตอบเบาๆ "หนูชอบเขา"

ปุณณ์หลับตา น้ำตาไหลลงมา

"ขอบคุณ" เขาพูด เสียงแตก "ที่บอกตรงๆ"

"ปุณณ์..."

"ฉันจะไม่รบกวนอีกแล้ว" เขาพูดต่อ "จะพยายามลืม พยายามก้าวข้าม"

"หนูไม่อยากเสียเธอไป" พิมรีบพูด น้ำตาคลอเหมือนกัน "เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด"

"เพื่อน..." ปุณณ์หัวเราะขม "ใช่ แค่เพื่อน"

"ปุณณ์ ได้โปรด..."

"พิม" เขาขัด "ฉันต้องการเวลา ให้ฉันจัดการกับตัวเอง แล้วค่อยกลับมาเป็นเพื่อน...ถ้ามันเป็นไปได้"

---

ปุณณ์ยกมือขึ้น ลังเล แล้วเอื้อมมาลูบผมพิมเบาๆ

"ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุข" เขาพูด "จริงๆ นะ ถึงมันจะไม่ใช่กับฉัน"

"ปุณณ์..."

"ถ้าพี่ภัทรทำให้เธอเจ็บ..." เขาหยุด ขากรรไกรแข็ง "บอกฉัน"

พิมพยักหน้า น้ำตาไหล

ปุณณ์ยิ้มบางๆ ยิ้มเศร้าที่พิมไม่เคยเห็นมาก่อน

"ลาก่อน พิม"

เขาหันหลังเดินไป ไม่หันกลับมา

พิมยืนมองจนเขาลับตา น้ำตาไหลเปียกแก้ม

เธอได้คนที่รัก แต่เสียเพื่อนที่ดีที่สุดไป

มันคุ้มไหม?

เธอไม่รู้...

---

พิมนั่งร้องไห้อยู่ใต้ต้นจามจุรีคนเดียว

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน จนมีคนมานั่งข้างๆ

"ร้องไห้ทำไม"

เสียงทุ้มคุ้นเคย พิมเงยหน้าขึ้น ภัทรนั่งอยู่ข้างๆ หน้าตาเป็นห่วง

"ภัทร...มาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เพิ่งมา เห็นน้องนั่งอยู่คนเดียว" เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้ "เรื่องปุณณ์?"

พิมพยักหน้า รับผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา

"เขาสารภาพ แล้วหนูต้อง..."

"ปฏิเสธ"

"ใช่"

ภัทรเงียบไปครู่ "น้องเสียใจที่ปฏิเสธเขาหรือเปล่า"

พิมส่ายหัว "ไม่ใช่ หนูไม่เสียใจที่เลือก แค่เสียใจที่ทำให้เขาเจ็บ"

"นั่นหมายความว่าน้องไม่ได้ลังเล?"

พิมมองเขา "ไม่ลังเล หนูเลือกแล้ว"

---

ภัทรยิ้มบางๆ เอื้อมมือมากุมมือเธอ

"ขอบคุณ"

"ขอบคุณอะไร"

"ที่เลือกพี่"

พิมหัวเราะเบาๆ ท่ามกลางน้ำตา "พูดอะไรเขินจัง"

"พี่พูดจริง" ภัทรบีบมือเธอเบาๆ "พี่รู้ว่ามันยาก ที่ต้องปฏิเสธคนที่เป็นเพื่อน"

"มันยากมาก"

"แต่น้องทำได้ และน้องทำถูกแล้ว" เขาพูด "การยืดเยื้อจะทำให้เขาเจ็บกว่า"

พิมพยักหน้า รู้ว่าเขาพูดถูก

"แล้วตอนนี้รู้สึกยังไง" ภัทรถาม

"ดีขึ้น" เธอตอบ ยิ้มให้เขา "ตั้งแต่เจอหน้า"

---

ภัทรยกมือเธอขึ้นจูบหลังมือเบาๆ

"อยากกินอะไรไหม"

"อะไรก็ได้"

"ไปกินชาบูกัน"

พิมหัวเราะ "นึกว่าจะพาไปไหน"

"พี่เป็นคนเรียบง่าย" ภัทรยักไหล่ ลุกขึ้น ยื่นมือมาให้เธอจับ "มา"

พิมจับมือเขา ลุกตาม

มือทั้งสองประสานกันแน่น ไม่ปล่อย

---

ระหว่างเดินไปร้านอาหาร ภัทรพูดขึ้นเงียบๆ

"พี่อยากถามอะไร"

"ถามเลยค่ะ"

"น้องจะเป็นแฟนพี่ไหม"

พิมหยุดเดิน หันมามอง หัวใจเต้นแรง

"เป็นทางการ" ภัทรพูดต่อ "ไม่ใช่แค่คนที่ชอบกัน แต่เป็นแฟน"

"ภัทร..."

"พี่รู้ว่าเร็วไป แต่พี่ไม่อยากรอ" เขามองเธอตรงตา "พี่อยากให้ทุกคนรู้ว่าน้องเป็นของพี่"

---

พิมมองเขา เห็นความจริงจังในดวงตา

เธอนึกถึงทุกอย่างที่ผ่านมา—การกลับมา การเจอเขาอีกครั้ง จูบแรก และความรู้สึกที่มีให้เขามาตลอด

คำตอบมันชัดอยู่แล้ว

"ค่ะ" เธอตอบ ยิ้มกว้าง "หนูจะเป็นแฟนพี่"

ภัทรยิ้ม—ยิ้มกว้างที่สุดที่พิมเคยเห็น

เขาดึงเธอเข้ามากอด กลางทางเท้า ไม่สนใครมอง

"ขอบคุณ" เขากระซิบ

พิมกอดกลับ หลับตา รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

---

"แต่มีเงื่อนไข" พิมพูดขึ้น

ภัทรถอยออกมามอง "อะไร"

"ไม่โกหกกัน ไม่ว่าจะเรื่องอะไร"

"ตกลง"

"และ..." เธอลังเล แก้มแดง "ค่อยๆ มานะคะ หนูไม่เคยมีแฟนจริงจัง"

ภัทรหัวเราะเบาๆ "พี่ก็ไม่เคยจริงจังกับใครขนาดนี้"

"แล้วพี่มิ้นท์ล่ะคะ"

"นั่นมันอดีต" เขาตอบหนักแน่น "ปัจจุบันมีแค่น้อง"

พิมยิ้ม พอใจกับคำตอบ

---

"งั้นไปกินชาบูฉลองกัน" ภัทรจับมือเธออีกครั้ง

"ฉลองอะไร"

"ฉลองที่มีแฟน"

พิมหัวเราะ ปล่อยให้เขาพาเดินไป

วันนี้เธอเสียเพื่อนคนหนึ่งไป อย่างน้อยก็ชั่วคราว

แต่เธอได้คนรักมาแทน

และเธอหวังว่า สักวันหนึ่ง เธอจะได้ทั้งสองอย่างกลับมา

แต่ตอนนี้...ตอนนี้เธอมีความสุข

และนั่นก็เพียงพอแล้ว

---

*จบ Chapter 7*

---

ระหว่างนั้น ในอีกมุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย

ปุณณ์นั่งอยู่บนม้านั่ง มือกุมขวดเบียร์ น้ำตายังไม่แห้ง

โทรศัพท์สั่น เบอร์ที่ไม่คุ้น

"ฮัลโหล?"

"ปุณณ์ใช่ไหม นี่ธีร์ แพทย์ปี 4"

ปุณณ์ขมวดคิ้ว "รู้จักกันหรอ?"

"ยังไม่รู้จัก แต่เรามีเรื่องที่สนใจเหมือนกัน"

"เรื่องอะไร"

"พิมลดา"

ปุณณ์นิ่งไป

"ผมได้ยินว่านายก็ชอบเธอ" ธีร์พูดต่อ "และผมก็ชอบ"

"แล้วไงล่ะ"

"เธอเพิ่งตอบตกลงเป็นแฟนภัทร"

ปุณณ์กำมือแน่น "รู้แล้ว"

"ไม่อยากชิงคืนหรอ?"

"...เธอเลือกแล้ว"

"คนเราเปลี่ยนใจได้เสมอ" ธีร์หัวเราะ "เจอกันวันจันทร์ ผมมีข้อเสนอ"

*คลิก*

สายตัดไป

ปุณณ์มองโทรศัพท์ในมือ ความมืดบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ

เขาควรลืมพิม ควรก้าวต่อไป

แต่ถ้ายังมีโอกาส...

เขาจะทำอย่างไร?

---

*จบ Chapter 7*
อ่านต่อได้ที่ และ

อันนี้มันไม่ใช่ว่าศัตรู​ของศัตรู​คือมิตร​ แต่ปุณณ์กำลังเมาและผิดหวัง​ บางทีเพื่อนที่ผืดหวังก็กลายเป็นศัตรู​ที่ร้ายกาจเกือบจะที่สุด​

  ย